เเตกปาก

“ปิ่น ตื่นมาเถอะนะ พี่ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจ” ปากบอกพลางใช้อีกมือหนึ่งลูบศีรษะของปาลิตาอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากลัวจะทำหญิงสาวเจ็บตัวอีกครั้ง เวลาผ่านไปไม่นาน นิ้วเรียวของคนป่วยขยับเล็กน้อยทำให้คนที่นั่งกุมมืออยู่รู้สึกตัวขึ้นมา แพรขนตาสวยขยับราวกับปรับสายตาให้คุ้นชินกับความสว่างที่อยู่รอบตัว “ปิ่น เธอฟื้นแล้ว” เขาอย่างดีใจที่หญิงสาวตื่นขึ้นมา แต่ทว่าดวงใจของเขากลับเหี่ยวเฉาเมื่อเห็นสายตาหวานมองมาที่เขาก่อนที่จะเบนออกไปมองที่นอกหน้าต่างเมื่อกับเขาไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น “ปิ่น พี่ขอโทษ คุยกับพี่หน่อยนะ” คนป่วยที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อครู่ ค่อย ๆ ดึงมือของคนเองกลับเขามาและเอามาวางไว้บนหน้าท้องของตนเอง ราวกับว่ากำลังปกป้องสิ่งมีชีวิตน้อย ๆ เอาไว้ ชายหนุ่มมองการกระทำของคนตัวเล็กที่อยู่บนเตียงอย่างรู้สึกผิดที่เขาขังเธอไว้เช่นนั้น อีกทั้งไม่ฟังเหตุผลของเขาอีก “ปิ่นคุยกับพี่หน่อยเถอะ”

"อุ๊ย! หอมแก้มเขาทำไม คนหน้าไม่อาย ใครอนุญาต" เธอยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง หันมาทุบเขาไม่ยั้ง "โอ๊ย! เจ็บนะโอ๊ย!" เดรกถอยหลังจนไปชนกับขอบเตียง ก่อนที่เขาจะล้มลงเพราะร่างเล็กโถมเข้าตีไม่ยั้งแรง "ว้าย!" แพรดาวร้องอย่างตกใจเมื่อล้มลงบนร่างสูง เธอเบิกตากว้างเมื่อใบหน้าของตัวเองห่างกับเขาแค่คืบเดียว "จะไปไหนยายเด็กดื้อ" เดรกนึกสนุกเขาพลิกร่างที่เสียหลักล้มลงบนตัวเขาลงด้านล่าง ก่อนจะขึ้นคร่อมทับกักเธอเอาไว้ใต้ร่าง "ปล่อยแพรนะพี่เดรก ปล่อยสิ" เธอหลับตาปี๋ จัดการผลักร่างสูงออกห่าง แต่้เขากลับไม่ขยับเหยื้อนเลย อกกว้างของเขายิ่งกว่าหินผาเสียอีก"ไม่ปล่อย จะทำไม" "จะทำอะไรน่ะ" เธอเบี่ยงหลบเมื่อเขาก้มหน้าลงมาหา"จะจูบคนปากดี" "เรื่องอะไรมาจูบเขา อื้อ..." แพรดาวยกมือขึ้นเปิดปากตัวเองในขณะที่เดรกแนบริมฝีปากลงมา เขาจึงได้แค่จูบหลังมือของเธอ ชายหนุ่มบดจูบหลังมือของเธอหนักๆ มองด้วยสายตาที่ทำให้คนใต้ร่างร้อนๆ หนาวๆ

ปัง!! เพล้ง!! ขวดแก้วนั้นถูกปาเต็มแรงบุรุษไปกระทบกับประตูห้องที่สายตาคมเข้มเขม่นมองเคร่งขรึม เศษแก้วแตกกระจายเกลื่อนพื้น น้ำเมากระเด็นติดทั้งประตู ฝาผนังและพื้นตามแรงอารมณ์กราดเกรี้ยว หากนึกย้อนกลับไปคิดทบทวนดีๆ สัตตบงกชเป็นคนเอาเหล้าเข้ามาให้เขาก่อนจะขอตัวขึ้นไปนอน และเขาก็นั่งดื่มจนดึก...หลังจากนั้นก็ไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งช่วงเช้า ทั้งที่...การดื่มก็ถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา ต่อให้เมาแค่ไหนก็ไม่เคยไร้สติจนเลอะเลือนความทรงจำสูญสิ้น...อย่างเช่นเมื่อคืนที่ผ่านมา สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงกรอดผ่านไรฟันหันกลับมาเปิดประตูห้องตัวเองแล้วย่างเท้าเข้าไปทันที มือนึงดึงประตูกระแทกปิดไม่เบาแรงนักตามอารมณ์ที่กำลังฉุนเฉียว นี่เขาต้องนอนร่วมบ้านกับผู้หญิงที่เพิ่งทำให้ครอบครัวของเขากับภรรยาแตกหักไม่มีชิ้นดีอย่างนั้นเหรอ ในคืนที่ฝนฟ้ากระหน่ำตกไม่ลืมหูลืมตา เมียรักต้องจากจรหนีไปอยู่ไหนเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ แต่คนก่อปัญหาร่วมกับเขากลับยังอาศัยอยู่ภายใต้หลังคาบ้านที่เพิ่งถูกสุมไฟจนวายวอด

