Novel-novel oleh CORDIA/เดือนสิบ

ตกใจกับภาพตรงหน้า จังหวะการเต้นของหัวใจที่สงบลงไปแล้วกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เธอทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เอเนร่าอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีชมพูแขนกว้าง ซึ่งเขาคิดว่าสีชมพูน่าจะเป็นสีที่เธอชอบเพราะเขาเห็นเธอมีของใช้หลายอย่างที่เป็นสีชมพู เขาอยากขอบคุณเธอที่ยังใส่บราเกาะอกให้แม้ชิ้นข้างล่างจะเป็นกางเกงในสปอร์ตก็ตาม "ฟู่....." บรู๊คลินแอบเป่าลมออกจากปากยาวเหยียด เธอจงใจและตั้งใจแต่งชุดนี้มาเพื่อยั่วอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา"เข้ามาก่อนสิคะ อาบน้ำเสร็จพอดีเลย" เธอเชื้อเชิญเขาให้เข้ามาในบ้าน เอเนร่าจับปอยผมตัวเองเกี่ยวพันกับนิ้วเล่นไปมา สายตากลมโตจดจ้องไปที่เขาอย่างซุกซน"แล้วกินอะไรมาหรือยัง พอดีผมซื้อขนมหวานมาเผื่อ" เขายื่นถุงขนมหวานให้เธอก่อนจะเดินนำเข้าไปในตัวบ้าน เจอแม่สาวน้อยยั่วตั้งแต่ยังไม่เข้าบ้านแบบนี้เขาทำตัวไม่ถูกเลย "ขอบคุณค่ะ กำลังหิวเลยค่ะ เดี๋ยวเอาไปใส่จานมาให้นะคะจะได้กินด้วยกัน" บรู๊คลินลอบมองก้นงอนงามที่ส่ายไปมาเวลาที่เธอเดิน มันช่างเหมือนมนต์สะกดที่บังคับสายตาของเขาให้จดจ่อที่ตรงนั้นได้เป็นอย่างดี บรู๊คลินพยายามเบือนสายตาไปทางอื่นแต่ไม่สำเร็จ ยังดีที่เอเนร่าไม

"เอเนร่า พรุ่งนี้เธอเจอศึกหนักแน่" บรู๊คลินพึมพำกับตัวเอง เมื่อกินเสร็จจึงลุกเอาจานไปล้างและเก็บในครัวแล้วกลับมาปิดโทรทัศน์ เข้านอนเตรียมร่างกายให้พร้อมสำหรับการสอนโยคะพรุ่งนี้ เช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้เอเนร่ามีเรียนตอนเช้าวิชาเดียว หลังจากคาบเช้าเธอก็วางจึงเรียกที่จะไปนั่งเล่นนอนเล่นที่หอพักของกุ๊บกิ๊บเพื่อนซี้ กุ๊บกิ๊บเป็นเด็กต่างจังหวัดครอบครัวของเธอทำสวนหน่อไม้ฝรั่งส่งออกขายต่างประเทศ ก็ถือว่าบ้านของกุ๊บกิ๊บมีอันจะกินไม่ได้อดยากเลย แต่ด้วยความที่เพื่อนของเอเนร่าคลั่งไคล้ศิลปินเกาหลีมากถึงขั้นซื้อของเปย์ศิลปินที่ตนเองชื่นชอบเป็นจำนวนเงินหกหลักโดยกำชับกับเอเนร่าว่าห้ามบอกพ่อกับแม่ของเธอเด็ดขาด"ห้องรกนิดหนึ่งนะแก พอดีว่าแม่บ้านไม่มาทำความสะอาดให้" กุ๊บกิ๊บบอกเพื่อนด้วยความเกรงใจเพื่อนที่ต้องเข้ามาเห็นห้องรก ๆ ของตัวเอง"ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง ว่าแต่วันหยุดนี้ไม่มีแพลนจะไปแรดที่ไหนเหรอ""ไม่มีเลยจ้ะ พอดีเด็กติดทำรายงานเลยอด แต่ก็ดีเหมือนกันฉันเริ่มเบื่อแล้ว อยากเท" เด็กที่กุ๊บกิ๊บหมายถึงคือปอนด์รุ่นน้องปีหนึ่งที่เธอคุยอยู่เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นหลายครั้งจากโทรศัพท์ขอ

