Chapter: Chapter 49:Tinalikuran ko si Carter at hindi ko na ito hinintay na magsalita pa. Ramdam ko pa ang bawat tibok ng aking puso na tila ba sumasabay sa bawat yapak ko dahil sa usapan namin kanina. At eksaktong pagkalayo ko sa kinaroroonan ni Carter, nakita naman ako ni Kaito na mukhang kanina pa ako hinahanap. “Saan ka galing?” nag-aalalang tanong nito. Ilang beses pa siyang tumingin sa likod ko kung saan ako nanggaling.Sa takot na makita niya si Carter sa pinanggalingan ko, niyakap ko ang kanyang braso at pilit ko siyang isinabay sa aking paglakad.“Nagpahangin lang, Kaito,” mabilis kong sagot. “Nagpahangin? Bakit pawisan ang noo mo? Ganyan ba ang nagpahangin?” Shit! Bakit ba kasi ang daming napupuna nitong si Kaito?“Maraming tao pagpasok ko kaya pinagpawisan ako,” pagdadahilan ko na lang. Pilit kong pinakalma ang aking paghinga habang naglalakad kami ni Kaito pabalik sa loob ng nagniningning na ballroom. Ang lamig ng veranda ay agad na napalitan ng pamilyar na ingay ng tawanan, kalantog
Huling Na-update: 2026-06-25
Chapter: Chapter 48:Hindi ko na mabilang kung ilang pekeng ngiti ang ibinigay ko sa mga taong ipinakikilala sa akin ni Kaito. Kahit pilit kong itinutuon ang aking isipan sa mga potensyal na proyekto, patuloy na bumabalik sa aking alaala ang madilim na titig ni Carter mula sa malayo. At pakiramdam ko ay unti-unti akong nasasakal sa loob ng event na ito.“Kaito, pupunta lang ako sandali sa veranda,” bulong ko sa aking kaibigan matapos umalis ng huling kliyenteng kausap namin. “Kailangan ko lang ng kaunting sariwang hangin.”“Sige, Adelina. Huwag kang magtatagal, ha? Susunod ako kapag may nakita pa akong interesadong investor,” paalala ni Kaito na may kasamang marahang patapik sa aking balikat.Tumango ako at dahan-dahang naglakad palabas. Nilagpasan ko ang maingay na karamihan at tinahak ang tahimik na pasilyo patungo sa bukas na veranda ng hotel.Malamig ang hangin sa labas, isang malaking kaibahan sa mainit at nakakasakal na atmospera sa loob ng ballroom. Humawak ako sa malamig na bakal ng railings at tu
Huling Na-update: 2026-06-24
Chapter: Chapter 47:Nang sumapit ang charity gala, hindi na nagtigil ang kabang nararamdaman ko. Isang marangyang emerald green na gown na gawa sa makinis na sutla ang napili kong isuot. Ang kulay nito ay perpektong nagpatingkad sa aking morenang balat, na nagbigay ng natural na liwanag at karangyaan sa aking buong hitsura. Ang bawat tahi ay tila sadyang ginawa para yakapin ang kurba ng aking katawan. Simple lang ang aking hairstyle—isang malinis na low bun na naglantad sa aking leeg at balikat, na pinalalamutian ng manipis na brilyanteng kuwintas na ipinahiram ng agency ni Kaito. Walang saplot ang bahagi ng aking likod kaya lantad na lantad ito. Katambal nito ang aking itim na heels na nagpadagdag sa aking tangkad, at isang maliit na itim na clutch bag na lubos na bumagay sa aking suot. Habang nakatitig ako sa salamin, nakita ko ang isang sopistikadong babae—malayo sa mahinang Adelina na kinawawa nila sa limang taon ang nakalipas. Ito na ngayon ang sikat na mukha na nakikita ng buong Maynila sa m
Huling Na-update: 2026-06-23
