Venom ภาค 1 ต่างจากคอมมิคตรงไหนบ้าง

เคยสงสัยไหมว่าทำไมหนังของจักรวาล 'อเวนเจอร์ส' ถึงให้ความรู้สึกต่างจากคอมมิกไปมากขนาดนี้ — คำตอบสำหรับผมมันอยู่ที่การเลือกใจความสำคัญและการปรับโครงเรื่องให้เข้ากับสื่อภาพยนตร์ ในมุมมองของคนที่ติดตามมานาน การเล่าเรื่องในคอมมิกมักจะยืดหยุ่นกว่าและพร้อมที่จะยกตัวละครหลายสิบตัวเข้ามาข่มทับเหตุการณ์เดียวได้ ในทางตรงกันข้าม หนังต้องเลือกตัวละครไม่กี่คนเป็นแกนนำแล้วขับเคลื่อนด้วยอีโมชันที่จับต้องได้มากกว่า ดังนั้นสิ่งที่เห็นบ่อยคือเหตุการณ์สำคัญจากคอมมิกถูกย่อหรือหลอมรวม เช่น 'Civil War' ในคอมมิกมีสาเหตุและขอบเขตที่แตกต่างจากหนังอย่าง 'Captain America: Civil War' ที่เน้นความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครและผลกระทบต่อทีมแทนการสำรวจนโยบายสาธารณะอย่างลึก อีกเรื่องที่ผมชอบสังเกตคือการเปลี่ยนโทนและแรงจูงใจของตัวร้าย ตัวอย่างเช่นเรื่องราวระยะยาวของ 'Thanos' ในคอมมิกเชื่อมโยงกับภาพลักษณ์ที่ซับซ้อนและเหตุผลทางปรัชญา บางครั้งเกี่ยวข้องกับแนวคิดเรื่องความตาย ขณะที่ในหนังเขาถูกปรับให้มีจุดมุ่งหมายที่ชัดเจนและสัมพันธ์กับการกระทำของฮีโร่มากขึ้น นอกจากนี้หนังยังต้องคำนึงถึงเวลาจำกัดและผู้ชมกว้าง จึงมีการสลับเหตุการณ์ เปลี่ยนตัวละคร หรือแม้แต่ให้บทบาทเด่นกับตัวละครที่ในคอมมิกไม่ได้เด่นขนาดนั้น ผลลัพธ์คือความรู้สึกคุ้นเคยแต่ต่างไป ซึ่งผมมองว่าเป็นเสน่ห์อีกแบบหนึ่งของการดูหนังเวอร์ชันต่างสื่อ

ก่อนไปดู 'Venom' ฉันอยากแนะนำเล่มที่ช่วยให้เข้าใจที่มาของชุดดำกับบุคลิกของเอ็ดดี้ก่อน เพราะมันจะทำให้ฉากในหนังมีน้ำหนักกว่าแค่แอ็กชันอย่างเดียว เริ่มจาก 'The Amazing Spider-Man #252' ที่แม้จะเป็นตอนสั้น ๆ แต่มันคือจุดเริ่มของชุดดำ—ความแปลกปลอมที่ค่อย ๆ เปลี่ยนวิธีคิดของปีเตอร์ พาร์คเกอร์ แล้วก็ค่อย ๆ พาเราไปสู่การเกิดของซิมไบโอตตัวอื่น ๆ การอ่านฉบับนี้จะช่วยให้รู้สึกต่อเนื่องเมื่อเห็นซิมไบโอตถูกถ่ายทอดบนจอ จากนั้นกระโดดมาที่ 'Venom: Lethal Protector' ซึ่งเป็นคอมมิกที่เปลี่ยนวิธีมองม็อบส์ของเอ็ดดี้ให้เป็นฮีโร่แบบรักพังค์ หนังมีการเน้นความเป็นแอนตี้ฮีโร่ของเวน่อมอย่างมาก ดังนั้นพอได้อ่านฉบับนี้ก่อนดู จะเข้าใจมิติความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับซิมไบโอตมากขึ้น และเห็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงทำในสิ่งที่ทำอย่างขัดแย้งแบบนั้น ข้อดีคือสองเล่มนี้ไม่หนักจนเกินไป แต่เติมบริบทให้หนังได้จริง ๆ

