روايات بقلم พีโอนี่สีปะการัง

บทที่ 40ตุ๊บ!ตุ๊กตาหมีตัวโปรดของหญิงสาวถูกทิ้งลงพื้นอย่างจงใจ จนเจ้าของต้องหันไปมองตามอย่างอาวรณ์ก่อนจะเอ็ดคนมือไวด้วยสายตาทันที“พี่ทิ้งตุ๊กตาหนูทำไม!”เสียงหวานแข็งขึ้นกว่าปกติ ริมฝีปากอวบอิ่มขยับบ่นพร้อมโน้มตัวลงตั้งใจจะหยิบขึ้นมาวางบนเตียงดังเดิม ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสกับของรัก ร่างบางเปลือยเปล่าก็ถูกกระชากกลับด้วยฝ่ามือหนาอย่างรวดเร็ว มังกรดึงเธอขึ้นมานั่งอย่างง่ายดายก่อนจะจับคนตัวเล็กหมุนปรับท่าให้นั่งโก้งโค้งหันหลังชนอกเขาอย่างไม่ทันตั้งตัวมังกรโน้มกายขยับเข้ามาใกล้ชิดใบหูพลางกระซิบเสียงแผ่วเบา พร้อมเลื่อนฝ่ามือหนาสัมผัสลูบไล้ไปตามเอวคอดจนเรเน่เผลอสะท้าน“เอากับพี่อยู่ ทำไมต้องกอดตุ๊กตาด้วย”จะว่ามังกรขี้อิจฉาก็ได้ เพราะเรเน่ทำให้เขารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ ก็มีอย่างที่ไหนมีอะไรกับแฟนแต่ก็ยังซุกหน้าอยู่ที่ตุ๊กตา ปฏิเสธไม่ได้เลยจริง ๆ ว่ามังกรก็อยากจะให้เธอซุกเขาบ้าง“เอ้า!”เรเน่หันไปสบดวงตาคมแล้วอุทานออกมาอย่างไม่เข้าใจ คนบ้าอะไรอิจฉาแม้แต่ตุ๊กตามังกรไม่ได้เอ่ยคำใดทั้งสิ้น เขาเลื่อนมือมาดันแผ่นหลังขาวเนียนทำให้เรเน่ต้องยอมโค้งกายไปข้างหน้าอย่างช่วยไม่ได้“พี่มังกรพอแล

บทที่ 39--เวลา 02.00 น.—ภายในห้องนอนขนาดใหญ่อันเงียบสนิท บนเตียงหนานุ่มมีร่างบางนอนซุกผ้าห่มกอดตุ๊กตาตัวโปรดที่มังกรซื้อให้ไว้แน่นอย่างหวงแหน เธอค่อย ๆ คลายอ้อมแขนหมายจะพลิกกายหันมากอดร่างสูงทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าคิ้วเล็กขมวดมุ่นทันทีก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความงัวเงีย เรเน่หันไปมองรอบ ๆ ห้องด้วยความหงุดหงิด ก็อยู่ ๆ มังกรก็หายไปทั้ง ๆ ที่ตอนสี่ทุ่มเขายังนอนกอดเธอไว้แน่นอยู่เลย แล้วตอนนี้หายไปไหนไม่บอกไม่กล่าว ไม่ใช่ว่าแอบหนีเที่ยวหรอกนะ...ทว่าในขณะที่สอดส่องไปรอบห้อง สายตาพลันเห็นแสงไฟลอดมาจากประตูห้องนั่งเล่น เรเน่รีบขยับกายลงจากเตียงแล้วเดินเท้าเปล่าออกไปตามแสงทันทีแกร่ก!“พี่มังกร!”เสียงเล็กที่แฝงความน้อยใจดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอน ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังคลิกเมาส์รัว ๆ อยู่ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์หันตามเสียงเรียกทันที“ตื่นมาทำไมครับ?”มังกรเอ่ยถาม น้ำเสียงปนเอ็นดูหญิงสาวที่ยืนกอดอกทำแก้มป่อง ใบหน้าบึ้งตึงราวกับไม่ชอบใจที่ถูกทิ้งให้นอนคนเดียว“ก็พี่ทิ้งหนูนอนคนเดียว นึกว่าหนีไปเที่ยวไหนสะอีก” เรเน่ตอบเสียงแผ่วเบางัวเงียพร้อมส่งสายตาออดอ้อนแฟนหนุ่มมังกรเห็นท่าทีข

