เป็นต่อ ตอนที่ 116

“นี่คุณเธียร! จะเดินตามช่อทำไมนักหนา ช่อไม่ชอบคุณเธียรแล้ว กลับไปตั้งใจทำงานของตัวเองเถอะนะ อย่าเสียเวลามาเดินตามก้นช่อเลย”

นิยายเรื่องนี้เป็นภาคแยกจากนิยายเรื่อง "ชะตารักพันธนาการ" เมื่อภัทราอ่านนิยายเรื่อง "ชะตารักพันธนาการ" จบ เธอก็รู้สึกอึดอัดคับข้องใจแทนหานอี้หลง พระรองของเรื่อง หานอี้หลง ชายหนุ่มที่อ่อนโยนแสนดี แต่กลับต้องมีชะตากรรมที่น่าสงสาร และเมื่อภัทราได้ทะลุมิติเข้าไปอยู่ในร่างของเจียงอันเล่อ ตัวละครในนิยาย ภารกิจพิทักษืหานอี้หลง ชายในดวงใจที่ใครๆ ก็ตีตราว่าเป็นแค่พระรองก็เริ่มต้นขึ้น แล้วภัทราจะช่วยให้หานอี้หลงหลุดพ้นจากชะตากรรมอันเลวร้ายได้หรือไม่ ติดตามใน "ข้าน้อยเป็นติ่งพระรอง"

โบราณว่า “ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ” ทำไมคนโบราณต้องพูดถูกด้วย! อย่างนี้ต้องหนี แต่เขาจะหนีไปที่ไหนได้ ในเมื่อเขาดันไปเตะตาต้องใจ "นายเอก" เข้าโดยไม่รู้ตัว (แนะนำให้ใส่แว่นกันแดดในการรับชม)

หลีหนิงหนิงได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่กำลังแปลก่อนจะได้รู้ว่าเธอได้รับบทตัวประกอบที่คู่กับพระรองตัวร้าย....แต่ที่พระรองผู้นี้ร้ายก็เป็นเพราะแม่นางเอกดอกบัวขาว หลีหนิงหนิงจึงต้องช่วยพระรองผู้น่าสงสาร

ริน' น้องสาวคนเล็กของ 'รัม' ถูกพี่ชายจอมหวงคอยกันท่าผู้ชายทุกคนที่เข้ามาจีบ โดยมี 'ทีออน' เพื่อนสนิทมาดขรึมของพี่ชายรับหน้าที่เป็น 'ไม้กันหมา' เบอร์หนึ่ง ใครๆ ก็คิดว่าทีออนเป็นพี่ชายที่แสนดี คอยดูแล ห่วงใย และดุรินเหมือนเด็กๆ แต่หารู้ไม่ว่า... ภายใต้มาดนิ่งสุขุมนั้น เขาคือ 'เสือร้าย' ที่กำลังจำศีลรอเวลาตะครุบเหยื่อ เขารอ... รอวันที่รินเรียนจบ เขารอ... รอวันที่เธอโตพอจะรองรับความรักที่รุนแรงของเขาได้ เมื่อวันนั้นมาถึง และมีตัวแปรอย่างหนุ่มรุ่นพี่เข้ามาจีบริน ความอดทนของเสือจำศีลก็ขาดผึง! เส้นกั้นบางๆ ที่เรียกว่า 'พี่ชาย' กำลังจะถูกข้ามผ่าน... ด้วยบทเรียนรักฉบับผู้ใหญ่ ที่ทั้งเร่าร้อน วาบหวาม และเอาแต่ใจที่สุด! "พี่รัมไว้ใจพี่ทีที่สุด... แต่รินหารู้ไม่ว่า คนที่น่ากลัวที่สุด ก็คือพี่ทีนี่แหละ!"

มีน สาวดวงซวยที่อยู่ ๆ ก็ถูกดึงวิญญาณไปยังปรโลก เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อกลไกแห่งชีวิตเกิดขัดข้องทำให้ทุกอย่างแปรปรวน เจ้าแห่งปรโลกจึงขอโทษและรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง เพื่อจะได้เฝ้าดูพระรองและส่งเขาไปให้ถึงปลายทางของตอนจบ มีนจึงเลือกที่จะไปเกิดใหม่ในมังงะเรื่องโปรดแทนการกลับเข้าร่างเดิม เจ้าแห่งปรโลกเห็นว่าสิ่งที่ขอไม่ได้มากเกินไปจึงได้ตอบตกลงแล้วส่งเธอไปยังที่ชอบ ๆ แต่เอ๊ะ! เหตุใดไม่เหมือนที่คุยกันไว้ ไฉนท่านส่งข้ามาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายด้วยมือพระรองเล่า... . . . “เลิกกั๊กแล้วรักก่อนนะ... ตะ ๆ เตงมาได้ไง” ทว่าเมื่อเปิดประตูห้องได้ก็ถึงกับยิ้มค้าง เมื่อมีใครอีกคนนั่งไขว้ขากอดอกอยู่บนเตียงนุ่มคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว ดาบที่กอดอยู่นั่นก็ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย เกรงว่าจะลอยมาบั่นคอได้ทุกเมื่อ แล้วยังรอยยิ้มอีกเล่าเพียงเท่านี้ก็ทำเอาขนหัวลุกซู่ “ฮึ! กลับมาสักทีนะ ข้าก็นึกว่าจะเอาแต่เต้นแร้งเต้นกาไม่ยอมกลับบ้านเสียอีก” **เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้น ทุกตัวละครทุกเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น**