แฟนฟิค Dante Vergil แบบไหนที่คนไทยชอบอ่าน?

พอได้ส่องแท็กในทวิตเตอร์และเว็บฟิคไทยบ่อย ๆ จะเริ่มเห็นแนวที่คนค้นหาบ่อยชัดเจนขึ้นสำหรับคู่ 'Devil May Cry' ระหว่าง Dante กับ Vergil: แนวที่มาแรงสุดคือชิปแบบคู่รัก (slash/yaoi) ที่ผสมทั้ง 'angst' กับ 'hurt/comfort' เพราะความเป็นพี่น้องที่มีบาดแผลลึกทำให้คนแต่งชอบจับคู่ดราม่ารุนแรงแล้วตามด้วยการดูแลปลอบใจให้รู้สึกเติมเต็ม อีกแนวที่คนไทยหาเยอะคือ 'modern AU' กับ 'domestic fluff' — เอาตัวละครออกจากฉากแฟนตาซีแล้วส่งไปใช้ชีวิตประจำวัน เช่น Vergil เป็นอาจารย์สอนดนตรี และ Dante ทำงานคาเฟ่ แบบนี้อ่านง่าย เข้าถึง และมีทั้งฉากหวาน ๆ กับมุขฮา ๆ ที่ทำให้ชุมชนแชร์กันสนุก นอกจากนี้ยังมีฟิคสาย explicit (18+) ที่คนค้นหาเยอะ เพราะความเข้มข้นของความสัมพันธ์และฉากบรรยาย โดยรวมแล้ว เทรนด์ในไทยจะเน้นผสมความเป็นพี่น้อง-ศัตรูเก่าเข้ากับความโรแมนติกและการเยียวยา จบด้วยฉากหวานหรือฉากสุดดาร์กตามรสนิยมผู้แต่ง ผู้อ่านหลายคนชอบฟิคที่ทำให้ตัวละครมีความเป็นมนุษย์มากขึ้น แค่นี้แหละที่ชุมชนไทยมองหาและชอบคุยกันต่อได้ยาว ๆ

แนะนำรายชื่อแฟนฟิค 'Dante' ที่แฟนๆ มักพูดถึงบ่อยๆ และผมเองก็เจอหลายเรื่องที่ติดใจจนต้องกลับไปอ่านซ้ำ รายการแรกที่อยากหยิบมาคือ 'Brother's Promise' ซึ่งเน้นการพัฒนาความสัมพันธ์พี่น้องระหว่างดันเต้กับเวอร์จิลในมุมอ่อนโยนกว่าที่เห็นในเกม เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ดราม่า แต่เขียนการเยียวยาบาดแผลและปมต่าง ๆ ได้ละเมียดมาก เหมาะมากเมื่ออยากอ่านดันเต้ที่หลุดจากกรอบความกวนแต่ยังคงมีความเศร้าในใจ อีกรายการคือ 'Redemption Road' ที่ตั้งฉากหลังหลังเหตุการณ์หลักของ 'Devil May Cry' เนื้อเรื่องพาไปดูเส้นทางการไถ่บาปของตัวละครรองและมีฉากแอ็กชันต่อสู้ที่จัดจ้านต่างจากแฟนฟิคเน้นความสัมพันธ์ สไตล์นี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับไปเล่นเกมอีกครั้งแต่มีมุมมองคนเขียนที่ลึกกว่า ถ้าชอบโทนฟีลกู๊ดกับมุขซ้อนมุมโรแมนซ์ ลอง 'Devil's Duet' ซึ่งจับคู่ดันเต้กับตัวละครที่ต่างโลกหรือข้ามจักรวาล ทำได้ขำและหวานพอดี สุดท้าย 'Vergil's Shadow' ให้มุมมองจากเวอร์จิลล้วน ๆ สำหรับคนอยากเห็นเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจของเขา เรื่องพวกนี้ทำให้ผมยังรู้สึกว่าตัวละครใน 'Devil May Cry' ยังเติบโตได้อีกมาก และบางครั้งแค่คำบรรยายสั้น ๆ ในแฟนฟิคก็ทำให้ภาพในหัวชัดขึ้นจนยิ้มได้

สไตล์ชวนยิ้มที่เข้ามาแบบไม่ให้ตั้งตัวมักเป็นประตูเปิดที่ดีสำหรับคนอ่านไทยเยอะเลย ฉันชอบเขียนตัวมอมแนวแสบซนที่ใช้มุกกวนและการล้อเล่นเป็นอาวุธ ตัวละครลักษณะนี้ไม่จำเป็นต้องเซ็กซี่หรือมืดมน แค่มีพื้นที่ให้คนอ่านหัวเราะแล้วค่อย ๆ เปลี่ยนความรู้สึกให้กลายเป็นความหวังดี ตัวอย่างในงานที่ให้ไอเดียบรรยากาศแบบนี้คือฉากกวน ๆ ใน 'Kaguya-sama' ที่ความอ่อยกลายเป็นมุกแทนการบีบบังคับ นอกจากมุกแล้วฉันจะเน้นพล็อตย่อยที่ทำให้คนอ่านรู้จักจุดอ่อน-จุดแข็งของผู้มอม เช่น ฉากถูกดุแล้วกลับมาปรับความสัมพันธ์ด้วยมื้ออาหารหรือคำขอโทษเล็ก ๆ เทคนิคที่ใช้ได้ผลในแนวนี้คือคุมจังหวะมุกกับความจริงจังให้บาลานซ์ ถ้าเล่นหนักไปอาจกลายเป็นรุกราน แต่ถ้าทำเป็นการทดสอบความใกล้ชิดคนอ่านจะยินดีตามมากกว่า ฉันมักจบฉากมอมแบบนี้ด้วยช็อตเล็ก ๆ ที่อ่อนโยน เช่น มือแตะผมหรือส่งของจุกจิก ทำให้ความฮาเปลี่ยนเป็นอบอุ่นแทนการบีบอารมณ์จนเกินไป

ใครจะไปคิดว่าแฟนฟิคประเภท 'ห น่' จะมีรสนิยมหลากหลายจนแทบตอบสั้นๆ ไม่ได้ แต่โดยรวมที่เห็นบ่อยและคนไทยชอบมากคือความสมดุลระหว่างอารมณ์กับฉากแนวผู้ใหญ่—คือไม่ได้ต้องการแค่ฉากเข้มข้นอย่างเดียว แต่ชอบเมื่อตัวละครมีภูมิหลัง ความสัมพันธ์ถูกปั้นขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป ไม่ว่าจะเป็น slow-burn ที่ใช้เวลาสร้างเคมีจนคนอ่านลุ้นหัวใจพองโต หรือแบบ hurt/comfort ที่ให้ความรู้สึกปลอบโยนหลังจากผ่านเรื่องราวหนักๆ หลายคนชอบเวลาผู้เขียนให้มุมมองด้านในของตัวละคร ทำให้เข้าใจแรงจูงใจและความเปราะบางของพวกเขา ฉากสัมผัสต่างๆ จะยิ่งมีน้ำหนักเมื่อตัวละครจริงจังและเคมีมันมาจริง ไม่ใช่แค่เขียนแบบใส่ฉากเพราะเป็นที่ต้องการเท่านั้น ความหลากหลายของซับเจนร์ก็เป็นปัจจัยสำคัญ บางคนรักฟีลบ้านๆ ใสๆ แบบ domestic AU ที่มีฉากวันธรรมดา เช่น ทำกับข้าว ดูซีรีส์ด้วยกัน หรือทะเลาะกันแบบจับมือกันสยบกัน อีกส่วนชอบ school/office AU ที่ให้ความคุ้นเคยและมีพล็อตง่ายต่อการติดตาม ขณะเดียวกันก็มีคนนิยมพล็อตดาร์กหรือเทราจดราม่า เพราะมันให้โอกาสสำรวจความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนแบบขมและหวาน ซึ่งถ้าทำดีจะกินใจมาก ในเรื่องของวาบหวิวหรือผู้ใหญ่ หลายคนมองหาความรับผิดชอบในเนื้อหา—ฉากที่สื่อถึงความใกล้ชิดควรมาพร้อมกับคอนเซ็นต์ สื่อสารอารมณ์ และผลกระทบต่อความสัมพันธ์ ไม่อยากเห็นแค่ฉากสั้นๆ ที่ไม่รับผิดชอบต่อความรู้สึกตัวละคร