เบลเซบับ

เราเป็นคนที่ชอบถกเถียงเรื่องตอนจบของเรื่องแบบยาวๆ แล้วมักจะเจอความเห็นที่หลากหลายเกี่ยวกับทฤษฎีปลายเรื่อง 'Beelzebub' — และคำตอบสั้นๆ คือไม่มีข้อสรุปเดียวที่แฟนทั้งวงการยอมรับแบบเด็ดขาด

พูดกันตามจริง แคมป์หลักๆ ที่ผมเจอมีประมาณสองฝั่ง: ฝั่งแรกมองว่าตอนจบค่อนข้างชัดในเชิงอารมณ์ — เรื่องราวของความผูกพันระหว่างเด็กปีศาจกับคนเลี้ยง (และการเติบโตของตัวเอก) ถูกปิดด้วยฉากที่ให้ความรู้สึกว่าเส้นเรื่องหลักจบลงแบบพอเหมาะพอควร ฝั่งที่สองเห็นว่ามีช่องว่างเยอะจนสามารถตีความต่อได้อีกเยอะ ทั้งเรื่องอนาคตของเบเอลหรือชะตากรรมของโลกปีศาจและโลกมนุษย์

ผมมักเทียบกับตอนจบของงานอื่นๆ อย่าง 'Naruto' หรือ 'Dragon Ball' เพื่ออธิบายว่าเหตุผลที่แฟนๆ ยังไม่ยอมรับทฤษฎีเดียวกันเป็นเพราะมุมมองที่ต่างกัน: บางคนต้องการความชัดเจนแบบข้อเท็จจริง ขณะที่บางคนพอใจกับตอนจบที่เน้นธีมและอารมณ์เท่านั้น สรุปคือ ทฤษฎีหลักๆ อย่างที่ว่าโอ่งจะกลายเป็นอะไรบางอย่างกับเบเอล หรือเบเอลจะเลือกชะตากรรมบางอย่าง — มักมีคนเห็นด้วยเป็นกลุ่ม แต่ไม่มี “ฉันทามติ” เดียวที่กลมกลืนทั้งชุมชน ถ้าถามความเห็นส่วนตัว ผมชอบตอนจบที่เปิดช่องให้คิดต่อ เพราะมันทำให้เรื่องยังมีชีวิตในหัวคนอ่านต่อไป

เราเองคิดว่าแฟนไทยมักยกย่องนักพากย์ต้นฉบับของ 'Beelzebub' เป็นอย่างมาก เพราะเสียงต้นฉบับให้มิติของตัวละครที่ครบทั้งความโหด ความตลก และความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน

การฟังเสียงญี่ปุ่นในฉากอย่างตอนที่ Oga ต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้แล้วเปลี่ยนมุมมองจากความรุนแรงเป็นการปกป้องทารก 'Beel' นั้นทำให้รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างเสียงถอนหายใจ เสียงกระชากคำพูด และจังหวะการพูดคมชัดขึ้น ซึ่งหลายคนในคอมมูนิตี้ไทยมองว่าให้สัมผัสต้นฉบับได้ดีที่สุด นอกจากนี้การเว้นจังหวะตลกในฉากที่ตัวละครพูดเร็วหรืออินเนอร์แรง ๆ ทำได้ละเอียดจนคนดูรู้สึกเข้าถึงอารมณ์ได้ง่ายกว่าเวอร์ชันแปล

ในฐานะคนที่ดูมาหลายรอบ เสียงต้นฉบับสำหรับผมยังคงเป็นมาตรฐานที่แฟนไทยมักจะยกขึ้นเมื่อต้องเลือกว่าใครคือคนที่ชื่นชอบมากที่สุด — ไม่ได้หมายความว่าเวอร์ชันแปลไม่ดี แต่เสียงต้นฉบับมักมีเสน่ห์ที่ทำให้เรื่องตลกแบบแซว ๆ และโมเมนต์ดราม่าร่วมกันได้อย่างลงตัว

บอกตามตรง ฉันเป็นคนชอบสะสมของที่มีตราสินค้าจากตัวละครจนชักจะมีความรู้เรื่องช่องทางจำหน่ายพอสมควร

