Novelas de Huneybunch

“ผมไม่เป็นไรครับ”เด็กชายตอบเสียงเรียบเหมือนเดิม ก่อนเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง“ผมล้มผิดจังหวะเองครับ”เขาพูดช้าๆ เหมือนพยายามอธิบายให้ทุกคนสบายใจ“จากที่ซ้อมไว้ ผมต้องทิ้งตัวตรงกว่านี้อีกนิด”หมิงหมิงเม้มปากเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ“คุณน้าไม่ต้องคิดมากนะครับ”ทั้งกองเงียบไปนิดหนึ่งทันที นักแสดงห

เสียงเด็กชายแตกพร่า เต็มไปด้วยทั้งความโกรธและความหวาดกลัว แต่แรงของเด็กตัวเล็กย่อมต้านผู้ใหญ่ไม่ได้ ป้าสะใภ้สะบัดแขนอย่างแรงจนร่างของอาฮ่าวกระเด็นล้มกลิ้งไปกับพื้น ฟืนหลายท่อนกระจายเกลื่อนทันที“พี่!”หว่างชิงร้องไห้หนักกว่าเดิมเมื่อเห็นพี่ชายล้ม แต่นายหน้ากลับรีบฉวยโอกาสเข้ามาช่วยจับตัวเธอไว้อีกข้า

บทที่ 173 ถ่ายทำภาพยนตร์ (2/4)ฉากเริ่มต้นด้วยอาฮ่าวกำลังนั่งสับฟืนช้าๆ มือเล็กจับด้ามขวานสั้นไว้แน่นอย่างระมัดระวัง ทุกครั้งที่ยกขวานขึ้นแล้วฟันลง แรงกระแทกจะสะเทือนไปทั้งแขนจนเด็กชายต้องกัดฟันเงียบๆ แต่ก็ยังฝืนทำต่อโดยไม่ปริปากบ่น ข้างกันไม่ไกล หว่างชิงกำลังนั่งล้างผักอยู่ข้างกะละมังไม้เก่าๆ น้ำเย

ไป๋อวี้เซิงมองภาพผ่านมอนิเตอร์แล้วพยักหน้าเบาๆก่อนยกมือขึ้นส่งสัญญาณ“แอคชั่น!”เสียงกระดานคิวดังขึ้นหนึ่งครั้ง บรรยากาศรอบกองถ่ายเงียบสนิทในพริบตา“ปัง!”ประตูบ้านไม้ถูกผลักเปิดอย่างแรงจากด้านใน หญิงวัยกลางคนในชุดเก่าหม่นเดินกระแทกเท้าออกมา สีหน้าบึ้งตึงเต็มไปด้วยความรำคาญ“ยังไม่ตื่นกันอีกหรือ! พ

บทที่ 172 ถ่ายทำภาพยนตร์ (1/4)หลังเด็กๆ มาถึงได้ไม่นาน ก็ถูกทีมงานพาเข้าไปยังห้องแต่งตัวด้านหลังฉากหมู่บ้านทันที ภายในห้องกว้างพอสมควร โต๊ะเครื่องสำอางเรียงรายเต็มไปด้วยแปรง พัฟ กล่องสี และอุปกรณ์จัดแต่งทรงผมหลายชนิด ราวแขวนเสื้อด้านหนึ่งถูกจัดไว้เป็นชุดของเด็กทั้งสองโดยเฉพาะ แขวนแยกอย่างเป็นระเบีย

หลงอี้เซิงมองสีหน้าของเธอ ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงต่ำลงเล็กน้อย “อย่างน้อย…ถ้าผมอยู่ตรงนั้น ผมยังช่วยรับบางอย่างแทนคุณได้” คำพูดนั้นทำให้สายตาของซินเหยาสั่นไหวเล็กน้อย หัวใจเหมือนถูกบางอย่างกระแทกเบาๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว เธอรีบเบือนหน้าไปอีกทางทันที ราวกับไม่อยากให้เขาเห็นสีหน้าตัวเองตอนนี้ “…คุณนี่

