Novels by ชัญญาณ์ภัช

“น้องเป็นเพศชายนะคะ ร่างกายแข็งแรงดี ตอนนี้ปลอดภัยทั้งคุณแม่และคุณลูกค่ะ เชิญญาติ ๆ ไปนั่งรอในห้องพักฟื้นก่อนนะคะ อีกสักครู่บุรุษพยาบาลจะเข็นคุณแม่ตามไปค่ะ” เป็นนานกว่าแพทย์ที่ทำคลอดโดยวิธีธรรมชาติให้กรรณิกาจะออกมาบอกด้วยตัวเอง“ขอบคุณคุณหมอครับ”“ยินดีค่ะ” ก่อนหมอสูติคนนั้นจะกลับเข้าไปอีกครั้งในที่สุดเวลาที่รอคอยก็มาถึง เมื่อลูกชายตัวน้อยได้ลืมตาดูโลก สิบนาทีก่อนมีเด็กเพิ่งคลอดร้องไห้จ้า เขาคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นลูกตนแน่ ๆ ทำให้คุณพ่อมือใหม่ลุกไปเกาะประตูกระจกทึบอย่างตื่นเต้น“แม่...ครับ...ลูกผม...เป็นผู้ชาย กิ่ง...คลอดลูกชาย...แล้วครับ” นนทภัทรละล่ำละลักบอก“จ้า ๆ แม่รู้แล้ว”“ขอบคุณแม่มากนะครับ” ชายหนุ่มคุกเข่าก้มกราบแทบเท้ามารดาผู้ให้กำเนิดทั้งน้ำตายังคลอหน่วย ทำให้ผู้ที่ผ่านไปผ่านมามองภาพนั้นด้วยความซึ้งใจไม่ได้“ผมรักแม่ครับ” เป็นนานกว่าเขาจะเงยหน้ามาพูดกับมารดาแล้วสวมกอดท่านด้วยหัวใจเปี่ยมสุขมีคนบอกว่าตอนที่ท่านยังอยู่ให้บอกรักท่าน

เมื่อกินมื้อเย็นร่วมกับทุกคน นนทภัทรพยุงภรรยาท้องแก่ใกล้คลอดขึ้นไปบนห้อง แม้ถูกคัดค้านไม่เห็นด้วยที่คนท้องเดินขึ้นเดินลงบันได ทว่าสะใภ้ของบ้านนี้ให้เหตุผลว่าเดินบ่อย ๆ จะได้คลอดง่าย ๆ ทุกคนถึงเลิกห่วงกังวล“หนูขอตัวขึ้นนอนก่อนนะคะคุณพ่อคุณแม่”“จ้ะ” แม่สามีตอบรับ แล้วหันไปสั่งสาวใช้ที่ยืนหลบมุมอยู่ใกล้ ๆ “อุ่นนมไปให้หนูกิ่งด้วยนะน้อยหน่า”“ค่ะคุณภา”“เชิญครับ” เข้าห้องมาได้ไม่นานเสียงเคาะห้องประตูดังขึ้นจากผู้ช่วยแม่บ้านหรือเป็นตัวแม่บ้านเองที่เป็นคนยกมาให้ด้วยตัวเอง“พี่เอานมมาให้คุณกิ่งค่ะ”นนทภัทรเดินออกไปรับแทนเมื่อเห็นว่าภรรยากำลังเปลี่ยนชุดนอนอยู่ในห้องน้ำ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่หญิงสาวเดินออกมาพอดี“ขอบคุณค่ะ” พลางยื่นมือไปรับแก้วมายกดื่มจนหมด“ดื่มนมแล้ว ก็นอนนะคะ” กรรณิกาชวนลูกน้อยที่เธอเฝ้าประคบประหงมมานานหลายเดือน ซึ่งหมอนัดคลอดในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า “อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแล้วนะ ฝันหวานจ้าคนดีของแม่”

