ใครเป็นผู้แต่งเพลง Kiss Me Five?

เวอร์ชั่นอะคูสติกในคาเฟ่เล็กๆเป็นจุดเริ่มที่ดีถ้าชอบเสียงใสๆและความอบอุ่นแบบโฮมเมด。 คัฟเวอร์แบบนี้มักเป็นการนั่งเล่นกีตาร์โปร่งหรือเปียโนเบาๆที่ให้โทนเสียงโค้งมนและเน้นน้ำเสียงนักร้องมากกว่าการประโคมเครื่องเสียง ฉันมักจะเลือกเวอร์ชั่นของนักร้องอินดี้ที่บันทึกด้วยกล้องมือถือในบรรยากาศคาเฟ่ เพราะมันทำให้การร้อง 'kiss me five' รู้สึกเป็นบทสนทนาเล็กๆ ระหว่างคนฟังกับคนร้อง นอกจากจะได้ฟังเมโลดีอย่างใกล้ชิดแล้ว ฉันยังชอบมองปฏิกิริยาเล็กๆ ของผู้ฟังในคลิปด้วย เพราะนั่นคือเสน่ห์ของการคัฟเวอร์แนวนี้ ถ้าต้องแนะนำเป็นชื่อแนวๆ ให้ลองค้นหาคลิปที่มีภาพแสงอุ่นๆ และมุมกล้องใกล้หน้า จะรู้สึกถึงรายละเอียดการร้องและการเปลี่ยนจังหวะที่ทำให้เพลงใหม่ขึ้นโดยไม่สูญเสียเสน่ห์เดิม การเลือกเวอร์ชั่นแบบนี้เหมาะเมื่ออยากฟังเพลงแบบจริงใจ ไม่หวือหวา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์

จังหวะสดใสและกวีนิพนธ์ใน 'kiss me five' ทำให้ผมยิ้มได้ตั้งแต่ท่อนแรก มันเป็นเพลงป็อปที่ใช้ภาพของการจูบซ้ำๆ เป็นเครื่องหมายของความกล้าและการทดลองรักแบบวัยรุ่น แต่ไม่ได้จบแค่ความซุกซนเท่านั้น เมโลดี้กับคอร์ดที่กระชับทำให้เนื้อเพลงดูเป็นการนับก้าวของความสัมพันธ์: ครั้งแรกคือความประหม่า ครั้งที่สองคือการวางใจ ครั้งที่สามอาจเป็นการยอมรับ ครั้งที่สี่การร่วมฝัน และครั้งที่ห้าเป็นการยืนยันว่าทั้งสองพร้อมจะก้าวไปด้วยกัน ผมชอบที่มันไม่เล่าเรื่องรักแบบดราม่า แต่เลือกจะฉายภาพหลากอารมณ์ในจังหวะสั้นๆ เหมือนฉากน่ารักในอนิเมะเพลงที่ทำให้คนดูอมยิ้ม เช่นฉากแสดงความเขินอายที่คล้ายกับบรรยากาศใน 'Your Lie in April' การฟังซ้ำหลายครั้งทำให้ผมเห็นมุมของการเติบโตภายในตัวละครเล็กๆ ในเพลงนี้ แทนที่จะเป็นประกาศรักครั้งใหญ่ มันเป็นชุดของช่วงเวลาที่เรียงตัวจนกลายเป็นเรื่องราวสั้นๆ ของการเริ่มเรียนรู้รัก ซึ่งสำหรับผมแล้วเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เพลงนี้คงอยู่ในเพลย์ลิสต์ได้บ่อยๆ

ขอโทษนะ แต่ฉันไม่สามารถแปลเนื้อเพลง 'kiss me five' แบบคำต่อคำหรือทั้งเพลงให้ได้ ถึงจะไม่ได้แปลเต็มๆ ให้ แต่ฉันบอกใจความและโทนเพลงได้ชัดเจน: เพลงนี้เป็นเพลงที่สดใสและมีพลัง หยอกล้อกลางความรักแบบน่ารัก ๆ เต็มไปด้วยภาพของการกระตุกหัวใจเล็กๆ เวลาได้ใกล้ชิดกับคนที่ชอบ ท่อนฮุกมักจะซ้ำคำเรียบง่ายที่เน้นความต้องการใกล้ชิดและความกล้าที่จะขอจูบ ซึ่งสื่อทั้งความตื่นเต้นและความขี้เล่น ในมุมมองฉัน ท่วงทำนองกับเนื้อทำงานร่วมกันเพื่อฉายภาพช่วงเวลาที่อายแต่กล้าหาญ เหมือนฉากคอร์ทท้ายเรื่องของอนิเมะมิตรภาพอย่าง 'K-On!' ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ จบเพลงให้ความรู้สึกสดชื่นเหมือนเพิ่งออกจากบ้านไปเต้นเล่นกับเพื่อน ๆ มากกว่าจะเป็นคำสารภาพหนัก ๆ นั่นแหละคือเสน่ห์ของเพลงนี้ ฉันชอบความเรียบง่ายที่ไม่ต้องใช้อธิบายเยอะ มันปล่อยให้จินตนาการทำงานแทนคำแปลละเอียด ๆ และนั่นทำให้เพลงยังคงความเป็นของมันได้ดี

