เดดพูล 2

มาดูกันว่า 'เดดพูล 2' เล่าเรื่องอะไรให้ผู้ชมใหม่แบบเข้าใจง่ายและมีอารมณ์ร่วม

หนังนำนิยายซูเปอร์ฮีโร่แนวตลกเสียดสีมาผสมกับดราม่าแบบหมดเปลือก โดยมีตัวเอกเป็นวาด วิลสัน ฮีโร่ปากไวที่พยายามใช้ความตลกเป็นเกราะป้องกันความเจ็บปวดในชีวิต เมื่อชีวิตส่วนตัวของเขาถึงจุดแตกหัก วาดต้องเผชิญกับความสูญเสียและยอมรับบทบาทใหม่ในการปกป้องเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีพลังอันรุนแรง เหตุการณ์พาไปสู่การปะทะกับทหารที่มาจากอนาคต คนคนนั้นมีเป้าหมายชัดเจนและใช้ทุกวิธีเพื่อเปลี่ยนอนาคต นอกจากฉากบู๊มันส์ ๆ แล้วหนังยังใส่มุกเมตาอ้างอิงวัฒนธรรมป๊อปและทิ้งมุกล้อเลียนรูปแบบหนังฮีโร่ไว้ตลอดเรื่อง

เนื้อเรื่องหลักเป็นเรื่องความสัมพันธ์และการค้นหาความหมายใหม่ของชีวิต ท่ามกลางการยิงปะทะและการบ่นไม่หยุดของตัวเอก หนังพาเราเห็นการเติบโตแบบตลกร้ายของตัวละครรอง ความเป็นครอบครัวที่ถูกสร้างขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ และการตัดสินใจที่มีความเสี่ยง ฉันมักหัวเราะกับมุกที่ไม่ยอมให้เราหายใจ แต่ก็ทิ้งฉากที่ทำให้คิดถึงความสูญเสียได้อย่างเจ็บปวด สรุปแล้วนี่คือหนังฮีโร่ที่ให้ทั้งหัวเราะ ลุ้น และมีด้านที่จริงจังจนทำให้ติดตามจนจบเรื่องแบบไม่เบื่อ

รายชื่อคนที่กลับมาจากภาคแรกใน 'Deadpool 2' มีหลายคนที่ทำให้หนังรู้สึกต่อเนื่องและอบอุ่นขึ้น

ผมชอบที่ตัวละครหลักและหน้าเดิมๆ กลับมาอยู่ร่วมโลกเดียวกันอีกครั้ง — แน่นอนว่ามี 'Ryan Reynolds' กลับมารับบท Wade Wilson/Deadpool ซึ่งเป็นแกนกลางของทั้งสองภาค และ 'Morena Baccarin' กลับมาเล่นเป็น Vanessa คนรักของเขา ทำให้ความสัมพันธ์ส่วนตัวยังมีน้ำหนักเหมือนเดิม นอกจากนั้นยังมี 'Stefan Kapičić' ที่ให้เสียง Colossus และยังคงเป็นเสียงแห่งเหตุผลในเรื่อง ส่วน 'Brianna Hildebrand' ก็กลับมาในบท Negasonic Teenage Warhead ซึ่งยังคงคาแรกเตอร์เด็ดและมุมตลกเฉพาะตัวของเธอ

อีกคนที่เห็นชัดคือ 'Karan Soni' ในบท Dopinder แท็กซี่ที่กลายเป็นมุกประจำเรื่องและถูกขยายบทให้ตลกขึ้นกว่าเดิม สุดท้าย 'Leslie Uggams' ก็กลับมาเป็น Blind Al เติมสีสันแบบเก่าให้กับฉากคอมเมดี้ของเรื่อง การที่นักแสดงพวกนี้กลับมาช่วยให้ภาคนี้ไม่หลุดจากโทนและมู้ดของ 'Deadpool' ภาคแรก แม้โทนและโครงเรื่องจะเปลี่ยนไปบ้างก็ตาม ผมรู้สึกว่านี่เป็นวิธีที่ดีในการผสมระหว่างของเก่าและของใหม่ ให้แฟนเดิมได้ยิ้มพยักหน้า ในขณะที่หนังยังมีที่ว่างให้ตัวละครใหม่เข้ามาเรียกความสนใจต่อไป

