เหลียงซาน

ตำหนักหลิงหลานอันลึกลับไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่ เสี่ยวมี่ เสี่ยวอวี่ เสี่ยวเหม่ย หญิงสาวสามคนถูกส่งเข้าไปบูชายัญโดยไม่รู้ตัว ภายในตำหนักหลิงหลานอันเย็นเยียบนั้น กลิ่นหอมของดอกหลิงหลานปลุกเร้าความปรารถนาที่ไร้จุดสิ้นสุด ภาพฝันอันรัญจวนซ้อนทับกับความเป็นจริงอันเลือนราง หญิงสาวทั้งสามซึ่งหลงวนอยู่ในวังวนของความต้องการที่รอวันเติมเต็ม สัมผัสอันเร่าร้อน เรือนกายเย้ายวน บุรุษหล่อเหลาในความฝันที่ทำให้ไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมา... ********** อุบัติเหตุทำให้ดวงตาของ หลี่อวี๋ บอดทั้งสองข้าง กระทั่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หญิงสาวตัดสินใจ รับตำแหน่งเจ้าบ้านเคหาสน์เยี่ยนเหยาต่อจากน้าสาว ที่เคหาสน์เยี่ยนเหยาภาพของหลี่เหยาผู้เป็นน้า กำลังกอดก่ายคลอเคลียกับบุรุษผู้มีเส้นผมสีเงินยวง ภาพที่เหมือนความฝันแต่ก็ไม่ใช่ความฝัน ทำให้หญิงสาวกระหายที่จะพิสูจน์ความจริง กระทั่งนำมาซึ่งการพบพานระหว่างเจ้าบ้านคนใหม่ กับจิตวิญญาณแห่งขุนเขาอย่าง ไป๋เทียน บุรุษผู้ซึ่งมีเส้นผมสีเงินยวง ความลับซึ่งซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงเคหาสน์เยี่ยนเหยา ผลักดันให้หญิงสาวก้าวออกมาเพื่อหาคำตอบ แท้ที่จริงแล้วเขาผู้นั้นคือใครกันแน่ เหตุใดจึงทำให้เธอสามารถมองเห็นทั้งที่ตามืดบอดทั้งสองข้าง และจำเพาะเจาะจงว่าต้องมองเห็นในช่วงที่เขาอยู่ข้างกายเท่านั้น

ลี่มี่มี่นางงิ้วชื่อดังและบิวตี้บล็อกเกอร์ชื่อก้องถูกย้อนเวลากลับไปเมื่อ 600กว่าปีก่อน ณ.จวนสกุลหลินซึ่งถูกพระราชโองการสั่งประหาร 9 ชั่วโคตร จนหมดสิ้นตระกูล และเธอคือคุณหนูสิบหกนามว่าาหลินลี่ชา ซึ่งถูกไฟคลอกตายภายในบ่อน้ำร้าง ท่ามกลางสายตาคู่หนึ่งขององครักษ์เสื้อแพรซึ่งเป็นว่าที่คู่หมั้นของเธอในชาติอดีต "ข้าจะกลับมาหาเจ้าอย่างแน่นอน...ซือหม่าเยี่ยคัง ข้าจะต้องได้กลับมาแน่!!! ครั้นเธอถูกนำกลับมาอีกครั้งในฐานะลี่มี่มี่ นางงิ้วชื่อดังแห่งหอเลี่ยงเฟิ่ง และวางแผนที่จะเข้ามาเป็นอนุภรรยาของท่านโหวจอมโหด เพื่อเข้ามาอยู่ในจวนตงฉ่างโหวให้ได้ ลี่มี่มี่ต้องการคิดบัญชีแค้นกับทุกคนที่ทำให้ตระกูลหลินต้องสูญสิ้นโดยเฉพาะตงฉ่างโหวหรือซือหม่าเยี่ยคัง ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรคนปัจจุบัน ท่านโหวจอมโหด ตาหนวดหน้าเหี้ยมที่ลี่มี่มี่ใช้เรียก แต่แล้วกลับถูกซ้อนแผนอย่างย่อยยับจากที่จะต้องเข้ามาเป็นอนุภรรยา ดันกลับกลายมาเป็นฮูหยินของท่านโหวจอมโหดแทน