การเล่าเรื่องในหนัง 'ดิ อะ-เม-ซิ่ง สไปเดอร์แมน' เลือกเอาเส้นเรื่องส่วนตัวของปีเตอร์ พาร์กเกอร์ มาเป็นแกนกลางมากกว่าการยกเหตุการณ์ในคอมมิกมาทั้งหมด ฉันมักคิดว่าแก่นของหนังคือการขมวดปมความสัมพันธ์ — พ่อแม่ที่หายไป มิตรภาพกับเกวน และความรับผิดชอบที่คืบคลานเข้าไปในชีวิตวัยรุ่น ซึ่งในคอมมิกต้นฉบับอย่าง 'Amazing Fantasy' การเปิดเผยต้นกำเนิดและคติเตือนใจว่าพลังมาพร้อมความรับผิดชอบเป็นแกนหลัก แต่หนังปรับจังหวะให้ทันสมัยและเน้นอารมณ์มากขึ้น ในความทรงจำของผม ผลงานภาพยนตร์ฉบับนี้ใส่รายละเอียดขององค์กรอย่าง Oscorp และการทดลองทางวิทยาศาสตร์ให้เป็นตัวขับเคลื่อนเรื่องราวมากกว่าการเล่าเป็นชุดตอนสั้น ๆ แบบคอมมิก นอกจากนี้ความสัมพันธ์ระหว่างปีเตอร์กับเกวนในหนังมีน้ำหนักทางอารมณ์ที่บดบังความสัมพันธ์กับแมรี่ เจนแบบคอมมิกยุคเก่า ทำให้ผลลัพธ์ทั้งโรแมนซ์และโศกนาฏกรรมมีน้ำหนักต่างออกไป สรุปแล้วสิ่งที่ชัดเจนสำหรับฉันคือหนังพยายามทำให้ตัวละครเป็นคนจริง ๆ มากขึ้น โดยแลกมาด้วยการลดทอนจังหวะเล่าเรื่องของคอมมิกบางส่วนและเปลี่ยนโฟกัสไปที่ความสัมพันธ์และธีมส่วนบุคคล จบแบบที่รู้สึกเข้าถึงง่าย แต่ก็ไม่ได้เก็บรายละเอียดของโลกคอมมิกทั้งหมดไว้

มาลองแยกชิ้นส่วนดูว่าทำไม 'Venom' ภาคแรกถึงให้ความรู้สึกต่างจากเวอร์ชันคอมมิคกันหน่อยนะ — ฉันมองว่าความแตกต่างใหญ่ที่สุดเกิดจากมุมเล่าเรื่องและการตัดองค์ประกอบที่เชื่อมกับ 'Spider-Man' ออกไปโดยสิ้นเชิง หนังพยายามตั้งต้นเป็นเรื่องของความสัมพันธ์แบบคู่หูระหว่างมนุษย์กับสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาด มากกว่าจะเป็นผลพวงของการปฏิสัมพันธ์กับไอ้แมงมุมเหมือนในคอมมิค ซึ่งในคอมมิคต้นฉบับ symbiote นั้นผูกพันกับต้นกำเนิดของปีเตอร์ พาร์คเกอร์ก่อน แล้วค่อยย้ายไปหาด้านมืดที่กลายเป็นตัวตนใหม่ของ Eddie Brock ในประเด็นอย่าง 'The Amazing Spider-Man' #300 และเส้นเรื่องต่อๆ มาใน 'Lethal Protector' ตัวละคร Venom ในหนังจึงต้องถูกปรับให้ยืนเป็นตัวละครหลักได้ด้วยตัวเอง — เห็นชัดว่าโฟกัสเปลี่ยนจากความแค้นต่อ Spider-Man มาเป็นปัญหาทางการทดลองทางวิทยาศาสตร์และองค์กรกดดัน (พล็อตเชิงบริษัท/การทดลอง) ซึ่งให้โทนชวนหัวและแอ็คชั่นแบบคนดูทั่วไปเข้าถึงง่ายกว่า ภาพลักษณ์และโทนของ Venom ในหนังก็แตกต่าง คาแรกเตอร์ของ Eddie ถูกทำให้ดูมีแง่มุมตลกขำขันมากขึ้น เสียงภายในหัวที่โต้ตอบกับเขากลายเป็นมิตรแบบเพื่อนซี้ที่แสบๆ คันๆ ต่างจากคอมมิคที่มักเน้นความดิบเถื่อนและมืดมนกว่า ทั้งการจัดแสง สี และสเปเชียลเอฟเฟ็กต์ก็ทำให้ตัวสิ่งมีชีวิตดูเป็นสัตว์ประหลาดที่มีความเป็นฮอลลีวูดสูง ในขณะที่คอมมิคมักมีช่วงที่โหดร้ายและซับซ้อนทางศีลธรรมมากกว่า นอกจากนี้ หนังยังเลือกใช้ระดับเรตติ้งและจังหวะเรื่องที่พอเหมาะกับการทำเงินในโรง ซึ่งทำให้ฉากรุนแรงบางส่วนถูกลดทอนหรือเล่าในเชิงบันเทิงมากกว่า สุดท้าย ฉันรู้สึกว่าการตัดเส้นเชื่อมกับจักรวาล 'Spider-Man' ออกไปทั้งที่ในต้นฉบับมันมีความเกี่ยวเนื่องอย่างลึกซึ้ง ทำให้ผลงานทั้งสองฝั่งให้ประสบการณ์คนละแบบ คนที่ชอบความมืด ดิบ และความเป็นมิตรภาพแปลกประหลาดของ Venom แบบคอมมิคอาจจะคิดถึงความซับซ้อนของ Eddie กับสังคมที่บทในนั้นสื่อ; ขณะที่คนที่เข้ามาดูหนังจะได้ความสนุกแอ็คชันและเคมีคู่หูแบบเบาสมองแทน — นี่แหละเหตุผลที่ทั้งสองเวอร์ชันค่อนข้างต่างกัน แต่ก็มีเสน่ห์คนละแบบให้ชื่นชม

เวลาที่คิดถึง 'Green Lantern' ฉบับหนังปี 2011 ผมมักนั่งยิ้มทั้งที่รู้สึกขัดใจไปพร้อมกัน — หนังเลือกเส้นทางการเล่าเรื่องที่กระชับและเป็นมิตรกับคนดูทั่วไป มากกว่าจะพาเข้าไปในจักรวาลกว้างใหญ่แบบที่คอมมิคทำไว้ หนังโฟกัสที่ฮาล์ จอร์แดนเป็นหลัก ตีมุกใส่ความขี้เล่นเยอะ เห็นได้ชัดจากโทนของบทและการแสดง ที่ทำให้ความเป็นนักบินไร้เกรงใจซึ่งมีความจริงจังบางอย่างในคอมมิคกลายเป็นภาพล้อเลียนเบา ๆ ในจังหวะเดียวกัน ในคอมมิค เส้นเรื่องของ 'Green Lantern' ขยายตัวเป็นมหากาพย์ที่รวมทั้งการเมืองของผู้พิทักษ์ (Guardians), ประวัติศาสตร์ของเหล่าแสงสีต่าง ๆ, และบททดสอบความกล้าหาญของตัวละครหลายคน โลกของแหวนไม่ได้เป็นแค่ของเล่นวิเศษ แต่มีข้อจำกัด ระบบการฝึก การชาร์จพลังจากโคมไฟ และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างสมาชิกของกองกำลังต่างดาว ความมืด ความกลัว และพลังจิต ถูกถ่ายทอดผ่านอาร์ตเวิร์คและสตอรี่อาร์คที่ยาวและมีชั้นเชิง ซึ่งหนังไม่มีเวลาพอจะกลั่นออกมาได้ทั้งหมด ทางเทคนิค หนังเลือกใช้ภาพ CGI เขียวฉูดฉาดเพื่อให้เห็นพลังงานและคอนสตรัคท์ชัดเจน แต่การออกแบบบางอย่างก็ทำให้ความขลังและความลึกลับของแหวนลดทอนลงไป ในขณะที่คอมมิคบางครั้งใช้มุมมองศิลป์และการลงสีเล่าอารมณ์ของฉากได้ลึก เช่นความเหงา ความสิ้นหวัง หรือการเปลี่ยนแปลงภายในตัวฮีโร่ ผลลัพธ์คือ หนังทำให้ 'Green Lantern' เข้าถึงง่ายสำหรับผู้ชมใหม่ แต่คนที่คุ้นเคยกับหน้ากระดาษจะพบว่าบางเส้นเรื่อง ตัวละครรอง และความหนักแน่นทางอารมณ์หายไปพอสมควร ส่วนตัวแล้ว ผมชอบทั้งสองแบบในบริบทต่างกัน — หนังให้ความบันเทิงเร็วและสด แต่เมื่ออยากได้ความซับซ้อน ความสูญเสีย และผลกระทบระยะยาวของการเป็นผู้พิทักษ์จริง ๆ ผมจะหยิบคอมมิคขึ้นมาอ่าน ทุกครั้งที่กลับไปหาเวอร์ชันกระดาษ จะมีรายละเอียดย่อย ๆ ที่เติมเต็มภาพโลกให้สมบูรณ์ขึ้น และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่หนังไม่สามารถจับทุกอย่างได้เหมือนกัน

เราแปลกใจเสมอว่าฉากจบของ 'Venom' ภาคแรกทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับเวน่อมชัดเจนขึ้นจนดูเป็นคู่หูขี้วีนแต่เข้ากันได้จริง ๆ พอถึงจุดไคลแม็กซ์ ตัวร้ายหลักอย่างไรอ็อต (Riot) กำลังพยายามใช้แผนการขององค์กรเพื่อให้เผ่าพันธุ์สมไบโอตกลับมามีอำนาจหรือกลับไปยังต้นตอของมัน เอ็ดดี้ต้องเผชิญทั้งการต่อสู้เชิงกายภาพและการยอมรับตัวเอง เพราะถ้าไม่มีเวน่อมเขาเองก็สู้ไม่ได้ การชนกันของสองร่างบนพื้นที่แคบ ๆ ทำให้มีฉากแอ็กชันที่ตึงเครียด แต่สิ่งที่จับใจคือช่วงที่เอ็ดดี้เลือกยอมให้เวน่อมทำงานร่วมกัน แทนที่จะผลักไส ซึ่งเป็นหัวใจของตอนจบ ผลลัพธ์คือแผนของไรอ็อตถูกยับยั้ง เอ็ดดี้กับเวน่อมอยู่รอดและมีความสัมพันธ์แบบยังต้องปรับตัว แต่มีความชัดเจนว่าเขาไม่ได้เป็นศัตรูกับสิ่งที่พาเขาไปถึงชัยชนะ ฉากจบไม่ได้จบแบบโรแมนติกหรือสุขสันต์สุด ๆ แต่เป็นการเปิดทางให้ตัวละครเติบโตต่อไป และฉากหลังเครดิตยังทิ้งกลิ่นอายตลกร้ายกับความเป็นไปได้ในภาคต่อ ทำให้รู้สึกว่าทั้งคู่พร้อมจะก่อเรื่องใหม่ ๆ ในแบบที่ทั้งตลกและน่ากลัวไปพร้อมกัน

พูดตรงๆ นะ ผมรู้สึกว่าการเล่าเรื่องของ 'Captain Marvel' ในหนังกับคอมมิคเปลี่ยนจุดเริ่มต้นและโทนของตัวละครไปเยอะมากกว่าที่คิดไว้ตอนแรก ผมเคยเป็นคนที่ติดตามต้นกำเนิดเก่าๆ ของแครอลจากยุคที่เธอเริ่มเป็น 'Ms. Marvel' ซึ่งพลังของเธอเกิดจากการปะทะกับเทคโนโลยีและพวก Kree รวมถึงสายสัมพันธ์กับตัวละครอย่าง 'Mar-Vell' ในคอมมิค แต่ในหนังพวกเขาดัดแปลงต้นตอให้เชื่อมโยงกับพลังจากออปเจกต์จักรวาลอย่างเทสเซอแร็กต์และวางเธอในบททหารอากาศที่สูญเสียความทรงจำแทน ซึ่งทำให้ภาพรวมของเธอดูเป็นฮีโร่ที่ค้นหาตัวเองมากกว่าที่คอมมิคเคยเล่า อีกเรื่องที่แตกต่างคือการตีความเผ่าพันธุ์ต่างดาวและศัตรู: ในคอมมิค Kree/Skrull ความขัดแย้งเป็นประเด็นใหญ่ ขณะที่หนังเลือกให้เห็นมุมมองของผู้ลี้ภัยและการหักมุมของ Skrull ซึ่งเปลี่ยนโทนจากสงครามอุดมการณ์เป็นเรื่องการยอมรับตัวตนและความทรงจำส่วนตัวของแครอลแทน