บอกตามตรง การแสดงของ 'Deadpool 2' เต็มไปด้วยโมเมนต์ที่ถูกพูดถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า, และตัวที่แฟน ๆ จำได้ก่อนเลยคือ Ryan Reynolds ในบท Wade Wilson/Deadpool เพราะความคมคายของมุกล้อโลก ความไวของการตอบโต้ และการเล่นสีหน้าเว้าแหว่งที่ทำให้ตัวละครนี้มีชีวิต ฉากเปิดที่ Deadpool หยอดมุกถึงการกลับมาของเขาและการทำลายกำแพงที่รู้สึกเหมือนได้คุยกับผู้ชมตรง ๆ คือหนึ่งในฉากที่ติดตาอย่างแท้จริง

นอกจากนั้น Josh Brolin ในบท Cable ก็ทิ้งความหนักแน่นไว้ชัดเจน เส้นเรื่องการตามล่าและมิติความเป็นพ่อของตัวละครเพิ่มชั้นอารมณ์ให้หนัง ไม่ได้มีดีแค่กล้ามและปืน แต่การแสดงที่นิ่งและหนักของเขาช่วยบาลานซ์มุกวายป่วงของ Deadpool ได้ดี Zazie Beetz ในบท Domino เป็นอีกคนที่ไม่ควรพลาด เธอเอาเสน่ห์แบบคูลๆ เข้ากับคอนเซ็ปต์โชคดีจนทุกการเคลื่อนไหวในฉากแอ็กชันกลายเป็นไฮไลท์ ลำดับที่เธอใช้โชคพลิกสถานการณ์นิด ๆ หน่อย ๆ ให้ความรู้สึกสดใหม่และชวนหัวเราะได้ต่อเนื่อง

สรุปว่าทั้งสามคนนี้กลายเป็นภาพจำของหนังไปแล้ว — Deadpool ที่พูดเร็ว ซีนเท่ของ Cable และความไม่คาดฝันของ Domino ทำให้ฉากสำคัญๆ หลุดออกมาจากกรอบหนังฮีโร่ธรรมดา ๆ และยังคงถูกยกมาพูดถึงในวงสนทนาของแฟนหนังจนถึงตอนนี้

ครั้งแรกที่ได้ดู 'Deadpool 2' ฉบับต่าง ๆ รู้สึกเหมือนเจอแฟนเพลงวงเดียวกันที่เล่นเพลงเวอร์ชันจัดเต็มและเวอร์ชันตัดต่อสั้น ๆ สลับไปมา.

ในมุมมองของคนที่ชอบจับรายละเอียดการเล่าเรื่อง ผมชอบฉาก 'X‑Force' ที่โดดร่มเพราะมันเป็นตัวอย่างชัดเจนของการตัดต่อที่เปลี่ยนจังหวะอารมณ์ ในฉบับฉายในโรง จังหวะของตลกมืดกับการตายของสมาชิกทีมถูกตัดให้รวบรัดเพื่อความต่อเนื่องของเรื่อง แต่ในฉบับผู้กำกับหรือที่แฟน ๆ เรียกกันว่า 'Super Duper Cut' จะมีช็อตยาวขึ้น บทพูดเพิ่มขึ้น และจังหวะมุกที่ปล่อยให้ผู้ชมได้หายใจมากขึ้น ทำให้มุกตลกบางอันทิ้งร่องรอยความขมมากขึ้นแทนที่จะเป็นตลกล้วน ๆ