“เพราะรักที่ไม่สมหวังยังไงล่ะนัด อีกอย่างชีวิตของนกน่าสงสารมากเลยนะ”ใช่! น่าสงสารที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึงมาเจอเรื่องแบบนี้ได้“อืม ๆ เอาที่นลินสบายใจเลยแล้วกันนะ”ก็เจ้าทุกข์เขาไม่แจ้งความจะให้เขาทำยังไงได้ล่ะ นอกจากยอมอย่างจำใจ“เอ๊ะ! นี่เลือดของใคร”นันท์นลินผละไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น หันเหจะจัดเครื่องแต่งกายนักศึกษาให้เรียบร้อยกับพบรอยเลือดเปื้อนเสื้อสีขาวเป็นจุด ๆ หันซ้ายหันขวาว่าตัวเองได้รับบาดแผลหรือเปล่าก็ไม่เห็นว่ารู้สึกแสบตรงส่วนไหน เลยมาสำรวจอีกคนที่หันหลังอย่างเร็วรี่ทำท่าจะเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างมีพิรุธ รีบวิ่งไปคว้าแขนแกร่งให้หันมาทางตัวเองทว่าแรงผู้ชายมีมากนักถึงไม่ขยับไปไหน จนเป็นเธอเองที่เดินมายืนต่อหน้าเขา“เลือดนายหรือเปล่านัด”ถามไปงั้นแหละไม่ต้องการคำตอบหรอก เพราะรู้ว่าเขาไม่ตอบคำถาม เธอเลยใช้สายตามองหาบาดแผลแทนจนมาปะกับเสื้อนักศึกษาสีขาวแขนสั้นของเขามีรอยขาดคล้ายมีดบาดแถมมีเลือดซึมออกมา แม้บาดแผลจะไม่ลึก แต่ปล่อยให้เลือดไหลออกมาโดยไม่หาอะไรมาห้ามเลือดมันก็ไหลออก

ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!ปัง!ณัฐพลกระแทกประตูห้องน้ำหลายต่อหลายครั้งถึงเป็นผลสำเร็จเมื่อเขาใช้แรงที่มีทั้งหมดถีบประตูไม้ครั้งสุดท้ายพร้อมทั้งเรียกชื่อแฟนสาวไป พร้อม ๆ กัน เลยทำให้ตอนนี้เขามีแต่เหงื่อไหลโชกตัว“นลิน!! เธอทำบ้าอะไรนก!!”น้ำเสียงเกรี้ยวกราดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนของคนตัวสูง เมื่อเห็นสาวคนรักถูกกดตรงผนังห้องน้ำเกิดว้าวุ่นใจอย่างที่สุด พอจะเข้าไปช่วยน้ำเสียงข่มขู่ของรัชนกเรียกสติความห่วงใยต่อนันท์นลินได้ผลชะงัด เพราะทางนั้นมีตัวประกันอยู่จะทำอะไรคงยาก“อย่าเข้ามานะ!!”เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังเหนือกว่า พยายามพลิกร่างของนันท์นลินให้มาอยู่ข้างหน้าก็ล็อกคอพร้อมใช้มีดจี้ไปด้วย สร้างความหวาดเสียวต่อชายหนุ่มยิ่งนัก“อย่าเข้ามาถ้าไม่อยากให้ยัยนี่ศพไม่สวยตายอยู่ในห้องน้ำนะนัด ไม่เชื่อก็ลองดู!”ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าแล้วเห็นว่าตนเสียเปรียบ ชายหนุ่มถึงก้าวถอยห่างออกมาเมื่อคนรักพยักหน้าให้อย่างบอกความนัยว่าเธอยังไหวไม่ต้องเป็นห่วง“อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ”“เป็นอย่างท

