เดอะฮอบบิท 2

บอกตามตรง การกลับมาของโลกคนแคระกับมอนสเตอร์ยักษ์ใน 'The Hobbit: The Desolation of Smaug' ให้ความรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ผมมักจะมองไปที่บทของมาร์ติน ฟรีแมน ที่รับบทเป็น บิลโบ แบ็กกินส์ เหมือนตัวละครที่ถูกดึงจากความสบายมาสู่การผจญภัย เขาไม่ได้เป็นฮีโร่แบบแผลงๆ แต่เป็นคนธรรมดาที่มีความกล้าหาญแบบเงียบๆ ฉากที่บิลโบต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจยากๆ และช่วงที่เขาต้องใช้ความเฉลียวฉลาดมากกว่ากำลัง ทำให้บทนี้น่าจับตามองมาก

อีกคนที่เด่นชัดคือ ริชาร์ด อาร์มิตาจ์ ที่เล่นเป็น ธริน โอ๊ควินด์เชิลด์ ผู้นำกลุ่มแคระ ธรินมีความซับซ้อนทั้งความภาคภูมิและความยึดมั่นในพันธกิจของตน ตอนที่เขาต้องบาลานซ์ความเป็นผู้นำกับความโกรธแค้น มักจะฉายให้เห็นมุมมืดของความทะเยอทะยาน และนั่นเป็นแกนสำคัญที่ขับเคลื่อนความตึงเครียดของเรื่องไปข้างหน้า

นี่คือภาพรวมที่ผมรู้สึกว่าน่าสนใจที่สุดในฉบับ Extended ของ 'The Hobbit: The Desolation of Smaug' — เวอร์ชันนี้เติมช็อตและจังหวะให้โลกของหนังมีความหนาแน่นขึ้น เพิ่มเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงด้วยฉากที่ขยายมิติของตัวละครและบริบททางการเมืองที่ในฉบับโรงหนังกระชับไปหน่อย

ผมชอบที่สุดคือการขยายฉากชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเมืองริมทะเลสาบ กับความขัดแย้งทางอำนาจที่ทำให้ปมของ 'มาสเตอร์' ชัดขึ้น มีช็อตเพิ่มที่แสดงให้เห็นผลกระทบจากมังกรต่อชีวิตคนธรรมดา ทั้งการเมืองภายในเมืองและความหวังที่จับต้องได้ของประชาชนซึ่งทำให้การมาถึงของบาร์ดมีน้ำหนักขึ้นอีกระดับ นอกจากนี้ยังมีฉากความสัมพันธ์เล็กๆ ระหว่างตัวละครซึ่งช่วยเติมช่องว่างเชิงอารมณ์ระหว่างเหตุการณ์แอ็กชันและบทใหญ่ๆ

โดยรวมฉบับ Extended ให้ความรู้สึกว่าได้กลับมาอยู่กับโลกของเรื่องนานขึ้น ได้เห็นรายละเอียดที่ช่วยอธิบายแรงจูงใจของตัวละครหลายตัวมากกว่าที่ฉันเคยรู้สึกตอนดูในโรง ทำให้ทั้งฉากตื่นเต้นและฉากเงียบมีความหมายกว่าเดิม

บอกตรงๆ ว่าเวอร์ชันภาพยนตร์ของ 'เดอะฮอบบิท' ภาคสองเดินเรื่องต่างจากนิยายต้นฉบับค่อนข้างชัดเจน ทั้งในเชิงโทนและเนื้อหา

การเปลี่ยนแปลงเด่นสุดสำหรับฉันคือการเติมเนื้อหาใหม่ที่ไม่มีในต้นฉบับ โดยเฉพาะการขยายบทของเอลฟ์และองค์ประกอบความขัดแย้งทางการเมืองระหว่างกษัตริย์เอลฟ์กับมนุษย์ ซึ่งในหนังถูกทำให้ซับซ้อนกว่าเดิมมาก และยังมีการนำเสนอตัวละครที่สร้างใหม่ขึ้นมาเพื่อเชื่อมเหตุการณ์ เช่น การใส่เส้นเรื่องกองทัพและการแทรกฉากต่อสู้ขนาดใหญ่ที่หนังต้องการให้รู้สึกเป็นมหากาพย์

