Todos los capítulos de พี่สาวครับ...ผมจีบได้ไหม: Capítulo 1 - Capítulo 10

บทนำฝุ่นสีขาวลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศภายในไซต์งานรีโนเวตคาเฟ่หรูย่านทองหล่อ เสียงสว่าน เสียงตัดไม้และเสียงช่างตะโกนคุยกันดังแข่งกับเพลงร็อกเก่าๆ ที่เปิดคลอจากลำโพงตัวเล็กมุมห้อง“พี่ชัย! บอกแล้วว่าเคาน์เตอร์มันต้องขยับอีกสิบเซน! พี่โยนตลับเมตรทิ้งไปแล้วเหรอคะ ถึงไม่เอามาวัด!”เสียงผู้หญิงดังขึ้นชัดเจนเหนือความวุ่นวายทั้งหมดหญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีผู้มีใบหน้าสวยคมยืนอยู่กลางไซต์งานที่เต็มไปด้วยเสียงสว่านและกลิ่นฝุ่น ดวงตาเรียวยาวของเธอดูเฉี่ยวขึ้นเล็กน้อยยามจดจ่อกับงานตรงหน้า ริมฝีปากสีแดงระเรื่อขยับสั่งงานอย่างฉะฉาน จนช่างทั้งไซต์แทบไม่มีใครกล้าทำงานพลาดต่อหน้าเธอ ผมยาวสีดำถูกมัดรวบขึ้นอย่างลวกๆ ด้วยดินสอหนึ่งแท่ง มีปอยผมบางส่วนหลุดลงมาข้างแก้ม ยิ่งขับให้ใบหน้าของเธอดูสวยสะดุดตาอย่างเป็นธรรมชาติ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงยีนส์สีเข้มทำให้รูปร่างสูงเพรียวของเธอดูทะมัดทะแมงและโดดเด่นท่ามกลางความวุ่นวายของไซต์งาน แม้รองเท้าผ้าใบคู่เก่าจะเต็มไปด้วยคราบฝุ่น แต่กลับไม่ได้ลดทอนเสน่ห์ความมั่นใจของหญิงสาวลงเลยแม้แต่น้อยเมลดาเป็นอินทีเรียดีไซเนอร์ฟรีแลนซ์ที่กำลังมีชื่อเสียงในวงการ เธอไ

บทที่ 2 เกรงใจว่ะ“ขำอีกที กูผลักมึงลงน้ำในห้องกูนี่แหละ”เคนยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้ แต่ริมฝีปากยังกลั้นยิ้มไม่อยู่“โอเคๆ ไม่ขำแล้วครับคุณผู้ประสบภัย”“ไอ้เคน”“ครับๆ ไม่พูดแล้วครับ”ถึงปากจะกวน แต่เคนก็เดินเข้าไปช่วยยกของทันที เขากวาดตามองกล่องเอกสาร กระเป๋าเดินทาง โน้ตบุ๊กและกล่องตัวอย่างวัสดุที่เมลพยายามแยกไว้บนโต๊ะ ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย“ของจำเป็นมีแค่นี้ใช่ไหม”“มีกระเป๋าเสื้อผ้าอีกใบ แล้วก็กล่องตัวอย่างหินตรงนั้น ห้ามทำตกเด็ดขาด”“ถ้าตกนี่กูต้องขายไตแทนมึงไหม”“เออ มึงต้องเอาไตมึงมาขายชดใช้กู”เคนหัวเราะ ก่อนก้มลงยกกล่องใบใหญ่ขึ้นอย่างระมัดระวัง“โอเค เดี๋ยวขนพวกของสำคัญออกก่อน”“ระวังกล่องนั้นด้วยนะ ของลูกค้า”“เออ รู้แล้วน่า มึงพูดเหมือนกูเป็นโจร”“มึงดูไม่น่าไว้ใจ”“อ้าว ไอ้เมล”เมลช่วยประคองกล่องเอกสารอีกใบขึ้นจากพื้น ก่อนเหลือบมองเคนที่กำลังยกกล่องตัวอย่างวัสดุอย่างระมัดระวัง แล้วถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยใจ ถึงปากมันจะกวนประสาทไปหน่อย แต่ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมา คนแรกที่เธอโทรหาก็มักจะเป็นไอ้เคนอยู่ดี อย่างน้อยในคืนที่ทุกอย่างพังจนแทบไม่รู้จะเริ่มแก้จากตรงไหน เธอก็ยังมีเพื่อนบ