กล้ามเนื้อเรียงตัวสวยงามสมกับที่เป็นเทรนเนอร์ บรู๊คลินดูแลตนเองดีมาก ดีกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก อาจจะมากกว่าเธอด้วยซ้ำ นานะเดินหายเข้าไปในห้องนอนก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับขวดน้ำมัน เธอเปิดขวดแล้วทาราดบ่าไหล่ของเขาให้น้ำมันมันค่อย ๆ ไหลลงไปที่หน้าอก เธอใช้มือนวดให้เขา "นานะทำให้คุณแบบนี้ ชอบไหมคะ ดีขึ้นบ้างไหม" เธอกระซิบถามเขาที่ข้างหู แกล้งเป่าลมใส่เล็กน้อยให้บรู๊คลินเสียงสะท้าน"อืม....ดีครับ" เธอก้าวขามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วค่อย ๆ ปลดชุดเดรสออกจากเรือนร่าง แล้วถือแก้วที่มีน้ำไวน์สีอำพันมา เธอแทรกตัวเข้าไปนั่งบนตักแข็งแรงของบรู๊คลินแล้วค่อย ๆ ป้อนไวน์ให้เขา บรู๊คลินเงยหน้าอ้าปากรับน้ำไวน์ไม่รู้ว่าซุ่มซ่ามหรือจงใจให้น้ำไวน์ไม่ไหลรินเข้าปากของเขา แต่มันไหลอาบไปที่แผงอกกว้าง"อุ๊ย หกเลย เดี๋ยวนานะเช็ดให้นะคะ" เธอพูดพร้อมกับโน้มหน้าไปหาปากของเขาที่มีคราบของไวน์เปื้อนขอบปาก เธอค่อย ๆ ใช้ปากของตนเองเช็ดทำความสะอาดให้เขา ไล่ลงมาที่ลำคอหนา บรู๊คลินเงยหน้าขึ้นเพื่อให้นานะทำความสะอาดได้อย่างสะดวกอื้มมมมมมเขาส่งเสียงครางออกมาด้วยความพึงพอใจ เธอไม่ทำให้เขาผิดหวังสักครั้งที่เจอกันเลย นานะใช้ลิ้

" นายติดธุระอะไรหรือเปล่า ถ้าว่างพี่จะขอให้นายมาอยู่เป็นเพื่อนเอเนร่าหน่อย พอดีว่ามีงานเร่งด่วนคิดว่าน่าจะเลิกดึกกว่าวันนี้ สะดวกไหมบรู๊คลิน" วินเอ่ยถาม เขาต้องการขอความช่วยเหลือจากเพื่อนรุ่นน้องที่เขารักและเชื่อใจ เขาไม่อยากปล่อยเอเนร่าไว้ที่บ้านเพียงลำพังเพราะเมื่อสองเดือนก่อนเขาต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดสองวัน จึงต้องปล่อยให้ลูกสาวอยู่บ้านคนเดียวแต่เขาก็ไม่ได้วางใจไว้วานให้ลูกน้องคนสนิทแวะมาดู จึงได้รู้ว่ามีกลุ่มเด็กวัยรุ่นอายุไม่น่าถึงยี่สิบปีประมาณสามคนมาเดินป้วนเปี้ยนที่หน้ามาถึงสองครั้ง และพยายามจะปีนรั้วบ้าน ด้วยความฉลาดและไหวพริบดีของลูกน้องอ้างตัวว่าเป็นตำรวจสายตรวจเดินเข้าไปสอบถาม เด็กกลุ่มนั้นจึงตกใจกลัวและวิ่งหนีไป "ว่างสิคะ คุณอาบอกหนูแล้ว พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ" เอเนร่าชิงตอบก่อน"งั้นเหรอบรู๊ค" วินถามย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ"ครับ ผมว่างพอดี งั้นผมขอตัวเลยนะครับพอดีมีนัด" บรู๊คลินรีบตัดบทก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ขืนอยู่ต่อไปเขาอาจจะจับลูกสาวเพื่อนรักปล้ำต่อหน้าพ่อ เอเนร่าตั้งใจจะเดินไปส่ง แต่บรู๊คลินออกจากบ้านไปที่รถอย่างรวดเร็วเธอจึงยืนมองที่หน้าประตูบ้านด้วยความส

