เดดไลน์

"บอกความเพ้อฝันทางเพศในหัวของเธอมาให้หมด เจ้าหญิง" "หนูอยากโดนเย็ดจนพัง อยากโดนบีบคอ อยากโดนตีตราจนครางระงม ร้องไห้เหมือนคนเสียสติจนน้ำเยิ้มเปื้อนผ้าปูที่นอนไปหมด... แด๊ดดี้" โลกของเกรซแตกสลายในคืนที่เธอรู้ว่าคู่หมั้นของตัวเองเป็นเกย์ ทั้งเมา ทั้งพัง และโหยหาการลืมเลือน เธอเดินโซซัดโซเซเข้าผิดห้อง จนตกเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของ อะพอลโล รี๊ด เขาคือชายวัยสี่สิบที่หล่อเหลาราวกับปีศาจและเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง อายุมากกว่าเธอเท่าตัว เขาคือทุกอย่างที่เธอไม่ควรจะปรารถนา และคือทุกอย่างที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองขาดไม่ได้ แต่ความจริงมันตบหน้าอย่างจังในเช้าวันต่อมา เมื่อเธอพบว่าผู้ชายที่มอบจุดสุดยอดครั้งแรกในชีวิตให้เธอนั้น... คือเจ้านายคนใหม่ของเธอเอง เธอจะยอมให้เขาขยี้เธออีกครั้งไหม? ยอมให้เขามอบความเสียวจนตัวสั่น อ้อนวอน และยอมเป็นของเขาอย่างราบคาบ? หรือสุดท้ายเธอจะได้เรียนรู้ว่า การอยากได้ผู้ชายแบบเขามันต้องจ่ายด้วยราคาที่แสนแพง? "เด็กดี... ไหนถ่างขาออก"

กฎของดีลลับ คือ ห้ามรู้สึกเกินเลยกับลูกค้า แต่เขากลับเล็งเธอเอาไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน “ถ้าพี่ติดใจเธอขึ้นมา...เปลี่ยนจากวันไนต์ เป็นตลอดไปได้ไหม?”

ธนิน หนุ่มหล่อลุคแด๊ดดี้ วัย 38 ปี สูง 180 เซนติเมตร มีเพื่อนสนิทชื่อมะลิ เขาแอบมองเดซี่น้องสาวเธออยู่เป็นประจำ เด็กคนนี้น่ามันน่ารัก แถมยังอ่อยเก่ง เดซี่ นักศึกษาปี 1 อายุ 19 สูง 160 เซนติเมตร เธอแอบชอบธนินมานานแล้ว ได้แต่แอบมองและส่งสายตาให้หนุ่มใหญ่อยู่ห่างๆเพราะกลัวพี่สาวรู้ ซึ่งพี่สาวเธอก็ดูจะชอบธนินอยู่ไม่น้อย *นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสม ผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 20 ปี ควรได้รับคำแนะนำ ตัวละครในเรื่องไม่ได้พาดพิงถึงใครและอาชีพใดๆ เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น

นี่คือปีที่เก้าแล้วที่ฉันกับดันเต้ร่วมกันรักษาธรรมเนียม 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ทายาทผู้สืบทอดตระกูลโครินนีเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรายั่งยืนยาวนานขึ้น เป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบการเดทของเราในทุกๆ ปี เขาจะเป็นอิสระ และเราต่างจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หากใครคนใดคนหนึ่งเจอคนที่เหมาะสมกว่า เราก็แค่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปดี แต่หากไม่เป็นแบบนั้น หลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งเดือน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอบตัวฉัน เหล่าชายฉกรรจ์ในตระกูลต่างพากันฉีดพ่นแชมเปญกันอย่างบ้าคลั่ง "แด่อิสรภาพอีกปี! ยินดีกับรองหัวหน้าของเราที่ได้สถานะโสดกลับคืนมา!" "เปิดวงพนันประจำตระกูลแล้วครับ! วางเดิมพันทางซ้ายถ้าคุณคิดว่าพวกเขายังจะได้แต่งงานกัน และวางทางขวาถ้าคุณคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่!" ท่ามกลางควันซิการ์ที่อบอวล ฉันนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนัง เฝ้ามองอย่างเย็นชา ราวกับว่าเรื่องตลกขบขันทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย มือของดันเต้โอบรัดอยู่ที่เอวของสการ์เล็ตต์ขณะที่เขาเดินเฉียดผ่านฉันไป พร้อมกับกระซิบว่า "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะ เธอยังคงเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของฉันเสมอ" "ฉันก็เหมือนว่าว ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน สายป่านก็ยังอยู่ในมือเธอเสมอ" ฉันกดปลายนิ้วอันเย็นเฉียบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ดันเต้ คราวนี้ที่โต๊ะเดิมพันของตระกูล ฉันขอวางเงินข้าง "จุดจบ" ก็แล้วกัน ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของนายอย่างสมบูรณ์แบบ ไอ้สายป่านว่าวที่นายภาคภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? คืนนี้ฉันจะเป็นคนตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

พรหมจรรย์ของเธอมีค่าแค่ไหน เป็นเพียงแค่เยื่อบางๆ ไร้ค่าแค่คั่นเวลาเท่านั้นหรือเป็นตัวจริงกันแน่นะ?

ในร้านกาแฟที่หอมหวานยามกลางวัน และซ่อนราคีไว้หลังประตูยามค่ำคืน เดียร์เรียนรู้ว่า ความรักไม่มีค่าเท่าเงิน และการถูกรัก…ไม่เร้าใจเท่าการถูกต้องการ