เพลง 'birthday but with me' ดูเหมือนจะเป็นงานเพลงที่หลายคนพูดถึงในวงเล็ก ๆ แต่ข้อมูลผู้แต่งชัดเจนกลับหาได้ยากในแหล่งหลัก ๆ ที่ฉันตามอยู่ โดยส่วนตัวฉันมองว่าเสียงและการเรียงเมโลดี้ของเพลงนี้มีเอกลักษณ์แบบศิลปินอินดี้ที่ชอบผสมป็อปกับอิเล็กโทรนิกส์เบา ๆ ทำให้บางทีคนฟังอาจนึกถึงสไตล์ของศิลปินวัยรุ่นญี่ปุ่นหรือโปรดิวเซอร์จากชุมชน Vocaloid ที่มักเขียนเพลงด้วยกีตาร์ปั่นและซินธ์ที่ให้ความอบอุ่น เมื่อฟังแล้วฉันรู้สึกว่าโครงสร้างเพลงค่อนข้างเป็นป็อปบัลลาดที่เน้นคอร์ดซ้ำ ๆ แล้วค่อยเพิ่มเลเยอร์เสียงให้สูงขึ้นในพาร์ทสุดท้าย — แบบเดียวกับที่เห็นในผลงานของศิลปินดังอย่าง 'Lemon' ที่มีการเล่าเรื่องผ่านเมโลดี้เรียบ ๆ แล้วทิ้งท้ายด้วยอารมณ์หลากชั้น ถ้าผู้แต่งของเพลงนี้มาจากฉากอินดี้จริง เขาน่าจะมีผลงานอื่น ๆ ที่ใกล้เคียงกัน เช่นซิงเกิลเล็ก ๆ หรือเพลงที่แชร์บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งท้องถิ่นซึ่งเน้นความใกล้ชิดของเนื้อเพลงกับผู้ฟัง ฉันเองอยากเห็นเครดิตชัด ๆ เพราะถ้าได้รู้ผู้แต่งจริง จะช่วยให้ติดตามผลงานต่อได้ง่ายขึ้น และทำความเข้าใจพัฒนาการของสไตล์คนเขียนเพลงคนนั้นได้มากกว่าเดิม — เพลงดีแบบนี้สมควรถูกชื่นชมและถูกเก็บอยู่ในเพลย์ลิสต์ของคนที่ชอบเพลงแบบอบอุ่น ๆ ค่อย ๆ เล่าเรื่องมากกว่าแค่จังหวะสนุก ๆ

หลายแพลตฟอร์มเปิดโอกาสให้ฟังเพลง 'Kiss Me Five' ได้สะดวก แล้วแต่รูปแบบที่ชอบและความเร็วในการเข้าถึงของเรา ถ้านึกภาพฉันตอนออกเดินทางไปทำงาน เช้าหน้าต่างรถโดยสาร กลับกลายเป็นเวลาฟังเพลงที่ดีที่สุด ฉันมักเริ่มจากค่ายเพลงหรือศิลปินบน YouTube เพราะมิวสิกวิดีโอมักมีทั้งเวอร์ชันออริจินัลและการแสดงสดให้ดูควบคู่กับเสียง แต่ถาอยากฟังแบบคมชัดและสร้างเพลย์ลิสต์ส่วนตัว จะหาบน Joox หรือ KKBOX ได้ง่าย ซึ่งในไทยสองแพลตฟอร์มนี้มักมีลิขสิทธิ์ครบ อีกทางเลือกที่ฉันชอบคือซื้อไฟล์จาก iTunes/Apple Music หรือสตรีมผ่านบริการแบบสมัครสมาชิกถ้าต้องการความสะอาดของเสียงและโหลดออฟไลน์ ไฟล์บน Bandcamp หรือ SoundCloud ก็น่าสนใจถ้าเพลงมีเวอร์ชันทดลองหรือรีมิกซ์ ส่วนถ้าอยากร้องตามจริงๆ ก็มีในร้านคาราโอเกะหรือแอปคาราโอเกะที่เก็บแทร็กมาให้พร้อมเนื้อเพลง โดยสรุป เลือกตามไลฟ์สไตล์: ดู MV บน YouTube. สตรีมและดาวน์โหลดบน Joox/KKBOX หรือ Apple Music. สำรองด้วยการซื้อบนร้านดิจิทัลหรือหาเวอร์ชันพิเศษบน Bandcamp ถ้าชอบสะสมแผ่นจริงลองหา CD/แผ่นเสียงตามร้านขายแผ่นแล้วเอาไปเปิดในบรรยากาศที่ตั้งใจฟัง

