ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 5

ตั้งแต่เห็นโปสเตอร์ครั้งแรก ฉันก็รอคอยการกลับมาของแก๊งโจรสลัดอยู่แล้ว และข่าวดีคือ 'Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales' เข้าฉายในประเทศไทยในวันที่ 25 พฤษภาคม 2017 อย่างเป็นทางการ ทำให้แฟน ๆ ได้ดูพร้อมกับหลายประเทศทั่วโลกในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมนั้น

บรรยากาศตอนเข้าฉายนั้นคึกคักมาก ผู้ชมหลายคนเลือกดูในช่วงสุดสัปดาห์เปิดตัว มีทั้งคนที่ไปดูแบบซับไทยและคนที่เลือกพากย์ไทยเพื่อความสะดวก ส่วนตัวฉันชอบดูเวอร์ชันซับมากกว่า เพราะได้ฟังสำเนียงของตัวละครและเสียงของนักแสดงต้นฉบับ ซึ่งช่วยให้รับอรรถรสของฉากต่อสู้และมุกตลกแบบแจ็ค สแปร์โรว์ชัดเจนขึ้น การได้ดูในวันแรก ๆ ของการฉายนับเป็นความทรงจำดี ๆ ของการเป็นแฟนหนังแฟรนไชส์นี้เลยล่ะ

รายชื่อนักแสดงหลักของ 'ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 5' ที่ฉันมองว่าเด่นมีอยู่ห้าคนหลัก ๆ คือ 'จอห์นนี เดปป์' รับบทเป็นกัปตันแจ็ค สแปร์โรว์, 'ฮาเวียร์ บาร์เด็ม' เป็นกัปตันซาลาซาร์, 'เบรนตัน ทเวตส์' เล่นเป็นเฮนรี เทิร์นเนอร์, 'คายา สโคเดลาริโอ' ในบทคารินา สมิธ และ 'เจฟฟรีย์ รัช' กลับมารับบทเฮ็คเตอร์ บาร์โบซา

การที่ฉันได้ดูหนังแล้วชอบฉากที่ซาลาซาร์กลับมาพร้อมลูกเรือผี เพราะบาร์เด็มทำให้ตัวร้ายมีมิติทั้งโหดและเศร้า ในขณะเดียวกันเดปป์ยังคงให้สีสันตลกร้ายตามสไตล์แจ็คที่แฟน ๆ คาดหวัง ส่วนบาร์โบซาของรัชก็ยังมีเสน่ห์แบบผู้นำเรือที่คิดแผนอยู่ตลอด ทำให้ความสมดุลของตัวละครทั้งห้าคนขับเคลื่อนเรื่องราวได้อย่างน่าสนใจ

สิ่งหนึ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือการที่หนังผสมทั้งฉากล่องเรือสุดอลังและมุขฮาแบบแจ็คได้ลงตัว ทำให้รายชื่อนักแสดงหลักทั้งห้านี้กลายเป็นทีมที่ทำให้หนังเรื่องนี้มีทั้งดราม่าและความสนุกอย่างชัดเจน

มุมมองหลักที่ทำให้ภาคห้าติดกับภาคก่อนคือเรื่องของหน้าที่และคำสาบานที่ยังไม่ถูกคลี่คลายจากอดีตของตัวละครหลัก โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างชายที่ถูกผูกมัดกับเรือผีและลูกชายของเขา

ฉันชอบคิดว่าเส้นเรื่องของ Will Turner ใน 'At World's End' เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ที่นั่นเขาตกลงแลกเสรีภาพเพื่อช่วยเพื่อนและกลายเป็นกัปตันของ Flying Dutchman ซึ่งภาคห้าก็เอาผลของการตัดสินใจนั้นมาเป็นแกนกลาง: ลูกชายของเขาไม่ยอมรับชะตากรรมนี้จึงออกตามหาวิธีปลดปล่อยพ่อ การปรากฏตัวของไอเท็มมหาศักดิ์ — ในกรณีนี้คือตรีศูลของโปเซดอน — ทำหน้าที่เป็นตัวลบเงาร้ายเก่า ๆ และเชื่อมเหตุการณ์ระหว่างภาคให้กลายเป็นบทสรุปที่มีน้ำหนัก

