เฟิน

อาเฟย (ลูกอนุภาคจบ) อาเฟย เป็นเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่า พ่อแม่เป็นใคร เขาถูกทิ้งไว้ในพงหญ้าข้างทางตั้งแต่แรกเกิด และถูกชาวบ้านเก็บได้ ก่อนที่จะกลายเป็นเหยื่อของสัตว์ใหญ่น้อย ทว่าชาวบ้านที่เก็บเขาได้ก็ไม่มีปัญญาจะเลี้ยงดูเขา จึงนำเด็กน้อยไปขายให้แก่จวนชินอ๋อง ด้วยราคา 20 ตำลึงเงิน นับแต่นั้น...อาเฟยก็เติบโตขึ้นมาพร้อมกับปณิธานว่า จะเก็บเงินไถ่ตัวของตนเอง และสร้างเนื้อสร้างตัว เป็นอิสระและแข็งแกร่ง!!! แต่อนิจจา...ปณิธานของอาเฟยถูกอ๋องสี่ ผู้มีร่างสูงใหญ่แข็งแรง กล้ามเนื้อทรงพลัง คอยบั่นทอน ด้วยการจับอาเฟยหนีบรักแร้!!!

ในสายตาของเขา เธอคงเป็นได้แค่เพียง เศษธุลีดินที่ไร้ค่า +++ “คุณเหม พอก่อนค่ะ พลับพลึงไม่ไหวแล้ว” เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกเขาว่าคุณ แทนคำว่า ‘พี่’ ในอดีต เพราะความห่างเหินเย็นชาที่เขามีให้เธอมันมากมายหลายร้อยเท่านัก หญิงสาวร้องบอกเสียงแหบพร่า ดันหน้าท้องแกร่งของเขาออกห่าง แต่เหมือนผลักหินผาหนักอึ้งที่ไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย “คนอย่างเธอกล้าหืออือกับฉันเหรอ...” เขาก้มมองร่างน้อยที่ล้มซุนไปกับกองฟาง พลับพลึงร้องไห้สะอื้นยามเขาย่ำยี “กับฉันทำเป็นสะดีดสะดิ้งร้องไห้สะอึกสะอื้น เวลาอยู่กับผู้ชายคนอื่น เธอหัวร่อต่อกระซิก ระริกระรี้เหมือนปลากระดี่ได้น้ำ” เขาไม่เคยสนใจน้ำตาของคนอย่างเธอ สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน

อยู่ดีๆ เขากลับมี "คู่หมั้น" เพราะแม่กับเพื่อนแม่อยากเป็นทองแผ่นเดียวกันจน "เวรกรรม" นั้นมาตกที่เขา ส่วนเวรกรรมที่พี่ว่าเธอทั้ง "ดื้อรั้นก๋ากั่นและรับมือยาก" แต่เขาคิดว่าเขารับมือได "ทำตัวเหมือนเมีย" "สักหน่อยก็เป็นนี่คะ" "เธอชอบพี่?" ชีวินนั่งที่โต๊ะทานข้าวสายตาเขาคอยมองเธอที่เดินวนไปวนมาอยู่ตลอด "ต้องชอบด้วยเหรอคะ อยู่กันไปก็รักกันเอง" "พี่ไม่คิดแบบนั้น...ถ้าอยู่กันไปแล้วเราไม่รักกัน?" "พี่วินคิดว่าจะไม่มีวันรักวาห์ได้เหรอคะ" กลับกลายมาเป็นชีวินที่นิ่งเงียบไปก่อนจะพูดขึ้น "ไม่รู้นั่นมันเรื่องในอนาคตพี่ไม่อยากให้เราทั้งคู่ต้องเสียเวลา" "อ๋องั้นบอกคุณป้ากลับมามี๊ของวาห์สิคะว่าเราจะถอนหมั้นกัน" วิวาห์หันมองเขาทั้งยิ้มให้ปกติ "พูดง่ายจังเลยนะ พี่คิดว่าเธอชอบพี่ซะอีกเห็นวิ่งเข้าใส่" "เห็นวาห์วิ่งเข้าใส่ ทำไมไม่วิ่งหนี ยังยืนนิ่งให้วิ่งเข้าหาละคะ" ทั้งสองคนมองหน้ากันแต่วิวาห์ยังเดินทำนั้นทำนี่ตลอด ชีวินคร้านจะพูดแล้วเขาไม่อยากตอบคำถามเธอ พระเอกธงเขียวที่จริงใจ ไร้ดราม่า