ในฐานะคนที่ตามดูหนังซูเปอร์ฮีโร่มาตั้งแต่เด็ก ๆ ผมประหลาดใจอยู่เหมือนกันกับการตอบรับของนักวิจารณ์ต่อ 'Venom' ภาคแรก — มันโดนทึ้งในหลายด้านแต่ก็มีกลุ่มคนที่ชอบอย่างชัดเจน โดยรวมแล้วนักวิจารณ์ให้คะแนนต่ำกว่าคาดหมายบนเว็บไซต์รวบรวมคะแนนหลัก ๆ: ผลโหวตจากนักวิจารณ์บนหน้าเซ็ตติ้งชื่อดังอยู่ราว ๆ ไม่ถึงครึ่ง (ประมาณ 30% บนหน้ารีวิวที่มีการรวมคะแนนแบบทอแมโทมิเตอร์) และคะแนนเฉลี่ยจากนักวิจารณ์มืออาชีพก็อยู่ในช่วงกลางถึงต่ำ (ราว ๆ กลาง 30 ตามมาตรวัดที่เน้นรีวิวเชิงวิเคราะห์) ข้อเสนอทั่วไปในการวิจารณ์คือบทภาพยนตร์ที่สับสนระหว่างโทนตลกและความดาร์ก, การตัดต่อที่ทำให้เรื่องราวไม่เนียน, และ CGI บางฉากที่ถูกมองว่าไม่สอดคล้องกันกับคุณภาพของงานสร้างโดยรวม ในขณะเดียวกันก็มีเสียงวิจารณ์แยกส่วนที่ชื่นชมองค์ประกอบบางอย่าง — การกล้าทำตัวเอกที่ไม่ใช่ฮีโร่แบบชัดเจน, ฉากแอ็กชันที่บางช่วงให้ความสนุกแบบหนังบล็อกบัสเตอร์, และการพยายามปั้นโลกของตัวละครเพื่อเชื่อมต่อกับจักรวาลภาพยนตร์ใหญ่กว่า ผลจากการประเมินรวมแบบนี้ทำให้ภาพรวมเป็น 'ผสม' มากกว่าเป็นความล้มเหลวเต็มรูปแบบ และเมื่อนำคะแนนนักวิจารณ์มาเทียบกับคะแนนผู้ชม หนังกลับทำรายได้ดีและมีฐานแฟนบางส่วนที่ชื่นชอบสไตล์ของหนังจนกลายเป็นความนิยมทางพาณิชย์ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมแม้คะแนนนักวิจารณ์จะไม่สูง แต่สตูดิโอก็เดินหน้าต่อได้อย่างรวดเร็ว สรุปแล้วผมมองว่าเสียงวิจารณ์ต่อ 'Venom' ภาคแรกเป็นแบบชัดเจน: นักวิจารณ์โดยรวมไม่ปลื้มในแง่มาตรฐานบทและการเล่าเรื่อง แต่ยังมีองค์ประกอบเชิงความบันเทิงที่ทำให้บางคนยอมรับได้ ถ้าชอบหนังแอ็กชันตัวเอกสีเทา ๆ และไม่ซีเรียสกับโครงเรื่องมาก เรื่องนี้อาจให้ความสนุกได้ แต่ถามเรื่องคะแนนวิจารณ์อย่างเดียว ผลตอบรับมักจะถูกมองว่าเฉลี่ยลงไปในฝั่งลบมากกว่าเป็นบวก