มื้อเช้าสำหรับครอบครัวเกรียงไกรผ่านไปด้วยดีเมื่อพี่สะใภ้ไม่มีอาการแพ้ท้องใด ๆ หลังกลับมาบ้านนันท์นลินก็ได้ทราบข่าวดีเลยว่ากำลังจะได้เป็นคุณอา และตอนนี้เธอก็อยู่บนรถของณัฐพลที่ไปรับตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง ดีที่เธอกินข้าวอิ่มแล้วไม่อย่างนั้นเขารอนานแน่ ๆวันนี้หญิงสาวเข้าไปส่งงานที่ค้างไว้แล้วจะเลยไปรับครีมที่บ้านของน้ำทิพย์อีกไม่รู้ว่าอยู่หรือเปล่าจะโทรไปถามเพื่อนก็ไม่รับสาย เลยโทรไปถามกับปาล์ม ซึ่งเป็นเพื่อนอีกคนแทนถึงได้รู้ว่าโทรศัพท์ของเพื่อนสาวหายและยังไม่ได้ไปซื้อ ทำให้ไม่สามารถติดต่อใครได้ในขณะนี้“นัดรอนลินก่อนจะเข้าห้องน้ำ” เมื่อออกจากห้องอาจารย์ประจำสาขาวิชา นันท์นลินเกิดปวดเบาขึ้นมาเลยบอกคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ รอ“โอเค รอตรงนี้นะ”หญิงสาวยกมือเป็นสัญลักษณ์โอเคแล้วหายเข้าห้องน้ำที่อยู่ชั้นเดียวกัน รัชนกที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบตามเข้าไปอย่างรวดเร็วเธอกลับมาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้วแม้จะอยู่แบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ก็ตาม เพราะกลัวเมียหลวงของเสี่ยพรชัยที่เธอเคยคั่วจะตามมาเจอ ยังรู้อีกว่าวันนี้นันท์นลินจะเข้ามาส่งงาน รัชนกเลยเข้ามาดักรอ จ

สนามนำชัยเอทีวี“พรุ่งนี้เข้ามอพร้อมกันนะ” ณัฐพลไปรับแฟนสาวมาสนามด้วยกันกล่าวแกมบังคับให้เธอตอบตกลง“จะย้อนไปย้อนมาให้เปลืองน้ำมันรถเล่นเหรอ” เอาจริง ๆ เธอไม่ได้จะประชดอะไรเขาหรอก“อยากรับให้ไปพร้อมกันไม่ได้หรือไง” เห็นหน้างอง้ำของแฟนหนุ่มแล้วเธอเกิดอยากแกล้งเขาขึ้นมาครามครัน และไม่คิดถึงผลที่จะตามมา“ไม่ได้สิ พอดีนัดหนุ่มไว้” ร่างบางเริ่มแผนแรก โดยไม่หันไปมองคนตัวโตเพราะกลัวจะเผยพิรุธออกมา ณัฐพลได้ฟังเช่นนั้นรู้สึกไหววูบในอก“มันเป็นใคร!” น้ำเสียงเข้มจัด ทำให้คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าเล่นแรงไปกำลังจะเอ่ยขอโทษกับไม่ทันเสียแล้วเมื่อชายหนุ่มรวบร่างเข้าไปกอด“ผู้-ชาย-ที่-นัด-ไว้-มัน-เป็น-ใคร! บอกมานะ!” คนหึงจนควันออกหูไม่รู้ว่าถูกแฟนสาวแกล้งย้ำคำทีละพยางค์“คนที่อยู่ตรงหน้าไงเล่า ปล่อย!” พลางยันอกแกร่งที่กอดรัดแทบเป็นเนื้อเดียวกันให้ขยับออกกลับไม่เป็นอย่างใจคิด เพราะแรงผู้หญิงหรือจะสู้ผู้ชายตัวใหญ่ยักษ์อย่างเขาได้ คิดผิดคิดใหม่ได้นะที่รัก ณัฐพลนึกอย่างครื