สไตล์การเล่าและการจัดรูปแบบก็มีผลเยอะ คนไทยติดนิสัยการอ่านที่อยากได้สรุปพล็อตในตอนต้น (summary) และแท็กชัดเจนว่ามีเนื้อหาแบบไหน เพราะจะช่วยให้ตัดสินใจได้ทันทีว่าจะเข้าไปอ่านหรือข้าม ชอบภาษาที่เป็นกันเอง ใช้คำพูดใกล้ชิดและไม่แข็งทื่อ มากกว่าอรรถรสของบทบรรยายเชิงวรรณศิลป์ล้วนๆ นอกจากนี้เรื่องราวที่มีภาพประกอบหน้าปกหรือเพลย์ลิสต์ประกอบจะเพิ่มอารมณ์ได้เยอะ นักเขียนที่สื่อสารกับคนอ่านผ่านคอมเมนต์หรืออัปเดตสม่ำเสมอก็มักจะมีฐานแฟนแน่น เพราะคนอ่านชอบรู้สึกว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของการเดินเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการให้พรีวิวฉากต่อไป หรือคุยเบื้องหลังการเขียน ทำให้ผลงานรู้สึกมีชีวิต โดยสรุป แนวทางที่ผมชอบเห็นคือเรื่องที่ให้ทั้งอารมณ์และความสมเหตุสมผล ตัวละครมีน้ำหนัก ความสัมพันธ์ถูกขยับมีเหตุผล และการเล่าที่เข้าใจคนอ่านไทย—ไม่ต้องหวือหวาเกินไป แต่ต้องกินใจพอดี แฟนฟิคที่ทำได้แบบนี้มักจะอยู่ได้นานและมีคนคอยตามอ่านอย่างเหนียวแน่น รู้สึกว่าการได้อ่านงานแบบนั้นเหมือนเข้าไปนั่งฟังเรื่องเล่าจากเพื่อนที่รู้จักนิสัยตัวละครดี ฉันยังตื่นเต้นกับเรื่องที่ทำให้หัวใจเต้นช้าๆ แบบนั้นอยู่เสมอ

วงการแฟนฟิคไทยมักเทใจให้แฟนฟิคแดร็กคูล่าแนวรักโรแมนติกสมัยใหม่ที่ดัดแปลงองค์ประกอบคลาสสิกของ 'Dracula' มาใส่ฉากเมืองยุคปัจจุบันหรือเมืองไทย ฉันชอบมองเห็นงานพวกนี้เพราะมันทำให้ตัวละครโบราณมีมิติใหม่: แดร็กคูล่าไม่ได้เป็นแค่ตัวร้าย แต่กลายเป็นคนที่ต้องต่อสู้กับความเหงาและความทรงจำที่ยาวนาน นักเขียนไทยมักจับประเด็นเรื่องการปรับตัวเข้ากับสังคมยุคใหม่ ผสมกับความละมุนแบบชวนอิน ไม่ว่าจะเป็นการวางฉากคาเฟ่ยามค่ำ การใช้เทคโนโลยี หรือการใส่ภาษาและคาแรกเตอร์แบบคนไทย ทำให้คนอ่านรู้สึกใกล้ชิดและสนุกไปกับการเห็นแวมไพร์พยายามเรียนรู้วิธีซื้อของในเซเว่น อีกสิ่งที่ดึงคนไทยคือโทนโรแมนซ์ประเภทของสายช้าๆ (slow burn) ที่ค่อยๆ คลายปม ไม่ต้องหวือหวา แต่สร้างความผูกพันได้แน่น ด้วยการผสมความเศร้าเข้ากับความอบอุ่น งานแนวนี้มักมีฉากย้อนอดีตเล็กๆ เพื่ออธิบายเหตุผลการอยู่รอดของแวมไพร์และความขัดแย้งภายใน ทำให้ผู้อ่านทั้งอินและอยากติดตามต่อไปจนจบเรื่อง

