تسجيل الدخولเมลดาก็รู้ รู้ดีว่าภาคินคือน้องชายเพื่อนสนิท เด็กสถาปัตย์ที่ควรมองเป็นแค่น้อง แต่เด็กมันไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด “พี่เมลครับ ผมจีบได้ไหม” เมลดาควรปฏิเสธทันที แต่เด็กมันอ่อยขนาดนี้..ขอชิมๆ ได้ไหมนะ
عرض المزيدหน้าลิขสิทธิ์
พี่สาวครับ…ผมจีบได้ไหม
เขียนโดย เยว่เมิ่งเหยาว์สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
หนังสือ/นิยายเรื่องนี้เป็นผลงานอันมีลิขสิทธิ์ของผู้เขียนโดยชอบด้วยกฎหมาย ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง แก้ไข ตัดต่อ เผยแพร่ แจกจ่าย จำหน่าย ให้เช่า นำออกแสดงต่อสาธารณชน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของเนื้อหาไปใช้ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน ในรูปแบบใด ๆ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง สื่อสิ่งพิมพ์ สื่ออิเล็กทรอนิกส์ เว็บไซต์ แอปพลิเคชัน แพลตฟอร์มออนไลน์ สื่อสังคมออนไลน์ หนังสือเสียง ไฟล์ภาพ ไฟล์เสียง ไฟล์ P*F หรือการเผยแพร่ผ่านระบบอินเทอร์เน็ต โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้เขียน
ห้ามนำเนื้อหา ตัวละคร บทสนทนา โครงเรื่อง ฉาก เหตุการณ์ หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายเรื่องนี้ไปดัดแปลง ต่อยอด แปล เรียบเรียงใหม่ ผลิตซ้ำ ทำเป็นผลงานอื่น หรือใช้เพื่อประโยชน์ทางการค้า ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียน
ผู้ใดฝ่าฝืนอาจมีความผิดตามกฎหมายลิขสิทธิ์ และผู้เขียนขอสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีตามกฎหมายจนถึงที่สุด
ตัวละคร เหตุการณ์ และเนื้อเรื่องทั้งหมดในนิยายเรื่องนี้เป็นผลงานที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ชื่อบุคคล ตัวละคร องค์กร สถานที่ หรือเหตุการณ์บางส่วนอาจมีการอ้างอิงบรรยากาศจากสถานที่จริงเพื่อเพิ่มความสมจริงของฉาก แต่สถานที่ส่วนใหญ่ในเรื่องเป็นสถานที่สมมุติ มิได้มีเจตนาพาดพิงหรือกล่าวถึงบุคคล องค์กร สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใด ๆ หากมีส่วนใดคล้ายคลึงกับความเป็นจริง ถือเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น
นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติกคอมเมดี้ อ่านสบาย ๆ เน้นเคมีของตัวละคร บทสนทนา การหยอกล้อ และความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ พัฒนาในชีวิตประจำวัน มากกว่าการดำเนินเรื่องที่จริงจังหรือซับซ้อน ผู้เขียนตั้งใจให้เรื่องนี้เป็นนิยายแนวถอดสมอง อ่านเพื่อผ่อนคลาย ยิ้มตาม และเอ็นดูความปากแข็งของพี่สาวกับความเนียนของรุ่นน้องเป็นหลัก
เพราะฉะนั้นขอฝากผู้อ่านทุกท่านเปิดใจอ่านอย่างไม่ต้องซีเรียสมากนะคะ
ปล่อยใจไปกับบทสนทนา ความกวน ความเขิน ความหวานแบบไม่ทันตั้งตัว และแมวส้มจ้ำม่ำหนึ่งตัวที่อาจจะขโมยซีนเก่งกว่าพระเอกนางเอกในบางครั้งด้วยรัก
เยว่เมิ่งเหยาว์บทที่ 11 ร่างกายซื่อสัตย์กว่าปากมึงอีกจังหวะนั้นเอง เสียงเคลื่อนไหวเบาๆ จากฝั่งห้องนอนของภาคินก็ดังลอดออกมา เหมือนคนด้านในกำลังจัดการอะไรบางอย่างอยู่ใกล้ประตู ภาคินนิ่งไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ส่วนเคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หันไปมองประตูห้องน้องชาย ก่อนหันกลับมามองด้วยสายตารู้ทัน มุมปากยกขึ้นเหมือนอยากแซวเต็มแก่“เอ้า...เตรียมตัว คนที่มึงแอบมองผ่านสตอรี่มาหลายปีกำลังจะออกมาแล้ว”“พี่ช่วยเงียบได้ไหมครับ”“ไม่ได้ กูเพิ่งรู้ความลับใหญ่ จะให้กูเงียบเลยมันยาก”เคนตอบหน้าตาเฉย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจของคนที่จับจุดอ่อนน้องชายได้ ยิ่งเห็นภาคินเริ่มกดสายตาลงต่ำเหมือนพยายามอดทน เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตช่วงเช้าวันนี้มีสีสันขึ้นมาอย่างผิดคาด“ไอ้พี่เคน”คำเรียกนั้นต่ำลงกว่าปกติเล็กน้อย เป็นสัญญาณเตือนที่คนอื่นอาจฟังไม่ออก แต่เคนฟังออกชัดเจนว่าน้องชายกำลังจะหมดความอดทน“โอเคๆ เงียบก็ได้” เคนยกมือขึ้นยอมแพ้ แต่สีหน้ากลับไม่ได้มีคว