มุมมองส่วนตัวคือชอบที่ทีมเขียนไม่ยกเลิกผลกระทบจากการกระทำในอดีต แต่นำมาผูกเป็นเหตุผลให้ตัวละครเดินทางต่อ สัมผัสได้ถึงการสานต่อของชะตากรรมแบบที่ไม่ใช่แค่ฉากต่อฉาก แต่เป็นผลลัพธ์ทางอารมณ์ที่ส่งต่อจากภาคก่อนมาถึงภาคห้า

ความประทับใจแรกที่หลงเหลือจากการดู 'Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales' คือความรู้สึกเหมือนกำลังเจอเพื่อนเก่าที่เปลี่ยนไปเยอะ แต่ยังมีมุกเก่าๆ ให้หัวเราะได้อยู่บ้าง

ผมคิดว่ากระแสวิจารณ์โดยรวมค่อนข้างผสม: นักวิจารณ์ชี้ว่าพล็อตซับซ้อนเกินจำเป็น คาแรกเตอร์ถูกบีบให้เป็นเครื่องขับเคลื่อนฉากแอ็กชันมากกว่าจะพัฒนาเชิงอารมณ์ และเอฟเฟกต์ CGI บางฉากดูหนักไปจนกลบความอบอุ่นแบบหนังผจญภัยคลาสสิก แต่ฝ่ายบวกก็ยังยกย่ององค์ประกอบบางอย่าง เช่นการออกแบบฉากและบางครั้งการแสดงของนักแสดงรับเชิญอย่าง Javier Bardem ที่สร้างสีสันให้กับหนัง

ในแง่บ็อกซ์ออฟฟิศ หนังทำได้ราวๆ 7.9–8.0 แสนเหรียญสหรัฐทั่วโลก กับงบประมาณการสร้างที่ประมาณ 2.3–2.5 แสนเหรียญสหรัฐ ซึ่งหมายความว่ามันยังทำกำไรและคุ้มทุนได้จากการขายตั๋วและตลาดต่างประเทศ แต่ก็ไม่ถึงระดับทำลายสถิติอย่างที่แฟรนไชส์ใหญ่เคยทำในอดีต เห็นได้ชัดว่าแฟรนไชส์นี้สูญเสียความสดใหม่เมื่อเทียบกับช่วงแรกๆ ของ 'The Curse of the Black Pearl' แต่ยังพอมีเสน่ห์สำหรับคนที่อยากดูโชว์ใหญ่ๆ แบบไม่คิดมากนัก

แฟนๆ ที่ตั้งใจสังเกตจะเห็นหนึ่งในไฮไลท์ซ่อนอยู่ที่เข็มทิศของแจ็ค สปาโรว์—ไอเท็มชิ้นเดิมที่กลายเป็นสัญลักษณ์ตลอดทั้งแฟรนไชส์กลับมีบทบาทและการแสดงออกแบบที่รู้สึกคุ้นเคยแต่มีความหมายใหม่

ผมรู้สึกว่าฉากที่เข็มทิศขยับหรือหยุดชะงักเป็นการเรียกคืนมิติของตัวละครแจ็คได้ฉลาดมาก เพราะมันไม่ใช่แค่ของประกอบฉาก แต่มันสะท้อนความต้องการและความไม่แน่นอนของแจ็คในภาวะที่ต้องเลือกทาง อีกเรื่องที่ผมชอบคือธีมดนตรีคลาสสิก 'He's a Pirate' ถูกนำมาปรับแต่งในจังหวะที่ต่างกัน ทำให้ฉากที่เคยเป็นมุมตลกหรือสุดระทึกกลายเป็นฉากที่มีน้ำหนักอารมณ์ขึ้นทันที

รวมกันแล้วรายละเอียดเล็กๆ เหล่านี้ทำให้ฉากต่อสู้หรือการหลบหนีดูมีชั้นเชิงและย้ำเตือนว่าแม้จะเป็นหนังผจญภัยที่เน้นแอ็กชัน แต่ตัวหนังยังรักษาเอกลักษณ์ของตัวละครไว้ได้ดี — เป็นความสุขเล็กๆ สำหรับคนที่ติดตามมาตั้งแต่ต้น