แฟนฟิคของ 'จ้าวอิงจื่อ' ที่คนไทยชอบอ่านมักจะเน้นเรื่องอารมณ์และการเข้าถึงตัวละครเป็นหลัก เพราะเสน่ห์ของคาแรกเตอร์ทำให้แฟนฟิคหลายเรื่องเอาไปต่อยอดได้หลายแนว ตั้งแต่รักหวานฉ่ำไปจนถึงดราม่าหนัก ๆ เรื่องยอดนิยมมักเป็นแนวโรแมนซ์ระหว่างสองตัวละครหลักแบบชัดเจน มีทั้งแบบที่หวานและละมุนจนละลายใจ กับแบบที่เป็น slow-burn ค่อย ๆ เก็บรายละเอียดความสัมพันธ์ให้ผู้เรียนน้ำตาซึมเมื่อถึงจุดระเบิดของความรู้สึก นอกจากแนวรักแล้วแนว historical AU, modern AU และ slice-of-life ก็ได้รับความนิยมมาก เพราะแฟน ๆ ชอบเห็นชีวิตประจำวันของตัวละครในมุมที่ต่างจากต้นฉบับ ไม่ว่าจะเป็นฉากทำกับข้าว, พาไปออกเดตแบบบ้าน ๆ หรือช่วงเวลาพักฟื้นที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น มุมมองของผมเห็นว่าท็อปปิคที่คนไทยคลั่งไคล้คือการเล่นกับ trope ที่ทำให้คนอินได้ทันที เช่น enemies-to-lovers, fake-marriage หรือ reunion-after-years ซึ่งแต่ละแบบมีเสน่ห์แตกต่างกัน คนอ่านไทยชอบความสมดุลระหว่างบทบรรยายอารมณ์และบทสนทนา พล็อตที่มีฉากชวนเศร้าแล้วตามด้วยฉากชดเชยความอบอุ่นทำให้ผู้อ่านรู้สึกคุ้มค่า บางคนชอบ dark-angst ที่ตัวละครต้องเจอแผลใจหนัก ๆ ก่อนจะมีการเยียวยา ในขณะที่อีกกลุ่มชอบ fluff แบบสั้นจบในตอน อ่านแล้วยิ้มตามได้ทันที นอกจากนี้การใส่ปมทางครอบครัว ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง หรือตัวละครรองที่มีบทซัพพอร์ตเด่น ๆ จะช่วยให้เรื่องมีมิติและขยายฐานผู้อ่านได้กว้างขึ้น ไอเดียสำหรับคนเขียนที่อยากตีตลาดไทยคือรักษาความเป็นตัวละครเดิมให้ชัดเจน แต่กล้าปรับบริบทให้เข้ากับรสนิยมคนอ่าน เช่น เอา 'จ้าวอิงจื่อ' มาไว้ในโลกสมัยใหม่แล้วใส่ฉากคาเฟ่กับการส่งข้อความยั่วยวนเล็ก ๆ หรือจะลองตั้งต้นจากฉากที่คนไทยอินอย่างงานวัด เทศกาล หรือวันสำคัญในครอบครัวก็ได้ เรื่องสั้นหรือ one-shot มักจะเข้าถึงได้ง่ายและแชร์ต่อได้ไว ส่วนฟิคยาวต้องมีการ pacing ดี ๆ และอัพสม่ำเสมอเพื่อรักษาฐานคนติดตาม อย่าลืมใส่คำเตือนเมื่อมีเนื้อหาหนัก ๆ เพราะผู้อ่านให้ความสำคัญกับความปลอดภัยทางอารมณ์ ความละเอียดในการบรรยายและการแก้ปมที่เป็นไปได้จริงจะช่วยให้เรื่องดูมีน้ำหนักและคงอยู่ในใจของคนอ่านได้นาน ท้ายสุดแล้วความชอบของคนไทยมีความหลากหลายมาก แต่สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือเรื่องที่สร้างความผูกพันแบบค่อยเป็นค่อยไป—ช้าแต่มั่นคงและให้ความอบอุ่นเมื่อจบเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นฉากเล็ก ๆ ในครัวหรือการประทับใจที่เกิดขึ้นหลังจากผ่านพายุชีวิตร่วมกัน มันให้ความอิ่มใจแบบที่อยู่กับผู้อ่านได้นาน ๆ