มณีมณฑน์มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง พร้อมเสียงเรียกชื่อ เช่นนั้นแล้วหญิงสาวจึงต้องรีบลุกไปเปิดประตูให้ฐาปกรณ์ ซึ่งมาในสภาพเปียกปอน“อ้าว ฝนตกเหรอ”“โอ๊ย นี่แกไม่รู้อะไรเลยเหรอชะนีน้อย ตกจนน้ำจะท่วมอยู่แล้ว” “ไม่อะ พอดีกูหลับ”“ให้ตายเถอะ!” ฐาปกรณ์สบถ ยกกระเป๋ามาวางไว้ข้างตู้ แล้วเปิดตู้ผ้าของมณีมณฑน์หยิบชุดที่เอามาไว้ที่ห้องเข้าห้องน้ำ...ระหว่างที่รอให้ผมแห้ง คุณเธอก็เล่าให้ฟังว่า พ่อขับรถมาส่ง แล้วไม่ได้เอาร่มมา เลยต้องวิ่งตากฝนขึ้นตึก สภาพก็เลยอย่างที่เห็น คุยเรื่องอื่นอยู่ดี ๆ นางก็วกมาเรื่องของเธอกับบุรินทร์จนได้“ถามจริง มึงกับพี่เบสคบกันยัง”“ยังเลย”“เอ้า เป็นงั้นไป ไม่ได้คบกัน ที่มารับมาส่งบ่อย ๆ แล้วยังพาไปบ้านอีกคืออะไร” ฐาปกรณ์ถามอย่างไม่เข้าใจ“ไม่รู้ว่ะ เขาบอกให้กูดูที่การกระทำเขาเอง”“แล้วไม่อยากรู้หรือไงว่าเขาคิดยังไงกับมึง”“อยากรู้แล้วได้อะไร ในเมื่อเข

สุดท้ายก็ได้รู้ว่าเขาเคยมีแฟนมาก่อน นิสัยอย่างนั้นนึกว่าจะไม่มีใครคบด้วยซะอีก“แม่ชอบหนูนะ กิริยามารยาทก็ดี แถมยังน่ารักอีก” ท่านเอ่ยชม จนเธอยิ้มแก้มปริ“ขอบคุณค่ะ” มณีมณฑน์ยกมือไหว้ “หนูก็รักแม่นะคะ ถึงจะเพิ่งเจอ แต่หนูก็เคารพแม่เหมือนแม่หนูเลยค่ะ”“ขอบใจจ้ะลูก” ท่านลูบมือลูบหัวเธออย่างให้ความรักความเมตตา “รักลูกชายแม่บ้างหรือยัง”“เริ่มรู้สึกดีบ้างแล้วค่ะ แต่หนูอยากรู้จักเขาให้มากกว่านี้ และอยากให้เขาชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองมากกว่านี้ หนูไม่รู้ว่าหนูขอมากไปมั้ยนะคะแม่”“ไม่มากไปหรอกลูก เป็นใครก็อยากได้ความชัดเจนกับความรู้สึกตัวเอง สิ่งหนึ่งที่แม่จะบอกมน...เห็นเบสอย่างนั้น เขาไม่เคยทำให้พ่อกับแม่เสียใจหรอกนะลูก เขาเริ่มทำงานในร้านทุกอย่างตั้งแต่อยู่มอสี่ พอได้ทำงานในช่วงปิดเทอมก็ทำให้ได้รู้จักตัวเองว่าชอบอะไรเลยเลือกที่จะเรียนสายนี้”อย่างนี้นี่เอง ดีจัง รู้ว่าตัวเองชอบอะไรไม่ชอบอะไรตั้งแต่อายุยังน้อย เลยทำให้เรียนรู้สิ่งที่ชอบได้เร็ว สงสัยเธอกับแม่จะคุยกันนานไปหน่อย บุรินทร์ถึงเดินเข้ามาตาม เพราะตอนนี้ก็เกือบสองทุ่มครึ่งแล้ว“กลับหรือยัง หรือจะนอนนี่” พูดแล้วก็ทำสายตากรุ้มกริ่ม“ไ