Chapter: Chapter 46:Natigil ang kamay ko sa pagpupunas ng mukha sa sinabi ni Kaito. Isang malalim na pagtataka ang gumulo sa aking isipan. Kung totoo ang sinasabi ni Kaito, bakit ganoon ang naging reaksyon ni Carter noon? Totoo ba ang sinabi nito nang malasing siya? Totoo bang nahuhulog na ito sa akin noon? Pero kung totoo ngang nahulog siya sa akin, bakit nakuha niya akong babuyin noon? Bakit kailangan niyang gawin ang mga bagay-bagay na hindi naman dapat gawin ng isang nagmamahal? At isa pa, kung talagang nahulog ang kanyang loob sa akin nang tuluyan, bakit hindi niya ako sinubukang hanapin? Hindi ba’t may pera at makapangyarihan na siya ngayon? Marahil ang mana na pilit niyang ginagawan ng paraan upang makuha niya noon ay nakuha na niya kaya ngayon. At ngayong makapangyarihan na siya, bakit hindi ako nito hinahanap ngayon? Bakit hindi pa rin siya nagpapakita sa akin? O baka hindi naman talaga siya nahulog sa akin. Baka palabas niya lang iyon para magpatuloy pa rin ako sa kontrata namin. Baka
Huling Na-update: 2026-06-22
Chapter: Chapter 45:Nanatili ang katahimikan sa pagitan naming tatlo matapos kong magsalita. Bahagyang ginalaw ni Reed ang kanyang panga, tila ba naghahanap ng tamang salita na isasagot sa akin habang si Kaito naman ay alertong nakatayo sa aking tabi.“You look… different, Adelina,” basag ni Reed sa katahimikan. Ibinalik niya ang kanyang mga shades sa kanyang bulsa at pinagkurus ang kanyang mga braso. “I mean, walang balita kung nasaan ka. No one knew where you went. Hindi ko inaasahang nandito ka lang pala sa Sta. Ana. Dito lang pala kita makikita.”“Bakit, Reed? Eksklusibo ba ang Sta. Ana para sa mga taong tulad ninyo?” malamig kong ganti. Hindi ko tinanggal ang matigas kong titig sa kanyang mga mata.Bahagyang natawa si Reed, pero bakas ang pagkailang dito. “Of course not. Nagulat lang ako. Carter is actually—”“Reed!”Sumigaw si Kaito para makuha ang atensyon ni Reed, dahil bago pa matapos ni Reed ang kanyang sasabihin, biglang bumukas ang pinto ng bahay ni Auntie Lottie.Lumabas si Tiffany na may da
Huling Na-update: 2026-06-21
Chapter: Chapter 44:Maaga akong nagising dahil sa banayad na sinag ng araw na tumatama sa aking mukha at sa ingay ng mga ibon sa labas. Pagkabangon ko, dahan-dahan kong tiningnan si Calista na mahimbing pa ring natutulog sa tabi ko. May maliit na ngiti sa kanyang mga labi na tila ba maganda ang kanyang panaginip. Bumangon ako at lumapit sa bintanang nakabukas kaya malayang pumapasok ang sariwang hangin sa aming kuwarto. Napangiti ako nang makita ang banayad na paghampas ng mga alon sa dalampasigan. Sa loob ng limang taon, ngayon ko lang naramdaman ang ganitong uri ng katahimikan sa aking paggising. Walang iniisip na abalang schedule. Walang iniisip kung anong uunahin sa dami kong hinaharap na mga patalastas. At ngayon, hinihiling kong sana ganito na lang lagi ang aking umaga, kahit na alam ko namang imposible. Nang magising si Calista at nakapag-almusal na kami, nagpasya akong maglakad-lakad kami sa dalampasigan. Bitbit ang aking tsinelas, hinayaan kong lumubog ang aking mga paa sa malambot at medy
Huling Na-update: 2026-06-20
Chapter: Chapter 120Ang simoy ng hangin dito sa Sta. Ana ay nananatiling pamilyar—malamig, may bango ng dagat, at puno ng mga alaalang naging saksi sa aking pagtatago kay Locke.Matapos ang magandang kasal nina Ashley at Bryan, at ang sorpresang singsing na ibinigay sa akin ni Locke, nagpasya kaming bumalik muna rito sa Sta. Ana.Mag-iisang buwan na kami rito. Madalas na ngang tumawag sa amin si Mama Kelly. Pinapauwi na kami nito sa mansyon dahil miss na raw niya ang apo niya, pero ang tanging sagot lang ni Locke ay dito na kami titira.Hindi ko alam kung totoo ang sagot niya kay Mama Kelly, pero kung ako ang tatanungin niya ay mas gusto ko ngang tumira rito sa Sta. Ana. Dahil payapa, malayo sa gulo, at tila ang lugar na ito ay nagsasabi ng bagong simula. Dito, kung saan malaya kaming magsimula muli.Magkahawak-kamay kaming naglakad ni Locke patungo sa altar ng maliit at tahimik na simbahan ng Sta. Ana. Sa aming gitna ay si Theo na patingin-tingin sa mga magagandang imahe sa paligid.Tumingin ako sa krus