ชื่อ 'Kiss Me Liar' ค่อนข้างกำกวมและทำให้ผมตื่นเต้นในแบบคนที่ชอบตามหาเครดิตเพลงประกอบงานต่าง ๆ เพราะเจอชื่อเดียวกันใช้สลับในหลายบริบท—อาจเป็นซิงเกิลของศิลปินอินดี้ เพลงประกอบซีรีส์ หรือแม้แต่แทร็ก BGM ในเกมเล็ก ๆ ที่ไม่ได้โปรโมตกว้างขวางก็ตาม จากมุมมองของคนที่ติดตาม OST มานาน ผมจะบอกแบบไม่อ้อมว่าไม่มีรายการเพลงประกอบเดียวที่เป็นมาตรฐานสำหรับ 'Kiss Me Liar' ที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง ถ้ามีเวอร์ชันที่คุณเจอในวิดีโอคลิปหรือในเครดิตของละคร สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือต้องดูที่เครดิตท้ายงานหรือคำอธิบายวิดีโออย่างเป็นทางการ เพราะชื่อเพลงกับชื่อศิลปินมักจะถูกใส่ไว้ตรงนั้น บางครั้งเพลงที่คนแชร์กันในโซเชียลอาจถูกตัดต่อหรือใช้ในคอนเทนต์ที่ไม่ระบุแหล่งที่มา ทำให้ข้อมูลสับสนได้ง่าย ผมมักเจอกรณีที่ชื่อเพลงเป็นเหมือนคำโปรย แล้วศิลปินจริง ๆ เป็นคนที่ไม่ค่อยมีโอกาสขึ้นปกเท่านั้นหรือเป็นโปรเจกต์พิเศษของโปรดิวเซอร์คนหนึ่ง ถ้าอยากได้ข้อมูลชัวร์ ให้ตรวจสอบโพสต์ของบัญชีทางการของผลงาน (เช่น ช่องยูทูบของโปรดิวเซอร์หรือเพจซีรีส์) และสำรวจแท็กหรือคำอธิบายคลิปด้วย; บัญชีสตรีมมิ่งอย่าง Spotify/Apple Music มักใส่ข้อมูลศิลปินและคอมโพสเซอร์ไว้ใน metadata อย่างชัดเจน เมื่อผมเจอเพลงที่ชอบแต่ไม่รู้ใครร้อง วิธีนี้ช่วยแยกแยะได้ดี พูดตรง ๆ ว่าการตามหาเพลงประกอบที่ข้อมูลไม่ชัดต้องใช้ความอดทน แต่ความสุขคือการได้รู้ว่าเพลงหนึ่งที่ชอบนั้นมีคนแต่งหรือขับร้องอย่างไร บางครั้งการเจอชื่อศิลปินเล็ก ๆ ที่ทำเพลงเพราะ ๆ ให้ความรู้สึกเหมือนค้นพบสมบัติเล็ก ๆ ในโลกดนตรี ถ้าคุณมีคลิปตัวอย่างหรือช่วงเวลาที่เพลงขึ้นในงานใดงานหนึ่งในหัว การเช็กเครดิตของงานนั้นน่าจะให้คำตอบที่ชัดเจน และผมก็ยินดีแบ่งปันเทคนิคการหาเพิ่มเติมจากมุมของคนที่ชอบสะสม OST บ้างเป็นครั้งคราว

มิวสิกวิดีโอ 'Kiss Me Five' ดูเหมือนจะใช้ทั้งสตูดิโอและโลเคชันจริงสลับกัน เพื่อให้ได้บรรยากาศที่คอนทราสต์ระหว่างฉากใกล้ชิดและฉากเปิดกว้าง ผมชอบมุมมองการถ่ายทำแบบนี้เพราะมันทำให้เพลงมีจังหวะของเรื่องราว — ฉากในสตูดิโอมักเป็นช็อตที่เน้นนักแสดง ใกล้ชิดกับแสงและการจัดฉาก ส่วนฉากกลางแจ้งจะเป็นช็อตที่ขยายความรู้สึกของเพลง ฉากบนถนนยาวหรือบนดาดฟ้ามักให้ความรู้สึกเดียวกับในหนังอย่าง 'La La Land' ที่ใช้โลเคชันเพื่อเล่าอารมณ์ของตัวละคร จากความรู้สึกของคนที่ดูหลายรอบ ฉันคิดว่าโปรดักชันเลือกถ่ายสลับเพื่อรักษาความต่อเนื่องของโทนเพลงและภาพ ทำให้ทุกฉากมีเสน่ห์ของตัวเองโดยไม่รู้สึกตัดขาดกันเกินไป

