Novels by Chy Pada

“ข้าว่า... งานปีนี้สนุกกว่าที่คิดเยอะเลยนะ” ลุงเลวิสพูดพลางหัวเราะ เสียงของแกอบอุ่นราวกับแสงแดดตอนบ่าย “ลงแข่งมาหลายปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นราชินีลงมาประกาศผลด้วยตัวเองเลย”“ใช่เลยครับ” เรดตอบพร้อมสะพายตะกร้าดอกไม้ไว้บนไหล่ “แถมดอกไม้ของเราขายหมดเกลี้ยงตั้งแต่ก่อนประกาศผลอีก นี่มันสุดยอดมาก”รินเดินอยู่ข้างหน้า เธอหันมายิ้มบาง ๆ พลางถือถุงเหรียญรางวัลในมือ “ทั้งหมดนี่ก็น่าจะพอซื้อวัตถุดิบ หรือทำอะไรใหม่ ๆ ได้อีกหลายอย่างเลยนะคะ”อาเธอร์ยิ้ม — รอยยิ้มที่ทุกคนคุ้นเคย มุมปากยกขึ้นเพียงนิด พร้อมประกายในดวงตา “จริงครับ แต่ผมมีอีกอย่างที่อยากทำมากกว่า”“อะไรหละ?” ลุงเลวิสถามขณะควบม้าช้า ๆ ไปตามทางกลับหมู่บ้าน ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ทอแสงสีทองส่องผ่านแนวไม้ใหญ่ที่ปลิวไหวตามสายลมเย็นของยามเย็น“ที่ดินรกร้างทางตอนเหนือของเมืองซานส์สคันส์ครับ” อาเธอร์ตอบเรียบ ๆ แต่เสียงหน

เสียงระฆังทองดังขึ้น “ก๊งงงงงงงงง—!” สะท้อนก้องทั่วจัตุรัสกลางเมือง ผู้คนจากทั่วสารทิศต่างพากันเงียบลงทันที สายลมเย็นจากภูเขาทางเหนือพัดผ่านกลีบดอกไม้ที่ลอยฟุ้งไปทั่วฟ้า ราวกับธรรมชาติเองก็ร่วมเฉลิมฉลองในค่ำคืนนี้บนเวทีหลักที่ประดับด้วยพวงดอกไม้นับพันชนิด ราชินีเอลิซาเบธก้าวขึ้นมาช้า ๆ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ด้านหลังคือบรรดากรรมการผู้ทรงเกียรติ และองค์ชายจูเลียสที่ยืนเคียงข้างด้วยรอยยิ้มบางอาเธอร์และพวกยืนอยู่แถวหน้าใจเต้นแรง — ลุงเลวิสถึงขั้นกำหมัดแน่น รินยกมือพนมแนบอก ส่วนเรด… แอบซ่อน เหรียญทองที่เหลืออยู่ในกระเป๋า “เผื่อแพ้ จะได้ซื้อดอกไม้กลับบ้านสักกำ” เขาพึมพำเบา ๆราชินีเอลิซาเบธยิ้มอ่อน ก่อนจะตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกังวาน “ข้าได้เห็นผลงานของทุกหมู่บ้าน ทุกแคว้น และทุกพ่อค้าดอกไม้ในอาณาจักรแห่งนี้ ต่างก็งดงามราวสวรรค์บนพื้นดิน... แต่ในปีนี้ มีผู้หนึ่งที่ทำให้ข้ารู้สึกว่า ‘กลิ่นของความพยายาม’ หอมยิ่งกว่าดอกไม้ใด ๆ ที่ข้าเคยสัมผัส...”เสียงกระซิบฮือฮาดังทั่วงาน “หรือจะเป็