หลังเรียนวิชาในช่วงเช้าเสร็จ ก็เป็นเวลาพักเที่ยง ทั้งสามเลยชวนกันเดินไปโรงอาหารกลาง โดยที่วันนี้เป็นเวรเธอที่ต้องเฝ้าโต๊ะเลยนั่งเล่นมือถือคุยกับบุรินทร์รอ เมื่อเอมอรถือแก้วน้ำมาพร้อมฐาปกรณ์ก็เอ่ยถาม“แกโอเคแน่นะเอม”“แน่สิ ฉันไม่ได้เสียใจเลย”“แกสบายใจได้มน มันไม่เป็นไรจริง ๆ ฉันว่าจริง ๆ แล้ว มันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาหรอก แค่คุย ๆ กัน พอไม่รู้สึกก็ต่างคนต่างไป” ฐาปกรณ์สำทับ“ใช่ ฉันไม่ชอบแบบพี่ทิวว่ะ แกก็ดีนะ แต่ยังไม่ใช่สเป็กฉันน่ะ”“แล้วแบบไหนที่แกชอบ” ฐาปกรณ์แกล้งถาม“ละมุน หน้าโหด ๆ ขี้เล่นหน่อย ๆ แบบพี่เต๋าอะ”ทั้งเธอทั้งฐาปกรณ์ต่างพากันอึ้งตาค้าง ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าเพื่อนจะชอบคนในแก๊งนี้“ไม่ต้องตกใจ เราคุยกับพี่เต๋ามาสักพักแล้ว”ไม่เคยรู้เลยว่าสองคนนี้ไปคุยกันตอนไหน จนมีความสัมพันธ์ฉันคนรัก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเธอขอไม่ยุ่งดีกว่า ปล่อยให้คนสองคนคุยกันเอง จะไปก้าวก่ายก็ไม่ใช่เรื่องเมื่ออาจารย์ปล่อย สามสาวก็เดินลงมาจากตึกที่เรียน ก็เห็นบุรินทร์มารอรับอยู่แล้ว พูดคุยกันเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพาขับรถไปร้านโรตี ระหว่างรอของกินที่สั่งไปมาเสิร์ฟ เลยคุยกันเรื่องไปเที่ยว เพราะพวกเธอมีเวลาให

“มาแล้วเหรอ” คุณบวรถาม “อย่างนี้หนูมนต้องกลับแล้วสิ”“พูดแบบนี้ พ่อจะไม่ให้กลับหรือไง”“ถามตัวเองเหอะเจ้าเบส ว่าอยากให้น้องกลับมั้ย” ท่านย้อนถามลูกชาย“เอาจริง ผมก็ไม่อยากให้กลับนะ” พูดแล้วก็ได้หัวเราะออกมา“เอ่อ…”“เบา ๆ หน่อยเจ้าลูกชาย ยังไงน้องก็เป็นผู้หญิง” แม่เอ่ยปรามเขาเสียงเข้ม “ไว้พาน้องมาอีกนะเบส รอบหน้าแม่จะเตรียมอาหารอร่อย ๆ ไว้รอนะลูก” ประโยคสุดท้ายหันมาพูดกับเธอ“ค่ะ หนูกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ท่านทั้งสองรับไหว้ แล้วรีบดึงแขนแกร่งออกมาหยุดอยู่ข้างรถ เพราะทำตัวไม่ถูกที่เขาพูดตรงจนเกินไป “เขินอะดิ หน้าแดงเป็นมะเขือเทศเลย”“มั่วแล้ว ไม่ใช่สักหน่อย” ใครจะยอมรับง่าย ๆ ไม่ใช่เสียล่ะ“ปากแข็งจัง น่าจะหาอะไรมาง้างปากเนอะ” พูดพลางยื่นหน้ามาใกล้“โอ๊ย พูดมากอยู่นั่นแหละ รีบไปส่งเลย อยากกลับห้องแล้ว” เห็นคนตัวเล็กทำตัวไม่ถูก เขายิ่งหัวเราะถูกใจ ก่อนบอกให้หญิงสาวขึ้นรถ แล้วขับมาส่งเธอที่หอ ซึ่งห่างจากบ้านเขาพอควร“ขอบคุณที่มาส่ง”“ที่พูดกับแม่น่ะ เรื่องจริงนะ” ก่อนเธอจะเดินขึ้นตึก เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง หากเธอก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป“แหม ๆ หายไปตั้งนานสองนาน ไปไหนมาจ๊ะ” เมื่อเป

