นามปากกาจ๊ะจีบ의 작품

พอฉลองโดยการกินมื้อค่ำด้วยกันเสร็จ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก เลยทำให้หญิงสาวติดอยู่ที่บ้านของเอเดน ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักบวกกับเธอที่กลัวฟ้าร้องจึงไม่สามารถขับรถกลับคนเดียวได้ เหตุที่เธอกลัวฟ้าผ่านั่นเป็นเพราะว่ามันให้นึกถึงคืนนั้น คืนที่เธอหนีออกจากบ้านเด็กกำพร้าในวันที่สยดสยองวันนั้นมันยังติดตาเธอจนถึงวันนี้โดยไม่มีวันลืมเปรี้ยง! “ว้าย!” ทันทีเมื่อฟ้าผ่าลงที่ไหนสักแห่งหญิงสาวถึงกับสะดุ้งร้องด้วยความตกใจ จนเอเดนที่กำลังเก็บครัวถึงกับเดินออกมาดูกลางห้องโถงด้วยความเป็นห่วง “ไลลาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” น้ำเสียงเขาดูห่วงคนตรงหน้ามาก หมอหนุ่มรีบนั่งลงข้าง ๆ เธอทันที สังเกตได้ชัดเลยว่าเธอกำลังตัวสั่นจากการกลัวอะไรบางอย่าง “มะ…ไม่เป็นไรค่ะ ไลลาโอเค” ปากพูดว่าไม่เป็นไร แต่เธอกลับตัวสั่นไปทั้งตัวแถมยังหน้าซีดมากด้วย ชายหนุ่มที่เห็นท่าไม่ดีจึงเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากเธอหวังจะวัดอุณหภูมิว่าเธอไม่สบายตัวร้อนหรือเปล่า “อะ!” ทว่าทันทีเมื่อมือหน้าสัมผัสเข้าร่างเล็กถึงกับสะดุ้งดีดตัวออกห่างชายหนุ่มทันที “ผมขอโทษครับที่ทำให้คุณตกใจ” เขาไม่คิดว่าคนตร

ณ บ้านเอเดน เย็นวันนี้ก็เหมือนกับทุกวันที่เธอจะมาทานข้าวกับเอเดน แต่ทว่ามันกลับไม่ปกติเพราะตั้งแต่เปิดประตูเข้าบ้านมาเนื่องหมอหนุ่มได้จุดเทียนทั้งแต่หน้าประตูจนถึงห้องโถง ร่างเล็กที่เห็นก็ถึงกับอึ้งเล็กน้อย เธอค่อย ๆ ก้าวขาเดินไปที่โต๊ะเหมือนอย่างทุกเย็นพอไปถึงก็กลับอึ้งเข้าไปอีก บนโต๊ะมีอาหารมากมายเหมือนกับทุกครั้งแต่ทำไมวันนี้ทำกลับรู้สึกว่ามันพิเศษกันนะ การที่ชายหนุ่มเตรียมการแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกประทับใจขึ้นมาจนเผยรอยยิ้มออกมา ไลลายืนมองอาหารที่ถูกทำขึ้นมาประณีตได้สักพักจากนั้นชายหนุ่มก็ปรากฏตัวขึ้นมา “ไลลามาแล้วเหรอครับ?” เอเดนที่เดินไปหยิบแก้วไวน์มาถึงกับตกใจเล็กน้อยเพราะเธอมากก่อนเวลานัดตั้งสิบนาที “เอเดน นี่มันอะไรกันคะทำไมคุณถึงได้ทำมันขึ้นมาเหมือนกับว่าวันนี้เป็นวันพิเศษอย่างนั้นเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามเขาเสียงหวาน “คือวันนี้เป็นวันเกิดของผมน่ะครับก็เลยจัดเตรียมทุกอย่างให้มันดูพิเศษหน่อย” “วันเกิดของคุณ! ทำไมไม่บอกฉันล่ะคะฉันจะได้เตรียมของขวัญให้” ร่างเล็กเผลออุทานมาด้วยความตกใจเล็กน้อยที่เป็นวันเกิดของเขา ทำไมเขาถึงไม่บอกกันนะทั้งที