จริงด้วย เขาลืมเสียสนิทเมื่อครู่เธอบอกว่าพ่อของเธออยู่บนทางด่วน นี่ก็ผ่านมาร่วมยี่สิบนาทีแล้วน่าจะเหลือเวลาไม่เกินสิบนาทีเขาต้องเร่งทำภารกิจนี้ให้สุขสมโดยเร็ว โดยเฉพาะสาวร่างเพรียวที่นอนหงายหายใจหอบเหนื่อยอยู่ที่เบาะรองออกกำลังกายของเธอเอง สายตาสื่ออารมณ์ยังคงแสดงฉายชัดออกมาถึงความต้องการอย่างชัดเจน บรู๊คลินเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้หากเธอไม่เสร็จแล้วปล่อยให้เธอค้างเติ่งอยู่แบบนี้คงไม่ดีแน่บรู๊คลินจึงดึงขอบกางเกงเลกกิ้งของเธอลงจนมากองอยู่ที่ข้อเท้าสวย เขาเหลือบสายตาคมจ้องมองเส้นไหมดกดำมันวาวที่ถูกเจ้าของร่างเพรียวตัดแต่งเป็นทรงสามเหลี่ยมสวยงาม บ่งบอกให้รู้ว่าเธอดูแลร่างกายตนเองทุกอณู เขาจับขาเธอชันเข่าแยกออกเล็กน้อยเผยให้เห็นแคมสีแดงสดและติ่งคริสตอริสที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานหล่อลื่นของเธอเอง บรู๊คลินใช้นิ้วเรียวยาวใหญ่ของตนเองกรีดไปตามร่องแล้วค่อย ๆ ใช้นิ้วแหย่เข้าไป "โอ้ว ไม่บอกกันก่อนเลยนะ" เอเนร่าผวาเล็กน้อยที่ถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัว เธอใช้แววตาขี้เล่นจ้องมองเขาก่อนจะขยิบแรงจนนิ้วของเขาที่คารูเธออยู่ถูกตอดรัดจนขยับไม่ได้"ลีลาใช้ได้เลย ดันเข้ามาเองสิ" เขาเอ่ยชมเมื่อเห็นว่าความร่านร้อ

"ฮัลโหลกลับมาหรือยังคะ""เรียนสนุกมากเลยค่ะ จนไม่อยาก....หยุด...เลยค่ะ" เอเนร่าพูดกับปลายสายไปแต่ส่วนล่างของเธอบดขยี้ที่เป้าตุงของเขาจนบรู๊คลินต้องกำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์เอาไว้ เธอส่ายวนสะโพกงอนของตนเองเป็นวงกลมสายตาคมสวยจับจ้องใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้บิดเบี้ยวเหยเกราวเจ็บปวดเจียนตาย"มาเร็ว ๆ นะคะหนูหิวแล้ว จนจะกินคนได้ทั้งตัว" เธอพูดเป็นนัย ๆ ก่อนกดวางสายไปสาวน้อยร่างเพรียวหยุดนิ่งในท่านั่งคร่อมตัวของเทรนเนอร์หนุ่มเอาไว้ เธอสังเกตอาการของคนใต้ร่างแล้วนึกสงสาร บรู๊คลินเป็นสุภาพบุรุษกว่าที่เธอคิดไว้มากทั้ง ๆ ที่เธอยั่วเขาสารพัดแล้วชนิดที่ว่าถึงพริกถึงขิงจนขวดพริกไทยคารูก็เคยมาแล้ว แต่เขาก็ยังนิ่งเฉยจนเอเนร่านึกแปลกใจและใคร่สงสัยว่าบรู๊คลินจะไม่ใช่ชายที่รักและสนใจในผู้หญิง สวยและเซ็กซี่บาดใจจนผู้ชายต้องเดินตามเช่นเธอมีหรือที่เขาจะกล้าปฏิเสธ นอกจากว่าเขาจะไม่ใช่ชายแท้ จะไม่ใช่ได้อย่างไรก็แข็งโด่ขนาดนี้ เอเนร่าค้านความคิดของตนเองในใจ ท่อนเนื้อของเขาทั้งอุ่นทั้งแข็งจนจุดซ่อนเร้นของเธอสัมผัสมันได้ เอเนร่าทำท่าจะลุกออกจากตัวเขาแต่มือแข็งของบรู๊คลินจับยึดที่เอวคอดเอาไว้ เธอดวงตาเบิกโตด้วยความ