บทที่ 38หลังจากที่พูดคุยกับเป้เสร็จมังกรก็รีบกลับคอนโด ข่มความครุ่นเคืองไว้ในใจ ที่เขาไม่โวยวายไม่ใช่ไม่โมโหแต่เพียงแค่อยากใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ และในเมื่อเป้กล้ารับปากต่อหน้าเขาว่าจะไม่ทักไปจีบเรเน่อีก มังกรจึงยอมปล่อยให้เรื่องนี้จบลงด้วยดี แต่ถ้าหมอนั่นคิดตุกติก กลับคำ หรือเล่นแง่กับเขาแม้แต่นิดเดียวละก็…สิ่งที่จะได้เจอไม่ใช่รุ่นพี่ที่คอยส่งแนวข้อสอบให้เหมือนทุกวันนี้แต่จะเป็น “มังกรร่างพี่ว้าก” ที่โหดเหี้ยมจนใครต่อใครต้องขยาดหากย้อนกลับไปเมื่อปีก่อน มังกรคือหนึ่งในพี่ว้ากสุดโหดของภาคเครื่องกล ซึ่งคือตำแหน่งเดียวกับที่เก่งกำลังรับตำแหน่งอยู่ในตอนนี้ และชื่อเสียงของเขาก็ไม่เคยเลือนหายจากความทรงจำของรุ่นน้องเลยสักคน เรื่องเล่าสุดโหดถูกพูดถึงจนเป็นตำนานว่า พี่ว้ากมังกรนั้นดุยิ่งกว่าหมาเฝ้าโรงงาน ทำผิดเพียงเล็กน้อยก็ถูกสั่งลงโทษให้ออกไปวิ่งรอบสนามอย่างไม่ปรานีเก่งเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักความโหดนั้น เพราะในฐานะรุ่นน้องที่ซนไม่เคยอยู่นิ่ง เขาคือหนึ่งในคนที่โดนมังกรจับลงโทษบ่อยที่สุด…จนถึงทุกวันนี้ยังจำได้ไม่ลืม@คอนโดเรเน่แกร่ก!ทันทีที่บานประตูถูกผลักออก ก็ได้ยินเสียงเพลงจังหวะคุ้นหู

บทที่ 37“มึงจีบเรเน่เหรอ?”เสียงทุ้มห้าวอันเป็นเอกลักษณ์ของเก่งดังขึ้น เอ่ยถามเพื่อนสนิทที่กำลังถูกเสือเจ้าถิ่นมองด้วยแววตาวาวโรจน์ เก่งเลื่อนสายตามามองเป้เพื่อนรักที่นั่งอยู่ทางซ้ายเชิงตั้งคำถาม แต่เมื่อไม่ได้คำตอบใด ๆ เขาจึงละสายตากลับไปยังเสือเจ้าถิ่นอีกครั้ง...ผู้ชายที่ภายนอกดูนิ่งขรึม แต่ทว่าภายในใจกลับลุกโชนด้วยไฟโทสะ เพียงเพราะแค่เห็นใบหน้าของคนที่ทักไปจีบแฟนตัวเองเมื่อคืน นึกแล้วมังกรก็อยากจะพุ่งเข้าไปซัดให้รู้แล้วรู้รอดสะให้เข็ดและถ้าไม่ติดตรงที่ว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนสนิทของเก่ง ซึ่งเป็นน้องรหัสของมังกรแล้วละก็…อย่าได้หวังเลยว่าจะได้นั่งคุยกันอย่างใจเย็นแบบนี้“มันไม่รู้เหรอว่าเรเน่เป็นแฟนกู?”เสียงเรียบเย็นของมังกรดังขึ้นขณะดวงตาคมยังคงจ้องเขม็งไปที่เป้ไม่กะพริบ ทว่ากลับไม่ถามตรง ๆ หากแต่พยักพเยิดหน้าไปทางเก่งแทนใช่แล้ว…ฟังไม่ผิดหรอก มังกรกำลังใช้เก่งเป็นปากเป็นเสียงให้ ทั้ง ๆ ที่นั่งอยู่ด้วยกันแค่เอื้อมมือ แต่กลับเลือกจะกดดันผ่านคนกลางอย่างเก่งแทน“ถะ...ถามผม?”เก่งเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางชี้เข้าหาตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ก็มันสับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่ามังกรจะพูดกับใครกันแน่ ระหว่าง

