แครี่ออน

เป็นเรื่องราวของ แคโรไลน์ เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ที่เติบโตขึ้นในครอบครัวที่มีธุรกิจร้านอาหารที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ที่ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางชนบท ซึ่งร้านอาหารเก่าแก่แห่งนั้นมีชื่อว่า "The Rusty Spoon" เธอจึงรอวันที่จะได้เป็นเชฟหลักของร้าน แต่แล้ววันหนึ่งความฝันนั้นกลับสะดุดเมื่อเธอได้รู้ว่า ธุรกิจครอบครัวกำลังย่ำแย่ เธอจึงต้องหาทางทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือครอบครัว และธุรกิจที่เคยรุ่งเรืองในอดีต แต่แล้วความบังเอิญเริ่มต้นจากแมวดำปริศนาที่พาเธอข้ามเวลาไปถึงหมู่บ้านแม่มด ในยุคสงครามดอกกุหลาบของราชวงค์อังกฤษ ศตวรรษที่ 14!!! ถึงเวลาผจญภัยของสาวน้อยผู้มีความฝันกันแล้ว เธอจะพบกับอะไรบ้าง แล้วจะหาทางช่วยวิกฤตที่บ้านได้หรือไม่ มาติดตามและเอาใจช่วยแคโรไลน์กันค่ะ ซึ่งในนิยายแฟนตาซีเรื่องนี้แม้จะมีการกล่าวถึงบุคคลและเหตุการณ์ในยุคสงครามดอกกุหลาบของราชวงค์อังกฤษ ศตวรรษที่ 14 และได้มีการสร้างตัวละคร และสถานที่ ขึ้นมาเพื่อความบันเทิง โดยไม่มีเจตนาพาดพิงหรือบิดเบือนเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของยุคยุโรปกลางแต่อย่างใด ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านนิยายแฟนตาซีเรื่องแรกของไรต์ มาณ ที่นี่.

"เกลียดเธอชิบหาย" "เพราะเคยรักเธอ จนชิบหายเหมือนกัน" “คาร์ลปล่อยพ่อผมไปได้ไหม ผมขอร้อง” "จะขอร้องก็มาขอร้องต่อหน้า มุดหัวอยู่ทำไม" “ถ้าผมไป คุณจะปล่อยพ่อผมไหม” "ไม่ปล่อย" "ร้องไห้หรอ ดี! ร้องให้ตายไปเลย" “หรือถ้าอยากให้พ่อเธอรอดก็กลับมาสิ” “คุณพูดอะไร” “กลับมาเป็นโออิรันให้เสี่ยคราม” "กลับมาเป็นกะหรี่ ให้ผัวเก่า” “เธอกล้าแบกหน้าบางๆ ของเธอมาทำแบบนั้นไหม” "โยริ"

“พี่ลันขา...พี่ลัน” มัญชุลิกาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยเสียงร้องครางของเธอหลุดออกมาด้วยความละอาย แต่นั่นกลับสร้างความพอใจให้กับชายหนุ่มเป็นอย่างมากที่เขาสามารถสร้างความสุขให้กับเธอได้ ปลายนิ้วเรียวสอดแทรกดึงทึ้งเส้นผมของเขาไปทั่วศีรษะ “นกยูง...นกยูงของพี่” เสียงครางแหบพร่าดังออกมาจากลำคอแข็งแรงของลวรรษเมื่ออารมณ์ร้อนทำให้เขากลั้นความสุขเอาไว้ไม่ไหว ลวรรษครางออกมาอีกครั้งอย่างพอใจเมื่อกายแกร่งแทรกเข้าหาหญิงสาวหมดทั้งตัว พายุอารมณ์โหมพัดกระหน่ำครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งเรียกร้อง ปรนเปรอ สลับกันแล้วแต่ว่าอีกฝ่ายจะพอใจ เสียงครวญครางแห่งความสุขดังไปทั่วห้องแต่ไม่มีใครสนใจทั้งสิ้น เพราะต่างฝ่ายต่างตั้งใจจะมอบความสุขให้กับอีกคนหนึ่งอย่างเต็มเปี่ยม ลวรรษครางออกมาเสียงดังลั่นเมื่อความสุขสมมาถึงปลายทาง จังหวะรักจึงเพิ่มเป็นจังหวะร็อกโหมพัดกระหน่ำเหมือนสายฝนจนเปียกปอนไปด้วยหยาดเหงื่อทั้งคู่ เสียงหอบหายใจดังออกมาถี่ๆ เมื่ออารมณ์รักได้ผ่านพ้นไปแล้ว ลวรรษเลื่อนไปจุมพิตหน้าผากมนที่ชื้นเหงื่อของมัญชุลิกาเบาๆ รอยยิ้มแห่งความสุขแย้มขึ้นบนใบหน้า “พรุ่งนี้พี่จะกลับมาเป็นพี่ลันคนเดิมของนกยูง พรุ่งนี้...”