กรุงเทพมหานคร แสงสว่างได้นำพาทั้งสองมายังบ้านของธาดา ซึ่งเป็นบ้านหลังที่ทั้งคู่มีความทรงจำที่ดีร่วมกันมาหลายเดือน ในบ้านหลังนี้ยังมีหมวดตะวันอยู่ด้วยเพราะในขณะที่เจ้าของบ้านไม่อยู่ ธาดาได้ฝากฝังให้เพื่อนรักมาอยู่ดูแลและเฝ้าบ้านให้ ซึ่งผู้หมวดตะวันก็กำลังงีบหลับอยู่บนโซฟาตัวยาวหน้าโทรทัศน์ ปรางเงยหน้ามองสามีด้วยสายตากรุ้มกริ่มมีความคิดบางอย่างแอบแฝง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าไปหาบุคคลที่นอนหลับอยู่“พี่ตะวันขา........”“หืม?” เมื่อได้ยินเสียงแว่ว ๆ จึงสะลึมละลือตื่นขึ้นมา เข้าใจว่าตนเองหูฝาดไปหรือไม่ เพราะบ้านทั้งหลังมีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ที่นี่ ดวงตาเปิดกว้างมากขึ้นมองเห็นอะไร ๆ ชัดเจนมากยิ่งขึ้น ทันใดก็ตามาด้วยเสียงร้องตกใจปนดีใจที่ได้เห็นคนสองคนที่เขาโคตรคิดถึงและเฝ้ารอคอย“เฮ้ย!!!! ไอ้หมอ น้องปราง จริงเหรอ พวกมึงกลับมาแล้ว!” หมวดตะวันโผกอดเพื่อนรักแน่น แถมยังฉวยโอกาสกอดเมียเพื่อนด้วย ธาดารู้ทันรีบดึงร่างบางของภรรยาไปหลบด้านหลังตนเอง“เฮ้ย เมียกู ไอ้นี่ วอนซะแล้ว”“โทษทีมึง กูลืมตัว ว่าแต่กลับมาเมื่อไหร่ กลับมาได้ยังไง มึงรู้ไหมว่าแม่มึ

ส่วนหมื่นพรรธน์ยศหลังจากที่เขาได้แต่งงานกับแม่เดือนแรม ช่วงนี้แม่เดือนแรมมีครรภ์อ่อน ๆ แถมยังมีอาการแพ้ท้องหนักไม่สู้ดีนัก เหม็นกลิ่นอาหาร อยากแต่จะกินของแปลก ๆ ไข่มดแดง หนูนาย่าง หรือแม้แต่เนื้อวัวสด ๆ จิ้มกับน้ำจิ้มแจ่วรสขม ท่านหมื่นจึงต้องดูแลเมียอย่างใกล้ชิด เพราะแบบนี้เขาจึงไม่ได้แวะไปหาลูกสาวที่เกิดจากแม่เกสรเลย นอกเสียจากขุนปวรรัชดลจะนัดเจรจาเรื่องงานเท่านั้นจึงจะแวะไป ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเขาไม่ต้องการให้เกิดปัญหากับสหายรัก หลังจากที่ผัวของแม่เกสรรู้เรื่องพ่อที่แท้จริงของแม่แสงดาว เขาก็ไม่สบายใจเท่าใดนักถึงแม้ว่าขุนปวรรัชดลจะไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลยก็ตาม“แม่ อยากกินสิ่งใดฤา พี่จักให้พวกบ่าวหามาให้จงได้”“ข้าเวียนหัว ข้าคิดถึงแม่ ฮือ” นี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขาต้องพบเจอ นั่นคืออารมณ์แปรปรวนของเมียสาว“โอ๋ ๆ อย่าร้องไห้เมียพี่”“คุณหญิงเดือนมาเจ้าคะหมื่นท่าน” บ่าวรับใช้คลานเข่าเข้ามาหาเพื่อแจ้งข่าว“ท่านแม่”“ลูกแม่ เป็นเยี่ยงไรบ้าง เจ้าร้องไห้รึ” แม่เดือนรีบโผเข้ากอดลูกสาว เมื่อเห็นน้ำตาของผู้เป็นลูกสาว สายตาดุก็ตวัดมองหน้าเจ้าลูกเขยตัวดี ท่านหมื่นรีบยกมือห้าม อย่าเพิ่งเข้าใ