บทที่ 36--หลายเดือนผ่านไป—ช่วงเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เผลอแค่ชั่วพริบตาก็ล่วงเลยมาเกือบห้าเดือน หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาทว่ายังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยแปรผันเลยแม้แต่น้อย นั่นคือความสัมพันธ์อันหวานชื่นของมังกรกับเรเน่ ที่ยิ่งนับวันก็ยิ่งรักกันออกหน้าออกตาจนเพื่อน ๆ รอบข้างพากันหมั่นไส้ อิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว“ตั้งแต่มีแฟน มึงก็ไม่ทำแนวข้อสอบมาให้พวกกูอ่านเลยนะ”เทวาเปรยขึ้นเสียงเรียบทว่าดวงตาคู่คมกลับแอบเหลือบมองหน้าจอไอแพดเครื่องหรูของเพื่อนรักอย่างเนียน ๆเพราะปกติแล้วมังกรจะตั้งใจเรียนในคลาสทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้ในขณะที่อาจารย์กำลังสอน มังกรกลับเอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวด จ้องเขม็งใส่หน้าจอไอแพดตรงหน้าราวกับจะกลืนมันลงท้อง อย่างไงอย่างงั้น“พวกมึงก็ควรรู้ตัวบ้างแล้ว” มังกรละสายตาเหลือบมองเทวาทันที“รู้อะไร?”“รู้ตัวว่าควรตั้งใจเรียนไงไอ้ควาย จะให้กูมานั่งติวพวกมึงตลอดเลยรึไง...กูเพื่อนมึงนะไม่ใช่อาจารย์”“ทีเมื่อก่อนไม่เห็นจะบ่น” ขุนเขาที่นั่งอยู่อีกข้างเอ่ยพึมพำกลัวว่าอาจารย์หน้าห้องจะได้ยิน “พอมีแฟนแม่งบ่นเก่งฉิบหาย”“มีแฟนก็ต้องอยากอยู่กับแฟนไหมวะ...เรื่องมานั่งติวให้พวกมึ

บทที่ 35“นี่อย่าบอกนะว่าโกรธแตงแล้วพาลมาลงที่พี่อะ?”มังกรหน้าเหวอชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพร้อมเลิกคิ้วเชิงตั้งคำถาม“ค่ะ!!” ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเธอนั้นเป็นคนพาล ก็ถึงได้บอกไงว่าขอเวลาระงับอารมณ์ตัวเองก่อน“ละ...แล้วพี่ต้องทำไงอะ?”ชายหนุ่มไหวไหล่ทั้งสองข้างเมื่อมองหาทางออกไม่เจอ ก็จะให้ง้อยังไงอะ ในเมื่อเขาไม่มีความผิด“อยู่เฉย ๆ ไง หนูถึงได้บอกว่าอยากอยู่คนเดียว” เรเน่ว่าเสียงกระด้างไร้ความเสนาะหู“อย่าพูดแบบนั้น” มังกรรวบร่างบางมากอดไว้หลวม ๆ พลางซบใบหน้าหล่อที่ไหล่มนก่อนจะกดจูบที่แก้มนวลฟอดใหญ่ “เราจะอยู่คนเดียวได้ไง”“ก็...”“พี่มาง้อ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลจนทำให้คนฟังขวยเขิน “จะให้พี่ง้อยังไงดีคะ?”ว่าพร้อมกับจับใบหน้าสวยให้หันเข้าหาตัวเอง ก่อนจะประทับริมฝีปากอวบอย่างแผ่วเบา ทำเอาใบหน้าสวยเห่อแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเธอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเรียวปากหนาผละออก ก่อนจะหันหน้าหนีหลบซ่อนความเขินอายของตัวเองไม่ให้อีกคนรู้“ต่อไปนี้หนูต้องไปทำความสะอาดที่สนามบาสทุกวัน พี่ต้องไปเฝ้าหนู”“ถึงไม่บอกพี่ก็ไป” มังกรว่าอย่างมั่นใจแล้วคลายวงแขนให้หลวมขึ้น“แล้วก็ห้ามคุยกับอีแก่นั่น”“หมายถึงแตงไทย?”“