พอเทียบกันจริง ๆ ฉบับผู้กำกับให้ความรู้สึกว่าได้เห็นสิ่งที่ทีมนักแสดงและผู้กำกับทดลองไว้มากกว่า มีความดิบขึ้นทั้งในความรุนแรงและคำหยาบ แต่ก็แลกมาด้วยมุมเล็ก ๆ ของตัวละครที่ถูกขยาย เช่นช่วงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับคนรอบข้าง ฉากพิเศษบางฉากทำให้เห็นสายตาอีกมุมของตัวละคร เหมือนฟังอัลบั้มฉบับ Deluxe ที่ใส่บีทและอินโทรเพิ่มเข้ามา — ส่วนตัวผมมองว่าถ้าต้องการความกระชับและความฮาแบบเดินหน้าไม่หยุดให้เลือกฉบับฉาย แต่ถ้าอยากได้มิติและมุกที่แปลกกว่า ฉบับผู้กำกับคุ้มค่ากว่า

รายชื่อคนที่มักถูกพูดถึงว่าเป็นนักแสดงรับเชิญใน 'Deadpool 2' เริ่มต้นด้วยชื่อที่ชัดเจนสุด ๆ คือ Stan Lee ซึ่งโผล่มาในฉากสั้น ๆ แบบคลาสสิกที่แฟน ๆ จดจำได้ทันที เขาปรากฏตัวในฉากที่เกี่ยวกับการส่งพัสดุและมีโมเมนต์ตลก ๆ กับตัวละครหลัก — เป็นการโผล่ที่ทำให้คนหัวเราะได้เหมือนเช่นเคย

อีกชื่อที่สร้างความประหลาดใจให้หลายคนคือ Brad Pitt เขาปรากฏตัวแบบไม่เครดิต (หรือเครดิตสั้นมาก) ในเวอร์ชันที่ปล่อยออกมา ทำให้กลายเป็นหนึ่งในเซอร์ไพรส์ของหนัง แม้เวลาที่เขาโผล่จะสั้น แต่ก็เป็นฉากที่คนจำได้เพราะเป็นคนดังระดับสากลที่มาร่วมมุกกับหนังแบบไม่จริงจัง

นอกเหนือจากสองคนนั้น ยังมีนักแสดงและคนดังอีกหลายคนที่ปรากฏตัวเป็นช็อตสั้น ๆ หรือในฉากคอเมดี้ซึ่งไม่ได้ถูกโปรโมตเป็นหลัก การสังเกตเครดิตท้ายเรื่องหรือเวอร์ชันพิเศษมักเผยชื่อคนที่มาแวบ ๆ เหล่านี้ แต่ถาจะสรุปแบบสั้น ๆ สำหรับคนที่อยากรู้นำ ๆ ก็จะได้สองชื่อเด่น ๆ ที่แฟน ๆ พูดถึงบ่อยคือ Stan Lee และ Brad Pitt — สองคนนี้คือไฮไลท์ของการโผล่รับเชิญใน 'Deadpool 2' โดยรวม

เรื่องนี้หาได้ไม่ยากในไทยผ่านบริการสตรีมมิ่งที่มีลิขสิทธิ์ โดยเฉพาะถ้าคุณมองหาเวอร์ชันที่คมชัดและมีซับไทยพร้อมเสียงต้นฉบับ 'Deadpool 2' มักอยู่บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลักที่นำหนังฮอลลีวูดมาลงอย่างเป็นทางการ ซึ่งช่วงหลังๆ หนังจากค่ายที่เกี่ยวข้องถูกรวบรวมไปไว้ในบริการที่มีแค็ตาล็อกแบบผู้ใหญ่ด้วย

ประสบการณ์ส่วนตัวคือผมชอบดูบนบริการที่เป็นสมาชิกแบบรายเดือนเพราะการกดเล่นทันทีไม่มีสะดุด ในกรณีของหนังบล็อกบัสเตอร์เรื่องนี้ มักจะเห็นเป็นส่วนหนึ่งของคอนเทนต์ใน 'Disney+ Hotstar' ที่รวมคอนเทนต์สำหรับผู้ใหญ่ผ่านช่อง Star ไว้ด้วย แต่ถ้าอยากเก็บไว้ดูนอกแพลตฟอร์มหรือไม่มีสมาชิก บริการเช่า/ซื้ออย่าง Apple TV (iTunes) หรือ Google Play Movies ก็มักจะมีตัวเลือกให้เช่าเป็นเวลา 48 ชั่วโมงหรือซื้อเก็บเข้าคลัง