Huling Na-update: 2026-05-22
Chapter: Chapter 119Mabilis na nagdaan ang mga araw. At sa mga araw na iyon ay wala akong ginawa kundi magpagaling para makapunta sa kasal nina Bryan at Ashley. Hindi naman ako nabigo dahil sa loob ng isang linggo, maayos na ang kalagayan ko, maging ang sugat ko sa tiyan ay humihilom na rin. Sa tingin ko, dahil din sa tulong ni Locke kaya mabilis akong gumaling.“Yahay! Uuwi na tayo!” masayang wika ni Theo habang nagtatalon sa kama ko.Kaming tatlo nina Locke at Theo ang nasa silid ko. Abala kami ni Locke sa pag-aayos ng gamit ko, samantalang si Theo ay abala sa paglalaro sa ibabaw ng kama ko. Ngayon ang labas ko sa hospital at hindi na kami sinundo nina Ashley at Bryan dahil abala na ang mga ito sa paghahanda ng kanilang kasal. Samantala, ang mga mokong—mga kaibigan ni Locke—ay abala rin silang lahat ngayon.Ayos lang naman sa akin na walang sumunod sa amin dahil kayang-kaya naman kaming ingatan ni Locke. Ang lakas-lakas kaya ni Locke.Mahina akong napahigikhik dahil sa naisip ko na naging dahilan kun
Huling Na-update: 2026-05-22
Chapter: Chapter 118Lumipas ang mga linggo at unt-unting ibinalik ng tadhana ang lakas sa aking katawan. Ang mahabang panahong iginugol ko sa higaan ng ospital ay napalitan ng mga dahan-dahang hakbang, kung saan ang bawat pag-usad ko ay laging may nakaalalay na kamay—ang mga kamay ni Locke na kailanman ay hindi bumitaw.“Dahan-dahan, Darling,” pabulong at puno ng pag-iingat na wika ni Locke habang nakabaon ang kaniyang bisig sa aking baywang, sinasalo ang bigat ko habang naglalakad kami sa hardin ng ospital.Ngumiti ako at sumandal sa kaniyang dibdib, nilalanghap ang pamilyar niyang amoy na matagal kong ipinagkait sa aking sarili. “Malakas na ako, Locke. Kaya ko na.”“No. Hinayaan kitang mawala noon, Talitha. Ngayong gising ka na, hinding-hindi ko na hahayaang mahirapan ka kahit sa isang hakbang,” mariin ngunit may lambing niyang sagot bago ko naramdaman ang isang halik sa tuktok ng aking ulo.Sa di-kalayuan, nakita namin si Theo na tumatakbo patungo sa amin, may hawak na maliit na guhit para sa akin. Sa
Huling Na-update: 2026-05-22
Chapter: Chapter 117Ang diretsong tunog ng monitor ay tila isang matalim na palaso na sumasaksak sa aking pandinig. Kasabay niyon, naramdaman ko ang marahas na paghila ng isang madilim at malamig na kamay mula sa ilalim ng aking kinatitirikan.Hindi… hindi ako pwedeng bumalik sa dilim!“Darling! No, fûck, no! Talitha, stay with me!” ang boses ni Locke ay hindi na lang basag—ito ay tuluyan nang naging isang ungal ng leon na nasugatan at nawawalan ng pag-asa. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang buong pagkatao sa bawat salitang kaniyang binitawan.Nararamdaman ko ang kaniyang mga palad na yumakap sa aking mukha, ang kaniyang mainit at basang mga luha na mabilis na pumapatak sa aking mga pisngi.“Doc! Pasok, bilis! Bumababa ang vitals niya!” sigaw ni Bryan mula sa kung saan.Sa isang saglit, ang tahimik na silid ay napuno ng mabibilis na yabag ng mga paa, kalubog ng mga gulong ng kung anong makina, at ang mga boses ng mga nars.“Prepare the defibrillator! Charge to two hundred! Clear!”Isang matinding tady
