โคนัน ปี 7 มีบทสรุปของเรื่องไหม

ฟินน์ แฟนหนุ่มมาเฟียของฉัน มักจะชอบบ่นและทะเลาะกับอแมนด้า เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขาอยู่เป็นประจำ ในวันเกิดของฉัน เธอเอาไข่สั่นกับเจลหล่อลื่นมาให้เป็นของขวัญ "อ่ะ เผื่อไว้สำหรับรอบสองนะ ฉันรู้ซึ้งถึงความอึดของเขาดีกว่าใครเลยล่ะ" เขาโยนขวดรองพื้นสีซีดใส่เธอ "เอาไปโปะหน้าเพิ่มซะ เผื่อจะมีใครอยากแตะต้องตัวเธอบ้าง" พวกเขากระทบกระทั่งและผลักกันไปมาในตอนที่เดินออกไป พร้อมกับผลักประตูปิดกระแทกอย่างแรง ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่ตามลำพังที่โต๊ะอาหาร มองดูเทียนบนเค้กวันเกิดค่อยๆ ละลายจนดับไปเอง ครั้งแรกที่ครอบครัวของเราทั้งสองฝ่ายมานั่งร่วมโต๊ะอาหารค่ำอย่างเป็นทางการ เธอส่งยิ้มพร้อมกับแอบยื่นเจลหล่อลื่นขวดเล็กๆ ให้เขา "รับไปสิ จะได้ไม่ต้องปล่อยให้แม่สาวน้อยคนนั้นต้องทรมาน" ใบหน้าของเขาบูดบึ้งขึ้นมาทันที "ยังดีกว่าเธอที่ต้องนอนร้องไห้กอดหมอนข้างทุกคืนก็แล้วกัน" ครั้งนี้ ฟินน์ได้จัดทริปไปพักผ่อนที่เกาะส่วนตัว เพื่อนสนิทของเราคนหนึ่งแอบมากระซิบส่งข่าวให้ฉันรู้ล่วงหน้า ว่าเขาตั้งใจจะขอฉันแต่งงานที่ริมหน้าผาในตอนที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน หลังจากผ่านการวิ่งมาราธอนความสัมพันธ์มาอย่างยาวนานถึงเจ็ดปี ฉันบอกกับตัวเองว่าถึงเวลาแล้วล่ะ ในที่สุดก็มองเห็นเส้นชัยอยู่ตรงหน้าสักที ฉันแต่งกายอย่างพิถีพิถัน สวมชุดเดรสที่แพงที่สุดที่มี แล้วเดินตรงไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงประตูเครื่องเปิดออก ทว่าอแมนด้านั่งประจำที่อยู่บนเบาะผู้ช่วยนักบินเรียบร้อยแล้ว เธอยักคิ้วให้ฉันพลางพูดขึ้น "โคลอี้ เธอมาแล้วเหรอ? พอดีฉันเป็นโรคกลัวที่แคบน่ะ คงไม่รังเกียจใช่ไหมถ้าฉันจะขอนั่งข้างหน้า?" ฟินน์ซึ่งกำลังจับคันบังคับอยู่หันมามองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "โคลอี้ เธอไปนั่งเบาะหลังเถอะ ฉันกลัวว่ายัยนี่จะเกิดอาการสติแตกแล้วพาลมากัดเอา เดี๋ยวจะพาลเสียบรรยากาศหมด" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากพูดอะไรสักคำ อแมนด้าก็เริ่มเปิดฉากต่อปากต่อคำกับเขาอีกครั้ง "พูดแบบนี้หมายความว่าไง?นายคิดว่าฉันเป็นภาระงั้นเหรอ?" "ก็ไม่ใช่เพิ่งจะมาคิดครั้งแรกซะเมื่อไหร่ล่ะ แล้ววันนี้เธอจะมาดราม่าอะไรนักหนา?" บทสนทนาที่โต้ตอบกันไปมาของพวกเขามันช่างดูลื่นไหลราวกับเป็นบทละครที่ผ่านการซักซ้อมมาแล้วเป็นพันๆ ครั้ง วินาทีนั้นเอง ความเหนื่อยล้าสะสมตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมาก็หลั่งไหลเข้ามารุมเร้าจิตใจของฉันจนท่วมท้น

บทนำ พรนับพัน นักบัญชีวัย 30 ปี ถูกแฟนที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเด็กนอกใจ เธอจึงเก็บตัวห่างไกลเพื่อนฝูงไม่ใช่ประชดรักแต่เอาเวลาที่เหลือมาอ่านนิยายต่างหากล่ะ แนวที่เธอชอบอ่านมักจะเป็น นิยายรักหรือโรมานซ์ วันหนึ่งเกิดไปสะดุดตากับภาพหน้าปกหนังสือนิยายจีนเล่มหนึ่งจึงหยิบซื้อติดมือกลับบ้าน เป็นนิยายจีนโบราณเรื่องแรกที่อ่านก็ว่าได้ ถือว่าเปิดประสบการณ์ของตัวเองไปในตัว แต่ใครเลยจะคิดว่าพอตื่นขึ้นมาตัวเองจะหลุดเข้ามาเป็นนางเอกในโลกของนิยายที่อ่าน เนื้อเรื่องนิยายนั้นดี แม้สุดท้ายนางเอกในเรื่องตอนจบจะได้ครองรักกับพระเอก จบแบบสุขนิยม แต่กว่าจะได้ครองรักกันนั้นไม่ง่าย นอกจากจะต้องสู้รบกับนางร้าย หนีตัวร้ายที่มาหลงรักและคอยแย่งชิงนางเอกจากพระเอกแล้ว กว่าผ่านเคาะห์รักแต่ละด่านมาได้เรียกว่า น่วมอ่วมอรทัย ที่พีคที่สุดคือก่อนจะแฮปปี้เอนดิ้ง พ่อพระเอกคนดีดันตกม้าตายนอกใจนางเอกซะงั้น นางเอกบ้าบออะไร ในเมื่อเธอได้เป็นนางเอกจะให้เดินเนื้อเรื่องแบบเดิมเหรอไม่เอาหรอก ผู้ชายที่มันนอกใจไปแล้วเธอไม่ขอยุ่งเกี่ยว ‘นางเอกคนนี้พอแล้ว’ หลุดเข้ามาในนิยายได้เป็นถึงนางเอก แต่พระเอกแบบนี้ขอบายค่ะ

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก

ชาติก่อนถูกสลับตัวช่วงชิงโชคชะตาคุณหนูใหญ่ ชาตินี้เกิดใหม่อีกครั้ง เธอจะไม่มีวันให้ใครมาสวมรอย ทั้งครอบครัว คนรัก และวาสนา ชาตินี้เธอจะไม่ให้หลุดมือไปอีกแล้ว *สุขนิยม/ไม่ดราม่า/พระเอกนางเอกไม่โง่

มีนา...ถ้าวันนั้นซีนไม่ทำเธอเสียใจ เธอจะยังอยู่กับซีนใช่ไหม

เพราะผิดหวังจากรักครั้งแรกที่ถูกบอกเลิก ด้วยเหตุผลด้านฐานะและการศึกษาที่ไม่เท่าเทียม ชลธรจึงครองโสดมากว่าสิบปีโดยไม่มองผู้หญิงคนไหนอีกเลย เขามุ่งมั่นเล่าเรียนและสร้างฐานะจนร่ำรวย เป็นนายหัวแห่งสวนชลธรที่มีดีกรีระดับดอกเตอร์ คุณสมบัติของเขาจึงเป็นที่หมายปองของสาว ๆ มากมาย แต่ก็ไม่มีใครถูกใจเขาสักคน! กระทั่งวันหนึ่งอรุณนิภาลูกสาวเจ้าของสวนแปลงติดกัน ที่คิดว่าเขาเป็นแค่หัวหน้าคนสวนได้เข้ามาในชีวิต ความเรียบง่ายของเธอเป็นแม่เหล็กดึงดูดให้หัวใจเขาหวั่นไหว มันจะไม่มีปัญหาอะไรเลยระหว่างเธอกับเขาที่จะรักกัน หากเธอไม่ได้เป็นน้องสาวของอดีตคนรัก