“คุณไลลาเอารูปนี้มาจากไหนเหรอครับ?” เขาสงสัยที่เธอโชว์รูปที่เขาถ่ายร่วมกันกับเคย์เดนและเฮย์เดนสมัยยังเด็กมาได้ยังไง “พอดีว่าไลลาไปเจอตอนหลงทางน่ะค่ะ คงจะเป็นของสำคัญมากเลยสินะคะไลลาต้องขอโทษด้วยที่หยิบมาโดยไม่ขออนุญาตคุณหมอ” หญิงสาวรีบขอโทษคนตรงหน้าทันทีเมื่อเห็นว่าเขามีสีหน้าที่เปลี่ยนไป “เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย มาครับเราไปทานข้าวกันเถอะเดี๋ยวผมจะเล่าให้คุณไลลาฟังว่าแฝดผมอีกคนคือใคร” ชายหนุ่มยิ้มออกมาพร้อมกับชักชวนเธอไปทานข้าวด้วยกัน “ค่ะ” เธอยิ้มตอบรับจากนั้นก็ทั้งสองก็เดินไปที่ห้องครัวทันที ภาพแรกที่เห็นอาหารบนโต๊ะเธออึ้งมากเพราะทุกอย่างมันดูน่ากินเสียจนเจ้าตัวต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลืมตัวก็ไม่คิดว่าไอ้การชอบทำอาหารกินเองของเอเดนจะสามารถรังสรรค์เมนูได้ยังดีเหมือนภัตตาคารแบบนี้ “ผมไม่รู้ว่าคุณไลลาชอบทานอะไรก็เลยเดา ๆ เอาน่ะครับ” เอเดนทำการลากเก้าอี้ออกให้กับไลลานั่ง “นี่คุณหมอทำเองเหรอคะ?” “ใช่ครับ” “ว้าว คุณหมอนี่สุดยอดมากเลยค่ะทั้งเก่งเรื่องการรักษาคนแถ

“ทะ…ทานอาหารที่ห้องอย่างนั้นเหรอครับ?” หมอหนุ่มถึงกับพูดตะกุตะกัก ไม่นึกเลยว่าหญิงสาวจะชวนไปทานอาหารที่ห้อง “ใช่ค่ะ ที่ห้องไลลาหรือว่าห้องของคุณหมอดีคะ?” ในใจเธอภาวนาขอให้เขาพาไปที่ห้องเขาทีเถอะเพราะไปห้องเธอคงไม่มีประโยชน์อะไร “บ้านผมก็ได้ครับ ถ้าคุณไลลาไม่รังเกียจ” “ไม่ค่ะ ไลลาไม่รังเกียจเลยออกจะยินดีเลยด้วยซ้ำ” เธอดีใจที่เขาเลือกพาไปที่บ้านของเขาเอง แบบนี้ก็เข้าทางเธอเลยเผื่อบางทีอาจจะมีข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ เก็บมาก็ได้ จากนั้นชายหนุ่มก็เปลี่ยนเส้นทางเป็นเข้าบ้านตัวเองทันที ใช้เวลาไม่นานนักก็ถึงบ้านของหมอหนุ่ม บ้านของเขามีขนาดใหญ่โตหรูหราตั้งอยู่ที่ท้ายโครงการเลยเนื่องจากเขาชอบความสงบและเป็นส่วนตัว “เชิญครับคุณไลลา” เอเดนเดินไปเปิดประตูให้เธอพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง “ขอบคุณค่ะ” เธอลงมาด้วยท่วงท่าทีสง่าเรียบร้อยพร้อมกับกวาดสายตาสายมองบ้านหลังใหญ่ไปทั่ว “บ้านผมอาจจะดูเล็กไปสักหน่อยนะครับ” เขาพูดอย่างถ่อมตนแม้ว่าบ้านเขาจะใหญ่โตหรูหรามาก แต่ถ้าหากเทียบกับบรรดาพี่ ๆ มันดูเล็กทันที