อีกอย่างที่สังเกตได้ชัดคือสไตล์การบอกเล่า ในหนังมีการกระจายจุดโฟกัสไปยังหลายตัวละครและสถานที่พร้อมกัน ทำให้เรื่องราวยืดออกเป็นหลายฉากแยกกัน ต่างจากต้นฉบับที่กระชับและเน้นมุมมองของนักเล่าเรื่องเพียงไม่กี่คน ผลลัพธ์คือความรู้สึกของการผจญภัยเปลี่ยนไปจากนิทานอบอุ่นเป็นมหากาพย์การต่อสู้ ฉันคิดว่านี่เป็นทางเลือกในการดัดแปลงเพื่อให้เข้ากับโทนหนังสมัยใหม่ แม้ว่าจะทำให้บรรยากาศดั้งเดิมของหนังสือเปลี่ยนไปก็ตาม

เทียบกันตรงๆ ผมมองว่า 'The Hobbit' ฉบับภาพยนตร์ภาคที่สองเปลี่ยนโทนจากนิยายต้นฉบับค่อนข้างมาก ทั้งในแง่ความมุ่งเน้นตัวละครและขนาดของเหตุการณ์

ในนิยายของโทลคีน เหตุการณ์เป็นไปตามจังหวะนิทานพื้นบ้าน มีความอบอุ่นและขันในหลายตอน แต่หนังขยายฉากต่อสู้และเสริมปมขัดแย้งเพื่อให้พล็อตยืดเป็นไตรภาค นี่แปลว่าตัวร้ายอย่างอาซอก (Azog) กลายเป็นเงื่อนไขตามล่าอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ในหนังมีการสร้างความสัมพันธ์ใหม่ เช่นความรู้สึกเชิงโรแมนติกระหว่างตัวละครที่ไม่มีในหนังสือ ซึ่งทำให้เรื่องไปคนละทิศทางจากต้นฉบับ

ในมุมของการชม ฉันรู้สึกว่าบางส่วนที่ถูกเพิ่มเข้ามาทำให้ภาพรวมดูเข้มข้นและน่าติดตามสำหรับคนดูสมัยใหม่ แต่ก็แลกมาด้วยการลดทอนสไตล์นิทานที่มีเสน่ห์ของต้นฉบับไปไม่น้อย

หลายคนคงนึกภาพบิลโบใน 'เดอะฮอบบิท 2' ขึ้นได้ทันทีเมื่อพูดถึงฉากในถ้ำมังกรแล้ว—เขาคือจุดศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด

ผมรู้สึกว่าการแสดงของ Martin Freeman ให้บิลโบมีเสน่ห์แบบคนธรรมดาที่ถูกดึงเข้าไปสู่การผจญภัย เขาเล่นเป็นบิลโบ แบ็กกินส์ ฮอบบิทที่เริ่มจากความสบายและความระมัดระวัง แล้วค่อยๆ เผยความกล้าหาญออกมาในสถานการณ์คับขัน เช่นฉากที่เขาแอบเข้าไปในห้องโถงของมังกร สร้างบรรยากาศตึงเครียดด้วยการใช้สายตาและจังหวะคำพูดมากกว่าการใช้แอ็กชัน

บทบาทสำคัญของบิลโบในเรื่องไม่ใช่แค่ตัวละครนำ แต่เป็นสะพานเชื่อมเหตุการณ์ระหว่างโลกสงบสุขของฮอบบิทกับความขัดแย้งใหญ่กว่าที่จะตามมา เขาพกความขัดแย้งภายในเกี่ยวกับสิ่งที่เขาพบและสิ่งที่ต้องตัดสินใจ ซึ่งทำให้เรื่องมีมิติและผลักดันบทบาทคนอื่นๆ ให้พัฒนาไปด้วย สรุปคือ Martin Freeman เติมชีวิตให้บิลโบด้วยความอบอุ่น ความตลกแบบแฝงความเศร้า และความกล้าที่ไม่หวือหวา แต่หนักแน่นแบบที่หนังต้องการ