บทที่ 11 ร่างกายซื่อสัตย์กว่าปากมึงอีกจังหวะนั้นเอง เสียงเคลื่อนไหวเบาๆ จากฝั่งห้องนอนของภาคินก็ดังลอดออกมา เหมือนคนด้านในกำลังจัดการอะไรบางอย่างอยู่ใกล้ประตู ภาคินนิ่งไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ส่วนเคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หันไปมองประตูห้องน้องชาย ก่อนหันกลับมามองด้วยสายตารู้ทัน มุมปากยกขึ้นเหมือนอยากแซวเต็มแก่“เอ้า...เตรียมตัว คนที่มึงแอบมองผ่านสตอรี่มาหลายปีกำลังจะออกมาแล้ว”“พี่ช่วยเงียบได้ไหมครับ”“ไม่ได้ กูเพิ่งรู้ความลับใหญ่ จะให้กูเงียบเลยมันยาก”เคนตอบหน้าตาเฉย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจของคนที่จับจุดอ่อนน้องชายได้ ยิ่งเห็นภาคินเริ่มกดสายตาลงต่ำเหมือนพยายามอดทน เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตช่วงเช้าวันนี้มีสีสันขึ้นมาอย่างผิดคาด“ไอ้พี่เคน”คำเรียกนั้นต่ำลงกว่าปกติเล็กน้อย เป็นสัญญาณเตือนที่คนอื่นอาจฟังไม่ออก แต่เคนฟังออกชัดเจนว่าน้องชายกำลังจะหมดความอดทน“โอเคๆ เงียบก็ได้” เคนยกมือขึ้นยอมแพ้ แต่สีหน้ากลับไม่ได้มีคว

บทที่ 10 มึงนี่แม่ง…หลังจากนั้น เมลดาก็ไม่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตเขาแค่ผ่านสตอรี่ของเคนอีกต่อไปบางครั้งเธอโพสต์รูปตัวเอง บางครั้งเป็นรูปงานออกแบบ บางครั้งเป็นรูปแก้วกาแฟกับคำบ่นสั้นๆ ตอนตีสองและภาคินก็พบว่าตัวเองหยุดดูมันนานกว่าที่ควรทุกครั้งทั้งที่ไม่เคยกดไลก์ ไม่เคยคอมเมนต์ และไม่เคยทำอะไรให้เธอรู้เลยว่ามีเด็กสถาปัตย์คนหนึ่งค่อยๆ จำรายละเอียดเล็กๆ ของเธอได้มากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ตัวเองก็ไม่ทันตั้งตัวเขาจำได้ว่าเธอไม่ชอบของหวานเกินไปจำได้ว่าเวลาหงุดหงิด เธอมักจะเสยผมแรงๆและจำได้ว่า ครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นเธอตัวจริงในงานเลี้ยงของพี่ชายเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเขายังเป็นแค่น้องชายของเคน เด็กมัธยมปลายที่เพิ่งโตเกินวัยไปนิด หน้าตาไม่รับแขก เขาเดินผ่านเธอในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล เห็นเธอกำลังถือแก้วน้ำ พูดกับใครบางคนด้วยสีหน้าเบื่อโลก แต่พอมีแมวของร้านเดินมาเฉียดขา เธอกลับก้มลงไปลูบหัวมันเบาๆ แล้วหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่ทันระวังตัวรอยยิ้มนั้นติดอยู่ในความทรงจำเขานานกว่าที่ควรจะเป็น นานจนแม้เวลาจะผ่านไปหลายปี เขาก็ยังจำได้ชัดเพียงแต่ระหว่างเขากับเธอไม่เคยมีจังหวะที่เหมาะสม เขายังเด็กเกินไป เธอก็เป็นเ