แนะนำให้ตรวจดูคำอธิบายก่อนกดเล่นว่ารวมในแพ็กเกจหรือเป็นการเช่า/ซื้อ เพราะราคากับเงื่อนไขแต่ละแพลตฟอร์มต่างกัน และสำคัญคือเช็คเสียงกับซับว่ามีภาษาไทยหรือไม่ ซึ่งผมมักจะเปิดซับไทยเวอร์ชันที่แปลมุขตลกไว้ต่างจากคำบรรยายตรงตัว จะทำให้ดูสนุกขึ้นกว่าการฟังเสียงพากย์เพียงอย่างเดียว

พูดตรงๆ ว่าการเริ่มจากต้นกำเนิดของตัวละครทำให้ทุกอย่างเข้าที่มากขึ้น: แนะนำให้ดู 'Deadpool' ภาคแรกก่อนเสมอเพื่อเข้าใจน้ำเสียงและมู้ดของภาคต่อไป

เราเองรู้สึกว่าภาคแรกคือการปูพื้นสำคัญทั้งเรื่องตลกร้าย การล้อการ์ตูน และความสัมพันธ์ส่วนตัวกับคนรอบข้าง เช่นความผูกพันกับคนรักและเส้นทางการเป็นฮีโร่ในแบบของเขา ฉากเปิดที่ฉีกกฎคาดเดาได้หรือการคุยกับผู้ชมคือเครื่องหมายการค้าของเรื่องที่ถ้าไม่ได้ดู จะขาดมิติในการหัวเราะแบบที่ผู้สร้างตั้งใจ

อีกอย่างคือหลายมุก และการกระทำบางอย่างในภาคสามจะต่อยอดจากพฤติกรรมที่เห็นในภาคแรก ดูแล้วจะรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครมากกว่าแค่มองเป็นมุกปะทะฉากบู๊เฉยๆ นี่เป็นมุมมองของคนที่อยากให้ผู้ชมเข้าใจคาแรกเตอร์ก่อนให้ความสนุกแบบเต็มร้อย

ตื่นเต้นสุดๆเมื่อเห็นว่า 'Deadpool 3' จะได้นักแสดงนำที่แฟนๆ รอคอยจริง ๆ — Ryan Reynolds กลับมารับบท Wade Wilson/Deadpool เหมือนเดิม และที่ทำให้หัวใจเต้นแรงคือการยืนยันว่าหา Hugh Jackman กลับมาเป็น Wolverine อีกครั้ง

ความเปลี่ยนแปลงสำคัญของเนื้อเรื่องคือการพา Deadpool เข้าสู่จักรวาลของ Marvel Studios อย่างเป็นทางการ แปลว่าโทนเรื่องยังคงหยาบคายและตลกร้ายแบบเดิม แต่มีการผสมปนเปกับองค์ประกอบของ MCU มากขึ้น หนังไม่ได้เป็นแค่พาร์อด/parody ปลีกตัว แต่กลายเป็นภาพยนตร์ที่ต้องตอบกับความต่อเนื่องของจักรวาลใหญ่ขึ้น นอกจากนั้นการมี Wolverine เข้ามาทำให้โครงเรื่องมีมิติแบบคู่หูที่ต่างกันสุดขั้ว — Deadpool ที่ตลกล้ำเส้น กับ Wolverine ที่เข้มขรึมและมีแบ็กกราวด์อันเจ็บปวด

ในมุมของฉัน ความสนุกคือการดูว่าจะบาลานซ์สองสิ่งนี้อย่างไร: รักษาอารมณ์ R-rated และมุกล้อจักรวาลเดิมไว้ แต่ต้องไม่ทำให้ตัวละครสูญเสียความเป็นตัวเอง การรวมกันของทั้งสองตัวละครเปิดช่องให้เรื่องมีทั้งความฮา ความแสบ และฉากแอ็กชันที่มีน้ำหนักขึ้นอย่างลงตัว

