เซนปิ่น

เพื่อลูกและเพื่อเขา...นางยอมเป็นคนชั่วในสายตาทั้งโลก ซ่งเม่ยหลินไม่ได้ต่อสู้เพื่ออำนาจ... นางต่อสู้เพื่อครอบครัวและต่อให้ประวัติศาสตร์จารึกว่านางโหดเหี้ยม นางก็ยินดีน้อมรับมัน

ชาติก่อน หลังจากที่แต่งงานกับโบซือหยวน เซินมานก็ละทิ้งศักดิ์ศรีการเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเซิน และพยายามทำดีทุกวิถีทางเพื่อให้โบซือหยวนพอใจ แต่คนเมืองไห่เฉิงต่างรู้ดีว่าคนรักของโบซือหยวนคือซูเฉียนเฉียน เธอเป็นแค่ของที่ไร้ค่าไร้ราคา โบซือหยวนรู้สึกรังเกียจเธอ หลังจากที่เธอใช้หนี้หมด ก็ให้เธอตายบนห้องผ่านตัด หลังจากเกิดใหม่ ในใจเซินมานก็คิดว่าจะออกไปจากโบซือหยวน หลังจากตกลงหย่าแล้ว สามีที่เกียจเธอเข้ากระดูกดำก็เปลี่ยนทัศนคติของเขาไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่คุกเข่าขอแต่งงานใหม่ เซินมานหันกลับเข้าไปในอ้อมแขนโอบกอดของโบซือหยวน เซินมาน: เห็นหรือยัง คนรักใหม่ เซียวตั๋ว: สวัสดี สามีเก่า

เฉินซินเยว่ หญิงสาวกำพร้าผู้ซึ่งอาศัยอยู่ตามลำพังอย่างโดดเดี่ยว จันทร์เสี้ยวสีดำใต้ดวงตาคู่งาม ทำให้ผู้คนต่างรังเกียจและขับไล่ไสส่ง เนื่องจากเชื่อว่านั่นคือตราของปีศาจแห่งความมืด หญิงสาวถูกชาวบ้านส่งตัวไปบูชายัญบนจิ่วซาน และในป่าลึกนั่นนางก็ได้พบกับหลางจวิน บุรุษที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของนางไปตลอดกาล หลางจวิน ชายหนุ่มจากเผ่าพันธุ์หมาป่าแห่งจิ่วซาน กึ่งกลางหน้าผากของเขามีจันทร์เสี้ยวสีดำ เป็นคู่ครองซึ่งเกี่ยวข้องกับเฉินซินเยว่ ทั้งในอดีตกระทั่งถึงปัจจุบัน เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชะตาชีวิตของนางผกผัน

ในแวดวงตระกูลผู้ดีมีธรรมเนียมที่รู้กันโดยไม่ต้องเอ่ย คู่สมรสที่แต่งงานเพื่อผลประโยชน์สามารถต่างคนต่างใช้ชีวิตของตนเองได้ แต่ของที่ซื้อให้มือที่สามจะต้องซื้อให้คนในบ้านอีกหนึ่งชิ้นเสมอ เจียงอวี่หมิงเป็นคนที่เคร่งครัดในกฎ ดังนั้นต่อให้ภายหลังตระกูลเสิ่นล้มละลาย เขาก็ยังยืนกรานปฏิบัติตามกติกานั้นเป็นอย่างดี เขามอบความเคารพที่เสิ่นชิงหยวนสมควรได้รับอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง บัตรของเด็กเสี่ยมีเงินใช้จ่ายเดือนละห้าแสน บัตรของเสิ่นชิงหยวนก็ต้องมีเงินห้าสิบล้านโอนเข้าอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีวันขาด เขาเพิ่งจะมอบเครื่องประดับมูลค่าหนึ่งล้านให้กับเด็กเสี่ยนั่น เขาก็ไม่ลืมที่จะไปงานประมูลทุ่มเงินมหาศาลเพื่อส่งแหวนโบราณมรกตเขียวมูลค่าห้าร้อยล้านมาให้เสิ่นชิงหยวน เหล่าคุณนายตระกูลใหญ่ที่ชินตากับผู้ชายเจ้าสำราญ แม้จะถอนหายใจให้กับความรักที่อื้อฉาวสะเทือนทั้งเมืองของเสิ่นชิงหยวนกับเจียงอวี่หมิง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะพากันเตือนเธอ ให้รู้จักพอ รู้จักพอเหรอ? เสิ่นชิงหยวนรู้จักพออยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงเอ่ยปาก ในวันที่เจียงอวี่หมิงประกาศมอบบ้านชานเมืองที่แทบไร้ค่าให้กับเด็กเสี่ยอย่างเปิดเผย ขณะที่เธอรับโฉนดวิลล่า “นอร์ทชอร์หมายเลขหนึ่ง” จากมือเขา ก็เลยถามเขาอย่างสบาย ๆ ว่า “จู่ ๆ ก็รู้สึกเบื่อขึ้นมานิดหน่อย เราหย่ากันดีไหม” ......

รอยยิ้มของวังหลวงแคว้นซี คือองค์ชายสิบที่ถูกถวายตัวเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นที่เรืองอำนาจอย่างแคว้นเหยา ส่งมอบมาให้สวามิภักดิ์แด่องค์รัชทายาท ‘หวังซีเอ่อ’ เพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม แต่มิมีผู้ใดล่วงรู้ว่ารอยยิ้มของ ‘อู๋เสี่ยวหวา' นั้นมีให้องค์รัชทายาทเพียงผู้เดียวเท่านั้น ท่ามกลางวันเวลาอันแสนสงบสุข ฮ่องเต้กลับสละราชบัลลังก์ ส่งไม้ต่อยกตำแหน่งให้หวังซีเอ่อก้าวขึ้นรับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบนับแต่ขึ้นครองราชย์ ซีเอ่อตั้งปณิธานว่าจะครองแผ่นดินโดยความชอบธรรม แต่เมื่อพรหมลิขิตให้พระชายาองค์ชายต่างแคว้นเข้ามามีอิทธิพลในการตัดสินใจต่าง ๆ จึงถูกตราหน้าข้อหาเป็นกบฏถึงขั้นประหารชีวิตโดยไร้ความเป็นธรรมในการไต่สวน ตาชั่งเมตตาธรรมอันเด็ดเดี่ยวของหวังซีเอ่อก็เริ่มเอนเอียงทันที

หลี่เหยาหนิง หญิงสาวผู้มีกลิ่นอายแห่งทวยเทพ เป็นที่รักใคร่ของเหล่าภูตและวิญญาณน้อยใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่กับปีศาจที่อาศัยอยู่บนโลกมนุษย์ นางอยู่มานานนับพันปี และรอคอยในสิ่งที่นางเองก็ไม่รู้ เซี่ยซีเฟิง ชายหนุ่มผู้ซึ่งมีกลิ่นอายแห่งความตาย เป็นกลิ่นอายที่ตรงกันข้ามกับหลี่เหยาหนิงโดยสิ้นเชิง ขณะที่ภูตผีวิญญาณอยากอยู่ใกล้หญิงสาว พวกเขากลับหวาดกลัวและหลีกหนีชายหนุ่มทันทีที่เขาปรากฏตัว