“ดูแลวาให้ดี ๆ หน่อยสิ”“ก็นี่ไงดูแลอยู่ อาบน้ำให้ด้วย”ว่าแล้วเขาก็รวบร่างบางเข้ามาแนบชิดทันที หญิงสาวที่ยังมีฤทธิ์แอลกอฮอล์หลงเหลืออยู่ในร่างรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด“อาบน้ำให้หรือตั้งใจจะจับนมวากันแน่”“หึ!”ภูผาเค้นหัวเราะในลำคอก่อนจะเลื่อนมือไปปิดน้ำแล้วดันร่างบางให้ชิดกับผนังสีเทาเข้ม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงใกล้แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์“แสนรู้จริง ๆ เลยนะ” ภูผาว่าเสียงเบาพร้อมเลื่อนมือมาปลดตะขอเสื้อชั้นในของหญิงสาวอย่างชำนาญ“อ้ะ!”เอวายังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกรวบตัวอุ้มขึ้นกลางอากาศ ความตกใจทำให้เรียวขารีบตวัดรัดเอวสอบไว้แน่น ขณะที่มือบางเผลอกอดคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัวริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากอวบทันทีที่เธอเผลอ ภูผาบดขยี้เรียวปากอย่างเร่าร้อน ขณะที่มือหนาก็ขย้ำก้นงามงอนของเธออย่างปลุกเร้าอารมณ์“อื้อ พี่ผา”เอวาเอ่ยเสียงแผ่วเบาทันทีที

--ผ่านไปหลายเดือน—ตั้งแต่กลับมาคบกันอีกครั้ง ดูเหมือนความรักของทั้งสองจะหวานชื่นราวกับข้าวใหม่ปลามัน เพราะจากคนที่ไม่เคยสนใจใครนอกจากตัวเองอย่างภูผา กลับกลายเป็นคนรักที่ใส่ใจในทุกรายละเอียดของแฟนสาว ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่เธอชอบ รายการโปรดที่เธอดู หรือแม้แต่จังหวะอารมณ์เล็ก ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเธอส่วนเอวาเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน จากที่เคยปากแข็ง ไม่ยอมแสดงความรู้สึก ก็เริ่มกล้าแสดงออกมากขึ้น รู้สึกไม่โอเคสิ่งไหนก็พูดออกมาตรง ๆ ไม่เก็บให้ถมทับความรู้สึกเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้วพอเป็นแบบนี้ก็ยิ่งกระชับความสัมพันธ์ของทั้งสองมากยิ่งขึ้น อาจจะมีทะเลาะ แง่งอนกันบ้าง แต่ก็ทะเลาะกันเพื่อปรับความเข้าใจ ไม่ใช่เพื่อเลิกราเหมือนเมื่อก่อน“อยู่นิ่ง ๆ ก่อน”“ก็วาเจ็บ! เบา ๆ มือหน่อยได้ไหม”เสียงหวานเอ็ดคนที่จับกลุ่มผมตัวเอง แล้วหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งบนโซฟาด้วยสายตาเขม้นอย่างไม่พอใจ ภูผาไหวไหล่ไม่สะทกแล้วจับร่างเล็กที่นั่งอยู่บนพื้นให้หันไปดังเดิม ก่อนจะก้มลงสนใจผมยาวสลวยในมือที่แบ่งเป็นสามส่วน แล้วเร

