เฟลอร์ เดอลากูร์

พี่ชื่อภูริทัตนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก...สวัสดีค่ะ ภัตธาราค่ะ หลังจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

หนึ่งสัปดาห์ก่อนเทศกาลอีสเตอร์ เอเดรียนให้วันหยุดฉันเจ็ดวัน พร้อมกับยัดตั๋วเครื่องบินไปสตอกโฮล์มใสกระเป๋าให้ ฉันหลงคิดไปว่าในที่สุดเขาก็เริ่มเรียนรู้วิธีที่จะใส่ใจกันเสียที จนกระทั่งฉันได้ยินเขาคุยกับลูกชายของเราที่ตรงบันได “พ่อครับ พ่อจะแต่งงานกับป้าบิอังก้าจริงๆ เหรอครับ แล้วแม่ล่ะครับ?” โนอาห์กอดรถของเล่นในมือแน่น พยายามทำเสียงให้ดูเข้มแข็ง เอเดรียนเงียบไปครู่หนึ่ง “มันเป็นแค่การแต่งงานตามกฎหมายเท่านั้นลูก มัตเตโอจากไปแล้ว บิอังก้าและโซเฟียกำลังตกอยู่ในอันตราย พ่อทิ้งพวกเขาไว้แบบนั้นไม่ได้ พวกเขาต้องการนามสกุลเดอลูก้าไว้ปกป้องพวกเขา” “แล้วแม่รู้เรื่องนี้ไหมครับ?” “แม่รู้ไม่ได้” เสียงของเขานุ่มนวลลง “อย่าบอกเรื่องนี้กับแม่นะโนอาห์ พอถึงวันเกิดลูก พ่อจะซื้อรถแอสตัน มาร์ตินรุ่นที่ลูกอยากได้ให้” ที่แท้ตั๋วใบนั้นก็ไม่ใช่ของขวัญ แต่มันคือใบเบิกทางเพื่อกันฉันออกไปจากภาพชีวิตของเขา หากเขากล้าประทับนามสกุลของเขาลงบนตัวผู้หญิงคนอื่น แม้จะเป็นเพียงการแสดง... ฉันเองก็พร้อมจะทวงคืนศักดิ์ศรีและความทะเยอทะยานที่เคยฝังกลบไว้ในชีวิตแต่งงานนี้กลับมาเช่นกัน คราวนี้ เมื่อฉันออกเดินทางขึ้นเหนือไป ฉันจะไม่กลับมาอีก

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก

อาเฟย (ลูกอนุภาคจบ) อาเฟย เป็นเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่า พ่อแม่เป็นใคร เขาถูกทิ้งไว้ในพงหญ้าข้างทางตั้งแต่แรกเกิด และถูกชาวบ้านเก็บได้ ก่อนที่จะกลายเป็นเหยื่อของสัตว์ใหญ่น้อย ทว่าชาวบ้านที่เก็บเขาได้ก็ไม่มีปัญญาจะเลี้ยงดูเขา จึงนำเด็กน้อยไปขายให้แก่จวนชินอ๋อง ด้วยราคา 20 ตำลึงเงิน นับแต่นั้น...อาเฟยก็เติบโตขึ้นมาพร้อมกับปณิธานว่า จะเก็บเงินไถ่ตัวของตนเอง และสร้างเนื้อสร้างตัว เป็นอิสระและแข็งแกร่ง!!! แต่อนิจจา...ปณิธานของอาเฟยถูกอ๋องสี่ ผู้มีร่างสูงใหญ่แข็งแรง กล้ามเนื้อทรงพลัง คอยบั่นทอน ด้วยการจับอาเฟยหนีบรักแร้!!!

"ไอ้ฟาบริซ ไอ้ปากหมา ผู้ชายปากกรรไกรแบบนี้ใครเขาจะเอามาทำพืชทำพันธุ์ห๊ะ" "แล้วเธอล่ะ ปากแจ๋วขนาดนี้ใครเขาจะเอาทำเมีย ใครได้ไปซวยตายห่า อยู่ขึ้นคานไปเถอะจะได้ไม่เป็นภาระให้ผัวกับพ่อผัวแม่ผัวในอนาคต"

"ฟากฟ้า" ชายหนุ่มผู้มีความสดใสเหมือนอรุณรุ่งในยามเช้า ฟากฟ้าเป็นคนที่มองโลกในทางบวกเสมอ ส่วน "แสนไกล" หนุ่มนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงที่มาพร้อมดีกรีเดือนมหาลัย หล่อ สุขุม และอบอุ่นเหมือนดั่งท้องฟ้ายามพลบค่ำ