เวยเวยเธอยิ้มโลกละลาย

เว่ยซวงอวี่ ฟื้นตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำอันว่างเปล่า นางจดจำไม่ได้แม้แต่ว่าตัวนางเองเป็นใคร และเกิดอะไรขึ้น เมื่อได้พบกับ ‘ศิษย์พี่ใหญ่เฮยหลิง’ นางพลันรู้สึกว่าชีวิตของนางก่อนสูญเสียความทรงจำนั้นช่างซับซ้อนยิ่งนัก เมื่อพบว่าทุกคนรอบตัวล้วนแล้วแต่น่าสงสัย นางจึงออกค้นหาความจริง และตามเก็บความทรงจำกลับมา กระทั่งพบ ‘เฒ่าวิปลาส’ สหายรู้ใจที่นางรู้สึกว่าเขาจริงใจกับนางที่สุด เรื่องราวมากมายเริ่มปรากฏ ความทรงจำนำมาซึ่งความเจ็บปวดทำให้นางท้อแท้จนอยากถอยห่าง ไหนจะมีคู่หมายอย่าง ‘หยวนเฟิงหลิง’ เข้ามาทำให้นางไขว้เขวอีก ความทรงจำที่กลับมากระจ่างชัด ทำให้นางรู้ว่าไม่มีทางให้นางถอยหนีอีกแล้ว เพราะเบื้องหลังการกระทำทั้งหมดของนางนั้น เดิมพันด้วยความเป็นความตายของคนตระกูลเว่ย!!!

จ้าวเว่ยเว่ยหมอสาวยอดอัจฉริยะแห่งยุค2024วันหนึ่งชะตาชีวิตของเธอพลิกผันเมื่อเธอซื้อกระจกเก่าๆจากร้านขายของโบราณและทำมันบาดมือจากนั้นมีเสียงดังขึ้นมาว่า'นายหญิง.พรใดอันประเสริญจงเป็นของท่าน'..

เด็กสาวที่ไม่เคยรู้จักความรักอย่างฝันหวาน เฟรชชี่เอกญี่ปุ่นสุดป๊อบ ต้องมาเจอการจีบแบบคลั่งรักจากพี่ว้ากวิศวะสุดฮ็อต หนุ่มหล่อเจ้าของรอยยิ้มโลกละลายอย่างพี่เดย์ เธอจะใจแข็งไม่ตอบตกลงเป็นแฟนเขาได้รึเปล่าน้าาา...

เพื่อช่วยพี่ชายบุญธรรม เวินอิ๋งจึงยอมแต่งงานกับลู่จิ่นชวน พวกเขาปิดบังสถานะสามีภรรยามาถึงสามปี เป็นความสัมพันธ์ที่มีเพียงความสัมพันธ์ทางกายแต่ไร้ซึ่งความรัก ในวันที่เธอถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย สามีกลับไปจุดพลุฉลองอยู่กับมือที่สาม ส่วนพี่ชายบุญธรรมที่เพิ่งพ้นโทษออกจากคุก ก็กำลังกอดหญิงงามพร้อมประกาศก้องว่านี่คือรักแท้ในชีวิต! เมื่อมองดูเหล่าผู้ชายที่มักจะเย็นชาและไร้หัวใจพากันเปิดตัวคนรักอย่างเอิกเกริก เวินอิ๋งก็ไม่ขอรออีกต่อไป เธอหย่าร้าง ลาออก และขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับครอบครัวอย่างชัดเจน… เธอตามหาความฝันอีกครั้ง พลิกโฉมจากแม่บ้านที่ถูกใครต่อใครดูถูกเหยียดหยาม ให้กลายเป็นจุดสูงสุดของวงการเทคโนโลยี! ทว่าวันหนึ่ง ตัวตนลับ ๆ และโรคร้ายระยะสุดท้ายของเธอก็ถูกเปิดเผย พี่ชายบุญธรรมผู้ใช้ชีวิตเสเพลและรักอิสระถึงกับขอบตาแดงก่ำ “อิ๋งอิ๋ง เธอเรียกฉันว่าพี่อีกสักครั้งได้ไหม?” ลู่จิ่นชวนผู้แสนเย็นชาและไร้เยื่อใยกลับแทบคลั่ง “ที่รัก ฉันยอมเอาชีวิตเข้าแลก ขอแค่เธออย่าจากฉันไป...” แต่เวินอิ๋งกลับรู้สึกว่า ความรักที่ให้มาในวันที่สายนั้นช่างไร้ค่า! เธอไม่เห็นค่ามันอีกต่อไปแล้ว...

สิ่งที่เธอกับครอบครัวทำไว้...แค่คำว่าขอโทษของเธอ คิดว่ามันจะหายกันอย่างนั้นเหรอ ฉันเฝ้าภาวนา...อย่าให้โลกเหวี่ยงเธอมาเจอกันอีกเพราะผลกรรมที่เธอจะได้รับมันจะสาสมเลยทีเดียวล่ะ

ซ่า~~~~ สายฝนพร้อมใจกันโปรยปรายลงมายังพื้นดินชนิดที่หลบไม่ทัน “จะรอให้ถึงบ้านก่อนนี่ไม่ได้เลย กลัวไม่ได้ตกหรือไงวะ" เธอบ่นอีกครั้งก่อนขึ้นควบจักรยานและรีบปั่นไป "พี่ไปด้วย" ชายหนุ่มกระโดดซ้อนท้ายเธอพร้อมทั้งกอดเอวนั้นอย่างถือวิสาสะ “นั่งดีๆ จะมากอดทำไม" “ให้กอดแนย่านตก” (ขอกอดหน่อยกลัวตก) “ตัวอย่างกับหมีควายคนที่ต้องกลัวควรเป็นฉัน!!" เรไรไม่มีทางเลือกเธอปั่นมาจนถึงกระท่อมปลายนาของยายสายจึงจอดรถทิ้งไว้และวิ่งเข้าไปหลบในนั้นก่อน ดูท่าฝนก็คงจะไม่หยุดและยังตกแรงขึ้นอีก แถมฟ้าก็ยังส่งเสียงร้องดังจนน่ากลัว "เรไรไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร" "เรไร...บาดแผลในใจเจ้าให้อ้ายเป็นคนรักษาได้บ่"[แผลที่ใจพี่ขอรักษาให้ได้หรือไม่]