เนื้อเพลงแร็พ

เรื่องของหนุ่มสาวสองคนที่ต่างมีชีวิต แตกต่างกันคนละขั้ว แต่โชคชะตาพัดพาเขาและเธอมาเจอกันบนเวทีเพลง...ที่เริ่มต้นเพลงรัก ปลอบใจ เขาคือโอป้าหนุ่ม รูปงาม เดชชนะ คูนแคน ส่วนเธอคือ หญิงสาวสวย รวย ครบสูตร เอกนรี ดำรงไท สาวโดนแฟนเท หนุ่มโดนแม่ทิ้ง เส้นทางมาทาบทับกันโดยไม่น่าเชื่อ และเพราะเธอมีน้ำตาในวันที่โดนเท เพลงของพ่อเพลงนั้นจึงเกิดขึ้นเพื่อเธอ จะกี่ล้านหยดน้ำตาอย่าสับสน และเขาก็ยังอยากเป็นนมใส่ถ้วยกาแฟให้เธอ กาแฟมันขม ใส่ผมแทนนม เรื่องงานมาก่อน เรื่องรักตามมา...สองคน ช่วยกันแก้ไขปัญหาที่มี...จนเรื่องราวคลี่คลายก็เป็นเวลาของหัวใจสองดวง โอป้าลำซิ่ง ขอซิ่งเข้าไปอยู่ในชีวิตเธอชั่วกาล ไม่ต้องเอื้อนเอิ้นคำพร่ำรัก แน่นหนักร้อยใจไหวหวาม ตรงนี้..มีเรา...หมดจดงดงาม คือความรักแท้แน่นอน

“ปล่อยตัวตามสบายนะครับ” เอามือดันต้นขาด้านในของหล่อนให้แบะอ้า ดึงเป้ากางเกงว่ายน้ำผ้ายืดบางๆ เบี่ยงไว้ตรงซอกขา เห็นร่องสวาทเป็นพูนูน เบียดกันแน่น ปลิ้นทะลักออกมาอวดความอะร้าอร่ามเต็มตา มองแล้วน่าเลียสุดๆ “อ๊ะ… อ๊าย… ” แรมจันทร์สะดุ้งคราง เมื่อลิ้นของจอร์ช สอดเสียบเข้ามาในรอยแยะแย้มของความเป็นสาว เขากดลิ้นลึกลงในร่องร่องสวาท ฉั่วๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ จอร์ชใช้ลิ้นเฉาะรัว ขึ้นๆ ลงๆ ตามแนวยาวของร่องกลีบเผยออ้า ลากเลียเป็นจังหวะยาวๆ ขึ้นมาตามแนวยาวของร่อง ตาเหลือบขึ้นมองหน้าแรมจันทร์ เมื่อหล่อนทำหน้าเสียว เขาก็รีบกดขยี้ปลายลิ้นย้ำๆ ที่เม็ดติ่งด้านบน

ซ่า~~~~ สายฝนพร้อมใจกันโปรยปรายลงมายังพื้นดินชนิดที่หลบไม่ทัน “จะรอให้ถึงบ้านก่อนนี่ไม่ได้เลย กลัวไม่ได้ตกหรือไงวะ" เธอบ่นอีกครั้งก่อนขึ้นควบจักรยานและรีบปั่นไป "พี่ไปด้วย" ชายหนุ่มกระโดดซ้อนท้ายเธอพร้อมทั้งกอดเอวนั้นอย่างถือวิสาสะ “นั่งดีๆ จะมากอดทำไม" “ให้กอดแนย่านตก” (ขอกอดหน่อยกลัวตก) “ตัวอย่างกับหมีควายคนที่ต้องกลัวควรเป็นฉัน!!" เรไรไม่มีทางเลือกเธอปั่นมาจนถึงกระท่อมปลายนาของยายสายจึงจอดรถทิ้งไว้และวิ่งเข้าไปหลบในนั้นก่อน ดูท่าฝนก็คงจะไม่หยุดและยังตกแรงขึ้นอีก แถมฟ้าก็ยังส่งเสียงร้องดังจนน่ากลัว "เรไรไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร" "เรไร...บาดแผลในใจเจ้าให้อ้ายเป็นคนรักษาได้บ่"[แผลที่ใจพี่ขอรักษาให้ได้หรือไม่]