Huling Na-update: 2026-05-22
Chapter: Chapter 116Muling bumalik ang aking diwa sa gitna ng malamig at tahimik na silid. Hindi ko pa rin maimulat ang aking mga mata, at tila nakakulong pa rin ako sa mundong ako lang ang tao, ngunit malinaw kong naririnig ang tunog ng heart monitor at ang mahinang ugong ng aircon sa aking paligid. Ang bawat mekanikal na tunog ay tila nagpapaalala sa akin na may manipis na linyang nagdurugtong sa akin sa lupa. At sa pagkakataong ito, hindi ang hikbi ni Locke ang narinig ko. May ibang tao sa loob ng silid, at ang kanilang mga boses ay mababa, seryoso, at puno ng panganib. “Kumusta ang lagay sa labas, Lucian?” mababa at pabulong na tanong ni Locke, ngunit lamig ang nananalaytay sa kaniyang tinig. “Malinis na, Locke,” sagot ni Lucian. “Ang mga tauhan nina Sofia at Lucy na natira sa gusali ay tuluyan nang naubos nina Carter at Bryan. Walang nakaligtas kahit isa. Siniguro rin namin na walang kahit anong bakas na maiiwan na pwedeng iugnay sa pamilya ng bawat isa sa atin.” Naubos? Wala kahit isa? Bi
Huling Na-update: 2026-05-22
Chapter: Chapter 115Puti. Isang malawak at walang katapusang kaputian ang nakapaligid sa akin.Wala akong maramdamang sakit. Ang matinding hapdi sa aking tiyan kanina at ang lasa ng dugo sa aking bibig ay biglang napalitan ng isang kakaibang pakiramdam—magaan, payapa, ngunit nakalulunod sa lungkot. Subalit sa kabila ng kapayapaang ito, may kung anong mabigat na emosyon ang humihila sa akin pabalik. Isang hindi matapos-tapos na ugnayan na pilit kumakapit sa aking nag-aagaw-buhay na hininga.Gusto kong maglakad pasulong sa kawalan, pero tila may mga pamilyar na boses na unti-unting umaabot sa kaisipan ko.“Clear! Oxygen, i-charge sa dalawangdaan! Isang beses pa, bilis!”“Doc, bumababa ang vital signs niya! Mabilis siyang nawawalan ng dugo!”Mabibilis na yabag ng mga paa. Tunog ng mga nag-uumpugang bakal. At ang nakatutulig na tunog ng isang makina na patuloy sa pagtubog ng diretso. Isang mahaba at nakatatakot na tunog.Bbeeeeep…Sino iyon? Nasaan ako? Kasunod niyon, isang hikbi ang narinig ko. Isang napak
Huling Na-update: 2026-05-21
I Reborn as Alpha Luna
In her first life, Saera was a kind-hearted woman who inherited a massive fortune from her grandfather—a gift that quickly turned into a nightmare. Driven by greed, the people she wanted to treat her as family pushed her into a cold, dark void just to steal her money. As she fell toward the jagged rocks, she didn’t beg for her life. Instead, she made a terrifying promise: "I will come back as a witch to punish you all."
However, fate had an even bigger plan for her.
Saera wakes up reborn as the Alpha Luna—the most powerful queen in the world of werewolves. Now, she possesses the fierce strength of a wolf leader and the ancient magic of a witch. She is more dangerous than anyone could have imagined.
Her chance for revenge comes sooner than she thought. She discovers that the people who killed her have also been reborn... as wolves. They are now the enemies of her new husband, Kilian, and are plotting to steal his throne. They think they are just fighting for power, but they have no idea who she really is. They have walked straight into her trap, and this time, Saera has the claws and the magic to make them pay for everything they did.