“อ๊า ซี้ดดด”เสียงทุ้มครางต่ำอย่างสะกดกลั้น เขากัดกรามแน่นจนนูนเป็นสันอย่างเห็นได้ชัด สายตาจ้องมองริมฝีปากเล็กที่กำลังครอบครองท่อนเอ็นอวบยาวราวกับเป็นเพียงแท่งไอศกรีมที่เธอดูดกินภูผาเลื่อนมือหนาจับศีรษะแล้วขย้ำเส้นผมยาวไว้แน่นก่อนจะกดใบหน้าสวยลงไปจนแก่นกายเข้าลึกไปถึงคอ เอวาเหลือกตาพลางกลั้นหายใจส่งเสียงอื้ออึงออกมาเมื่อภูผาไม่ปล่อยสักที มือเล็กตบเข้าที่หน้าขาแกร่งเบา ๆ อย่างบอกเป็นนัยว่าเธอหายใจไม่ออก เป็นแบบนั้นภูผาจึงยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ“เฮ้ออ พี่ผา!”เอวาละริมฝีปากจากท่อนเอ็นแล้วหันไปตวัดสายตาเอ็ดคนยกยิ้มกรุ่มกริ่มทันที“ก็มันเสียวนิครับ”“แต่วาจะตายแล้ว”“โหห~ จะตายคาKวยพี่เลยหรอ”ชายหนุ่มว่าพร้อมกระตุกมุมปากเล็กน้อยพลางเค้นหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะดันกายให้นั่งพิงกับหัวเตียงเก้าสิบองศา พอเห็นหญิงสาวทำหน้ามุ่ยแก้มป่องจึงเลื่อนมือหนาไปคว้าแขนเรียวแล้วกระตุกเข้าหาตัวเองอย่างแรง“มาเร็ว”เขาเอ่ยบอกน้ำเสียงออดอ้อนพร้อม

ภายในห้องกว้าง สองร่างเปลือยเปล่านอนแนบชิดกันบนเตียงขนาดใหญ่ ท่ามกลางความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความเร่าร้อน ใบหน้าหล่อซุกไซร้ซอกคอระหงพลางขบเม้มเบา ๆ พร้อมสูดดมกลิ่นกายเข้าเต็มปอด ก่อนจะเลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ หยุดอยู่ที่เนินอวบ ริมฝีปากร้อนครอบงำเม็ดประทุมที่แข็งเป็นไตอย่างหื่นกระหายหญิงสาวผู้ถูกปรนเปรอบิดเร้าร่างกายด้วยความเสียวซ่าน เมื่อมือหนาข้างหนึ่งเลื่อนมาคลึงเนินสวาทพร้อมทั้งขยี้เม็ดเสียวจนเธอเผลอครางเสียงหลงไปหลายที“อ้า อื้ออ”สะโพกมนยกขึ้นสู้กับนิ้วมือที่พยายามสอดใส่เข้ามาในช่องทางรัก เอวาจับท่อนแขนแกร่งไว้แน่นเพื่อระบายความรู้สึกเสียดเสียวภายในกาย ไม่นานริมฝีปากร้อนก็ละออกจากยอดอกก่อนจะจูบซับต่ำลง ผ่านหน้าท้องแบนราบและมาหยุดที่เนินสาว“ดะ...เดี๋ยว”เอวารีบผงกศีรษะร้องห้ามเสียงหลงเมื่อเรียวขาของตัวเองถูกจับให้กางออกอีกทั้งยังยกพาดบ่าแกร่ง ภูผาเงยขึ้นมองหญิงสาวด้วยสายตาหวานเยิ้มก่อนจะเอียงใบหน้าเล็กน้อยอย่างตั้งคำถาม“มะ...ไม่มีอะไร”เอวาถอนหายใจออกเบา ๆ ก่อนจะยอมนอนราบอย่างไม่ม

“คบ...เรากลับมาคืนดีกันเถอะนะครับ”สายตาคมสอดประสานหญิงสาวที่รักพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปานจะหยด ขณะที่นิ้วโป้งหนาลูบวนแก้มใสของคนในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีก“พี่ไม่โกรธวาหรอ?”เอวาถามอย่างไปอย่างระมัดระวัง เพราะที่ผ่านมาเธอผลักไสภูผามาโดยตลอด“โกรธเรื่องอะไร?”“ก็...ที่วาทำตัวไม่น่ารัก”เอวาว่าอย่างกลัวความผิดพร้อมตวัดเรียวแขนเล็กโอบกอดเอวสอบไว้พลางขยับเข้าไปซบอกแกร่งอย่างออดอ้อน“ไม่โกรธแต่น้อยใจ”“หื้ม?”“พี่ก็ทำตัวไม่น่ารักเหมือนกันนิ”ต่างคนต่างทำตัวไม่น่ารัก ก็ถือสะว่าแฟร์ ๆ กันไป ภูผาเองก็ประชดประชัน ส่วนเอวาก็เฉยชาไร้ความรู้สึก เขาไม่เคยโกรธเอวาเลยสักครั้งเพราะรู้อยู่เต็มอกว่าต้นเหตุที่ทำให้เลิกกันเป็นเพราะตัวเขาเอง...หากก่อนหน้านี้ภูผาเอาใจใส่เธอสักนิด ให้ความสำคัญเธอบ้างไม่ใช่เอาแต่กินแต่เที่ยวแถมยังคิดถึงแต่ตัวเองไปวัน ๆ เรื่องทุกอย่างคงไม่บานปลายขนาดนี้ห