กลุ่มผู้คนที่ยืนชมเริ่มยิ้มออก เสียงชื่นชมดังตามมาไม่ขาดสาย อาเธอร์ฉวยจังหวะนั้นพูดต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่นน่าฟัง “เห็นมั้ยครับ กลิ่นจะค่อย ๆ แผ่ซึมไปเองโดยไม่ต้องจุดไฟ ไม่ต้องใช้เวท และที่สำคัญ — ยิ่งอยู่ในห้องนาน กลิ่นจะยิ่งกลมกล่อมขึ้นครับ ก้านหนึ่งอยู่ได้นานถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง หรือจะมากกว่านั้นก็ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิห้องครับ”เขาหยิบการ์ดเล็ก ๆ ขึ้นมาโชว์ ซึ่งมีภาพดอกไม้พร้อมคำอธิบายเรียบง่ายแต่สวยงาม “ในกล่องยังมีการ์ดบอกคุณสมบัติของแต่ละกลิ่นด้วยครับ" ผู้คนเริ่มหันมามองหน้ากัน แล้วพากันพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง“ข้าขอสักกล่อง!”“ข้าเอาสองเลย จะเอาไปฝากแม่บ้านที่โรงเตี๊ยม!”“ข้าอยากให้กลิ่นแบบนี้อยู่ในห้องทุกวันเลย!”ในเวลาไม่ถึงสิบนาที อาเธอร์ขาย “อโรม่าของเด็กอวดดี” ได้เกินครึ่งลัง กล่องไม้เรียงกันหายวับไปทีละกล่อง รินกับเรดถึงกับต้องรีบห่อเพิ่มแทบไม่ทัน ตอนนี้เหลือเพียง 50 ขวดเท่านั้นลุงเลวิสหัวเราะลั่นอย่างภูมิใจ “ฮ่าฮ่า! ข้าไม่รู้หรอกว่าการตลาดเจ้าคืออะไร แต่ข้ารู้ว่

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงระฆังจากหอคอยกลางเมืองอัลซเมียร์ดังขึ้นสามครั้ง เป็นสัญญาณเริ่มต้นของ “เทศกาลประกวดดอกไม้แห่งอาณาจักร” ที่ผู้คนรอคอยกันทั้งปีเมื่อก้าวเข้าสู่ลานจัตุรัสกลางเมือง อาเธอร์ถึงกับตาโต — เบื้องหน้าเป็นลานกว้างขนาดมหึมาปูด้วยหินอ่อนสีขาวสลับทอง รอบด้านถูกประดับด้วยซุ้มดอกไม้หลากสี บ้างอยู่ในกระถางแก้วใส บ้างลอยอยู่กลางอากาศด้วยพลังเวท บ้างกำลังเปล่งแสงวูบวาบราวกับมีชีวิต กลางลานมีเวทีไม้ยกสูงประดับด้วยพวงดอก โซลาเรีย — ดอกไม้สีทองที่เป็นสัญลักษณ์แห่งเมืองอัลซเมียร์ ซึ่งจะบานเพียงสามวันในรอบปีเท่านั้นเสียงดนตรีเครื่องสายบรรเลงคลอไปทั่ว พลิ้วไหวด้วยท่วงทำนองอบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ พ่อค้า แม่ค้า ชาวเมือง และนักท่องเที่ยวจากต่างอาณาจักรต่างหลั่งไหลเข้ามา — ใส่เสื้อผ้าสีสด ดอกไม้ประดับผม บ้างถือช่อดอกไม้ประจำหมู่บ้านตนเอง มาร่วมแสดงความภาคภูมิใจ“โอ้โห… ไม่คิดเลยว่าจะอลังการขนาดนี้” เรดอุทาน“เหมือนสวนสวรรค์เลยค่ะ