บทที่ 4 ผมไม่เด็กแล้วนะ‘แกร๊ก’เมลเดินก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายของเธอยังคงแพรวพราวไปด้วยหยาดน้ำ เกาะพราวตามผิวเนียนละเอียด ทั่วทั้งร่างมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนสีขาวสะอาด พันกายเอาไว้แบบหมิ่นเหม่ ปมผ้าถูกขมวดไว้เหนือทรวงอกอวบอิ่มที่เบียดชิดจนเห็นร่องอกลึกชัดเจน ความยาวของผ้าเช็ดตัวสั้นเพียงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องกับไหล่มนที่ยังชื้นไปด้วยหยดน้ำหญิงสาวกำลังยกมือเช็ดปลายผมลวกๆ ก่อนจะชะงักค้างทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอสบเข้ากับผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ปลายเตียงพอดี“….”“….”ทั้งห้องเงียบสนิท ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมเข้มมองเธอเต็มๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว ส่วนเมลก็เหมือนสมองหยุดทำงานไปแล้วเช่นกันวินาทีถัดมา“เชี่ย!!! กรี๊ดดด...อื้อออ!”ยังไม่ทันที่เสียงกรีดร้องจะหลุดออกไปจริงๆ ภาคินที่ตั้งสติได้ก่อนก็รีบก้าวพรวดเข้ามาทันที มือหนายกขึ้นปิดปากเธอไว้แทบจะอัตโนมัติ แรงพุ่งเข้าหากันทำให้แผ่นหลังของเมลแนบชิดผนังด้านข้างห้องน้ำอย่างจัง“ชู่ว! เดี๋ยวพี่เคนได้ยิน!”“อื้ออ!!”เมลดายังดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเขา ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยทั้งความตกใจและความอาย มือเล็กฟาดลงบนอกเปลือยขอ

บทที่ 6 ลูกกูก็ใจง่ายซะด้วยหญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนเอนตัวพิงโซฟาอย่างหมดแรง คืนเดียวชีวิตเธอเหมือนถูกจับโยนเข้าเครื่องปั่น ทั้งห้องน้ำท่วม เจอน้องชายเพื่อนในสภาพที่ไม่ควรเจอ แล้วยังโดนไอ้เพื่อนตัวดีนั่งล้อไม่หยุดอีกต่างหากเมลยกหมอนขึ้นมากอดแน่นกว่าเดิม พยายามบอกตัวเองให้เลิกคิดถึงเสียงทุ้มต่ำข้างหูเมื่อครู่ แต่ยิ่งพยายามลืม ประโยคนั้นกลับยิ่งวนซ้ำอยู่ในหัวอย่างน่าหงุดหงิด‘พี่ใส่ชุดนอนแล้ว…ก็น่ารักดีนะครับ’“บ้าเอ๊ย…”เธอพึมพำเบาๆ ก่อนก้มหน้าลงเอาหน้าผากโขกกับหมอนหนึ่งทีด้วยความหงุดหงิด ราวกับอยากให้ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดกระเด็นออกจากหัวไปพร้อมกัน จังหวะเดียวกับที่ประตูห้องของภาคินเปิดออกอีกครั้งเมลชะงักทันที ทั้งที่หน้าผากยังแนบอยู่กับหมอน ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องในเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงขายาวสีเข้ม ชุดธรรมดา แต่พออยู่บนตัวเขากลับดูดีเกินความจำเป็นไปมาก ไหล่กว้างรับกับเสื้อพอดีตัว เส้นผมสีดำยังยุ่งนิดๆ เหมือนถูกเจ้าตัวเสยขึ้นลวกๆ หลายครั้ง ปลายผมบางส่วนตกลงมาปรกหน้าผาก ทำให้ใบหน้าคมดูอ่อนวัยลงเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับยังมีแววขำจางๆ เหมือนคนที่ยังไม่เลิกสนุกกับอาการเสียทรงข

บทที่ 8 แต่พี่หน้าแดงเคนเดินออกมาด้วยสภาพผมยุ่งเหมือนเพิ่งตื่น แม้จะอาบน้ำแล้วก็ตาม มือหนึ่งเกาศีรษะ อีกมือถือโทรศัพท์ เขาหาวออกมายาวๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าเมลยืนหน้าแดงอยู่กลางห้อง ขวดน้ำในมือถูกกำแน่นจนแทบยุบ ส่วนภาคินยืนอยู่ใกล้ๆ ในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ผมยังเปียกน้ำและสีหน้าดูสงบนิ่งเกินไปจนน่าสงสัยเคนกะพริบตาช้าๆ หนึ่งครั้ง“…เช้านี้กูเปิดประตูออกมาผิดจังหวะอีกแล้วใช่ไหม”“ไอ้เคน!”“กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย!”“มึงพูดอยู่!”เคนหันไปมองน้องชายตัวเอง ก่อนมองเมล แล้วค่อยๆ ยิ้มกว้างขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เมลคว้าหมอนเล็กบนโซฟาปาใส่เขาทันที“หุบปากไปเลย!”เคนรับหมอนไว้ได้แบบชำนาญ พลางหัวเราะจนไหล่สั่น“โอ๊ย กูยังไม่ทันเริ่มเลย”“ไม่ต้องเริ่ม!”ภาคินก้มมองสภาพตัวเองแวบหนึ่ง เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าการยืนคุยกลางห้องนั่งเล่นในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอาจไม่ใช่เรื่องที่ควรทำต่อไปนานนัก โดยเฉพาะเมื่อเมลยังยืนหน้าแดง กำขวดน้ำแน่นเหมือนพร้อมจะเอามาฟาดหัวเขาได้ทุกเมื่อมุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นนิดๆ ก่อนเขาจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรู้จังหวะ“งั้นผมไปแต่งตัวก่อนนะครับ”เมลรีบชี้ไปทางห้องทัน