“วากลัวผี”เสียงหวานใสออดอ้อนเบาหวิวราวกับขนนกที่กำลังสะกิดใจของชายหนุ่มที่ยืนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ อยู่ ๆ ก็มาอ้อน ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเธอไล่เขาอย่างหมูอย่างหมา“กลัวทำไม นี่ห้องเธอนะ” ภูผาเอ่ยย้ำอย่างไม่เข้าใจ ก็ห้องนี้เธออยู่คนเดียวมาตั้งนาน อยู่ ๆ ก็เกิดกลัวขึ้นมารึไง? ...“ก็มันกลัว”เอวาช้อนดวงตากลมสวยขึ้นสบกับดวงตาสีนิลฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะเลื่อนมือบางมาจับมือหนาไว้แน่นพลางเขย่าเล็กน้อยอย่างออดอ้อน“เดี๋ยววาจะไปอาบน้ำ พี่อยู่รอจนกว่าวาจะอาบน้ำเสร็จได้ไหม?”“เธอเมาหรือไม่สบายตรงไหนรึเปล่าเอวา พี่ว่ามันแปลก ๆ”ภูผาส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ในสมองกำลังตั้งคำถามว่า…นี่ใช่เอวาคนเดิมที่เขารู้จักจริง ๆ รึเปล่า ก่อนจะก้าวมายืนนิ่งอยู่ข้างร่างบาง แล้วค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ เธอทันทีมือหนาเอื้อมไปแตะหน้าผากมนเบา ๆ เพื่อตรวจดูว่าเธอไม่สบายรึเปล่าทว่ากลับพบว่าอุณหภูมิร่างกายก็เป็นปกติดี ไม่มีไข้ ไม่มีอาการเจ็บป่วยใด ๆ แล้วทำไม...เธ

ตอนพิเศษ 3@เพ้นเฮาส์รามภายในห้องกว้างใหญ่แสงไฟทุกดวงดับลงเหลือเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา สาดทาบเงารางเลือนของสิ่งของภายในห้อง บนเตียงคิงไซซ์มีร่างของชายหญิงคู่หนึ่งนอนกอดก่ายกันอย่างอบอุ่นทั้งสองหลับตาพริ้มในอ้อมแขนของกันและกัน ทว่าแม้จะพยายามข่มตาหลับลงเท่าไหร่ ร่างบางภายใต้วงแขนแกร่งกลับไม่ยอมหลับสักที เพราะในหัวมีแต่เรื่องที่เธอเพิ่งได้ยินและรับรู้มาเมื่อครู่...แดนติดคุกงั้นหรอ?“เฮ้ออ~~”ไอริเผลอถอนหายใจออกเบา ๆ ก่อนจะขยับกายเข้าซุกอ้อมอกอุ่นราวกับตั้งใจสลัดความคิดเพ้อเจ้อนี้ออกจากหัว“เป็นอะไร?”และคงไม่ได้มีแค่เธอที่นอนไม่หลับเพราะรามเองก็ยังไม่หลับเช่นเดียวกัน เขาเอ่ยถามเสียงทุ้มพร้อมลืมตาขึ้นมองใบหน้าแฟนสาวด้วยความสงสัย“ยังไม่หลับหรอ?”“ก็เธอยังไม่หลับ”เพราะเขาเป็นคนหลับยากหากมีอะไรมาสะกิดเพียงน้อยนิดก็ทำให้สะดุ้งได้ ยิ่งต้องนอนร่วมเตียงเดียวกันกับไอร