เป่ยซานสูงชันกว้างใหญ่ หนึ่งในหุบเขาตั้งตระหง่านดังปราการมั่นคง ปกป้องแคว้นจากศัตรูที่จะเข้ามารุกราน ว่ากันว่าบนเป่ยซานมีสตรีวิปลาศผู้หนึ่ง บนนั้นนางนับเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครกล้าต่อกร นางไม่คล้ายมนุษย์ ไม่ใช่ทั้งปีศาจ หากแต่นางคือใครนั้น ไม่มีใครรู้ได้... ฉู่หมิง เสนาบดีผู้หล่อเหลาเป็นเสาหลักของแคว้นหนึ่งเดียวที่ฮ่องเต้ไว้พระทัย เหตุการณ์บ้านเมืองคับขันทำให้เขาถูกวางยาพิษจนแทบเอาชีวิตไม่รอด กระทั่งจำต้องรับปากเพื่อแต่งหญิงวิปลาสแห่งเป่ยซานเข้าจวน อู๋ซิน ลือกันว่านางมีทีมาที่ไปไม่ชัดเจน อายุหรือก็ไม่มีใครบอกได้ ว่ากันว่านางไม่ใช่ทั้งมนุษย์และปิศาจ เชี่ยวชาญวิชาแพทย์และการใช้พิษ แต่มีนิสัยประหลาดคือหากใครจะให้นางรักษา ต้องทำตามข้อแลกเปลี่ยนที่นางเสนอ รวมไปถึงยอมให้เข้าพบเฉพาะคนที่นางคิดจะรักษาให้เท่านั้น มีศิษย์ชายหญิงสามคนอยู่เป็นเพื่อนบนเป่ยซาน หลี่เฉิงตงเสวี่ย และหานเจีย

หลี่เหยาหนิง หญิงสาวผู้มีกลิ่นอายแห่งทวยเทพ เป็นที่รักใคร่ของเหล่าภูตและวิญญาณน้อยใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่กับปีศาจที่อาศัยอยู่บนโลกมนุษย์ นางอยู่มานานนับพันปี และรอคอยในสิ่งที่นางเองก็ไม่รู้ เซี่ยซีเฟิง ชายหนุ่มผู้ซึ่งมีกลิ่นอายแห่งความตาย เป็นกลิ่นอายที่ตรงกันข้ามกับหลี่เหยาหนิงโดยสิ้นเชิง ขณะที่ภูตผีวิญญาณอยากอยู่ใกล้หญิงสาว พวกเขากลับหวาดกลัวและหลีกหนีชายหนุ่มทันทีที่เขาปรากฏตัว

“เซวียนหลง” …พระอนุชาแห่งแคว้นหลี่ ในฐานะองค์ชายโดยสายเลือดผู้มีรูปลักษณ์งามดุจเทพสะกด ส่วนนาง… “เฉินเถาฮวา” จากเด็กหญิงใจเด็ด พื้นเพเร่ร่อนข้างถนน ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งองค์หญิงแห่งแคว้นเอี้ยน ปลอมตัวเป็นรองแม่ทัพผู้ประพฤติตนแสบสันเสียจนองค์ชายแห่งแคว้นหลี่อยากจะจับตัวมากระทืบ แต่ทันทีที่เขาจับกุมตัวได้ คู่แค้นอย่างนางกลับกลายเป็นหญิงงามดุจเทพธิดา ความขัดแย้งระหว่างแว่นแคว้นชักนำให้องค์หญิงแสนสวยตกอยู่ในฐานะเชลยสงคราม ร่วงลงกลายเป็นคณิกาไร้ค่า นางสลดบ้างหรือไม่…ก็ไม่ เดือดร้อนให้เขาต้องออกหน้า ซื้อตัวนางมาชำระความ ทบต้นทบดอกเสียให้สาสม แต่สวรรค์ช่างแกล้ง! หัวใจของเขาไม่เคยเกลียดนาง ไม่ว่าจะฐานันดรใด เขาก็ยอมใช้ชีวิตของตนเองเข้าเสี่ยงเป็นเดิมพัน ไขว่คว้านางมาเป็นคู่ใจ!

'หลันเยี่ยเซียง' โฉมสะคราญตระกูลหลัน หญิงสาวผู้ซึ่งมีมีเรือนกายที่หอมกรุ่นราวกับดอกเยี่ยเซียง ความงดงามและกลิ่นหอมเย้ายวนนั้น ทำให้นางต้องพบเจอเรื่องวุ่ยวายมากมายจนเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในคฤหาสน์ 'เซวี่ยอวี้' จอมยุทธ์หนุ่มที่บังเอิญช่วยโฉมสะคราญเอา แม้ว่าตัวเขาจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโจรราคะ แต่เขากลับนึกสนุกไม่เพียงไม่แก้ต่างแต่เขากลับปล่อยเลยตามเลย ผู้อื่นอาจหลงใหลใบหน้าและรอยยิ้มอันงดงามของหลันเยี่ยเซียง แต่เขากลับชอบเวลาที่นางหวาดกลัวเขา โกรธเขาจนพูดไม่ออก ยิ่งเห็นนางร้องไห้ เขาก็ยิ่งรู้สึกรื่นรมย์เป็นอย่างยิ่ง ยถึงเรื่องใด