ถ้าพูดถึงสินค้าของ 'เบลส ซาบินี่' แบบเป็นทางการ ส่วนใหญ่จะวางขายผ่านช่องทางของผู้ถือสิทธิ์หรือผู้ผลิตโดยตรงก่อนเป็นอันดับแรก ไล่ตั้งแต่ร้านค้าออนไลน์อย่างหน้าร้านของสตูดิโอหรือบริษัทผู้เผยแพร่ ที่มักจะมีหน้าเว็บเฉพาะสำหรับขายฟิกเกอร์ เสื้อยืด และสินค้าไลเซนส์อื่น ๆ นอกจากนี้ แบรนด์ผู้ผลิตสินค้าแบบมีลิขสิทธิ์มักจะปล่อยพรีออเดอร์ผ่านแพลตฟอร์มของตัวเองก่อน เช่น ร้านของผู้ผลิตใหญ่ที่เป็นทางการ (เช่นผู้ผลิตฟิกเกอร์ที่มีชื่อเสียง) หรือร้านค้าทางการของซีรีส์

อีกจุดที่ฉันคอยตรวจอยู่บ่อย ๆ คือร้านค้าตัวแทนจำหน่ายที่ได้รับอนุญาตในต่างประเทศ เช่น ร้านขายฟิกเกอร์ชื่อดังที่เปิดพรีออเดอร์และส่งของนอกประเทศได้ ซึ่งมักจะเป็นแหล่งที่ดีเมื่อสินค้าหมดในหน้าร้านหลัก แม้จะต้องรอของนานหน่อย แต่ถ้าอยากได้ของแท้และมีบรรจุภัณฑ์สมบูรณ์ วิธีนี้มักให้ความสบายใจมากกว่าซื้อจากผู้ขายที่ไม่มีใบอนุญาต

เอาแบบพูดตรง ๆ นะ นาน ๆ ทีผมจะเจอหนังที่บันเทิงและคิดตามได้พร้อมกันแบบ 'เบลกราโน่' เรื่องนี้มักจะโผล่ในช่องทางที่เน้นหนังอินดี้หรือสารคดีประวัติศาสตร์มากกว่าบริการสตรีมทั่วไป

ถ้าอยากดูแบบถูกลิขสิทธิ์ ให้ลองมองที่บริการสตรีมพิเศษอย่าง 'MUBI' หรือเป็นสตรีมมิ่งที่เน้นหนังเทศกาลและหนังคลาสสิกรวมถึงแพลตฟอร์มเช่าหนังแบบ Pay-Per-View อย่าง Apple TV / iTunes หรือ Google Play ที่บางครั้งมีภาพยนตร์นอกกระแสให้เช่าแบบรายเรื่อง นอกจากนี้เทศกาลภาพยนตร์ในไทยเช่นงานฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ หรืองานจัดฉายพิเศษที่หอศิลป์กับโรงละครอิสระ ก็เป็นอีกช่องทางที่เป็นไปได้

ถ้าคุณชอบบรรยากาศการดูที่เงียบสงบและชอบอ่านซับภาษาไทย แนะนำให้ติดตามประกาศจากโรงหนังอิสระหรือกลุ่มคนจัดฉาย เพราะมักจะมีการนำ 'เบลกราโน่' มาเปิดให้ชมพร้อมคำบรรยาย หรือถ้าไม่รีบก็รอเวอร์ชันดีวีดีหรือบลูเรย์ที่อาจเข้ามาในตลาดบ้านเรา สรุปคือต้องยืดหยุ่นหน่อย แต่มีหลายช่องทางให้ลองตามหา แล้วก็หวังว่าจะได้เห็นการฉายแบบที่มีคำบรรยายไทยให้ด้วยนะ

ลองคิดภาพเทพเจ้าโบราณที่ค่อยๆ ถูกจับยัดเข้าไปอยู่ในบัญชีปีศาจของนักบวชยุคกลาง — นั่นคือภาพแรกที่ผมมองเห็นเมื่อพูดถึงต้นกำเนิดของเบลเฟกอล