ตรงๆ เลย ผมเจอความคลุมเครือพอสมควรเกี่ยวกับเพลง 'รักเอ๋ย เบิร์ด' — ชื่อนี้อาจหมายถึงหลายอย่าง เช่น เพลงที่เรียกชื่อศิลปินว่า 'เบิร์ด' เพลงที่มีคำว่า 'รักเอ๋ย' อยู่ในชื่อ หรือแม้แต่เพลงแฟนเมดที่ไม่ได้ลงทะเบียนอย่างเป็นทางการ ซึ่งทำให้การชี้ชัดว่าผู้แต่งเป็นใครทำได้ยากกว่าปกติ ในฐานะแฟนเพลงที่ติดตามงานเพลงไทยมานาน ผมมักเจอกรณีที่ข้อมูลผู้แต่งเพลงรุ่นเก่าๆ หายไป หรือติดเครดิตเป็นชื่อวง บริษัทผลิต หรือคนทำเนื้อร้อง/ทำนองที่ไม่ค่อยถูกบันทึกไว้ในสื่อออนไลน์ ถ้าเพลงนี้เป็นซิงเกิลทางการ ผู้แต่งมักจะปรากฏในปกอัลบั้ม ใบกำกับลิขสิทธิ์ หรือเครดิตรายการวิทยุ/โทรทัศน์ แต่ถ้าเป็นเพลงเวอร์ชันเล่นสด เวอร์ชันแฟนเมด หรือเพลงในชุมชนเล็กๆ ก็เป็นไปได้ว่าจะไม่มีข้อมูลผู้แต่งที่แพร่หลาย ท้ายสุด ผมรู้สึกว่าสิ่งที่สำคัญคือการเช็กจากแหล่งต้นฉบับของเพลง เช่นปกอัลบั้มหรือเครดิตรายการที่ปล่อยเพลงออกมา เพราะจะให้ชื่อผู้แต่งที่ชัดเจน แต่ก็เข้าใจว่าบางครั้งแหล่งข้อมูลเหล่านั้นหาได้ยาก — ถ้าใครมีแผ่นหรือปกเก่า บทสัมภาษณ์ศิลปิน หรือบันทึกจากค่ายเพลง นั่นมักช่วยเคลียร์ความสับสนได้ดี

แทร็กดนตรีหลักของหนังที่คนไทยมักเรียกว่า '5 บาป' ให้ความรู้สึกอึดอัดและกดทับตั้งแต่โน้ตแรกจนจบเรื่อง แทร็กหลักนั้นเป็นผลงานประพันธ์โดย Howard Shore ซึ่งออกแบบซาวด์สกอร์ให้เข้ากับโทนมืดและหม่นของภาพยนตร์ โดยผมชอบวิธีที่ออร์เคสตราและซินธ์บางชิ้นถูกผสมเข้าด้วยกันเพื่อสร้างบรรยากาศแทนการใช้เพลงร้องป็อปหรือเพลงที่มีเมโลดี้ชัดเจน ตลอดทั้งเรื่องเสียงร้องที่ได้ยินมักจะเป็นเสียงคอรัสหรือเสียงแบ็กกิ้งจากนักร้องสตรีหรือคอรัสประสานมากกว่าจะเป็นเพลงที่มีศิลปินดังขึ้นนำ รายละเอียดคนร้องแบบเป็นรายบุคคลมักจะอยู่ในเครดิตของอัลบั้มซาวด์แทร็กหรือเครดิตท้ายภาพยนตร์ ซึ่งในกรณีนี้จะเห็นชื่อของนักดนตรีวงออร์เคสตรา นักร้องคอรัส และนักบันทึกเสียงมากกว่าผู้ร้องเดี่ยวที่เป็นที่รู้จักทั่วไป โดยผมมองว่าเลือกใช้วิธีนี้เพื่อทำให้เสียงเพลงกลายเป็นองค์ประกอบหนึ่งของบรรยากาศ ไม่ใช่เป็นจุดสนใจเด่นของเรื่อง ผลลัพธ์คือความรู้สึกไม่สบายที่ยังคงติดอยู่หลังฉากสุดท้าย จบลงด้วยความคิดว่าเพลงแบบนี้ทำหน้าที่เป็นกรอบอารมณ์ได้ดีและไม่ต้องพึ่งเพลงฮิตจากศิลปินชื่อดัง