คำโปรย ความรักที่ไม่ใช่แค่ทางผ่าน เป็นความใส่ใจลุ่มลึก จากคนที่เคยผิดหวังรักมาแล้ว ย่อมไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยแม้ในใจจะมีรอยด่างจากครอบครัว “อภิวานต์”เป็นพี่คนโต มีน้องชายที่เหมือนลิ้นกับฟัน “ศามิน” กระทบกระทั่งกัน จนน้องชายหนีไปเรียนที่ต่างประเทศ อภิวานต์รับอุปการะลูกสาวของอดีตคนรัก “ช่อดมิสา” แต่ก็หนีข้อกล่าวหา สมภารกินไก่วัดไม่พ้น ญาติผู้ใหญ่ของเขาต้องการให้หลานดำรงวงศ์เผ่าด้วยความยึดมั่นดีงามในศีลธรรม อาจจะค้านไปหน่อยที่บิดาบังเกิดเกล้าของเขาเป็นคนเจ้าชู้ และมีส่วนสาเหตุทำให้แม่ที่เป็นคุณหญิง ห่างจากบิดาหลายปี นั้นต้องตรอมใจตาย อภิวานต์จึงใช้ความรักเป็นบทเรียนและอยากยืนหยัดตัวเองด้วยสติ และมีเหตุผล เพื่อหล่อเลี้ยงหัวใจรักของเขากับผู้หญิงที่ปรารถนา ที่ไม่ใช่คำว่า”เมียเลี้ยงต้อย”

พลอยแพร หญิงสาววัย 23 ปี เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก มีเพื่อนสนิทเพียง 2 คน คือ น้ำใสกับชมพู เธอเป็นสาวสวยที่มีความสามารถสูง เรียนเก่ง สวย เซ็กซี่ ขี้อ้อน เป็นที่หมายตาของชายหลายคน แถมเป็นดีเจสุดแซ่บที่ผับดังในย่านเอกมัย เพราะความสวย ความแซ่บของเธอจึงทำให้ลูกค้าติดตรึม แถมตอนนี้เจ้าตัวพึ่งเรียนจบมาหมาดๆแต่ก็ยังไม่คิดจะหางานทำเป็นหลักแหล่งเพราะเธอก็มีงานดีเจที่ได้เงินดีอยู่แล้ว แถมยังมีงานถ่ายแบบกับพริตตี้ที่เป็นงานรองอีกสองงานด้วย เหมันต์ ชายวัย 30 ปี เป็นมาเฟียชาวอังกฤษที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ประเทศไทย ที่เมืองไทยเขามีชื่อเรียกว่า เหมันต์ แต่ถ้าเขาอยู่ที่อังกฤษทุกคนจะเรียกเขาว่า วินเทอร์ ก็ความหมายเดียวกันแต่ก็แล้วแต่คนจะเรียก เขามาทำธุรกิจบ่อนคาสิโนกับค้าอาวุธสงครามที่ประเทศไทยเพื่อขยายกิจการให้มันควบคุมไปทั่วโลก ครอบครัวของเขามีธุรกิจอยู่ที่อังกฤษหลายอย่าง แต่เขามีความคิดที่อยากจะริเริ่มทำธุรกิจที่ประเทศไทยบ้าง เขามีเพื่อนสนิทอยู่ที่ประเทศไทย 2 คน คือ เดวิส กับ มาร์ค ทั้งคู่เป็นเพื่อนเขาสมัยเรียน พวกมันมาทำธุรกิจผับที่ประเทศไทยหลายแห่ง

ในฐานะลูกชายคนโตของแม่ที่เป็นนักธุรกิจใหญ่ หน้าที่ของเขาไม่ใช่สานต่อกิจการ แต่เป็นการหาเมียทำลูกสักครึ่งโหลต่างหากเล่า ----------------------- ความสันโดษของ อาทิตย์ โปรแกรมเมอร์หนุ่มฝีมือดีต้องสั่นคลอน เมื่อ จิณณา หรือแม่ขนุนอวบเข้ามาอาศัยอยู่ภายใต้ชายคาบ้าน หล่อนบอกว่าไม่มีที่ไป แถมยืนยันว่าร่างกายแข็งแรง พร้อมสู้ทุกงานอีกด้วย เขาไม่ได้เต็มใจรับ แต่ก็นะ...คุณสมบัติน่าสนใจขนาดนี้ ปล่อยไปก็คงเสียดาย สู้เก็บไว้ให้อยู่ใกล้ตัว เผื่อจะได้ใช้งานเองดีกว่า ---------------------- “อ้าว! จะทุบผัวให้ตายคาอกหรือไง” “ไม่ต้องเรียกตัวเองว่าอย่างนี้เลย” “เรียกว่าผัวนี่หรือ จนขนาดนี้แล้วถ้าฉันไม่เป็นผัวเธอ แล้วจะให้เป็นอะไร” “เป็นผัวเก็บ” “อะไรนะ!” อาทิตย์อุทานถามเสียงดัง เพราะไม่อยากเชื่อหูว่าหล่อนจะเรียกเขาด้วยถ้อยคำนี้ “คุณอั๋นว่าจิณเป็นเมียเก็บ เมียซุกในไร่ ถ้าอย่างนั้นคุณก็เป็นผัวเก็บของจิณ จิณจะซุกคุณไว้ในไร่นี้เหมือนกัน”