หลังจากที่ผมประกาศถอนตัวออกจากวงการบันเทิง ทุกคนต่างก็ปรบมือว่าดี มีเพียงฉินอวิ๋น ดาวดวงใหม่ผู้มีพรสวรรค์ด้านการประพันธ์เพลง และเป็นแฟนหนุ่มในข่าวลือของแฟนสาวผมเท่านั้นที่กล่าวคัดค้าน เขาเสแสร้งตีหน้าซื่อต่อหน้านักข่าวมากมาย “ต่างก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้นครับ รุ่นพี่ฉือหย่วนเป็นอัจฉริยะที่วงการดนตรีนี้ไม่อาจขาดเขาไปได้ ผมหวังมากๆ เลยครับว่าเขาจะกลับเข้ามาในวงการแห่งเสียงเพลงนี้อีกครั้ง” ผมปิดโทรศัพท์ลง เมินเฉยต่อคำพูดของเขา ในชาติก่อน ผลงานของผมเหมือนกับเพลงที่เขาประพันธ์เองทุกกระเบียดนิ้ว ชาวเน็ตต่างเรียกผมว่าไอ้สุนัขขี้ก๊อบ สมควรตายไปให้หมดทั้งบ้าน ผมไม่พอใจและไม่อยากยอมรับ จึงเผยทุกขั้นตอนในกระบวนการการประพันธ์เพลงออกมา แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่อาจชนะเวลาที่ปล่อยผลงานออกมาได้ เพลงใหม่ของเขาปล่อยออกมาก่อนผมเพียงสิบนาที เป็นเพราะเวลาเพียงสิบนาทีนี้ ทำให้ชาวเน็ตต่างส่งพวงหรีดและแต่งรูปถ่ายตั้งหน้างานศพให้ผม ที่หนักไปยิ่งกว่านั้นคือบางคนถึงกับมาสาดสีใส่บ้านของผม แม้เป็นเวลาเพียงแค่ไม่กี่ปี แต่ความรุนแรงทางออนไลน์ที่กระทำมาอย่างต่อเนื่องทำให้ผมป่วยเป็นโรคซึมเศร้า พ่อแม่ของผมใช้เงินและทรัพย์สมบัติทั้งหมดเพื่อพิสูจน์ความจริงแทนผม แต่กลับโดนแฟนเพลงที่บ้าคลั่งวางเพลิงจนเสียชีวิต สุดท้าย ในวันที่ผลงานเพลงประพันธ์ของเขาได้รับรางวัล ก็เป็นวันที่ผมกระโดดลงมาจากตึกสูง แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ผมจะได้เกิดใหม่ในวันที่เพลงใหม่ประกาศพอดิบพอดี

พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชา x ไอริน] ผู้ชายอันตรายที่ใครๆต่างก็กลัว แต่ทำไมเธอกลับมองว่าเขาน่ารักขนาดนี้กัน นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า ความรักทำให้คนตาบอด "บ้านอยู่ไหน จะไปส่ง" "ไม่เป็นไรค่ะ นะ..หนูกลับเองได้" "กลัวกูไปปล้นบ้านว่างั้น?" "คือ.." "เออ งั้นก็กลับเองแล้วกัน!" ราชา วิศวะปี4 หน้าโหดแต่อยู่ในโหมดโหดเหมือนกันกับหน้านั่นแหละ ชอบของหวาน นิสัย ใครพูดไม่รู้เรื่องก็ตบหมดอ่ะ "มึงอย่าทำหน้าอ้อนตีนไอริน" ไอริน นิเทศปี2 สาวแว่นใจกล้าเกินร้อย เห็นดูติ๋มๆแต่ขี้อ่อยมาก นิสัย อย่าให้ต้องโมโห เพราะจบไม่สวยสักราย "แค่พี่จุ้บตรงนี้ หนูก็จะหายเจ็บ" เอซ/แอล วิศวะปี4 สองแฝดที่รักกันดี ชอบอะไรเหมือนๆกัน นิสัย ขี้แกล้ง ชอบปั่นหัวเพื่อน โดยเฉพาะกับราชา "ถ้ามันทิ้งน้อง พวกพี่พร้อมเสียบ"

“เสียงเธอเพราะดีนะ เหมือนนักร้องอาชีพ” “นายก็เล่นดนตรีเก่งนะ เล่นเป็นทุกอย่างเลย” “เธอมาทำอะไรแถวนี้ เห็นมาทุกวัน?” “อ่อ…ฉันทำงานแถวนี้น่ะ เลยมาบ่อย ฉันขอมานั่งร้องเพลงด้วยได้มั้ย” เจลีนเอ่ยพรางยิ้มให้ชายหนุ่มชุดดำที่ใส่แมสสีดำสนิทปิดใบหน้า เอาจริงๆเธอไม่เคยเห็นหน้าตาของเขาด้วยซ้ำไป แต่กลับหลงรักเสียงเพลง เสียงร้องของเขา ชายหนุ่มลึกลับ เย็นชา คนนี้นั่งร้องเพลงเปิดหมวกที่หน้าคลับแห่งนึงเกือบทุกคืน และเจลีนก็มาที่นี่ทุกคืนเช่นกัน “ทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จักลีนด้วยคีย์!” “ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นของเธอจะรักฝังใจหรือหน้าเหมือนฉันขนาดไหน แต่ฉันไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น! เลิกยุ่งกับฉันแล้วไปซะ!” เสียงแกร่งกร้าวของมาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นทำเอาหัวใจดวงน้อยๆของเธอแตกสลาย “นายไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ .. ฉันเฝ้ารอนายทุกวัน ฉันทำอะไรผิด …”