บทที่ 9 มึงอ่อยเพื่อนกูอยู่เหรอเคนยืนกอดอกมองน้องชายตัวเองอยู่ด้านหลัง สายตาค่อยๆ หรี่ลงอย่างจับผิดเต็มที่“ไอ้คิน”ภาคินหันไปมองพี่ชาย“ครับ”เคนพยักพเยิดไปทางห้องของน้องชาย ก่อนลดเสียงลงเล็กน้อย“มึงอ่อยเพื่อนกูอยู่เหรอ”ภาคินชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนสีหน้ากลับมานิ่งเหมือนเดิม“พี่คิดไปเอง”“กูไม่ได้โง่”“ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไร”“มึงไม่ต้องมาเนียน” เคนก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงยังติดขำ แต่แววตาจริงจังขึ้นเล็กน้อย“กูเห็นนะ เมื่อกี้มึงยิ้มแบบนั้นทำไม”ภาคินเหลือบมองเข้าไปในห้องแวบหนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ“ไม่มีอะไร พี่เมลเขาแค่ขู่ผม”“แล้วมึงชอบ?”คราวนี้ภาคินเงียบไปจริงๆ เคนเห็นแบบนั้นก็อุทานออกมาเบาๆ เหมือนจับได้คาหนังคาเขา“เชี่ย จริงดิ”“พี่เบาเสียงหน่อย”“อ๋อ กลัวเขาได้ยิน?”ภาคินถอนหายใจเบาๆ แต่ไม่ได้ปฏิเสธ เคนมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง จากตอนแรกที่แค่ตั้งใจจะแซวเล่น สีหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“กูไม่ได้ห้ามนะ”ภาคินหันมองพี่ชายอีกครั้ง เคนยักไหล่ แต่แววตากลับจริงจังกว่าเดิม“เมลมันโตแล้ว มึงก็โตแล้ว กูไม่มีสิทธิ์ไปห้ามอะไรใครอยู่แล้ว แต่กูเตือนไว้ก

บทที่ 8 แต่พี่หน้าแดงเคนเดินออกมาด้วยสภาพผมยุ่งเหมือนเพิ่งตื่น แม้จะอาบน้ำแล้วก็ตาม มือหนึ่งเกาศีรษะ อีกมือถือโทรศัพท์ เขาหาวออกมายาวๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าเมลยืนหน้าแดงอยู่กลางห้อง ขวดน้ำในมือถูกกำแน่นจนแทบยุบ ส่วนภาคินยืนอยู่ใกล้ๆ ในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ผมยังเปียกน้ำและสีหน้าดูสงบนิ่งเกินไปจนน่าสงสัยเคนกะพริบตาช้าๆ หนึ่งครั้ง“…เช้านี้กูเปิดประตูออกมาผิดจังหวะอีกแล้วใช่ไหม”“ไอ้เคน!”“กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย!”“มึงพูดอยู่!”เคนหันไปมองน้องชายตัวเอง ก่อนมองเมล แล้วค่อยๆ ยิ้มกว้างขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เมลคว้าหมอนเล็กบนโซฟาปาใส่เขาทันที“หุบปากไปเลย!”เคนรับหมอนไว้ได้แบบชำนาญ พลางหัวเราะจนไหล่สั่น“โอ๊ย กูยังไม่ทันเริ่มเลย”“ไม่ต้องเริ่ม!”ภาคินก้มมองสภาพตัวเองแวบหนึ่ง เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าการยืนคุยกลางห้องนั่งเล่นในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอาจไม่ใช่เรื่องที่ควรทำต่อไปนานนัก โดยเฉพาะเมื่อเมลยังยืนหน้าแดง กำขวดน้ำแน่นเหมือนพร้อมจะเอามาฟาดหัวเขาได้ทุกเมื่อมุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นนิดๆ ก่อนเขาจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรู้จังหวะ“งั้นผมไปแต่งตัวก่อนนะครับ”เมลรีบชี้ไปทางห้องทัน