ในมุมมองของฉัน รายชื่อนักแสดงนำใน 'Venom' ภาคแรกชวนให้จำได้ง่ายเพราะแต่ละคนมีบทหนักและชัดเจน โดยหลักๆ ที่จัดว่าเป็นนักแสดงนำได้แก่ Tom Hardy รับบทเป็น Eddie Brock/เสียงของ Venom, Michelle Williams ในบท Anne Weying, และ Riz Ahmed ในบท Dr. Carlton Drake ที่กลายเป็นตัวละครสมทบฝ่ายร้าย 'Riot' ในภายหลัง นอกเหนือจากสามคนนั้น ยังมี Reid Scott ที่เล่นเป็น Dan Lewis เพื่อนร่วมงานของ Eddie ที่ให้มิติทางสังคมกับเรื่อง และ Jenny Slate ในบท Dr. Dora Skirth ซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีบทเฉพาะในการเชื่อมเรื่องราวด้านเทคโนโลยี ตัวละครของ Scott Haze ที่ชื่อ Roland Treece ก็เป็นหนึ่งในผู้เล่นสำคัญระดับสนับสนุนที่ทำให้โทนเรื่องเข้มข้นขึ้น การแสดงของ Tom Hardy ในเรื่องนี้โดดเด่นเพราะเขาต้องบาลานซ์ระหว่างมนุษย์และเสียงของสิ่งแปลกปลอม ซึ่งถ้าเทียบกับสไตล์การแสดงของเขาใน 'Mad Max: Fury Road' จะเห็นมุมมองการใช้น้ำเสียงและท่าทางที่ลงตัวแตกต่างกันไป แต่ละคนทำให้หนังที่เน้นแนวซูเปอร์ฮีโร่แนวสยองขบขันเรื่องนี้มีความหนักและมีมิติ ไม่ใช่แค่ฉากแอ็กชันอย่างเดียว

แฟนๆ หลายคนคงรู้ว่า 'The Batman' เวอร์ชันล่าสุดไม่ได้ยึดติดกับฉบับคอมมิคเล่มเดียว แต่นำเอาองค์ประกอบจากหลายเรื่องมาผสมกันจนเกิดเวอร์ชันที่ดิบและเน้นมิติด้านสืบสวนมากขึ้น อันที่จริง ฉันชอบการหยิบเอาแก่นของ 'Batman: Year One' มาใช้ — ทั้งการเป็นบรูซ เวย์นในช่วงเริ่มต้น การแสดงความสัมพันธ์แรกๆ กับตำรวจอย่างกอร์ดอน และภาพรวมเมืองกอ ธ แฮมที่เน่าเฟะไปด้วยทุจริต ที่ทำให้บรรยากาศทั้งเรื่องดูลึกและสมเหตุสมผล การนำเอาเรื่องราวต้นกำเนิดและความไม่สมบูรณ์ของฮีโร่มาผสมกับความเป็นโลกอาชญากรรมจริงจัง เป็นสิ่งที่ช่วยให้หนังดูมีน้ำหนัก ส่วนองค์ประกอบอีกชิ้นที่ชัดเจนคือแรงบันดาลใจจาก 'The Long Halloween' — การเอาเรื่องราวของครอบครัวมาเฟียอย่างฟัลโคนและการสืบสวนที่คลี่คลายทีละชั้นมาเป็นโครงเรื่องหลัก ทำให้การเป็นฆาตกรต่อเนื่องของริเดิลเลอร์ไม่ใช่แค่แผนการบ้าๆ แต่เป็นการขุดคุ้ยความลับของเมือง นอกจากนี้บางฉากยังสะท้อนกลิ่นอายของ 'Hush' ในแง่ของการเล่นเกมจิตวิทยาและปริศนาเกี่ยวกับตัวตนของบรูซ — แต่หนังเลือกเล่าวิธีของมันเอง แทนที่จะจำลองฉากจากคอมมิคมาทั้งดุ้น สุดท้ายต้องบอกว่าหนังเลือกยืมอารมณ์และธีมมากกว่าจะคัดลอกพล็อตตรงๆ ฉันเห็นว่าทีมสร้างหยิบพื้นฐานจากคอมมิคหลายเล่มมาเป็นแรงขับ แล้วปรับให้เข้ากับโทนภาพยนตร์สืบสวนสมัยใหม่ ผลลัพธ์ที่ออกมาจึงเป็นแบทแมนที่ยังคงเป็นนักสืบ แต่ถูกใส่กรอบให้มืดขึ้นและเน้นผลกระทบของความโหดร้ายในเมือง จบลงด้วยความรู้สึกว่าหนังเคารพต้นฉบับ แต่กล้าที่จะเดินไปในทางของตัวเอง