เมื่อพูดถึงนักแสดงนำของ 'ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 4' ฉันนึกถึงหน้าตาและบุคลิกของตัวละครที่ชัดเจนทันที — แจ็ค สแปร์โรว์ ของจอห์นนี เดปป์ ยังคงเป็นใจกลางของเรื่อง แม้เนื้อเรื่องจะพาเราไปเจอคนใหม่ ๆ หลายคนก็ตาม

เพเนโลเป้ ครูซ รับบทเป็นแองเจลิกา หญิงลึกลับที่มีมิติทั้งรักและหักหลัง บทของเธอทำให้หนังมีความสัมพันธ์แบบชวนระแวง ส่วนเอียน แม็คเชนในบทแบล็คเบียร์ดคือคู่แข่งที่สร้างบรรยากาศของภัยคุกคามได้เกร็ง ๆ และหนักแน่นกว่าร้ายหลายคนที่เคยเจอในแฟรนไชส์นี้ นอกจากนี้ เจฟฟรี่ย์ รัช กลับมาสร้างสีสันในบทบาร์โบซ่า และแซม คลาฟลินในบทฟิลิปก็เติมมุมโรแมนติก-ดราม่าให้หนังได้ดี

ในมุมมองของฉัน การรวมตัวของนักแสดงชุดนี้ทำให้หนังภาคนี้มีทั้งความขบขัน มุมมองโรแมนติก และความมืดมนของการตามหาต้นน้ำอมตะ ฉันชอบการที่ตัวละครใหม่ ๆ ไม่ได้มาเป็นแค่ตัวประกอบ แต่มีบทบาทผลักดันเรื่องให้ขยับไปยังจุดที่ต่างออกไปจากภาคก่อน เห็นชัดว่าการคัดเลือกนักแสดงรอบนี้ตั้งใจสร้างสมดุลระหว่างความคุ้นเคยกับสิ่งใหม่ ๆ ซึ่งทำให้การดูภาคสี่มีรสชาติต่างออกไปและยังคงความเป็นหนังโจรสลัดที่สนุกได้อยู่

จริงๆ แล้วผมคิดว่าแฟน ๆ ควรรู้เรื่องย่อของ 'ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 4' ในระดับพื้นฐานก่อนดู เพราะมันช่วยให้ตั้งความคาดหวังได้ถูกและเพิ่มความเพลิดเพลินเวลาไปโฟกัสรายละเอียดภาพยนตร์มากขึ้น

สิ่งที่ผมมักแนะนำคือพอรู้กรอบหลัก ได้แก่ ตัวละครสำคัญอย่างแจ็ค สแปโรว์, แองเจลิกา และพล็อตหลักอย่างการตามหา 'บ่อน้ำอมตะ' กับความเกี่ยวพันระหว่างตัวละคร มากกว่าจะรู้ทุกรายละเอียดหรือจุดหักมุมทั้งหมด เมื่อมีพื้นฐานเหล่านี้ การดูซีนอลังการเช่นการต่อสู้บนเรือหรือการโผล่ของนางเงือกจะดูไหลลื่นขึ้น และเราจะรับรู้ถึงมุมมองเชิงประวัติศาสตร์และตำนานที่หนังหยิบมาใช้อย่างเต็มที่

อีกเหตุผลที่ผมคิดว่าควรรู้เล็กน้อยคือบางฉากเชื่อมโยงกับหนังภาคอื่น ๆ ในแฟรนไชส์ ถ้าดูแบบไม่มีพื้นฐานเลย บางมุขหรือความสัมพันธ์ของตัวละครอาจหลุดไปเหมือนกัน การมีสปอยล์แบบพอประมาณจะทำให้เราเลือกได้ว่าจะโฟกัสความเซอร์ไพรส์หรือจะดื่มด่ำกับโลกของหนังมากกว่า สรุปคือผมชอบคนที่รู้หลัก ๆ แล้วปล่อยให้หนังเซอร์ไพรส์ในรายละเอียด — แบบนั้นสนุกที่สุดสำหรับผม