เวอร์ชันพากย์ไทยของ 'The Hobbit: The Desolation of Smaug' ที่ฉันเคยสังเกตในรอบฉายโรงมีการตัดหรือปรับจังหวะบางช็อตที่ชัดเจน โดยรวมแล้วไม่ได้ตัดเนื้อหาแกนเรื่องทิ้ง แต่มีการลดความโหดและช็อตสยดสยองให้สั้นลง

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือฉากหลบหนีด้วยถังไม้ (barrel escape) ซึ่งฉากแอ็กชันบางเฟรมที่แสดงการกระแทกหรือบาดเจ็บของตัวละครถูกตัดหรือสั้นลง เพื่อให้จังหวะภาพไหลลื่นและลดภาพเลือดสาด ฉันรู้สึกว่าการตัดแบบนี้ทำให้จังหวะเร็วขึ้น แต่ก็แลกกับการลดความหนักของการเผชิญหน้าที่ควรจะรู้สึกตึงเครียดมากกว่า ในมุมของแฟนหนังแล้วมันเหมือนดูฉากเดียวกัน แต่ความรู้สึกที่ได้รับต่างไปจากฉบับที่ไม่มีการเซ็ต

นั่งดูแผ่นเวอร์ชันพิเศษของ 'The Hobbit: The Desolation of Smaug' ในคืนหนึ่ง ทำให้ตื่นเต้นไปอีกระดับเพราะความยาวที่เพิ่มขึ้นชัดเจนมาก — เวอร์ชันพิเศษยาวกว่าเวอร์ชันฉายโรงประมาณ 25 นาที ทำให้เวลาโดยรวมขึ้นมาอยู่ที่ราว 186 นาที ข้อมูลตรงนี้ทำให้ฉันยอมจมอยู่กับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉายโรงตัดทิ้งไป

ส่วนที่รู้สึกคุ้มค่าคือฉากในเมืองทะเลสาบ (Lake-town) ได้รับการขยายบทพูดและความสัมพันธ์ระหว่างบาร์ดกับครอบครัวของเขาให้เด่นขึ้นมากขึ้น รวมถึงฉากหนีถังไม้ก็ยาวขึ้นพอให้ได้เห็นความสำเร็จของตัวละครแต่ละคนชัดกว่าเดิม ฉากแอ็กชันที่สั้นๆ ในฉบับฉายโรงได้รับการต่อความยาว ทำให้การไหลของเรื่องรู้สึกสมบูรณ์กว่าเดิม ไม่ได้เพิ่มฉากแฟนเซอร์วิสเฉยๆ แต่เติมชั้นอารมณ์และแรงจูงใจให้ตัวละคร ซึ่งทำให้การดูในคืนเดียวมีความรู้สึกต่างออกไปมากกว่าการดูซ้ำแบบสั้นๆ

ดนตรีประกอบของ 'The Hobbit: The Desolation of Smaug' ถูกแต่งและควบคุมการบันทึกโดย ฮาวเวิร์ด ชอร์ ซึ่งสไตล์ของเขายังคงเห็นได้ชัดเจนในธีมหนักแน่นและการเรียงเครื่องดนตรีที่หลากหลาย

การฟังสกอร์ชุดนี้แล้ว ฉันมักจะติดใจกับการผสมระหว่างโทนมืดของป่าและความอลังการในโมทีฟของมังกร มันไม่ใช่แค่เพลงประกอบฉาก แต่วิธีชอร์ใช้ธีมซ้ำ ๆ กับการเปลี่ยนอารมณ์ทำให้แต่ละฉากมีน้ำหนักเฉพาะตัว ฉันชอบตอนที่เครื่องเครื่องสายค่อย ๆ แทรกเสียงทองเหลืองจนเกิดความตึงเครียด ก่อนจะปล่อยธีมกว้าง ๆ ที่ทำให้รู้สึกถึงขนาดของโลกในเรื่อง

