Light_Star의 작품

Harold’s POV : Dahil sa tagal niyang bumalik hindi ko napansin na nauna na akong nakatulog. Ngunit dahil late na kami naka uwi mga apat na oras na lamang ang natitirang tulog namin. “Mommy… Mom.. Please wag niyo akong iwan! Please.” “Hon… Wake up! gising anong nangyayari sayo.” dahil sa pag alog niya sa braso ko dito na ako tuluyang nagising. “Hon pawis na pawis kana ano ba kasing nangyayari sayo? At ano ‘yong sinasabi mo?” halos nanlamig ang buong katawan ko dahil sa panaginip kong iyon. Buti nalang pinainom niya ako ng tubig. “Nanaginip lang ako,” pawisan parin ako pero hindi ko alam bakit nitong mga nakaraang mga araw lagi nalang akong nanaginip ng ganito kasama. Parang naalala ko yong nakaraan, iniwan ako ng aking ina. Halos hindi ako makakain noon dahil sa namimiss ko siya, pero hindi siya bumalik. Subalit kong kailan naman kami nag kasama muli ito naman pala ang huling gabi na magkasama kami. Masisilayan ko ang kanyang mukha habang tinatawag ang pangalan ko. “Bakit? Ano ba

Third person POV : Kinabukasan ay araw ng lunes kaya maagang nagising si Hanna, dahil ngayon ang kanyang final altrasound bago manganak. Kadalsan na mag-isa lang siyang pumupunta sa OB niya para magpa check-up pero ngayon parang nagiba ang ihip ng hangin. Kong noon ayaw niyang magpasama sa kanyang OB ngayon parang plot twist pinuntahan niya ang anak niyang si Rafael. “Anak! Si Mommy ito!” agad namang binuksan ng bata, “Ano po ba iyon Mommy napaka early papo? Anong oras naba?” pagkatingin ng bata sa relo niya sa gilid ng kama bigla itong napakunot ang nuo,”Mommy ang aga niyo naman po gumisig, wala po akong pasok now!” pagrereklamo ng anak halatang grabi pa angitutulog niya. Pero nanatili paring kalmado si Hanna bago sumagot sa anak. “Uutusan lang kasi kita, gisingin mo ang Daddy mo sabihin mong ngayon ang araw ng OB check-up ni Mommy, and ask him if he’s busy ok? At puwede kanang matulog ulit.” Tumango lang ang bata at nagmadaling puntahan ang Daddy niya. Samantalang si Hanna bumalik

Harold’s POV:Pasakay na sana ako ng Elevator ng mapansin ko na naiwan pala ang maliit kong bag sa kotse kaya dali-dali ko itong binalikan, hindi pa naman ako gaanong late at tsaka ngayon lang naman ako malelate.Pagkakuha ko ng bag na naiwan ko dali-dali na akong bunalik para sumakay ng elevator papunta sa meeting place. Kasamaang-palad lang dahil pagbalik ko may naka paskil na agad sa labas na ‘Under Probvision’ kaya pala wala nang mga tao sa labas, wala akong nagawa kundi humanap nalang ng hagdan mabuti naman at nahanap ko rin yong stair way. Alam kong nakakapagod pero wala naman akong magawa dahil business naman pinunta ko rito. Ngunit sa kalagitnaan palang ng aking pag-akyat natauhan agad ako sa ingay sa loob ng dala kong bag. Nang tingnan ko ito binaliwala ko lang dahil si Manang lang naman. Pero kinabahan na agad ako! Hindi si Manang yong tipo ng tao na mangungulit tunawag. Pero wala sinagot ko parin.“Hello” Ngunit sandali pa akong naghintay ng response pero nanatili parin

Manang Shie POV:Mag aalas nuwebe na ng umaga, ng magising ang asawa ni Sir Harold. “Ohh hija good morning sa iyo, mu-lingkod kana diri kay mu-handa na ko sa imohang breakfast.” Ngumiti lang ito at naupo, napansin kong palingon-lingon ito. “Hanna ano ba? May hinahanap kaba?” “Wala h—!” Umighim muna ako, “Don't worry umalis na siya.” Pagkasabi ko palang no'n natamimi siya bigla. “Alam ko… iniiwasan mo siya! Pero hanggang kailan.” “Ho? Ano po ba ibig niyong sabihin?” Tinitigan ko siya ng maiigi. “Sakin kapa ba maglilihim? Parehas tayo babae!” Tatayo na sana siya, pero alam kong umiiwas lang siya dahil alam ko naman talaga ang tinutukoy ko. “Total wala na man na dito si Jane, bakit dipa kayo mag-usap? Alam mo hija, ang asawa hindi naman yan kanin na pagnapaso ka iluluwa mo na agad. At tsaka kasal na kayo alalahanin mo.” Nang makita ko na tumutulo na ang mga luha niya, inabutan kona agad ng tissue kahit pigil

Harold’s POVNang maihatid na ako ni Mark sa pupuntahan kong conference meeting kasama ang iba pang mga investor ng aking kompanya, agad ko siyang pinauwi at ako nalang ang mag isang dumating sa meeting, pero ng tignan ko ang cellphone ko ni isang paramdam mula sa isang tao wala, na dismaya lang ako ng wala sa oras. Kaya nawala din sa isip ko ang umuwi sa mansion ni hindi ko man lang natawagan ang anak kong si Rafael kong kumusta naba siya, kong nakauwi ba siya galing school ng ligtas. Ni hindi ko nga natawagan si Ate Quenie kong maayos bang nakatulog ang anak ko. Parang naging invisible lang ako sa painingin ng anak ko lately, ni hindi ko na nga siya naihahatid sa school o nakakasabay man lang kumain sa umaga. Kasalanan ko talaga ang lahat kong kelan pa nabuo kuna ang pamilya na noon kolang pinapangarap tsaka pa talaga ako magkakaproblema ng ganto kalala. Minsan iniisip ko nalang na baka may nagawan ako ng masama kaya masamang pangitain din ang dumating sa akin.Wala na rin siguro

Hanna's POV "Oh hija hanggang ngayon ba wala ka paring sagot?" Lumapit ito sa tabi ko at na upo. "Diba napaka simpling tanong ngunit wala kang maisagot! Sa totoo lang may sagot ka naman subalit pride ang pinapairal mo!" Hindi ko alam kong ano ba ang nais niyang ipaintindi sakin, blangko talaga ang isip ko sa ngayon ni kumain wala pa akong gana. "Paparusahan mo ba ang sarili mo dahil sa problema niyong mag-asawa?" Dagdag pa niya. "Manang ano po ba gagawin ko?" Habang tumatagal unti-unti nanamang umuulos ang mga luha ko, aaminin ko hindi ako sanay sa gantong sitwasyon namin ngayon ng asawa ko. "Sa bagay na iyan, wala akong masabi..... Ikaw ang may solusyon diyan alam ko kaso natatakot kalang. Tama ba ako?" Wala na akong naging sagot sa kanya. Tama siya nauunahan lang talaga ako ng takot parang bumalik kasi ako sa nakaraan ko, sa taong binigyan ko ng lahat ng sa akin kulang nalang pati katawan ko ibigay kopa. Pero sa lahat ng sakripisyo ko sa kanya nagawa parin niya akong iwan at ip