1 เดือนต่อมา เมื่อเรื่องราวต่าง ๆ ถูกคลี่คลายและจบลงด้วยดีทำให้เรือนท่านพระยาเกรียงไกรกลับมาสดใสอีกครั้ง ขุนปวรรัชดลยอมรับแสงดาวเป็นลูกสาวและยอมให้อภัยภรรยาเนื่องด้วยเหตุผลที่กระทำลงไปนั้นเขามีส่วนผิด ที่สำคัญเขารักหนูน้อยแสงดาวนี้เต็มหัวใจไปแล้วจึงยากจะไม่รักได้ นิ่มถูกส่งตัวกลับไปหาท่านป้าปิ่นทองด้วยเหตุผลที่ว่าขุนปวรรัชดลต้องการทุ่มเทหัวใจและเวลาทั้งหมดให้กับลูกสาวและภรรยา"แม่ปราง""พี่หมอ" ธาดาซึมซับความเป็นชาวกรุงศรี ทั้งการใช้ชีวิตการกินและการพูดจา ด้วยความที่ธาดาไม่ได้ดูแลผิวพรรณอย่างสม่ำเสมอเพราะที่กรุงศรีไม่มีครีมบำรุง หรือแม้แต่ที่โกนหนวดเครา ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้มีริ้วรอยและหนวดเคราขึ้นเป็นตอแข็ง"คิดถึงทุกคนที่บ้านไหมคะ" ปรางถามอย่างเข้าใจความรู้สึกของคนที่จากบ้านมาไกล และไม่รู้จะมีโอกาสได้กลับไปอีกไหม"คิดถึงครับ ป่านนี้ไอ้หมวดคงถูกเคล้นหาความจริงว่าผมหายตัวไปไหนแล้วละมั่ง""แล้วที่ทำงานของพี่หมอเล่า" เธอหมายถึงโรงพยาบาลที่หมอธาดาทำงานอยู่"ผมหายไปนานขนาดนี้เขาคงไล่ผมออกแล้วล่ะ อีกอย่างอาจจะถูกถอนหุ้นไปหมดแล้วก็ได้" ธาดาพูดติดตลก"หมายถึง….ไม่ได้ทำงานหรือ

ขุนปวรรัชดลระบายความโกรธด้วยการซัดฝ่ามือของบนใบหน้าของนางแต้มเต็มแรง"ลูกใคร!!!!? บอกกู!!!!!" เสียงตะคอกถามดังลั่น ทำให้คนถูกตบเบิกตาโพลนด้วยความหวาดกลัวมองหาที่พึ่งซึ่งยืนอยู่ไกลจากที่ตนนั่ง ทำให้ต้องรีบยกมือไหว้ขอชีวิต"ขุนท่าน….. ฮือ…..อย่าทำบ่าวเลยหนา บ่าวกลัว บ่าวทะ ท้องอยู่หนาเจ้าค่ะ" แต้มเอาลูกมาอ้าง หวังให้ท่านขุนเห็นใจ"กู….ถาม….ว่า….ลูกใคร!!! ห๊ะ!!!! มึงกล้าหลอกกูงั้นรึอีชั่ว!!!""โอ๊ย!!! เจ็บ กลัวแล้ว ๆ ฮือ" ขุนปวรรัชดลฟาดฝ่ามือใส่แต้มอีกครั้ง และเขาไม่สนใจแล้วว่าท้องหรือไม่ท้อง เพราะเด็กในท้องไม่ใช่สายเลือดของเขา แถมยังให้มารดาเขาดูแลปรนนิบัติมันอย่างดี"พี่แปด ใจเย็นก่อนเถิด" ปรางพยายามขอให้พี่ชายใจเย็นลง ซึ่งเสียงของเธอเปล่าประโยชน์เมื่อขุนปวรรัชดลไม่ฟังอะไรเลย เสียงทะเลาะกับบนเรือนทำให้เมฆที่นั่งรออยู่ด้านล่างกระวนกระวายใจ เพราะหนึ่งในนั้นคือเสียงของแต้ม ทำให้เขาก้าวขึ้นเรือนด้วยความหวาดหวั่น คนมีชนักติดหลังจึงกลัวจนขวัญเสียแต่ก็ต้องยอมเพราะนั่นคือลูกของเขา เขาคงยอมไม่ได้ที่จะเห็นเมียกับลูกถูกทำร้ายเช่นนี้ นิ่มยืนอยู่หน้าห้องของตนเองเพราะเสียงดังทำให้เธอนอนก