ตกลงกันเสร็จ ก็พากันแยกย้าย โดยที่เตชินท์และชัชพลไปส่งเพื่อนของเธอทั้งสองคน ส่วนเธอ บุรินทร์บอกจะไปส่งเอง หากเขากลับพาเลี้ยวรถเข้าออกซอยนั้นซอยนี้ จนมาหยุดอยู่หน้าร้านขายวัสดุก่อสร้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เยื้องไปเล็กน้อยจะมีประตูรั้วบ้าน ก่อนเขาจะบอกให้เธอลงไปเปิดประตูให้ ซึ่งข้างในเป็นบ้านชั้นเดียวหลังหนึ่ง ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น ด้านข้างเป็นลานปูน มุงด้วยหลังคา มีโต๊ะหินอ่อนวางอยู่ ขยับสายตาไปอีกหน่อยเธอคาดว่าน่าจะเป็นบ้านน้อยของใครสักคน หากก็ไม่ได้ถามบุรินทร์แต่อย่างใด พอเปิดประตูรั้วให้เขาแล้ว เขาก็ขับไปจอดข้าง ๆ รถยนต์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน และอีกสองคันในโรงรถ“พามาบ้านใครน่ะพี่” ภายนอกดูกว้างขวาง ร่มเงาไปด้วยสวนไม้ดอก ไม้ผลหลากหลายชนิด ทั้งยังมีที่นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่อีกด้วย ตรงนั้นคงเย็นน่าดู ดูได้จากใบไม้ที่ขยับแผ่วเบา มองสำรวจจนพอใจ ถึงหันมาถามคนที่พามา“บ้านพี่เอง”“อ้าว จะพามาทำไมเนี่ย” คนตัวเล็กโวยวาย“เถอะน่า ตามมาก่อน” เขาพยายามดึงแขนเธอให้ไปด้วยกัน“ไม่เอา รอตรงนี้ก็ได้” หญิงสาวยื้อตัวไว้สุดชีวิต“ไปเถอะ พี่ไม่ทำอะไรหรอก แค่ไปเอาของเฉย ๆ อีกอย่างพ่อแม่ก็อยู่” พูดแล้วก็ดึงแขนให้เ

“ขอบคุณครับ เอมนี่น่ารักมากเลย แถมมีน้ำใจอีกต่างหาก”“พี่เบสก็พูดเกินไปนะ อะไรที่เอมช่วยได้ก็อยากช่วยค่ะ” เอมอรตอบยิ้ม ๆ“อ้าว น้ำแข็งหมด เดี๋ยวมนไปเอามาให้นะคะ”มณีมณฑน์ที่หันมาว่าจะเติมน้ำแข็งใส่แก้ว พอเห็นว่าน้ำแข็งในถังเล็กหมด เลยว่าจะไปยกกระติกน้ำแข็งมาไว้ใกล้ ๆ ซึ่งระหว่างนั้นบุรินทร์ก็ตามมาด้วย“เป็นไร เงียบจัง ไม่ค่อยเห็นคุยเลย” “ก็ปกตินะ”“พี่ทำอะไรให้ไม่พอใจปะเนี่ย” ชายหนุ่มถามอย่างไม่เข้าใจ“เปล่า” หญิงสาวยกกระติกมาถือไว้ หากก็ถูกชายหนุ่มแย่งไปถือเอง“เปล่าอะไร ก็เธอไม่เห็นพูดกับพี่อย่างที่พูดกับคนอื่น ๆ เลย”ร่างบางถอยห่างจากร่างสูงเล็กน้อย พลางมองหน้าเขานิ่ง “อย่ามาสนใจเลย เดี๋ยวแฟนพี่เข้าใจผิด”“แฟน? ใครวะ”“ผู้หญิงที่ซ้อนท้ายพี่เมื่อวานไง”“นี่ไม่ต้องทำหน้าเหมือนหึงได้ไหม มันไม่มีอะไรเลย” พูดแล้วใช้มือผลักศีรษะทุยเพื่อแกล้ง แต่อีกคนไม่ได้คิดเช่นนั้น“ใครหึง จะหึงทำไม”“ใช่เหรอ” ร่างสูงยื่นหน้าเข้าใกล้ หากถูกฝ่ามือบางผลักอกแกร่งไว้ไม่ให้เขาเข้าใกล้ กลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจที่เต้นแรงราวกับกลองเพล“ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ” หญิงสาวถามเสียงราบเรียบ“นั่นไม่ใช่แฟนพี่ แต่เ