บทที่ 7 ตอนนี้ไม่ตกใจเลยมั้งเช้าวันต่อมา เมลถูกปลุกด้วยน้ำหนักนุ่มๆ ที่ทับอยู่บนอก เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะเห็นก้อนขนสีส้มๆ นั่งจ้องหน้าอยู่ในระยะประชิด ดวงตากลมใสของเจ้ากะทิมองเธอนิ่งๆ ราวกับมันตื่นมานานแล้วและกำลังรอให้มนุษย์คนนี้รู้หน้าที่ของตัวเองเสียทีเมลกะพริบตาช้าๆ แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบหัวมันอย่างเอ็นดู“ตื่นแล้วเหรอเจ้าอ้วน…”กะทิร้อง “เมี้ยว” เบาๆ แล้วก้มหน้าลงมาเอาจมูกแตะปลายคางเธอหนึ่งที มุมปากของเมลยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว“รู้แล้วๆ ลุกแล้ว ไม่ต้องมาอ้อนเลย ตัวก็หนักนั่งทับอกไม่เกรงใจเลย นึกว่าผีอำ”ราวกับฟังรู้เรื่อง เจ้ากะทิกะพริบตาใส่เธอหนึ่งที ก่อนค่อยๆ ยกขาหน้าขึ้นเหยียบผ้าห่ม แล้วก้าวลงจากอกเธออย่างเชื่องช้า ท่าทางไม่รีบร้อนเลยสักนิด เหมือนเจ้านายที่เพิ่งตัดสินใจให้อภัยทาสรับใช้ที่ตื่นสาย เมลถึงกับผ่อนลมหายใจออกมา เมื่อแรงกดนุ่มๆ บนอกหายไปเสียทีเจ้ากะทิเหยียบผ้าห่มย่ำไปมาอีกสองสามครั้ง ก่อนทิ้งตัวนั่งลงข้างหมอนอย่างสบายใจ ราวกับห้องนี้เป็นของมันตั้งแต่แรก เมลมองท่าทางนั้นแล้วอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้“เมื่อคืนก็นอนเบียดเก่งมากนะเรา ตัวแค่นี้ทำไมกินที่

บทที่ 6 ลูกกูก็ใจง่ายซะด้วยหญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนเอนตัวพิงโซฟาอย่างหมดแรง คืนเดียวชีวิตเธอเหมือนถูกจับโยนเข้าเครื่องปั่น ทั้งห้องน้ำท่วม เจอน้องชายเพื่อนในสภาพที่ไม่ควรเจอ แล้วยังโดนไอ้เพื่อนตัวดีนั่งล้อไม่หยุดอีกต่างหากเมลยกหมอนขึ้นมากอดแน่นกว่าเดิม พยายามบอกตัวเองให้เลิกคิดถึงเสียงทุ้มต่ำข้างหูเมื่อครู่ แต่ยิ่งพยายามลืม ประโยคนั้นกลับยิ่งวนซ้ำอยู่ในหัวอย่างน่าหงุดหงิด‘พี่ใส่ชุดนอนแล้ว…ก็น่ารักดีนะครับ’“บ้าเอ๊ย…”เธอพึมพำเบาๆ ก่อนก้มหน้าลงเอาหน้าผากโขกกับหมอนหนึ่งทีด้วยความหงุดหงิด ราวกับอยากให้ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดกระเด็นออกจากหัวไปพร้อมกัน จังหวะเดียวกับที่ประตูห้องของภาคินเปิดออกอีกครั้งเมลชะงักทันที ทั้งที่หน้าผากยังแนบอยู่กับหมอน ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องในเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงขายาวสีเข้ม ชุดธรรมดา แต่พออยู่บนตัวเขากลับดูดีเกินความจำเป็นไปมาก ไหล่กว้างรับกับเสื้อพอดีตัว เส้นผมสีดำยังยุ่งนิดๆ เหมือนถูกเจ้าตัวเสยขึ้นลวกๆ หลายครั้ง ปลายผมบางส่วนตกลงมาปรกหน้าผาก ทำให้ใบหน้าคมดูอ่อนวัยลงเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับยังมีแววขำจางๆ เหมือนคนที่ยังไม่เลิกสนุกกับอาการเสียทรงข

