เอ็นกาวะ

พูดตรงๆ ว่าเนื้อเอ็นกาวะคือหนึ่งในชิ้นปลาที่ให้ความรู้สึกหรูแต่กลับเข้าถึงง่ายเมื่อมองเรื่องโภชนาการ

ในมุมของโภชนาการ เอ็นกาวะมีความโดดเด่นตรงเป็นส่วนเนื้อใกล้ครีบที่มีไขมันมากกว่าส่วนเนื้อขาวของปลาชนิดเดียวกัน ทำให้มันให้พลังงานและกรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงหลายตำแหน่งอย่างโอเมกา-3 ที่เป็นประโยชน์ต่อหัวใจและหลอดเลือด โปรตีนก็ยังมีคุณภาพดี ช่วยซ่อมแซมกล้ามเนื้อและเนื้อเยื่อ อีกข้อที่หลายคนชอบคือคอลลาเจนและเนื้อสัมผัสใยๆ ซึ่งมีประโยชน์ต่อผิวและข้อเมื่อบริโภคเป็นประจำในปริมาณสมเหตุสมผล

ข้อควรระวังคือเอ็นกาวะมักถูกเสิร์ฟกับซอสเค็มหรือย่างจนกรอบ ทำให้โซเดียมเพิ่มขึ้นสำหรับคนต้องจำกัดเกลือ นอกจากนี้คนแพ้ปลาและผู้ที่ต้องจำกัดคอเลสเตอรอลควรควบคุมปริมาณ ส่วนหญิงตั้งครรภ์หรือให้นมบุตรจะได้รับประโยชน์จากไขมันดี แต่ก็ควรหลีกเลี่ยงปลาขนาดใหญ่ที่มีปรอทสูง ซึ่งเอ็นกาวะจากปลาพื้นน้ำตื้นเช่นปลาตะพับหรือฮะบากุมีแนวโน้มจะปลอดภัยกว่าโดยรวม

โดยรวมแล้ว ผมมองว่าเอ็นกาวะเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมเมื่ออยากได้ทั้งรสสัมผัสและคุณค่าทางโภชนาการ แค่ปรับวิธีปรุงและปริมาณให้เหมาะสมก็ทำให้มื้อเล็กๆ กลายเป็นของดีต่อสุขภาพได้ทันที

เสียงมีดที่เฉือน 'เอนกาวะ' ให้แผ่นบาง ๆ นั้นชวนให้คาดหวังทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าโอะโตชิ (otoshi) ของโต๊ะซูชิ

ผมชอบเริ่มด้วยภาพนี้เพราะเอนกาวะไม่ใช่ปลาทั่วไป มันคือเนื้อส่วนขอบครีบของปลาราบ (flatfish) อย่าง 'ฮิราเมะ' ที่มีชั้นคอลลาเจนและไขมันแทรกตัว ทำให้เนื้อมีความกรุบเล็ก ๆ แต่ก็นุ่มเมื่อเคี้ยวไปสักพัก ต่างจาก 'โอโทโร' ที่ละลายในปากด้วยไขมันเยอะ ๆ เอนกาวะให้ความรู้สึกเป็นสองมิติ — มีความเคี้ยวและมีความละมุนพร้อมกัน

การจัดเสิร์ฟก็เป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์ บางร้านหั่นเป็นริบบอนบาง ๆ หรือกรีดเป็นเส้น ๆ เพื่อให้เคี้ยวง่าย บางร้านจะจี่ไฟผิวแบบอาบุริ (aburi) เพื่อขับรสหวานและกลิ่นมันออกมา ผมชอบทานกับโชยุบาง ๆ หรือบีบเลมอนนิดเดียว ช่วยดึงรสทะเลและความมันของคอลลาเจนออกมาอย่างลงตัว

เมื่อต้องทำเอ็นกาวะเป็นซาชิมิ ฉันมักให้ความสำคัญกับความสดและการคัดชิ้นแรกสุดเสมอ เพราะเอ็นกาวะเป็นส่วนที่มันมากและถ้าไม่สดความเลี่ยนจะกลายเป็นคาว

