โฉมงามกับเจ้าชายอสูร 2017

การแสดงของนักแสดงใน 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ฉบับ 2017 เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันกลับมาดูซ้ำอยู่บ่อยๆ

ฉันมักพูดถึง Emma Watson เสมอในบทของเบล (Belle) เพราะเธอให้ความเป็นคนทันสมัยกับตัวละครเก่าแก่ ทำให้เบลมีความอยากรู้อยากเห็นและความเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน ส่วน Dan Stevens รับบททั้งเจ้าชายอสูร (Beast / Prince Adam) ซึ่งการแสดงของเขาผ่านการเคลื่อนไหวและน้ำเสียงสร้างมิติให้ตัวละคร เห็นทั้งความโกรธ ความเปราะบาง และการเติบโตภายในใจ

นักแสดงสมทบที่โดดเด่นก็มีส่วนสำคัญไม่น้อย Luke Evans ในบทแกสตง (Gaston) ให้ความหล่อเหลาแบบอวดดี Josh Gad เป็นเลอฟู (LeFou) ที่เติมมุขและความอบอุ่น Kevin Kline เล่นเป็นมอริซ (Maurice) พ่อของเบลที่มีความน่ารักและปกป้อง ส่วน Emma Thompson, Ian McKellen และ Ewan McGregor ถูกเปลี่ยนเป็นวัตถุที่มีชีวิตเป็น Mrs. Potts, Cogsworth และ Lumière ตามลำดับ ทำให้ฉากที่บ้านปราสาทเต็มไปด้วยเสน่ห์และรายละเอียด ทั้งคู่ยังมีปฏิสัมพันธ์ที่ทำให้เรื่องราวมีอารมณ์ทั้งตลกและซาบซึ้งในเวลาเดียวกัน

โดยรวมแล้ว ทุกคนในคาแรกเตอร์หลัก—รวมถึง Gugu Mbatha-Raw ที่ให้เสียง Plumette, Stanley Tucci ในบท Cadenza และ Audra McDonald กับ Hattie Morahan—ช่วยสร้างโลกที่รู้สึกอบอุ่นและสมจริง ยิ่งคิดถึงฉากเพลง ฉากเต้นรำ และการสื่อความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครก็ยิ่งย้ำว่าการคัดเลือกนักแสดงชุดนี้ลงตัวจริงๆ

เสียงวิจารณ์ไทยต่อ 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ปี 2017 มีทั้งคำชมและข้อสงสัยที่น่าสนใจมาก. ในมุมมองของคนที่ติดตามทั้งอนิเมชั่นต้นฉบับและกระแสหนังฉบับคนแสดง ผมสังเกตว่านักวิจารณ์ไทยมักให้คะแนนด้านการสร้างสรรค์ภาพและการออกแบบฉากสูงสุด: ชุดของเบลล์ ห้องสมุด วัง และการจัดแสงถูกยกให้เป็นจุดเด่นที่ทำงานได้ดีในการสร้างโลกเทพนิยายให้มีความหรูหราและสมจริงขึ้นกว่าฉบับการ์ตูน. ดนตรีแบบคลาสสิกที่ปรับเรียบเรียงใหม่ก็ถูกชมว่าทำให้เพลงเก่า ๆ กลับมามีพลัง แต่ก็มีเสียงวิจารณ์ว่าเพลงใหม่บางชิ้นยังไม่ปะทะความทรงจำของผู้ชมเก่าได้เต็มที่.