ไม่พร้อมอะ ไม่พร้อมมากด้วย ชุดไม่พร้อม ร้องเท้าไม่ต้องพูดถึง ทรงตัวให้อยู่บนนี้ได้ก็ลำบากมากแล้ว ชู้ตเฉยๆไม่ได้เหรอ! ทำไมต้องดังค์ด้วย!! ฉันยืนทำใจอยู่สักพักจนเสียงรอบข้างเงียบกริบทุกสายตาหันมาจดจ้องและกดดันฉัน บ้าเอ้ย!! จ้องกันขนาดนี้มาดั้งด์เองเลยมา!!“ดังค์เลย...ดังค์เลยๆๆๆ ดังค์ๆๆๆ” เสียงเชียร์ฉันเป็นเสียงแรกคือชีต้าต่อมาคนอื่นๆก็เริ่มร้องกดดันฉันเข้าไปอีกเอาวะ!! ฉันถอดร้องเท้าออก แล้วเตรียมความพร้อมที่ไม่ค่อยจะพร้อมของร่างกายเท่าไหร่ เกาะอกจ้าอย่าหลุดนะ กระโปรงจ้าอย่าสะดุดนะ เสียงเชียร์ก็เริ่มดังขึ้นๆ พอทำสมาธิได้ฉันจึงจับลูกบาสออกวิ่งทันที ด้วยความระมัดระวังทุกฝีก้าว ฉันเร่งความเร็วขึ้นอีกระดับ จนอยู่ในระยะที่เห็นว่าดีแล้วจึงถีบตัวกระโดดขึ้นไปในท่าธรรมดาๆ ไม่รู้ว่าฟลุ๊คหรือแป้นมันเตี้ย!! ฉันดังค์ได้แล้ว!! ฉันอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ฉันยังคนโหนตัวอยู่กับห่วงแป้น ไปได้จะเก๊กแต่อยากใด แต่ประเด็ดเลยคือ ฉันจะลงยังไง!! กรี๊ดดดด พอมาโหนตัวอยู่บนนี้ยิ่งรู้สึกว่ามันสูงมาก!! โหนตัวได้พักเดียวชีต้าเหมือนจะรู้ดีว่าฉันลงไปไม่ได้เขาจึงเดินเข้ามาจับช่วงสะโพกฉันไว้ ฉันจึงปล่อย

-ซีซ่าส์- นี่มันอะไรกันเนี่ย ฉันงงไปหมดแล้ว ธรรมเนียมอะไรแล้วลากฉันเข้ามาทำไม อ้ากกก ฉันได้แต่ยืนทำหน้างงจนฟรีสพูดจบก็พอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง แต่ว่านะ...จะลากฉันเข้ามาเกี่ยวทำไม ฉันอุตส่าห์เปลี่ยนตัวคืนกับพี่แสบโดยที่ไม่มีใครจับได้แล้วนะ ทำอย่างนี้เดี๋ยวคนอื่นก็สงสัยกันหมด บ้าจริง!! ทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย มือฉันก็เย็นไปหมดไม่รู้เพราะตื่นเต้นหรือหนาวกันแน่ แม้ว่าชีต้าจะจับมือให้กำลังใจฉันไว้อยู่ตลอดเวลาก็เถอะ พอฟรีสพูดจบแล้วเขาก็มายืนข้างๆฉัน“ซีซ่าส์ เธอต้องดังค์ปิดท้ายนะ” ฟรีสหันมากระซิบฉันเบาๆ คำพูดเขาทำให้ฉันตกใจจนเผลอหลุดปากเสียงดังลั่น“ว่าไงนะ!!”“ชู่วว เบาๆสิ” ชีต้าปรามฉันให้เบาเสียงลง ฉันจึงหันไปสบตาเขาอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าที่ฟรีสพูดเมื่อกี้นั้นมันจริงหรือเปล่า และเขาก็พยักหน้าให้ฉันน้อยๆเพื่อยืนยันคำพูดฟรีส นี่มันบ้าไปแล้ว!! ฉันจะดังค์ถึงได้ยังไง!! ทำไมต้องดึงฉันมามีส่วนร่วมกับอะไรแบบนี้เนี่ย“ที่รักทำได้อยู่แล้ว แป้นเซตไว้เตี้ยพอในระดับที่น่าจะกระโดดถึงน่า”“แต่ว่า...”“ไม่มีแต่...นู้นกัปตับทีมจะเริ่มแล้ว ต่อไปตาเค้าแล้ว สู้ๆครับ” พูดจบชีต้าก็หันไปมองที่