มีนักแสดงไม่กี่คนที่ทำให้ฉากฮาใน 'Deadpool 2' กระแทกหัวเราะได้แบบไม่ต้องพยายามมาก — และผมอยากเริ่มจากคนที่ชัดสุดก่อนเลย: ไรอัน เรย์โนลด์ส (Ryan Reynolds) ในบทเวด/เดดพูล. บทตลกของเขาเป็นทั้งสไตล์มุกเร็ว ปากจัด และการเล่นหน้าที่เหมือนจะล้อกับหนังซูเปอร์ฮีโร่ทุกเรื่อง ฉากที่เวดพูดจาแทรกระหว่างการยิงต่อสู้หรือฉากคัทซีนที่ล้อเรื่องลิขสิทธิ์ล้อความรุนแรง มุกของเขาไม่เคยตกและเป็นแกนกลางที่ทำให้ฉากฮาทั้งเรื่องเดินได้

อีกคนที่ทำให้ผมหัวเราะแทบหยุดไม่ได้คือคารัน โซนี (Karan Soni) ในบทโดปินเดอร์คนขับแท็กซี่ การ์ตูนเรื่องนี้ให้เขามาเป็นตัวตลกแบบซับซ้อน: ท่าทีจริงจังกับคำพูดงี่เง่า ผมชอบฉากที่เขาโผล่มาแล้วพูดประโยคธรรมดาๆ แต่เวดตอบกลับด้วยมุกบ้าๆ ทำให้จังหวะแตกและตลกขึ้นไปอีก

สุดท้ายขอชื่นชมซาซี่ บีทซ์ (Zazie Beetz) ในบทโดมิโน่ — มุกฮาของเธอมาจากความนิ่งและโชคช่วยที่กลายเป็นตลก เธอไม่ได้พูดมากแต่ทุกครั้งที่เธอโผล่เข้าฉาก การกระทำเล็กๆ อย่างหน้าตาเฉยหรือความเฉลียวฉลาดในแอ็กชัน กลับทำให้หัวเราะได้มากกว่ามุกคำพูดหลายๆ ชิ้นรวมกัน เหล่านี้คือคนที่ผมคิดว่าพาอารมณ์ขันของ 'Deadpool 2' ไปได้สุด — ทั้งแบบมุกปากเร็ว มุกสถานการณ์ และมุกนิ่งๆ ที่ลงตัวกันดี

หัวใจของหนังอยู่ที่การเล่นมุกทะลุกรอบและความสัมพันธ์ที่ไม่คาดคิดระหว่างตัวละครสองคนนี้

ฉันเพิ่งออกจากโรงและยังคงยิ้มแบบเขิน ๆ กับซีนที่ตัวเอกกลับมาพบคนสำคัญในชีวิต — ช่วงสั้นๆ ที่เปลี่ยนอารมณ์จากตลกเป็นจริงจังอย่างรวดเร็วทำให้ตอนนั้นยืนขึ้นจากเก้าอี้ไม่ได้ง่ายนัก ฉากนี้ไม่ได้มาเพื่อโชว์เอฟเฟกต์ แต่เป็นการคืนความเป็นมนุษย์ให้กับตัวละครที่มักถูกวางไว้ในมุมตลกเพียวๆ

การเดินเรื่องกึ่งตลกกึ่งดราม่าใน 'Deadpool & Wolverine' ทำให้ฉันคิดถึงหนังที่กล้าผสมแนวและยังรักษาจังหวะอารมณ์ได้ดี มีมุขเจ็บ ๆ หลายครั้งที่โดนใจ แต่ซีนหัวใจนี่แหละที่ฉันยังคุยกับเพื่อนต่อหลังจากดูจบ เพราะมันจับภาพเรื่องของการสูญเสีย ความรับผิดชอบ และการให้อภัยไว้ได้อย่างประหลาดใจ ไม่ได้หวือหวาทางเทคนิค แต่หนักแน่นพอให้คนดูรู้สึกว่าตัวละครนี้มีน้ำหนักในโลกของเขาเอง