ถ้าต้องการดาวน์โหลดอย่างถูกต้อง แนะนำสโตร์หลัก ๆ เช่น iTunes/Apple Music และ Amazon Music ซึ่งมีทั้งไฟล์ดิจิทัลให้ซื้อหรือดาวน์โหลดแบบมีสิทธิ์ใช้งาน ส่วนคนที่ชอบฟังแบบสตรีม สามารถค้นหาได้ใน Spotify กับ YouTube Music นอกจากนี้ถ้าอยากเก็บแบบเป็นแผ่น ให้มองหาฉบับ CD หรือไวนิลจากผู้จัดจำหน่ายอย่าง WaterTower Music และร้านขายซีดีออนไลน์หรือร้านเพลงเฉพาะทาง ทั้งหมดนี้เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยและช่วยสนับสนุนผลงานของศิลปินได้จริง ๆ

เราเก็บแผ่นบลูเรย์เป็นสะสม เลยขอเล่ายาวหน่อยเกี่ยวกับที่หา 'The Hobbit: The Desolation of Smaug' เวอร์ชันพากย์ไทยได้ง่ายที่สุด

แผ่นบลูเรย์/ดีวีดีมักเป็นแหล่งที่ปลอดภัยที่สุดถ้าอยากได้พากย์ไทยแน่นอน เพราะสตูดิโอมักใส่แทร็กภาษาไทยมาให้ในดีวีดีต่างประเทศหรือเวอร์ชันขายในไทย ผมชอบซื้อชุดสะสมแล้วจบ—คุณจะได้ทั้งภาพเต็มเสียงครบและฟุตเทจพิเศษที่สตรีมไม่ค่อยมี

ถ้าไม่อยากเก็บแผ่น ให้ตรวจดูร้านเช่าดิจิทัลหรือแพลตฟอร์มขายหนังแบบถาวรอย่างร้านหนังในมือถือ/ทีวี (มักมีตัวเลือกพากย์และซับ) ส่วนถ้าชอบการดูเหมือนดูชุด 'The Lord of the Rings' รวมทั้งไตรภาค บริการสตรีมบางแห่งจะแสดงเป็นคอลเลกชันเมื่อมีลิขสิทธิ์ โปรดเช็กแทร็กภาษาในหน้ารายการก่อนกดเล่น จะได้ไม่ต้องผิดหวังเวลาเริ่มหนังแล้วไม่มีพากย์ไทย

ฉากมิควูดกับการต่อสู้กับแมงมุมยักษ์เป็นสิ่งที่ยังติดตาฉันจาก 'เดอะ ฮอบบิท 2' มากที่สุด เพราะมันรวมความตลก เสียว และความกล้าของตัวละครหลายคนไว้ด้วยกัน

ฉันชอบมุมที่ภาพยนตร์ถ่ายให้เห็นความเล็กน้อยของบิลโบท่ามกลางแมงมุมยักษ์แล้วกลับพลิกเป็นความฉลาดเฉลียวของเขาเวลาต้องกู้สถานการณ์ การที่บิลโบใช้แหวนนั้นไม่ได้เป็นแค่ทริคเดียว แต่เป็นสัญลักษณ์ของการเติบโตจากคนธรรมดา กลายเป็นผู้ที่กล้าตัดสินใจ ขณะเดียวกันฉากนี้ก็ให้โอกาสให้คนดูเห็นมิติของเหล่าคนแคระ — ความกลัว ความเหนียวแน่น และวิธีที่แต่ละคนมีบทบาทเมื่อตกอยู่ในอันตราย

เพลงประกอบและการเคลื่อนไหวของกล้องทำให้ช่วงนั้นมีจังหวะทั้งน่ากลัวและตื่นเต้นไปพร้อมกัน สรุปคือ ฉากแมงมุมไม่ใช่แค่การต่อสู้เชิงกายภาพ แต่เป็นฉากที่ทำให้เรารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวละครหลายตัวในคราวเดียว ซึ่งสำหรับฉันมันคุ้มค่าที่จะย้อนดูซ้ำบ่อย ๆ