PAGASEUS CLUB คลับที่เจ้าของเป็นคนเดียวกันกับโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่ง ในงานเลี้ยงรุ่นเริ่มมานักเรียนทยอยเข้ามาเรื่อยๆ ภายในงานตกแต่งต่างออกไปจากทุกที จากผับที่มืดๆมีแสงสีเสียงก็เปลี่ยนสไตล์เป็น งานเลี้ยงธรรมดา ที่ไม่ใช่แบบโต๊ะจีน แต่เป็นแบบบุฟเฟ่ มีอาหารให้เดินตักทานหลากหลาย โต๊ะส่วนใหญ่จะเป็นทรงสูงสำหรับยืนทาน ตามมุมห้องถึงจะมีที่นั่ง ทำให้ภายในนี้โล่งและกว้างมาก ส่วนชั้นบนรู้สึกว่าวันนี้จะปิดแบบแน่นหนา ฉันหาที่นั่งพร้อมกับน้ำแก้วหนึ่งด้วยความเซ็ง เพราะมีผู้ชายหลายๆคนเดินเข้ามาทักฉันอยู่เรื่อยๆจนฉันที่หงุดหงิดอยู่แล้วก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นไปอีก ด่าไปตะเพลิดหนีหายไปหลายรายแล้ว ส่วนไอ้ผู้ชายที่ฉันรออยู่ก็ไม่โผล่หัวมาสักที อลิซกับฟรีสก็ไปเดินหาอะไรกิน พี่แสบกับชีฟองที่มาในชุดสีขาวทั้งคู่ก็เข้ามาทักฉันแล้วก็จากไปอย่างไร้เยื่อใยเช่นกัน คนอื่นๆก็ด้วยจนฉันเริ่มจะเซ็ง นอย และไม่อย่างจะอยู่แล้ว น่าเบื่อไปหมดเลย!! พิธีกรก็พูดอะไรไม่รู้น่ารำคาญชะมัด เชิญอาจารย์ คนโน้นคนนี้มาให้โอวาท จนฉันเลิกสนใจแถวหน้าเวทีหันมากดโทรศัพท์เล่นไปเรื่อย เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้จ

BASKETBALL 55“ฮัลโหล ว่าไงเพื่อนรัก” ฉันกดรับสายพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ อลิซโทรจิกฉันเป็นรอบที่สิบแล้วเนี่ย!! ก็รถมันติดนี่หว่าถ้าฉันมีปีกคงติดเหาะไปหามันแล้ว{ที่รักคะ...เมื่อไรแกจะมาถึงเนี่ยฉันรอจนรากงอกตรึงร่างฉันไว้กับพื้นห้องแล้วเนี่ย!!}“ใกล้ถึงหน้าคอนโดแกแล้วเนี่ย”{ค่ะ..รีบวิ่งมาเลยนะ!}“วิ่งป้าแกสิฉันขับรถมาเว้ย..แค่นี้แหละ”ตรู้ดดดๆๆๆๆ พูดจบฉันก็ตัดสายยัยอลิซทิ้งแล้วโยนมือถือไว้เบาะข้างๆทันทีด้วยความเซ็งการจราจรของพี่ไทยเหลือเกิน ซอยข้างหน้าก็จะถึงอยู่แล้วเนี่ย!! ไม่ขยับสักที วันนี้ที่ยัยอลิซอยู่คอนโดได้เพราะมันปิดเทอมเรียบร้อยแล้วเตรียมพร้อมขึ้นมหาลัย และที่มันนัดฉันมาก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันเลี้ยงรุ่นส่งท้ายของโรงเรียน ยัยอลิซมันเลยโทรตามตัวฉันให้มาช่วย