เริ่มจากล้างเบา ๆ เอาเลือดหรือสิ่งสกปรกออก แล้วตัดเอ็นหรือเอ็นบางส่วนที่แข็งออกด้วยมีดคม เกลี่ยชิ้นให้เรียบแล้วใช้ปลายมีดดึงเอาเยื่อบาง ๆ (silver skin) ออกอย่างระมัดระวัง เทคนิคที่ฉันชอบคือวางเนื้อให้แนวใยขนานกับเข่า แล้วหั่นเฉียงเป็นชิ้นหนาประมาณ 3–4 มม. เพื่อให้ได้ความหนาที่เคี้ยวแล้วรู้สึกถึงมันแต่ไม่เละ

การจัดเสิร์ฟในร้านที่ฉันชอบทำมักเป็นคู่กับหัวไชเท้าขูดละเอียดและใบชิโสะเพื่อความสดชื่น เสิร์ฟบนน้ำแข็งเล็กน้อยเพื่อคงอุณหภูมิ แล้วมีกระทะเล็กใส่โชยุบริหารสำหรับจิ้ม เท็กซ์เจอร์มัน ๆ ของเอ็นกาวะพอกับความคมของหัวไชเท้าได้พอดี การหั่นอย่างพิถีพิถันและการรักษาอุณหภูมิคือหัวใจของซาชิมิชนิดนี้ — มันทำให้ความมันกลายเป็นจุดเด่นแทนจะเป็นภาระ

กลิ่นควันที่ลอยขึ้นมาจากเอ็นกาวะย่างเป็นสิ่งแรกที่บอกความต่างชัดเจน — มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีมิติของรสชาติทันทีที่แตะริมฝีปาก

การย่างแบบ 'aburi' ทำให้น้ำมันจากเนื้อเอ็นกาวะละลายเล็กน้อย ผิวด้านนอกเกิดการคาราเมไรซ์ จึงได้ทั้งกลิ่นไหม้นิด ๆ และรสหวานขึ้นจากน้ำตาลธรรมชาติของเนื้อ ปลา ความร้อนยังช่วยปล่อยกลิ่นมันที่ทำให้รสอูมามิเด่นขึ้น ทำให้สัมผัสโดยรวมนุ่มและละมุนกว่า ด้านการจัดจาน มักจะได้เจอกับซอสรสเข้ม เช่น โชยุปรับเพิ่ม หรือน้ำมะนาวญี่ปุ่น ซึ่งช่วยตัดเลี่ยนได้ดี

ในทางกลับกันเอ็นกาวะดิบมีความสดของทะเลที่ชัดกว่า เส้นใยที่แน่นกว่าเล็กน้อยและจะมีความหนึบหนับแบบเจลาตินนิด ๆ ความหวานจะมาแบบสะอาดและเย็นกว่ามาก จึงเหมาะกับการทานแบบดิบจิ้มโชยุเล็กน้อยกับวาซาบิ หรือบีบเลมอนนิดเพื่อเปิดรสโดยไม่กลบความละเอียดอ่อนของปลา สรุปคือถ้าชอบกลิ่นควันและความนุ่ม อาจเอนเอียงไปทางเอ็นกาวะย่าง แต่ถาต้องการสัมผัสทะเลแบบบริสุทธิ์ เอ็นกาวะดิบยังคงเป็นตัวเลือกแรกของฉันเสมอ

ย่านทองหล่อกับเอกมัยคือที่ที่ผมมักนึกถึงเมื่ออยากกินเอ็นกาวะดีๆ — ร้านโอมากาเสะเล็กๆ ตามเคาน์เตอร์ในย่านนี้มักมีเอ็นกาวะคุณภาพสูงเพราะเชฟทำการสั่งวัตถุดิบจากผู้ขายประจำและเลือกชิ้นที่มีไขมันพอเหมาะ

การรู้จักสังเกตเนื้อสัมผัสช่วยได้มาก: 'เอ็นกาวะ' ที่ดีจะให้ความกรุบกรอบเล็กน้อยแต่ละลายในปากเมื่อโดนไฟอ่อนๆ ของเชฟ พวกเชฟมักเสิร์ฟแบบอาบุริ (เผาไฟพอหอม) แล้วแต้มด้วยซีอิ๊วบางๆ หรือกระทิน้อยๆ เพื่อดึงรส ถ้าร้านเปิดให้พูดคุยกับเชฟ ผมมักชอบบอกว่าอยากได้แบบมันพอประมาณ ไม่หวานเกินไป เพราะแบบนั้นจะได้รสของเอ็นกาวะชัดเจน