ต้นตอชื่อมักถูกโยงกับเทพบูชาพื้นเมืองของคานาอันอย่าง 'Baal-Peor' ซึ่งเป็นเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์และพิธีกรรมทางเพศในความเชื่อโบราณ เมื่อศาสนาใหม่เข้ามาครอบงำ ค่านิยมถูกตีความใหม่และเทพบางองค์ถูกลดบทบาทเป็นวิญญาณชั่วร้าย ชื่อที่เปลี่ยนรูปเป็น 'เบลเฟกอล' จึงสะท้อนการเปลี่ยนผ่านจากการนับถือแบบท้องถิ่นมาเป็นการรังเกียจจากมุมมองคริสเตียน

ในงานเขียนของนักไสยศาสตร์ช่วงยุคกลางและยุคฟื้นฟู เช่น รายชื่อปีศาจใน 'The Lesser Key of Solomon' เบลเฟกอลถูกจัดให้เป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่นรกที่มีอำนาจ รูปแบบการบรรยายมักเชื่อมโยงเขากับบาปแห่งความเกียจคร้านและกับกับดักแห่งความโลภที่มาในรูปแบบของความร่ำรวยหรือการค้นพบอันล้ำเลิศ งานศิลป์ยุคหลังอย่างใน 'Dictionnaire Infernal' ยังเติมภาพลักษณ์และนิยายรอบตัวเขาให้คมชัดขึ้น

ผมมองว่าการพัฒนาเรื่องเล่าของเบลเฟกอลตั้งแต่เทพท้องถิ่นสู่ปีศาจอันดับสูงของคัมภีร์โรเตชั่น แสดงให้เห็นวิธีที่สังคมใช้ตำนานเพื่ออธิบายทั้งความกลัวและความปรารถนา — แล้วก็ไม่แปลกใจที่เขายังถูกดัดแปลงไปเรื่อยๆ ในสื่อสมัยใหม่ ให้มีมิติทั้งน่ากลัวและขบขันในเวลาเดียวกัน

ภาพแรกที่ผุดขึ้นมาจะเป็นภาพปีศาจที่ชวนให้เฉื่อยชาและฝันกลางวัน — นั่นแหละคือคาแรกเตอร์คลาสสิกของเบลเฟกอล ซึ่งในนิยามทั่วไปผมมองว่าเขาเป็นตัวแทนของความเกียจคร้านที่ล่อใจคนด้วยความสบาย

ผมมักจะสรุปความสามารถหลักๆ ของเบลเฟกอลเป็นสามด้านที่สัมพันธ์กัน: การควบคุมความฝัน/มโนภาพ การปล่อยออร่าแห่งความเฉื่อย (aura) ที่ทำให้เหยื่อช้าลงหรือหมดแรงจูงใจ และพรางตัวหรือหลอกล่อด้วยภาพลวงตา ในหลายผลงานเขาใช้พลังนี้เพื่อทำให้เป้าหมายยอมแลกเปลี่ยนความทะเยอทะยานกับความสบายใจชั่วขณะ เช่นในมู้ดของเกมแนวปีศาจที่มีองค์ประกอบจิตใต้สำนึกอย่าง 'Shin Megami Tensei'

มุมการใช้งานจริงที่ผมชอบคือการเล่นเป็นตัวละครที่ไม่จำเป็นต้องบุกแต่มุ่งเป้าไปที่การทำลายแรงจูงใจของศัตรู: ปล่อยสถานะหลับ, ทำให้สเตตัสช้าลง หรือสาปให้เห็นภาพหลอนจนไม่กล้าตัดสินใจ ฉากแบบนี้มักให้ความรู้สึกน่าขนลุกและแอบเศร้าไปพร้อมกัน เพราะพลังของเขาไม่ได้ทำให้คนตายทันที แต่ทำให้จิตใจค่อยๆ ย่อยยับลง ซึ่งเป็นวิธีเล่าเรื่องที่ผมคิดว่าสามารถสะท้อนธีมความลุ่มหลงในความสบายได้ดี