ความเห็นเชิงลบจากนักวิจารณ์ไทยมุ่งไปที่เรื่องราวที่ไม่ได้เพิ่มเติมมุมมองเชิงลึกมากนักและการใช้ CGI ในการสร้างเจ้าชายอสูรที่บางคนมองว่ายังขาดมิติด้านอารมณ์. นอกจากนี้การปรับบทเพื่อเน้นภาพลักษณ์ผู้หญิงและการใส่ฉากที่ดูพยายามสร้างความทันสมัยก็โดนตั้งคำถามว่ามากไปหรือพอดีสำหรับบริบทของเรื่อง. ในฐานะผู้ชม ผมรู้สึกว่าหนังเป็นงานคอมโบราณที่ให้ความบันเทิงสูง แต่เมื่อตรวจสอบในเชิงบทและคอนเซ็ปต์แล้ว มันยังมีพื้นที่ที่น่าจะลึกขึ้นกว่านี้. นักวิจารณ์ไทยจึงสรุปกันแบบกลาง ๆ ว่าเป็นหนังที่สวยงามน่าดู แต่ไม่ถึงกับเปลี่ยนมุมมองหรือสร้างความทรงจำใหม่ให้กับคนที่รักต้นฉบับ

บนจอเงินเวอร์ชันปี 2017 ของ 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ไม่มีซีรีส์ต่อเนื่องที่สร้างขึ้นจากหนังฉบับนั้นโดยตรง ฉันเข้าใจว่าคนหลายคนมองหาทางต่อยอดเพราะงานภาพ งบประมาณ และนักแสดงทำให้เรื่องดูเปิดโอกาสสำหรับซีรีส์ แต่สิ่งที่ปล่อยออกมาจากดิสนีย์ในช่วงหลังเป็นงานแบบสแตนด์อโลนมากกว่า ไม่ได้มีประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะนำเรื่องราวของตัวละครเหล่านั้นมาต่อเป็นซีซันในรูปแบบซีรีส์ทีวีโดยใช้ทีมงานและคอนเซ็ปต์เดียวกัน

นอกจากนั้น ดิสนีย์มักชอบแปลงนิทานคลาสสิกเป็นสื่อหลายรูปแบบ เช่น บนเวทีบรอดเวย์หรือในการแสดงพิเศษ ดังนั้นเวอร์ชันของปี 2017 จึงถูกมองว่าเป็นหนึ่งในหลายเวอร์ชันของเรื่องราวเดียวกัน มากกว่าจะเป็นต้นฉบับเดียวที่ต้องขยายผลเป็นซีรีส์ บทเพลงและดีไซน์ชุดที่เด่นยังถูกหยิบไปใช้ในโชว์และงานเวทีหลายครั้ง ซึ่งนับเป็นการต่อยอดในหน้าที่ต่างกันแต่ไม่ใช่ซีรีส์ทีวีต่อเนื่อง

มุมมองส่วนตัวแล้วฉันชอบที่หนังเวอร์ชันนั้นยืนได้ด้วยตัวเอง มันให้ความรู้สึกนิทานฉบับภาพยนตร์เต็มรูปแบบมากกว่าการเป็นจุดเริ่มต้นของแฟรนไชส์ทางทีวี หากมีการสร้างซีรีส์จริงก็อยากเห็นการขยายความภายในตัวละครรองหรือสำรวจฉากหลังของหมู่บ้านและอาณาจักร แต่ถ้าจะให้ซื่อสัตย์ งานปี 2017 ถูกทำมาให้เป็นภาพยนตร์จบในตัว และจนถึงตอนนี้ยังไม่มีซีรีส์อย่างเป็นทางการที่ต่อจากหนังฉบับนั้น

รายการสตรีมมิงที่มี 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' เวอร์ชันปี 2017 แบบถูกลิขสิทธิ์มักจะอยู่บนแพลตฟอร์มที่เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ของ Disney เป็นหลัก — ในหลายประเทศนี่หมายถึง 'Disney+' หรือเวอร์ชันที่รวมบริการของ Disney ในชื่อท้องถิ่น เช่น 'Disney+ Hotstar' ในบางภูมิภาค เรื่องนี้มักจะมีตัวเลือกแบบพากย์ไทยหรือซับไทยเมื่อผู้ให้บริการในท้องถิ่นทำใบอนุญาตเรียบร้อย