บทที่ 10 มึงนี่แม่ง…หลังจากนั้น เมลดาก็ไม่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตเขาแค่ผ่านสตอรี่ของเคนอีกต่อไปบางครั้งเธอโพสต์รูปตัวเอง บางครั้งเป็นรูปงานออกแบบ บางครั้งเป็นรูปแก้วกาแฟกับคำบ่นสั้นๆ ตอนตีสองและภาคินก็พบว่าตัวเองหยุดดูมันนานกว่าที่ควรทุกครั้งทั้งที่ไม่เคยกดไลก์ ไม่เคยคอมเมนต์ และไม่เคยทำอะไรให้เธอรู้เลยว่ามีเด็กสถาปัตย์คนหนึ่งค่อยๆ จำรายละเอียดเล็กๆ ของเธอได้มากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ตัวเองก็ไม่ทันตั้งตัวเขาจำได้ว่าเธอไม่ชอบของหวานเกินไปจำได้ว่าเวลาหงุดหงิด เธอมักจะเสยผมแรงๆและจำได้ว่า ครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นเธอตัวจริงในงานเลี้ยงของพี่ชายเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเขายังเป็นแค่น้องชายของเคน เด็กมัธยมปลายที่เพิ่งโตเกินวัยไปนิด หน้าตาไม่รับแขก เขาเดินผ่านเธอในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล เห็นเธอกำลังถือแก้วน้ำ พูดกับใครบางคนด้วยสีหน้าเบื่อโลก แต่พอมีแมวของร้านเดินมาเฉียดขา เธอกลับก้มลงไปลูบหัวมันเบาๆ แล้วหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่ทันระวังตัวรอยยิ้มนั้นติดอยู่ในความทรงจำเขานานกว่าที่ควรจะเป็น นานจนแม้เวลาจะผ่านไปหลายปี เขาก็ยังจำได้ชัดเพียงแต่ระหว่างเขากับเธอไม่เคยมีจังหวะที่เหมาะสม เขายังเด็กเกินไป เธอก็เป็นเ
บทที่ 9 มึงอ่อยเพื่อนกูอยู่เหรอเคนยืนกอดอกมองน้องชายตัวเองอยู่ด้านหลัง สายตาค่อยๆ หรี่ลงอย่างจับผิดเต็มที่“ไอ้คิน”ภาคินหันไปมองพี่ชาย“ครับ”เคนพยักพเยิดไปทางห้องของน้องชาย ก่อนลดเสียงลงเล็กน้อย“มึงอ่อยเพื่อนกูอยู่เหรอ”ภาคินชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนสีหน้ากลับมานิ่งเหมือนเดิม“พี่คิดไปเอง”“กูไม่ได้โง่”“ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไร”“มึงไม่ต้องมาเนียน” เคนก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงยังติดขำ แต่แววตาจริงจังขึ้นเล็กน้อย“กูเห็นนะ เมื่อกี้มึงยิ้มแบบนั้นทำไม”ภาคินเหลือบมองเข้าไปในห้องแวบหนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ“ไม่มีอะไร พี่เมลเขาแค่ขู่ผม”“แล้วมึงชอบ?”คราวนี้ภาคินเงียบไปจริงๆ เคนเห็นแบบนั้นก็อุทานออกมาเบาๆ เหมือนจับได้คาหนังคาเขา“เชี่ย จริงดิ”“พี่เบาเสียงหน่อย”“อ๋อ กลัวเขาได้ยิน?”ภาคินถอนหายใจเบาๆ แต่ไม่ได้ปฏิเสธ เคนมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง จากตอนแรกที่แค่ตั้งใจจะแซวเล่น สีหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“กูไม่ได้ห้ามนะ”ภาคินหันมองพี่ชายอีกครั้ง เคนยักไหล่ แต่แววตากลับจริงจังกว่าเดิม“เมลมันโตแล้ว มึงก็โตแล้ว กูไม่มีสิทธิ์ไปห้ามอะไรใครอยู่แล้ว แต่กูเตือนไว้ก
บทที่ 8 แต่พี่หน้าแดงเคนเดินออกมาด้วยสภาพผมยุ่งเหมือนเพิ่งตื่น แม้จะอาบน้ำแล้วก็ตาม มือหนึ่งเกาศีรษะ อีกมือถือโทรศัพท์ เขาหาวออกมายาวๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าเมลยืนหน้าแดงอยู่กลางห้อง ขวดน้ำในมือถูกกำแน่นจนแทบยุบ ส่วนภาคินยืนอยู่ใกล้ๆ ในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ผมยังเปียกน้ำและสีหน้าดูสงบนิ่งเกินไปจนน่าสงสัยเคนกะพริบตาช้าๆ หนึ่งครั้ง“…เช้านี้กูเปิดประตูออกมาผิดจังหวะอีกแล้วใช่ไหม”“ไอ้เคน!”“กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย!”“มึงพูดอยู่!”เคนหันไปมองน้องชายตัวเอง ก่อนมองเมล แล้วค่อยๆ ยิ้มกว้างขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เมลคว้าหมอนเล็กบนโซฟาปาใส่เขาทันที“หุบปากไปเลย!”เคนรับหมอนไว้ได้แบบชำนาญ พลางหัวเราะจนไหล่สั่น“โอ๊ย กูยังไม่ทันเริ่มเลย”“ไม่ต้องเริ่ม!”ภาคินก้มมองสภาพตัวเองแวบหนึ่ง เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าการยืนคุยกลางห้องนั่งเล่นในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอาจไม่ใช่เรื่องที่ควรทำต่อไปนานนัก โดยเฉพาะเมื่อเมลยังยืนหน้าแดง กำขวดน้ำแน่นเหมือนพร้อมจะเอามาฟาดหัวเขาได้ทุกเมื่อมุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นนิดๆ ก่อนเขาจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรู้จังหวะ“งั้นผมไปแต่งตัวก่อนนะครับ”เมลรีบชี้ไปทางห้องทัน







![summer เมษาพาเสียว [NC30+] + [PWP]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