‘คาวกลิ่นราตรี’ เธอที่หลงระเริงอยู่ในกลิ่นคาวของราตรีกาล เรียนรู้ที่จะสร้างความสุขให้กับตัวเอง เรียนรู้ที่จะทำให้ตัวเองเป็นที่ต้องการของผู้ชายทุกคน แต่ในที่สุด เธอกลับหลงวนอยู่ในกลิ่นคาวของน้ำกามจนไม่สามารถพาตัวเองออกมาได้ ‘ขาดอะไรก็ขาดได้ แต่ขออย่าให้ขาด ‘เซ็กซ์’ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะลงแดงตาย!!’ ‘โลดแล่นไปในห้วงแห่งกลิ่นหอมรัญจวน’

แมรี่ เกรย์ (เมย์) เมย์ นักศึกษาโบราณคดีปีสี่ เธอสนใจในวิชาประวัติศาสตร์ยุโรปตั้งแต่ประถม เพราะคนผู้หนึ่งที่เธอไม่เคยพบเจอ แต่กลับฝันเห็นเขามาโดยตลอด พอขึ้นมหาลัยมาเธอจึงเลือกสอบเข้าโบราณคดี หลังจากที่เธอเล่าเรียนจนถึงปีสี่ อาจารย์ได้ให้นักศึกษาทำวิทยานิพนธ์ เธอจึงเลือกทำวิทยานิพนธ์ประวัติศาสตร์ตะวันตกเกี่ยวกับตำนานแวมไพร์แห่งปราสาทมูนชายน์ที่ทิ้งล้างไปประมาณสองพันกว่าปี วิทยานิพนธ์เรื่องนี้ คือ จุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันได้พบกับเจ้าแห่งรัตติกาลแห่งปราสาทหลังนั้น เขาทำให้ฉันได้พบอีกโลกหนึ่งที่ผู้คนยากที่จะพบเจอ...

เรือคือบ้าน มหาสมุทรคือมารดร หากแต่ชายฝั่งคือขุมทรัพย์ กองโจรสลัดประจำเรือแบล็กคาเคนจึงมุ่งหมายที่จะปล้นสะดมคฤหาสน์เก่าของตระกูลลอร์ดแห่งหนึ่งประเทศอังกฤษ แต่ผู้ใดจะรู้เล่า ว่าหีบสมบัติที่พวกเขาปล้นขึ้นเรือมาจะเป็น...โลงศพของแวมไพร์? แค่ถูกทางกองทหารหมายหัวลงบัญชีดำก็ว่าหนักหนาแล้ว เมื่อต้องมาเจอกับ ลอร์ดเกรแฮม แวมไพร์ที่มีอายุมากกว่าห้าร้อยปี เห็นทีว่าชีวิตของลูกเรือคงจะหาไม่กันในวันนี้ เดือดร้อนถึง กัปตันออเดรย์ แบรล์ ที่ต้องเสียสละตัวเอง เพื่อรักษาชีวิตลูกน้องจากการถูกลงมติเสียงข้างมากให้พลีกายแทนทุกชีวิต มันใช่เรื่องที่เขาจะต้องมาเสียสละเหรอ!? โชคดีที่ลอร์ดเกรแฮมไม่ได้กระหายเลือดถึงขนาดกล้ากัดกัปตันโจรสลัดรูปงามแต่โสโครกซกมกตรงหน้าได้ ทว่า...ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ กิน ต่อให้ไม่ได้กระหายเลือดแต่ก็กระหายรัก ความปรารถนาที่เก็บกลั้นมากกว่าหลายร้อยปีถูกปลดปล่อยในครานี้ โดยมีกัปตันจอมกะล่อนเป็นที่รองรับอารมณ์ คอยดูเถอะ ถึงฝั่งเมื่อไร ข้าจะเอาลิ่มไม้ตอกเจ้าให้จมดิน! ออเดรย์สาบานไว้กับตัวเองว่าจะต้องเอาคืนแวมไพร์มากราคะนี้อย่างสาสมแน่นอน!