เขาหยิบการ์ดขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากถุงผ้า — กระดาษสีครีมอ่อนมีลายเส้นรูปใบไม้ทองจาง ๆ บนพื้น หลังการ์ดมีข้อความเขียนด้วยลายมือเรียบร้อยว่า“กลิ่นหอมของมูนลีฟ จะช่วยให้ร่างกายและใจของท่านได้พักผ่อนอย่างแท้จริง”“ของขวัญจากหมู่บ้านแสงจันทร์ — ดอกไม้จากแสงจันทร์ เพื่อค่ำคืนที่อบอุ่นของท่าน”พนักงานสาวรับการ์ดมาดู ดวงตาเธอเบิกกว้างเล็กน้อย “โอ้... ลายมือสวยมากเลยค่ะ แล้วข้อความก็สุภาพจัง”“ครับ ผมตั้งใจให้แขกทุกคนรู้ว่าดอกไม้พวกนี้ไม่ใช่ของแปลกประหลาด แต่เป็นของขวัญเล็ก ๆ จากหมู่บ้านของผมเอง” อาเธอร์ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นใจหญิงสาวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “เธอนี่พูดเก่งจริง ๆ นะ” เธอยิ้มอย่างเอ็นดู “เอาเถอะ งั้นพี่จะลองช่วยดูให้ก็แล้วกัน เดี๋ยวจะจัดให้วางในห้องของแขกที่เข้าพักคืนนี้”“ขอบคุณมากครับพี่สาว!” อาเธอร์ยกมือไหว้อย่างดีใจ “ผมจะไม่ลืมบุญคุณนี้เลยครับ”พนักงานหัวเราะออกมา “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกจ้า แค่ช่วยหมู่บ้านเล็ก ๆ หน่อยก็เท่านั้นเอง”เมื่อเธอเดินหายเข้าไปด้านหลังเพื่อจัดการงาน อาเธอร์ก็หันไปมองโถงโรงแรมที่ตกแต่งด้วยกระจกและเถาไม้เลื้อย พลางยกยิ้มมุมปากเบา

ในขณะที่ลุงเลวิส เรด และรินแยกย้ายกันเดินคนละทิศเพื่อโปรโมตชื่อเสียงของ “หมู่บ้านแสงจันทร์” ทั่วเมืองอัลซเมียร์ เสียงหัวเราะและเสียงชื่นชมของผู้คนเริ่มกระจายไปทั่วถนน แต่ในอีกมุมหนึ่งของโรงแรมหรูใจกลางเมือง เด็กหนุ่มคนหนึ่งกลับไม่ได้เดินไปไหนเลยอาเธอร์ปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา ก่อนจะถอนหายใจยาว “ให้เดินถือดอกไม้กลางแดดเนี่ยนะ… ไม่เอาหรอก” เขาพูดพึมพำกับตัวเองพลางคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์จากนั้นเขาเดินไปที่โต๊ะไม้ใกล้หน้าต่างซึ่งมีดอกไม้ต้นเล็ก ๆ หลายชนิดที่พวกเขาใช้ประกวดเรียงรายอยู่ “เอาล่ะ... ถึงเวลาทำงานจริงซักที”อาเธอร์วางมือบนกระถางใบแรก หลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าอย่างสงบ เสียงระบบเวทในร่างกายเริ่มสั่นสะเทือนเบา ๆ — พลังสีเขียวอ่อนคล้ายละอองแสงจากพระจันทร์ไหลออกจากปลายนิ้ว เขาเรียกใช้สกิลที่เป็นเอกลักษณ์ของตน ‘พลังแห่งพืชพรรณ’ทันใดนั้น กลิ่นหอมสดชื่นแผ่วลอยทั่วห้อง ใบไม้เริ่มสั่นไหวแม้ไม่มีลม ดอกตูมที่ยังไม่บานกลับค่อย ๆ คลี่กลีบออกอย่างช้า ๆ ราวกับเร่งฤดูกาลทั้งปีให้ผ่านไปในพริบตาเดียวเขาค่อย ๆ ย้ายมือไปทีละกระถาง สีของกลีบดอกไม้ค่อย ๆ เข้มขึ้น รูปทรงสมบูรณ์ขึ้นเรื่อย ๆ — ไม่เพียงแต่