ตอนพิเศษ 2“ขอถอดหมดนะ”เสียงทุ้มแหบพร่า กระซิบชิดข้างหูหญิงสาวที่นอนบิดเร้าด้วยความปรารถนาบนโซฟาหนังสีแดงเข้ม ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัดที่แต่เดิมถูกใช้เป็นเพียงห้องรับรองของนักแข่งแต่บัดนี้กลับกลายเป็นรังรักที่ถูกแปลงโฉมด้วยไออุ่นแห่งไฟปรารถนามือหนาละจากเต้าสวยมาดึงกางเกงตัวจิ๋วของแฟนสาวออกก่อนจะใช้เรียวนิ้วกรีดตามร่องเนื้ออวบอูมอย่างจงใจ ทำเอาไอริกระตุกสะดุ้งเล็กน้อย“ราม”เสียงหวามเอ่ยห้ามปราบชายหนุ่มพร้อมกับผงกศีรษะขึ้นมอง คิ้วสวยขมวดชนกันอย่างไม่พอใจกับความหื่นกามเอาแต่ใจของแฟนหนุ่มก็เมื่อครู่ไอริบอกว่าจะกลับคอนโด ทว่าอยู่ ๆ เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาแนบอกแล้วพาเข้าห้องรับรองก่อนจะปิดประตูใส่กลอนอย่างแน่นหนาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทัดทานจากนั้นก็จู่โจมเธอด้วยแรงปรารถนาอันร้อนรุ่ม แม้ในตอนแรกจะถูกมือเล็กปัดป่ายปฏิเสธแต่เขาก็ไม่สนใจ จนสุดท้ายคนที่บอกจะกลับ กลับกลายเป็นฝ่ายยอมจำนนปล่อยให้หัวใจและร่างกายเคลิบเคลิ้มไปกับจังหวะสัมผัสของเขา ทุกอย่างเลยเถิดไปไกลป

ตอนพิเศษ 1--ผ่านไป 2 ปี—@อู่ซ่อมรถประจำสนามอีลิทเคร้ง!เสียงโลหะกระทบกับพื้นซีเมนต์ดังขึ้น เมื่อประแจในมือหนาถูกวางลงหลังจากเปลี่ยนอะไหล่รถเสร็จเรียบร้อย เหงื่อเม็ดเล็กไหลซึมตามไรผมข้างขมับ ขณะที่รามยืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วยกมือเช็ดหน้าผากลวก ๆ ดวงตาคมทอดมองเครื่องยนต์ตรงหน้าอย่างพอใจก่อนจะหันไปมองแฟนสาวที่นั่งรออยู่บนโซฟา“ไอ อยากลองขับไหม?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกคนตัวเล็กพร้อมสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้“หมายถึงขับรถคันใหญ่กว่าตัวฉันอะนะ?” ไอริชี้ไปที่รถบิ๊กไบค์สีดำขลับก่อนจะชี้เข้าหาตัวเองเชิงตั้งคำถาม“อยากลองไหมล่ะ จะได้สอน” ไม่ว่าเปล่ายังคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงให้เธอลุกขึ้นยืน ก่อนจะพามาหยุดที่รถคันโปรดของตัวเอง“จะดีหรอ?”ไอริว่าอย่างชั่งใจ เพราะเธอไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าจะต้องมาขับรถมอเตอร์ไซค์ด้วยตัวเองแค่ได้นั่งซ้อนท้ายก็รู้สึกว่าเพียงพอแล้วสำหรับชีวิตนี้“ก็จะได้รู้ว่าตอนที่ลมมันซัดเข้าหน้าพร้อมกับข้อมือของเราที่บิดคันเร่งมั

“เสียวฉิบหาย อ๋า!!...ถ้าวันนี้จิ๋มไม่แดงอย่ามาขอให้หยุดนะ อ้า!”สิ้นเสียงทุ้มต่ำสะโพกสอบก็ตอกเข้ามาอย่างแรงจนคนตัวเล็กสะดุ้ง เรียวขาขาวเนียนเกี่ยวเอวหนาไว้แน่นพร้อมกับโอบลำคอแกร่งราวกับกลัวว่าจะตกเรียวปากหนายกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะดันให้แผ่นหลังบางแนบชิดกับกระจกเย็บเฉียบแล้วปล่อยมือจากก้นมนมาบีบเคล้นอกอวบที่ล่อตาล่อใจสะเหลือเกินหยอกล้ออยู่ไม่นานก็เลื่อนใบหน้าเข้าใกล้พร้อมอ้าปากครอบงำเม็ดประทุมที่แข็งเป็นไตแล้วดูดดึงราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย แก่นกายลำใหญ่ยังขยับเข้าออกในกายหญิงสาวอย่างเนิบนาบ ไอริเลื่อนมือมาขยุ้มเส้นผมดกของรามเพื่อระบายความเสียวซ่าน เธอเงยใบหน้าเชิ่ดขึ้นด้วยความรู้สึกที่ปริ่มไปด้วยความสุขที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้“อือ อ้า เสียวจั..ง อะ” เสียงครางพร้อมกับเหลือบสายตามองริมฝีปากหนาที่ยังดูดดึงยอดเต้าของเธออย่างมูมมาม “อ๊า รามม อย่าดูดแรง”เพราะเสียงครางแผ่วเบาที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มเหมือนจุดชนวนบางอย่างในตัวเขาให้ลุกวาบ รามแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ความรู้สึกที่อัดแน่นทั้งโหย