Basahin
Chapter: Chapter 8I sat up straight, refusing to let the soft cushions of the sofa make me look weak. Kilian leaned back, his eyes dark with a mixture of curiosity and challenge. He watched me closely, his gaze tracking my every move. "I agree," I replied, crossing my legs and looking him straight in the eye. "Let’s set our rules. Rule number one: You will not interfere with my business. If I have enemies to hunt or people I need to see, you won't ask questions and you won't stop me." Kilian let out a dry, short laugh. "You’re demanding a great deal of freedom for someone about to become a Luna. But fine. As long as your ‘business’ doesn't bring shame to the name of the Blood Moon Pack, I won't interfere. But in return, here is my second rule: Never lie to me. If I ask a direct question, you must answer truthfully." I felt a bead of sweat on my neck; he was trying to trap me. "I won't lie about the safety of the pack," I compromised, choosing my words carefully. "But my personal secrets remain my
Huling Na-update: 2026-02-13
Chapter: Chapter 7The crimson silk of the gown felt like a second skin—a blood-red warning to anyone who dared to cross me. Silas finished pinning my hair, though I could still see the worry in her eyes regarding my plan to meet the Hollow-Moon Pack. She had already warned me that meeting them was an insult to my role as Luna, but my mind was made up. "Are you sure about this, Saera? This isn't just an insult to you once you become their Luna. It’s a slap in the face to your Alpha and his entire pack," Silas whispered, our eyes meeting in the mirror. "Kilian definitely won't let this go easily.""I’m really sure, Silas," I replied, my voice as cold as ice. Silas only sighed at my answer. I left the room and hurried to find Kilian’s room, with an anxious Silas following close behind. "Where is the Alpha’s room?" I asked a maid in the hallway. She pointed to a door made of ancient wood. I headed there immediately. A guard was standing watch; he let me pass, but he blocked Silas. "Only the Luna
Huling Na-update: 2026-02-11
Chapter: Chapter 6As Kilian walked away, the heavy silence around us turned into a rush of movement. The warriors—still shocked as they stared at their frozen weapons while others glared at me with glowing gold eyes—quickly stepped aside to let us pass. I didn't wait for an invitation. I started walking toward the massive stone doors of the mansion, head held high, while Silas remained watchful by my side.Inside, the mansion felt even more intimidating than it looked on the outside. The walls were covered in dark tapestries and ancient weapons, and the air felt heavy with the history of the Blood Moon Pack. "Our time here won't be easy, Saera," Silas whispered as we climbed the grand staircase. "Kilian is an Alpha who rules with an iron fist. The fact that you challenged him in front of his pack was a big mistake. He will target you even more now. If you're unlucky, he might even be cruel to you." "I will fight back," I answered, my voice echoing slightly in the wide hallway. "I didn't come here
Huling Na-update: 2026-02-10
Chapter: Chapter 5When we reached Mother’s room, there was a large violet circle, and inside it was darkness.“Go ahead and enter my portal,” Mother commanded.We walked toward the portal. I felt my nervousness, but I didn't let it show. Because I wasn't nervous out of fear; I was nervous because I was excited. I was excited about the new life that had been given to me.“Take care, Saera,” Mother whispered lovingly. I looked away from the portal and turned to the mother who had welcomed me into my new life. I could see her sadness, but she forced a smile for me.I approached her. Without hesitation, I gave her a tight hug.“Thank you, Mother. I will visit you when I have the chance,” I said as I pulled away from our embrace. “Take Silas with you, Saera”.“Of course, Mother”.“Go now, before the portal I made closes”. I nodded to my mother before standing beside Silas once more.As we stepped into the portal. In an instant, the wind changed. The scent of pine and rain from Mother’s room was gone,
Huling Na-update: 2026-02-08
Chapter: Chapter 4The last thing I remembered was the whistling wind and the feeling of my body shattering against the cold, dark void. I had welcomed the end with a promise of blood and shadows. But death didn't feel like the silence I expected. Instead of the cold floor of my prison or the sharp rocks of the cliff, I felt something soft beneath me. My lungs, which had been gasping for a final breath, suddenly filled with air that smelled of pine, rain, and something... primal. As I opened my eyes, an unfamiliar place appeared before me. The ceiling above was high, crafted from dark, polished wood and stone. The room was vast, filled with elegant, rustic furniture that radiated power and ancient wealth—far different from the mansion where I was treated like a maid. I tried to sit up, bracing for the sharp pain of my fall, but my body felt stronger than ever. My senses were sharp—too sharp. I could hear the heartbeat of someone standing outside the door. I could smell the faint scent of forest e
Huling Na-update: 2026-02-08
Chapter: Chapter 3No matter how much I struggled to break free from Dash’s grip, I couldn't do it. His hands felt like iron clamped around my arm. "What is wrong with you? Let me go!" I said firmly. I tried to make my voice sound steady despite my fear.Dash didn't say a word. He just dragged me back into the mansion I was so desperately trying to escape, leaving his car in the middle of the road. When we reached the gate, I saw the two guards looking restless. Fear was evident in their eyes. "Sir, what’s happening?" Joaquin asked immediately.Juan looked at us intently. He looked back and forth between Dash and me before staring at my brother's hand, which was gripping my arm tightly. I saw pity on Juan’s face when he met my eyes. I knew the guards were kind to me, but they were afraid. They were terrified of Auntie Melissa. Aside from Auntie Melissa's family, the guards also knew how cruel my step-family was to me. Whenever I tried to leave while being mistreated by them, they would order the
Huling Na-update: 2026-02-07
Mag-log in