ผมเองเคยซื้อเวอร์ชันดิจิทัลจากร้านออนไลน์เพื่อให้ได้ความคมชัดและเมนูภาษาเต็มรูปแบบ บริการอย่าง 'iTunes'/'Apple TV' หรือ 'Google Play Movies' มักเปิดให้เช่า (rent) หรือซื้อขาด (buy) เป็นอีกทางเลือกที่สะดวก หากต้องการเก็บไว้ดูยาว ๆ ผมมักเลือกซื้อดิจิทัล เพราะได้ไฟล์คุณภาพสูงและบ่อยครั้งจะมาพร้อมกับแทร็กเสียงและซับหลายภาษา

อีกช่องทางที่น่าสนใจคือร้านขายแผ่น Blu-ray หรือผู้จัดจำหน่ายในประเทศ ถ้าต้องการภาพและเสียงระดับสูงสุด รวมถึงของแถมอย่างเบื้องหลังการถ่ายทำ นี่เป็นทางเลือกที่ผมมักไม่พลาดเมื่อมีโอกาส แต่ถ้าต้องการดูแบบทันทีและถูกลิขสิทธิ์ที่สุด ให้ตรวจสอบบน 'Disney+' ก่อน เพราะนั่นมักเป็นที่แรกที่หนังของ Disney ปรากฏอย่างเป็นทางการ

เพลงใหม่ๆ และเวอร์ชั่นพิเศษจาก 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ปี 2017 ทำให้ฉากบางฉากเด่นขึ้นมากกว่าเดิม — เสียงร้องที่ยืนออกมาชัดเจนที่สุดสำหรับฉันคงเป็น 'Evermore' ซึ่งร้องโดย Dan Stevens ในบทเจ้าชายอสูร ช่วงซาวด์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ทำให้ฉากปลดปล่อยความรู้สึกมีน้ำหนักมากขึ้น นักแต่งเพลง Alan Menken เขียนเมโลดี้ให้ยังคงกลิ่นของต้นฉบับไว้ได้ แต่ปลายเสียงของ 'Evermore' นั้นเป็นของ Dan Stevens แบบเต็มๆ และมันกลายเป็นโมเมนต์ที่คนดูจดจำได้ทันที

เพลงใหม่อีกชิ้นที่ถูกเพิ่มเข้ามาและฉันมักเอ่ยถึงคือ 'How Does a Moment Last Forever' ในฉบับภาพยนตร์มีเสียงของ Kevin Kline (Maurice) ในฉากรำลึกอดีต ส่วนเวอร์ชั่นปิดเครดิตที่หลายคนได้ยินจะเป็นฉบับที่ร้องโดย Celine Dion ซึ่งให้ความรู้สึกต่างออกไปแต่ยังคงความละมุนของเนื้อหาไว้ ทั้งสองเวอร์ชั่นช่วยขยายความหมายของเรื่องราวและเชื่อมโยงตัวละครกับอดีตได้ดี นอกจากนี้ยังมีเวอร์ชั่นป๊อปของเพลงชื่อนี้ออกมาเป็นซิงเกิลส่งเสริมภาพยนตร์ด้วย ซึ่งสะท้อนว่าเพลงของเรื่องไม่ได้หยุดอยู่แค่ในหนังเท่านั้น

บอกตรงๆเลยว่าฉันเป็นแฟนตัวยงของเวอร์ชันอนิเมชันคลาสสิก แต่นี่คือสิ่งที่เจอแล้วใช้งานได้จริง: ถาใจอยากดู 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ฉบับอนิเมชันปี 1991 แบบถูกลิขสิทธิ์และมีซับไทย ช่องทางหลักที่มั่นใจได้คือ 'Disney+ Hotstar' ซึ่งมักจะมีทั้งซับไทยและพากย์ไทยให้เลือก รวมถึงฟีเจอร์ดาวน์โหลดไว้ดูออฟไลน์ที่สะดวกมากสำหรับการเดินทางไกล