อลิซสะดุ้งสุดตัวที่จู่ๆก็โดนจับหน้าอกแบบไม่ทันตั้วตัว เธอลืมตาขึ้นทั้งยังไปจะหันไปโวยวายโจรหื่นแต่พอหันไปไม่ทันได้ส่งเสียงโวยวาย เจ้าโจรราคะก็จู่โจมอีกครั้ง เข้าครอบครองริมฝีบางบางไว้อย่างรวดเร็ว รุนแรงและเร้าร้อน เขาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างแรง มือก็ไม่ปล่อยให้ว่างไหนๆก็มีโอกาสแล้ว ก็ขอรับไว้ให้เต็มที่ทั้งบีบขย้ำอย่างไม่ปราณี อลิซตกใจในทีแรงแต่ก็เริ่มจะคล้อยตามเมื่อเจ้าโจรหื่นเริ่มเบามือเบาแรงเปลี่ยนจากบทรักอันแสนเร้าร้อนเป็นค่อยๆช้าลงๆ ตะล่อมให้คนร่างบางค่อยๆเคลิ้ม จนตกอยู่ในใต้อาณัติในที่สุด หลงเคลิ้มได้ครู่เดียว แม่เสือสาวยังไงก็ยังเป็นเสืออยู่วันยังค่ำ พอเธอได้สติกลับมาก็เริ่มคิดแผนเอาคืนเจ้าโจรหื่นทันที เพียงแค่ชั่วอึดใจเธอจึงพลิกร่างกลับมาคร่อมเขาไว้ทั้งๆที่ปากยังคงจูบกันอย่างดูดดื่ม เธอค่อยๆถึงมือหน้าที่กอบกุมซาลาเปาของเธอออกอย่างช้าๆและเนียบๆ ก่อนจะค่อยๆสอดมือเข้าใต้ร่มผ้าของชายหนุ่มอีกครั้งจนเขาครางเสียงต่ำออกมาเบาๆอย่างพอใจ อลิซค่อยๆถอนริมฝีปากที่เริ่มจะบวมเจ่อของเธอออกอย่างช้าๆแต่ก็ยังคงไว้ลายชาติเสือ คลอเคลียเขาเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆก็ไม่ปานจนคนตัวโตได้ใจ แต่ก็ได้ใจไปเพียงไม

BASKETBALL 54 อลิซอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินกลับมาที่เตียงของฟรีสอย่างสบายใจ พร้อมกับรูดม่านปิดไว้เรียบร้อย ทุกเตียงตอนนี้ถูกรูดม่านปิดไว้หมดเลยรวมถึงเตียงของทอร์ด้วย ที่คนเฝ้าอย่างเซนเทนแอบหนีกลับไปเอาเสื้อผ้านานแล้วก็ยังไม่กลับมา เขาจึงได้แต่นอนอยู่คนเดียว ด้วยความเบื่อและไม่มีอะไรทำจึงหลับไปอย่างง่ายดาย อลิซเดินมานั่งลงข้างๆเตียงฟรีสเห็นเขาหลับไปแล้วจึงได้แต่ยิ้มออกมาอย่างมีแผนในใจ คิดจะแกล้งหลับยังงั้นเหรอ หึหึ ต่อให้เจ็บตัวอยู่ก็ไม่ปราณีหรอกนะ“ที่รักคะ ขอนอนด้วยคนซิ” อลิซก้มไปกระซิบข้างๆหูของชายร่างสูงที่นอนแกล้งหลับอยู่บนเตียง พอเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบโตก็ขมวดคิ้วแน่นนี่หลับจริงๆเหรอ! อลิซคิดในใจอย่างเซ็งๆ พร้อมทั้งกอดอดแน่นก่อนจะล้มตัวลงนอนเบียด คนไข้อย่างไม่เกรงใจ เธอหันหน้าไป