พูดตามตรง โลกแฟนฟิคเถือนในไทยมีรสชาติหลากหลายจนบางทีก็ตกใจได้เหมือนกัน — ไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กซ์อย่างเดียว แต่เป็นเรื่องของพล็อต อารมณ์ และความสัมพันธ์ที่คนเขียนพยายามสื่อออกมาในมุมมองที่หลุดจากค่านิยมเดิม ๆ ผมมักเจอแนวที่โดดเด่นคือ BL (ชาย×ชาย) แบบมีทั้งหวาน ฮาร์ดคอร์ และดาร์กแฟนฟิค เหตุผลง่าย ๆ คือการเปิดพื้นที่ให้ความสัมพันธ์แบบชายรักชายถูกอ่านและยอมรับมากขึ้นในวงสังคมไทย ตัวอย่างงานที่มักมีแฟิคเถือนเยอะคือแฟรนไชส์ตัวละครยอดนิยมอย่าง 'Demon Slayer' หรือการจับคู่ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในเรื่องจริง ทำให้คนเขียนเอาความคิดสร้างสรรค์มาเติมเต็มจินตนาการ อีกอย่างที่เห็นบ่อยคือ AU (Alternate Universe) และ domestic slice-of-life ที่เปลี่ยนฉากจากสนามรบเป็นชีวิตประจำวัน แล้วเติมฉากเถือนเข้าไปเพื่อให้ความใกล้ชิดมีน้ำหนัก คนเขียนหลายคนเลือกธีม age-gap, teacher-student, หรือ mpreg ตามแต่ผู้ชมเป้าหมายและความต้องการปลดปล่อย แต่ก็มีชุมชนที่ชัดเจนในการติดแท็กและเตือนเพื่อความปลอดภัยของผู้อ่าน มุมมองของผมคือแฟนฟิคเถือนในไทยไม่ใช่แค่เรื่องต้องห้าม แต่มันเป็นพื้นที่ทดลองอารมณ์ การยกเครื่องตัวละคร และการปลดปล่อยที่อ่านแล้วรู้สึกตรงกับบางความใคร่หรือความโหยหา—ซึ่งนั่นเองที่ทำให้คนมาเขียนมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก

แฟนฟิคแนวโรแมนซ์ผสมแฟนตาซีน่าจะเป็นหนึ่งในประเภทที่ฮอตฮิตสุดในไทย เพราะมันให้ทั้งความฟุ้ง ความหวาน และจุดพีคที่ทำให้คนอ่านรู้สึกหลุดเข้าไปในโลกอีกใบได้ง่าย เราเคยเห็นกระแสเรื่องที่ดึงเอาองค์ประกอบเหนือจริงมาเติมความรักแบบไม่จำเจ เช่นการให้คู่พระนางมีพลังพิเศษหรือเกิดในโลกคู่ขนาน จุดนี้ทำให้คนอ่านซึมซับทั้งความรักและการผจญภัยไปพร้อมกัน ความอบอุ่นที่ได้จากฉากเล็กๆ อย่างการรอคอยพบกันหรือการส่งข้อความตอนดึก มักถูกแต่งเป็นฉากสำคัญในแฟนฟิคแนวนี้ การใส่รายละเอียดแบบเล็กๆ น้อยๆ ก็สำคัญมาก เราชอบแฟนฟิคที่ไม่ได้จบแค่ฉากรักหวาน แต่ใส่เหตุผลให้ตัวละครเติบโต เช่นการจัดการความสูญเสียหรือความกลัว ที่ทำให้ความรักมีน้ำหนักขึ้น ตัวอย่างงานที่มักถูกยกเป็นไอเดียคือการถ่ายทอดอารมณ์แบบใน 'Kimi no Na wa' ที่ใช้องค์ประกอบเวลามาร้อยเรียงความสัมพันธ์ หรือถ้าชอบโทนดราม่าเข้มๆ ก็มีแง่มุมคล้ายกับ 'Violet Evergarden' ที่เน้นเรื่องการเยียวยา