พั่บ! พั่บ! พั่บ!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังคลอเคล้าพร้อมกับเสียงครางกระเส่าของชายหญิงที่บดเอวเข้าหากันอยู่บนเตียง ร่างบางที่นั่งคร่อมความเป็นชายอยู่โน้มใบหน้าซบกับไหล่กว้าง มือสวยทั้งสองข้างจับกล้ามแขนของชายหนุ่มไว้แน่นพร้อมกับตอกร่องสวาทลงมาตามอารมณ์กระหายในกาม“อ่า อะ อื้ออ”“อ๊า ซี้ดด เร็วอึก!...อ้า อีก”เสียงทุ้มขาดห้วงดังลอดออกมาราวกับพยายามกลั้นความรู้สึกที่กำลังปะทุอยู่เต็มอก เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ใบหน้าคมเงยเชิ่ดขึ้นมองเพดานรับความเสียวซ่านที่หญิงสาวมอบให้ก่อนจะเลื่อนมือหนามาจับเอวบางคอดไว้แน่นแล้วกระแทกแก่นกายขึ้นสวนในจังหวะที่เธอกำลังตอกกายลงมา“อะ อ๊า เสียวว อ่า”เสียงครางหวานหลุดลอดจากริมฝีปากของไอริอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อร่างกายเธอถูกปลุกรุกเร้าด้วยแรงสัมผัสที่แสนเร่าร้อนอย่างไม่ทันตั้งตัวร่างบางที่สั่นสะท้านไปทั้งตัวเผลอกัดเบา ๆ ที่ซอกคอของเขาราวกับต้องการระบายความเสียวซ่านที่ก่อตัวขึ้นจนล้นทะลัก“อึก…ตอดกูฉิบหาย อ่า~~”รามสะดุ้งเล็กน้

“งั้นก็อย่าทน”สิ้นเสียงหวานริมฝีปากอวบอิ่มก็ถูกกลืนกินพร้อมกับดันร่างบางให้นอนราบบนเตียง พร้อมสอดมือหนาเข้าใต้ร่มผ้าใช้นิ้วลากตั้งแต่หน้าท้องแบนราบจนถึงร่องอกอวบอย่างเย้ายวน“จะเอากันแต่เช้าเลยหรอ หื้ม?”ทันทีที่ผละริมฝีปากออกสุ้มเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยถามคนตาหวานเยิ้มเบา ๆ รามกระตุกยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะกดปลายจมูกโด่งถูกับแก้มเนียนใสด้วยความเอ็นดู“แล้วไม่ชอบหรอ?” เสียงแหบพร่าปนความเซ็กซี่อย่างเย้ายวนยิ่งปลุกไฟในกามของรามมากยิ่งขึ้น“ฮึ! แน่ใจนะ?”รามเอียงใบหน้าเล็กน้อยพลางเลิกคิ้วสูงอย่างตั้งคำถามเพื่อย้ำกับเธออีกที เพราะหากจะมาขอให้หยุดทีหลังบอกเลยว่าเขาจะไม่หยุด“อืม วันนี้ว่าง”ไอริตอบอย่างมั่นใจ ดวงตากลมสวยสบเข้ากับแววตาวาววับเต็มไปด้วยแรงปรารถนา เรียวปากหนากระตุกยิ้มด้วยความพอใจก่อนจะผละขึ้นนั่งชันเข่าบนเตียงแล้วถอดเสื้อผ้าตัวเองออกด้วยความรวดเร็วหญิงสาวที่เห็นแบบนั้นรีบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตากลมเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนจะเผลอจ้องไปยังกล้ามหน้าท้