อีกทางเลือกที่ฉันใช้เป็นครั้งคราวคือร้านเช่าดิจิทัลอย่าง Google Play Movies/YouTube Movies หรือ Apple TV (ขึ้นกับช่วงโปรโมชั่นของแต่ละประเทศ) — บริการพวกนี้มักมีตัวเลือกซื้อหรือเช่าเป็นระยะ ๆ และหากโชคดีจะมีซับไทยแนบมาด้วย การตั้งค่าซับอยู่ตรงเมนูควบคุมวิดีโอเวลาซื้อหรือดูเลย ฉันชอบว่ามันให้ความยืดหยุ่นมากกว่ารอคอยบนแพลตฟอร์มเดียว เพราะบางครั้งลิขสิทธิ์จะสลับไปมาระหว่างผู้ให้บริการต่าง ๆ

แฟนหนังสมัยใหม่คงนึกถึงเวอร์ชันคนแสดงปี 2017 เป็นอันดับแรก — ฉันเองก็เช่นกัน เพราะภาพลักษณ์และนักแสดงทำให้เรื่องนี้เข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ง่ายขึ้น

ในเวอร์ชันที่นำแสดงโดยผู้กำกับบิลล์ คอนดอนนั้น ใครที่รับบทเจ้าหญิงเบลล์คือ 'เอ็มม่า วัตสัน' ส่วนบทเจ้าชายอสูรซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังมาสคาราและเอฟเฟ็กต์คือ 'แดน สตีเว่นส์' ซึ่งทั้งคู่มีเคมีที่แตกต่างจากฉบับการ์ตูน ฉันชอบที่เอ็มม่าเลือกนำเสนอตัวละครเบลล์ในแง่ของความมั่นใจและมีความเป็นอิสระ ขณะที่แดนให้มิติของเจ้าชายที่ยังคงเป็นมนุษย์อยู่ใต้ร่างสัตว์ แต่ก็มีเสน่ห์ยุ่งเหยิงของตัวละครอมตะนี้ การทำงานร่วมกันของทั้งสองคนทำให้บทรักคลาสสิกฉบับคนแสดงมีความเป็นผู้ใหญ่และอบอุ่นไปพร้อมกัน — เป็นเวอร์ชันที่ฉันชอบกลับไปดูใหม่เมื่อต้องการบรรยากาศโรแมนติกแบบมีความเป็นแฟร์เทลแต่ไม่หวานจนเกินไป

นี่คือสิ่งที่ทำให้ฉบับพิเศษของ 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' น่าตื่นเต้นขึ้นมากกว่าการดูแบบปกติ: ชุดฟีเจอร์เพิ่มเติมมักรวมทั้งฉากที่ถูกตัดออกไปและฉากที่ยาวขึ้น โดยเฉพาะฉากเล็กๆ ที่เพิ่มมิติให้ตัวละคร เช่น ชีวิตในหมู่บ้านหรือช่วงเวลาที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเบลล์กับคนรอบข้างชัดขึ้น

ในแง่ของงานดนตรีและการออกแบบการเต้น ฉบับพิเศษมักมีเบื้องหลังการบันทึกเพลง โดดเด่นด้วยการสัมภาษณ์นักร้องและทีมดนตรี รวมถึงมิกซ์เสียงแบบแยกชั้นเสียงที่ทำให้เราได้ฟังเสียงประสานหรือแทร็กออร์เคสตร้าแบบชัดเจนขึ้น ผมชอบตรงที่ฟีเจอร์เหล่านี้เตือนให้เห็นความละเอียดในการทำเพลง เหมือนเวลาได้ดูเบื้องหลังเพลงของ 'La La Land' ที่เผยให้เห็นกระบวนการซ้อมและการเรียบเรียง

นอกจากนั้นยังมีแกลเลอรีภาพร่างแนวคิด สตอรีบอร์ดที่เทียบกับภาพจริง และคอมเมนทารีของผู้กำกับหรือทีมออกแบบ ฉบับพิเศษบางชุดใส่เวอร์ชัน sing‑along และฉบับที่มีคำบรรยายเพลง ทำให้เด็กๆ สนุกไปกับการร้องตามได้ด้วย สิ่งเหล่านี้ทำให้การกลับมาดูซ้ำๆ ของฉันรู้สึกคุ้มค่าและได้มุมมองใหม่ทุกครั้ง