นั่นทำให้แนวโรแมนซ์-แฟนตาซียังมีพื้นที่ให้ลองเล่นหลายแบบ ท้ายที่สุด เรามองว่าแฟนฟิคแนวนี้เวิร์คเพราะมันตอบโจทย์ทั้งคนที่อยากฝันและคนที่อยากเห็นการเติบโตของตัวละคร ถ้าคนเขียนเล่นกับจังหวะอารมณ์และรายละเอียดชีวิตประจำวันเป็น ก็จะเรียกคนอ่านให้อยู่กับเรื่องได้ยาวๆ แบบติดหนึบ ไม่ต้องหวือหวาแค่ฉากจูบก็พอที่จะทำให้ใจเต้นได้จริงๆ

ยอมรับเลยว่าพอพูดถึงแฟนฟิคของ 'Devil May Cry 3' หัวข้อที่ชวนให้คนไทยหยุดอ่านมากที่สุดคือความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องกับอดีตที่ยังไม่หายไปจากตัวละคร ฉันชอบอ่านฟิคแนวเปลี่ยนแปลงอดีตหรือ 'fix-it' ที่เอาช่วงเวลาสำคัญในเกมมาปรับให้คนที่เรารักไม่ต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แบบที่ Dante กับ Vergil ได้โอกาสคุยกันจริงจังมากขึ้น แบบนี้มักมีทั้งความเจ็บปวดเดิมๆ ของเรื่องแต่มีความหวังแฝง ทำให้คนอ่านไทยอินง่ายเพราะชอบโทนดราม่าที่มีแสงสว่างปลายอุโมงค์ อีกแนวที่คนไทยชอบคือ AU ย้อนไปวัยเรียนหรือ AU ยุคปัจจุบัน ให้ตัวละครที่ดูเท่กลับมาเป็นคนธรรมดา ฉากฮาๆ เล็กๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น Dante โดนเข้าสังคมออนไลน์แล้วลำบากใจ หรือ Vergil ต้องเรียนวิชาสังคมมนุษย์ เหล่านี้ทำให้แฟนฟิคเข้าถึงง่ายและมีพื้นที่ให้คนไทยแต่งเติมอารมณ์ร่วมได้เยอะ งานแบบนี้มักเป็นที่นิยมในกลุ่มที่อยากเห็นมุมอ่อนโยนของตัวละครมากกว่าการสู้กันแล้วจบแบบเดิม

แค่อยากเล่าให้ฟังว่าช่วงหลังนี้ฉันเห็นแฟนฟิค 'เดอะ โคเวแนนท์' ฮิตในหลายแนวมาก และสิ่งที่โดดเด่นสุดคือแนว AU กับแนวชีวิตประจำวันที่ทำให้ตัวละครดูเป็นมนุษย์เดินดินจริง ๆ ความที่คนไทยชอบอ่านแฟนฟิคแบบ AU ส่วนหนึ่งมาจากความอยากเห็นโลกแทนที่ตัวละครจะอยู่นอกบริบทสงครามหรือภารกิจหนัก ๆ เช่นใน 'Halo' ฉบับต้นฉบับ แฟนฟิคที่เอาตัวละครมาอยู่ในมุมมหาวิทยาลัย ร้านกาแฟ หรือเป็นเพื่อนร่วมห้อง จะสอดแทรกมุกฮา ๆ ความสัมพันธ์แบบเพื่อนสนิทที่พัฒนาเป็นความรัก เป็นสูตรที่ถูกใจคนอ่านเพราะให้ทั้งความอบอุ่นและจินตนาการ อีกแนวที่เจอบ่อยคือแนว Hurt/Comfort กับ Angst — งานเขียนแนวนี้จะโฟกัสความเจ็บปวด การเยียวยา และการเยียวยากันเอง ซึ่งตอบโจทย์คนอ่านไทยที่ชอบความเข้มข้นทางอารมณ์ นอกจากนั้นก็มีแนวทหาร/การต่อสู้แบบ realistic สำหรับคนที่อยากเห็นงานเทคนิคการรบและกลยุทธ์ แต่โดยรวมแล้วอะไรที่เน้นความสัมพันธ์และการเยียวยา มักจะได้ความนิยมสูงสุดในชุมชนไทย