เวลาที่คิดถึงหนังโจรสลัดเรื่องใหญ่เรื่องนี้ ความทรงจำแรกที่ผมเห็นคือฉากของแจ็ค สแปร์โรว์วิ่งหนีบนดาดฟ้าและเสียงดนตรีประกอบที่ติดหู

ผมดูว่า 'ไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน 5' (ชื่อต้นฉบับ 'Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales') อยู่ในบริการสตรีมมิ่งแบบสมาชิกเป็นหลักในหลายพื้นที่ โดยเฉพาะบนแพลตฟอร์มของเจ้าของสิทธิ์เดิมอย่าง Disney — ดังนั้นถ้าคุณใช้บริการ Disney+ หรือ Disney+ Hotstar ในประเทศของคุณ มีโอกาสสูงที่จะเจอหนังเรื่องนี้ในไลบรารีของพวกเขา

อีกทางเลือกที่ผมมักใช้เมื่อหาไม่เจอคือเช่าหรือซื้อผ่านร้านดิจิทัลอย่าง Apple TV/iTunes, Google Play Movies, YouTube Movies และ Amazon Prime Video (ซื้อ/เช่าแยกจากการเป็นสมาชิก Prime) ซึ่งจะให้ความคมชัดระดับ HD หรือ 4K ขึ้นอยู่กับไฟล์ที่ขาย ส่วนผู้ชอบแผ่นจริงยังสามารถหาซื้อ Blu-ray/4K UHD ได้จากร้านค้าหลักหรือร้านออนไลน์ แต่ต้องระวังเรื่องภูมิภาคสำหรับแผ่นนำเข้า ผมมักเลือกดูจาก Disney+ ถ้ามี เพราะความสะดวกและไม่มีโฆษณา

การเปลี่ยนสไตล์ของหนังเด่นขึ้นมากและผมสังเกตว่าผู้กำกับคนใหม่เลือกทิศทางที่ต่างออกไปจากสามภาคแรก

ผมรู้สึกได้ทันทีว่าการเล่าเรื่องของ 'Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides' ถูกปรับให้เป็นการผจญภัยเดี่ยวมากขึ้น — ไม่ใช่การพึ่งพาเคมีของแก๊งเดิมอย่าง Will-Elizabeth-Jack แบบที่เห็นในภาคก่อนหน้า ผู้กำกับใหม่เน้นการจัดเฟรมกว้าง การจัดคิวฉากที่มีลักษณะเป็นภาพยนตร์เวทีมากขึ้น และให้ความสำคัญกับฉากเซ็ตพีซยิ่งกว่าโจ๊กหรือมุขสายฟ้าแลบแบบที่เคยเป็น จุดนี้ทำให้โทนหนังเปลี่ยนจากความผสมของคอมิดี้และมืดมน มาเป็นการผจญภัยแฟนตาซีที่ดูเรียบร้อยและมีคิวแอ็กชันที่วางแผนไว้ล่วงหน้า

อีกอย่างที่ผมสังเกตคือการใช้ตัวละครใหม่และพล็อตจากนวนิยายต้นฉบับทำให้ตัวร้ายและแรงจูงใจเปลี่ยนไป — Blackbeard กับความลึกลับของดาบและเรือของเขา ถูกให้บทหนักกว่าเดิม ขณะที่ตัวละครอย่าง Angelica ถูกชูให้เป็นอีกแกนหนึ่งของเรื่อง ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่าง Jack กับตัวละครรอบข้างกลายเป็นแบบ duel ของการควบคุมเรื่องราวและอารมณ์มากกว่าการปั้นมิตรภาพเป็นแกนกลาง สรุปคือผู้กำกับปรับโครงสร้างหนังไปทางพีซภาพและการเล่าเรื่องที่มุ่งเป้าไปยังเซ็ตพีซแฟนตาซีมากขึ้น ผลคือหนังสวยขึ้นในภาพ แต่สูญเสียบางมิติของความไม่คาดคิดและเคมีร่วมที่ผมชอบจากภาคก่อนๆ