"มิเป็นไร เพราะข้าจักถามเอง แม่แสงดาวมิใช่หลานข้ามิใช่ลูกสาวของพี่แปดใช่ฤๅไม่""พูดบ้ากระไรของเจ้า แสงดาวจักมิใช่ลูกของพี่ขุนได้เยี่ยงไร พี่ขุนเป็นผัวพี่หนา" เกสรขึ้นเสียงดังใส่หญิงสาว"เมื่อวานพี่แปดปวดหลังได้ขอให้พี่หมอไปตรวจดูให้ จึงรู้ว่าพี่แปดเป็นหมัน…." ในเมื่อพี่สะใภ้ไม่ยอมรับผิดเสียที ปรางจึงต้องบอกความจริงให้รับรู้"บอกความจริงข้ามาเถิด เพราะว่าข้าเห็นแก่พี่เกสรข้าจึงไม่นำเรื่องนี้ไปบอกพี่แปด ข้ามาคุยกับพี่ก่อน" ปรางขอร้องจากใจแม้จะไม่ชอบใจนักที่พี่ชายถูกหลอกเช่นนี้"เพราะพี่กับพี่แปดแต่งงานอยู่กินกันมานานมิมีลูกเสียที พี่ชายของเจ้ากล่าวหาว่าพี่อ่อนแอมีลูกให้เขามิได้ แถมยังจักให้อีแต้มขึ้นมาเป็นเมียรองจากพี่ พี่เสียใจหนาแม่ปราง ฮึก…. พี่เพียงอยากให้ผัวของพี่เห็นพี่อยู่ในสายตาบ้างแลอยากพิสูจน์ตัวเองว่าพี่มิใช่หญิงอ่อนแอขี้โรค พี่จึงใคร่ขอให้….." เกสรเงียบไปชั่วครู่เพราะกำลังลังเลถึงการพูดถึงพ่อผู้ให้กำเนิดลูกสาวที่แท้จริง"ขอให้กระไรฤๅเจ้าคะ""หมื่นทิศช่วย แม่ปราง….พี่มองมิเห็นผู้ใดจริง ๆ หมื่นทิศเป็นคู่หมายของเจ้า เป็นสหายรักของพี่ขุน พี่จึงขอให้เขาช่วยทำลูกให้พี่ ฮือ…..พี่มิ

"คิดถึงเมียครับ ไปนอนกับท่านแม่ตั้งหลายวันเชียวครับไม่คิดถึงผมหรือ" ธาดาถามอย่างออดอ้อนกึ่งงอนหน่อย ๆ หลังจากที่ท่านพระยาฯ กับท่านหญิงเทียนทราบเรื่องระหว่างปรางกับธาดาแล้วและท่านทั้งสองเปิดใจยอมรับในความสัมพันธ์ของทั้งสอง แต่ทว่าวันเวลาผ่านไปการแต่งงานของพวกเขาก็ยังไม่เกิดขึ้นเป็นเพราะปรางได้ตัดสินใจว่าจะไม่มีการแต่งงานของเธอเกิดขึ้น มีเพียงพิธีผูกแขนตามธรรมเนียมเท่านั้น และได้รับเกียรติจากท่านหญิงไพรมณีมาเป็นเถ้าแก่ฝั่งเจ้าบ่าวให้ธาดา ท่านหญิงเทียนยอมรับในการตัดสินใจของบุตรสาว"หนูคิดถึงพี่หมอสุดหัวใจเลยค่ะ แต่ว่าคืนนี้ขอนอนกับท่านแม่อีกคืนนะคะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะขอท่านแม่กลับไปนอนห้องตัวเอง" ด้วยความที่ท่านหญิงเทียนเพิ่งสูญเสียสามีไปทำให้ท่านไม่กล้าที่จะนอนในห้องคนเดียว ปรางผู้เป็นลูกสาวคนเดียวจึงอาสามานอนเป็นเพื่อนมารดาที่ห้อง เพราะเดือนแรมก็เพิ่งแต่งงานออกเรือนไปท่านจึงไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน"กลับห้องตอนนี้ได้ไหม อยากมีลูกเหมือนคนอื่นเขา" ธาดาพูดจาตรงไปตรงมาส่งผลให้ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอาย จึงหยิกแขนลำแก้เขินไปหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวในอ้อมแขนหันหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคื