เพิร์ธ ชิม่อน

ในแวดวงตระกูลผู้ดีมีธรรมเนียมที่รู้กันโดยไม่ต้องเอ่ย คู่สมรสที่แต่งงานเพื่อผลประโยชน์สามารถต่างคนต่างใช้ชีวิตของตนเองได้ แต่ของที่ซื้อให้มือที่สามจะต้องซื้อให้คนในบ้านอีกหนึ่งชิ้นเสมอ เจียงอวี่หมิงเป็นคนที่เคร่งครัดในกฎ ดังนั้นต่อให้ภายหลังตระกูลเสิ่นล้มละลาย เขาก็ยังยืนกรานปฏิบัติตามกติกานั้นเป็นอย่างดี เขามอบความเคารพที่เสิ่นชิงหยวนสมควรได้รับอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง บัตรของเด็กเสี่ยมีเงินใช้จ่ายเดือนละห้าแสน บัตรของเสิ่นชิงหยวนก็ต้องมีเงินห้าสิบล้านโอนเข้าอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีวันขาด เขาเพิ่งจะมอบเครื่องประดับมูลค่าหนึ่งล้านให้กับเด็กเสี่ยนั่น เขาก็ไม่ลืมที่จะไปงานประมูลทุ่มเงินมหาศาลเพื่อส่งแหวนโบราณมรกตเขียวมูลค่าห้าร้อยล้านมาให้เสิ่นชิงหยวน เหล่าคุณนายตระกูลใหญ่ที่ชินตากับผู้ชายเจ้าสำราญ แม้จะถอนหายใจให้กับความรักที่อื้อฉาวสะเทือนทั้งเมืองของเสิ่นชิงหยวนกับเจียงอวี่หมิง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะพากันเตือนเธอ ให้รู้จักพอ รู้จักพอเหรอ? เสิ่นชิงหยวนรู้จักพออยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงเอ่ยปาก ในวันที่เจียงอวี่หมิงประกาศมอบบ้านชานเมืองที่แทบไร้ค่าให้กับเด็กเสี่ยอย่างเปิดเผย ขณะที่เธอรับโฉนดวิลล่า “นอร์ทชอร์หมายเลขหนึ่ง” จากมือเขา ก็เลยถามเขาอย่างสบาย ๆ ว่า “จู่ ๆ ก็รู้สึกเบื่อขึ้นมานิดหน่อย เราหย่ากันดีไหม” ......

คิมหันต์ไม่เคยสังเกตเลยสักครั้งว่าในชีวิตของเขา จะมีผู้หญิงเฉิ่ม ๆ อย่างขนมปัง วนเวียนอยู่ข้าง ๆ เสมอ ไม่ว่าจะยิ้ม หัวเราะ สุข หรือแม้แต่ในยามทุกข์ ถึงเขาจะว่าเธอไม่สวย และชอบแกล้งเธอขนาดไหนก็ตาม "ถ้าเธอใช่ เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก" เป็นนิยายโรแมนติก คอเมดี้ น่ารัก ๆ อ่านเพลิน ๆ สนุก ๆ เรื่องราวความรักของยัยเฉิ่ม ( แต่แอบร้าย …ก็คนธรรมดาอ่ะเนอะ ดีบ้างร้ายบ้างแหละน่า ) กับคิมหันต์ หนุ่มฮอต ที่เหมือนจะร้ายแต่ก็แฝงความบื้อเอาไว้ด้วย คนนึงแอบรัก แต่อีกคนไม่เลยรู้ตัว แทนที่จะลงเอยง่าย ๆ ก็เลยยากขึ้นมาสักหน่อย แต่จะยากแค่ไหนก็มาลุ้น ๆ เอาใจช่วยเขาทั้งสองคนหน่อย ปล่อยไว้สองคนเพียงลำพังเดี๋ยวตีกันตาย

เหมย สาวไทยใส่ซื่อผู้กลับจากฝึกวิชาที่จีน ชีวิตปลาเค็มกับเหล่าสาวๆ ให้ตำหนักพิรุณ

พลอยแพร หญิงสาววัย 23 ปี เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก มีเพื่อนสนิทเพียง 2 คน คือ น้ำใสกับชมพู เธอเป็นสาวสวยที่มีความสามารถสูง เรียนเก่ง สวย เซ็กซี่ ขี้อ้อน เป็นที่หมายตาของชายหลายคน แถมเป็นดีเจสุดแซ่บที่ผับดังในย่านเอกมัย เพราะความสวย ความแซ่บของเธอจึงทำให้ลูกค้าติดตรึม แถมตอนนี้เจ้าตัวพึ่งเรียนจบมาหมาดๆแต่ก็ยังไม่คิดจะหางานทำเป็นหลักแหล่งเพราะเธอก็มีงานดีเจที่ได้เงินดีอยู่แล้ว แถมยังมีงานถ่ายแบบกับพริตตี้ที่เป็นงานรองอีกสองงานด้วย เหมันต์ ชายวัย 30 ปี เป็นมาเฟียชาวอังกฤษที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ประเทศไทย ที่เมืองไทยเขามีชื่อเรียกว่า เหมันต์ แต่ถ้าเขาอยู่ที่อังกฤษทุกคนจะเรียกเขาว่า วินเทอร์ ก็ความหมายเดียวกันแต่ก็แล้วแต่คนจะเรียก เขามาทำธุรกิจบ่อนคาสิโนกับค้าอาวุธสงครามที่ประเทศไทยเพื่อขยายกิจการให้มันควบคุมไปทั่วโลก ครอบครัวของเขามีธุรกิจอยู่ที่อังกฤษหลายอย่าง แต่เขามีความคิดที่อยากจะริเริ่มทำธุรกิจที่ประเทศไทยบ้าง เขามีเพื่อนสนิทอยู่ที่ประเทศไทย 2 คน คือ เดวิส กับ มาร์ค ทั้งคู่เป็นเพื่อนเขาสมัยเรียน พวกมันมาทำธุรกิจผับที่ประเทศไทยหลายแห่ง

ในสายตาของเขา เธอคงเป็นได้แค่เพียง เศษธุลีดินที่ไร้ค่า +++ “คุณเหม พอก่อนค่ะ พลับพลึงไม่ไหวแล้ว” เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกเขาว่าคุณ แทนคำว่า ‘พี่’ ในอดีต เพราะความห่างเหินเย็นชาที่เขามีให้เธอมันมากมายหลายร้อยเท่านัก หญิงสาวร้องบอกเสียงแหบพร่า ดันหน้าท้องแกร่งของเขาออกห่าง แต่เหมือนผลักหินผาหนักอึ้งที่ไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย “คนอย่างเธอกล้าหืออือกับฉันเหรอ...” เขาก้มมองร่างน้อยที่ล้มซุนไปกับกองฟาง พลับพลึงร้องไห้สะอื้นยามเขาย่ำยี “กับฉันทำเป็นสะดีดสะดิ้งร้องไห้สะอึกสะอื้น เวลาอยู่กับผู้ชายคนอื่น เธอหัวร่อต่อกระซิก ระริกระรี้เหมือนปลากระดี่ได้น้ำ” เขาไม่เคยสนใจน้ำตาของคนอย่างเธอ สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน

แอบเป็นติ่งพี่เค้า เพราะทั้งหล่อทั้งยาว เอ๊ย ทั้งหล่อทั้งเก่ง พี่สิงโตนักปั่นจักรยานทีมชาติไทยสุดฮอต น้ำหวานจึงหาโอกาสเมื่อพี่เค้ามาพัก ด้วยการบุกไม่พัก ให้พี่ทำให้หนูสำเร็จในวิถีติ่ง "จริงสิ เราไม่ได้คุยกัน เราเซ็กซ์โฟนกันก็ได้นะ“ "พี่สิงโตอะ" "อื้อพี่พูดจริงๆ นะ นะ" "จื้อ ชวนน้ำทำอะไรก็ไม่รู้" "ตอนนี้ก็จะชวนไปทำอีกสักอย่าง น้ำจะไปทำกับพี่ไหม"เขาก้มลงหอมแก้มเธอเร็วๆ แล้วกระซิบเสียงสั่น... "ตรงมุมนั้นมีห้องน้ำปิดซ่อม....อีกยี่สิบนาทีรถถึงจะมารับพวกนักกีฬา" "อุ๊ย" ทำตาโตแล้วมองเขา สิงโตยิ้มใส่ตาเธอแล้วขยิบตาให้ ตอนนี้รอบกายพวกเขาก็มีพวกนักกีฬาในสมาคมและบรรดาคนมาส่งมากมาย กำลังรอรถที่จะมารับพวกนักกีฬาไปเข้าค่ายฝึกซ้อม "เอ่อ..จะดีหรือคะ" "ดีสิ ส่งท้ายยังไงล่ะ ก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีก" "ส่งท้ายเยอะแล้วอะ" ปากพูดแบบนั้นแต่ตรงนั้นเต้นรับคำพูดของเขา แถมยังแฉะชื้นฉ่ำอีกด้วย "พี่สิงโตอะ แล้วถ้าคนเห็นเราล่ะ" "ไม่ต้องกลัวหรอก พี่จะทำเวลา" "อื้อ..."