เอเดนอึ้งเล็กน้อยที่พี่ชายฝาแฝดของตัวเองพูดว่ามาเดตกับไลลาด้วย นั่นก็หมายความว่าเคย์เดนเองก็ชอบเธอเหมือนกัน รู้ดังนั้นเขาก็รู้สึกท้อจิตท้อใจทันที เคย์เดนคงอยากจะแข่งกับตนอีกแล้วสินะ ไม่ว่าจะอะไรก็ช่างเคย์เดนมักจะหาเรื่องมาแข่งกับเขาเสมอถึงแม้ว่าตัวเขานั้นไม่ได้อยากแข่งเลยแม้แต่เรื่องเดียว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเคย์เดนถึงได้ชอบกับแข่งขันนัก “งั้นเหรอ นายเองก็ชอบคุณไลลาเหมือนกันสินะ” เอเดนอยากรู้ว่าเคย์เดนชอบไลลาจริง ๆ ใช่ไหม หากชอบจริง ๆ ตนคง ยอมถอยให้ดีกว่า เพราะรู้อยู่แล้วไลลาเองคงเลือกพี่ชายฝาแฝดเขาอย่างแน่นอน คงไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่เลือกผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเคย์เดนหรอก พอลองมองย้อนแล้วตนไม่สามารถสู้เขาได้เลยในเรื่องของผู้หญิง “ก็ต้องชอบสิ ชอบมากด้วย” เคย์เดนพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังเท่าไหร่ ไอ้ชอบไลลามันก็ชอบอยู่หรอกแต่ว่าเขาอยากแข่งกับน้องชายมากกว่า ไลลาที่ได้ฟังสังเกตสองพี่น้องคุยกันก็รู้ในทันทีว่าเคย์เดนไม่ได้มีความรู้สึกชอบเธอขนาดนั้นเมื่อแทบกับเอเดนหมอหนุ่มดูจริงใจกว่าเยอะ เธอเลยรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก “อ่า เข้าใจแล้ว งั้นก็ตามสบายเลย

“บอสรู้ได้ยังไงคะว่าไลลามีนัดกับหมอเอเดน?” เขารู้ได้ยังไงในเมื่อเธอไม่ได้เป็นคนบอกเขาเลยด้วยซ้ำ หรือว่าเอเดนจะเป็นคนบอกเขา มันก็ไม่น่าจะใช่เพราะเอเดนเคยบอกกับเธอว่าไม่ได้อยู่บ้านด้วยกันแถมยังไม่ได้เจอกันนานแล้วเนื่องจากต่างคนต่างทำงานของตัวเอง “อ่า เรื่องนั้นผมเดาได้ไม่ยากครับคุณไลลา” มีอยู่คนเดียวที่หญิงสาวจะไปพบในช่วงเย็นนั่นก็คือเอเดนน้องชายฝาแฝดของเขานั่นเอง ประธานหนุ่มส่งยิ้มให้กับไลลาอย่างมีเลศนัย เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเอเดนจะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นตนไปกับเธอด้วย “บอสอยากไปด้วยสินะคะ” ไลลาเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อทั้งที่ในใจกำลังนึกคิดอะไรสนุกอยู่ “ถ้าผมจะไปด้วยมันจะไม่เป็นอะไรเหรอครับ” ทั้งที่มันเป็นเดตระหว่างเธอกับน้องชายเขา จะยอมให้ไปด้วยจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ “คงไม่เป็นอะไรมั้งคะ ก็แค่นัดการทานข้าวธรรมดาเท่านั้นเอง ว่าแต่บอสเมื่อกี้นี้ก็ทานมื้อเย็นกับลูกค้าแล้วจะทานอีกรอบไหมเหรอคะ?” “ใครว่าผมจะทานมื้อเย็นอีกล่ ะครับ ผมอยากไปเป็นเพื่อนคุณไลลาเท่านั้นเองอีกอย่างก็อยากเจอน้องชายด้วย” ความจริงมันไม่ได้เป็นอย่างที่เ