สรุปคือถ้าอยากได้เอ็นกาวะชั้นเยี่ยม เลือกร้านโอมากาเสะที่นั่งไม่เยอะ และสังเกตรสสัมผัสเมื่อเชฟเผาไฟให้ — ส่วนบรรยากาศเงียบๆ กับเก้าอี้เคาน์เตอร์ทำให้มื้อซูชิแบบนี้น่าจดจำมากขึ้น

แฟนๆ 'Haikyuu!!' ที่ตามหาสินค้าโออิคาวะต้องฟังทางนี้! ในไทยมีทั้งร้านออนไลน์และออฟไลนที่ขายสินค้า Anime Official อย่าง 'Anime Fest' หรือ 'Manga Shop' ในเซ็นทรัลเวิลด์ก็มักมีสินค้าลิมิเต็ดเอดิชันให้ล่ามือสองผ่านเพจ 'Anime Collector Thailand' ใน Facebook ก็เป็นช่องทางดีเหมือนกัน

ส่วนคนที่ชอบช้อปปี้แนะนำให้ลองดูเว็บ 'Meccha Japan' หรือ 'AmiAmi' ที่ขนสินค้าจากญี่ปุ่นตรงๆ แต่ต้องรอสักพักเรื่องจัดส่ง ถ้าโชคดีอาจเจอฟิกเกอร์โออิคาวะแบบ rare ในงาน Comic Market ต่างๆ ที่เพื่อนๆ วงการมักเอาของมาขายต่อ

คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างไอซาวะกับเอเรนเป็นอะไรที่ซับซ้อนมากกว่าครูกับศิษย์ทั่วไปนะ จากที่ดูใน 'Attack on Titan' ไอซาวะดูจะมองเห็นศักยภาพบางอย่างในตัวเอเรนที่คนอื่นอาจไม่เห็น บางครั้งเขาทำตัวเหมือนพี่เลี้ยงที่คอยดุ แต่ก็แฝงไปด้วยความหวังดี

ตอนที่เอเรนรู้สึกสิ้นหวัง ไอซาวะมักจะเป็นคนที่ยื่นมือช่วยไว้ แม้จะใช้วิธีที่ค่อนข้างรุนแรงบ้างก็ตาม มันทำให้ผมนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเซนเซกับลูกศิษย์ในเรื่อง 'Naruto' แต่โทนมันดาร์กและจริงจังกว่ามาก

ในโลกของ 'Haikyuu!!' โออิคาวะ โทโอรุ เป็นตัวละครที่โดดเด่นทั้งในด้านทักษะและบุคลิกภาพ ความสามารถพิเศษที่ทำให้เขากลายเป็นเสาหลักของทีมอาโอบะโจไซคือเซนส์การเล่นที่เฉียบคมราวกับสามารถอ่านเกมล่วงหน้าได้ สายตาคมกริบของเขาช่วยวิเคราะห์จุดอ่อนของคู่ต่อสู้และวางแผนโจมตีได้อย่างแม่นยำ

อีกจุดเด่นที่หลายคนชื่นชมคือการเสิร์ฟลูกโหดที่สร้างความปั่นป่วนให้ทีมตรงข้าม ไม่ว่าจะเป็นเซอร์วิสแบบจัมพ์โฟลตที่ควบคุมทิศทางได้อย่างน่าอัศจรรย์ หรือการเสิร์ฟแรงที่ยากต่อการรับ ล้วนแสดงถึงความทุ่มเทในการฝึกซ้อมของเขา บทบาทในตำแหน่งเซ็ตเตอร์ยังสะท้อนให้เห็นความคิดสร้างสรรค์ในการออกแบบเกมรุก ที่ไม่เพียงพึ่งพาความเร็วแต่ยังใช้กลยุทธ์ทางจิตวิทยาเพื่อหลอกล่อคู่แข่ง

สิ่งที่ทำให้โออิคาวะน่าสนใจไม่แพ้ทักษะก็คือแนวคิดด้านการแข่งขันของเขา เขามองวอลเลย์บอลเป็น 'สงคราม' ที่ต้องใช้ทั้งกำลังและสมอง แม้จะมีนิสัยขี้บ่นและดูห่างเหิน แต่ความจริงแล้วเขาคือผู้เล่นที่ใส่ใจทีมและยอมพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ ความขัดแย้งในตัวเขาระหว่างความเย็นชากับความปรารถนาที่จะชนะ กลายเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวที่แฟนๆ ต่างตกหลุมรัก