เมื่อพี่ว๊ากปากร้าย ต้องมาเจอกับคู่หมั้นขี้อ้อน งานนี้เลยไม่มีอะไรนอกจากความคลั่งรักสไตล์คนปากแข็ง...ที่ไม่ได้แข็งแค่ปาก

"ห้องนายมันร้อนนะ" "'ร้อนอะไรวะ แอร์เปิดฉ่ำขนาดนี้ เฮ้ ไอดา" ไอดากำลังถอดเสื้อยืดออก เธออยู่ในสภาพที่ทำให้ผมถึงกับสร่างเมา คนตรงหน้าสวยมาก ดึงดูดสายตามาก สองเต้ากลมดึงสายตาผม ผมรีบเมินไปทางอื่น ขณะที่ไอดายังคงดูไม่เดือดร้อนที่มาเผยท่อนบนสุดเอ็กซ์ให้ผมดู "เฮ้ แกเมาแล้วไอดา" "ก็เมาสิร้อนน่ะอาบน้ำไหม?" "ไอดาแกใส่เสื้อซะจะไปทำอะไรก็ไป แต่ตอนนี้ใส่เสื้อ ก่อน แกรู้ไหมว่ากำลังทำอะไร ไอ้เพื่อนบ้า เดี้ยวพ่อก็ปล้ำเสียหรอก" "ไอดา แกอย่าทำแบบนี้" "ทำไมล่ะ? แกไม่อยากเหรอ" "แต่ว่าถ้าทำมันลงไปแล้ว เรา อาจจะไม่เหมือนเดิม เพื่อน เอากันไม่ได้นะไอดา" "ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าคืนนี้เราสองคนเมา ไม่ใช่เพื่อนกัน" สองคนจูบกัน มันเป็นจูบที่ไม่หยุดง่ายๆ จนเหมือนลมหายใจจะหมด ผมเลยถอนจูบ ไอดาปรือตามองผม ตอนนี้เรากอดกันแน่น และมือของผมกำลังแตะไล้คลึงปลายยอดเต้าอวบ นั่นไปมา มันแข็งสู้มือผม "ไอดา แกแน่ใจนะ" 'ฉันอยาก มีอะไรกับแก"

เมื่อวิวาห์ในฝันของจันดาลี กลับต้องกลายเป็นวิวาห์เป็นสุด ป่วน เมื่อเจ้าบ่าวที่เข้าหอกับเธอ กลายเป็นแฝดนรกของผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วย! นี่มันอะไรกัน เอาพรหมจรรย์ของแก้มหอมคืนมานะ แง๊ "มันจะเป็นจั่งชี้ (แบบนี้)บ่ได้" "มันเป็นไปแล้ว" "โอ๊ย.มันเป็นไปบ่ได้" "ก็เป็นไปแล้ว" "อ้ายลักษณ์ นี่จะกวนกันให้สูน (โกรธ) ใช่ไหมนะ" จันดาลีเริ่มกรี๊ด เธอหันรีหันขวาง มองหาอะไรที่จะเอาปาไปตรงคนที่นั่งต่อปากต่อคำยียวนกวนกันบนเตียงสักที ปาตรงไหนดี นะ มือน้อยนั่นคว้าหมับเข้าที่แจกันขนาดเล็ก ธงลักษณ์หรี่ตา ก่อนจะส่งเสียงทุ้มปราม "ห้ามนะน้องแก้มหอม ห้ามทำร้ายร่างกายสามี" ฟิ้ววว แจกันถูกขว้างมาทันที เขาเอียงตัวหลบ มันร่วงตกลงบนเตียง เชื่อฟังกันเหลือเกินนะ ธงลักษณ์คำรามฮื่มฮั่มในลำคอแล้วลุกขึ้นยืน เดินอาดๆ เข้าหาแมวน้อยที่เริ่มขู่พ่อ เมื่อในมือหมดอาวุธ ได้แต่ถอยกรูจนหลังชนฝา "ปล่อยแก้มหอมนะ แก้มหอมจะกลับบ้าน"