Novels by Noir87

“ได้ครับ แต่ผมฝากบอกไอ้เซนด้วยนะครับ ว่าห้ามปากมาก”“ได้จ๊ะๆ เดี๋ยวแม่ส่งชื่อร้านไปให้อีกทีนะ แค่นี้นะลูก แล้วเจอกัน"ซันวางสายก่อนมุดเข้าไปในอ้อมกอดของลูนอีกครั้ง ก่อนที่ลูนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย"คุยกับใครเหรอครับ" "คุยกับแม่น่ะ" ซันตอบตามตรง "หา!?" ลูนเด้งตัวขึ้นมาทันที แต่ก็ต้องนิ่วหน้าเพราะความปวดเมื่อย "พี่ซัน! แล้วแม่พี่ว่ายังไงบ้างครับ! เขาโกรธหรือเปล่า ล… แล้วเขาพูดอะไรถึงผมบ้างไหม"ซันหัวเราะ ก่อนดึงร่างของลูนมากอดเพื่อให้ใจเย็นลง "ใจเย็นๆ ลูน แม่พี่เขาไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่… " “แต่อะไรครับ!” ลูนรีบเงยหน้าขึ้นมาถามซันทันที “แต่เที่ยงนี้ พี่ต้องไปทานอาหารกับพวกเขา” ซันหยุดเว้นช่วงคำตอบ ก่อนจะพูดถึงจุดประสงค์หลักที่แม่เขาโทรมาในวันนี้ให้ลูนฟัง “แล้วก็ให้พานายไปแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการด้วยเลย”ณ ร้านอาหารหรูหลังจากที่ซันบอกว่าจะพาไปแนะนำกับพ่อแม่ของเขา ลูนได้ใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการเลือกเสื้อผ้าเพื่อให้ครอบครัวของซันประทับใจ และตอนนี้เมื่อมาถึงร้านอาหาร หลังจากที่ซันแนะนำเขากับครอบครัวของเขา ลูนก็ทำได้แต่นั่งตัวเกร็ง อยู่ตรงหน้าของครอบครัวของซัน โดยมีซั

วินาทีที่เสียงหอบหายใจของซันปลุกเล้าให้ลูนขยับรุนแรงขึ้น ซันที่เริ่มเสียวกระสันจนแทบฉุดไม่อยู่เริ่มกอดรัดคอของลูนและฝังเขี้ยวเพื่อระบายความเสียว ก็ได้เหลือบไปเห็นบางอย่างที่สะท้อนอยู่บนนิ้วนางของเขา แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร ความถี่กระชั้นที่ลูนกระแทกเข้ามาก็เพิ่มขึ้นจนกระทั้งความอึดอัดของทั้งสองคนได้ถูกปลดปล่อยออกมา “อะ..อ๊าา/ อึก..อ่า”ทั้งซันและลูนไปถึงฝั่งพร้อมกัน ทุกความเคลื่อนไหวได้หยุดลง แต่ยังคงมีเสียงหอบกระเส่าจากความเหนื่อยล้าจากทั้งสองคน ลูนเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำขาวขุ่นบนร่างกายของซันจนสะอาด ก่อนจะแก้มัดริบบิ้นที่ข้อมือให้ ซันทิ้งตัวลงนอนที่เตียงและยกมือซ้ายของตัวเองขึ้นมาดูให้ชัด ว่าก่อนหน้านี้ที่เขาเห็นบางอย่างที่มือของเขานั้นเป็นอะไรกันแน่ ก่อนจะได้คำตอบว่า มันคือแหวนแพลตตินั่มเกลี้ยงที่สะท้อนแสงไฟสลัวในห้องนั่นเอง หลังจากปรับลมหายใจให้คงที่ ซันก็พลิกตัวมานอนตะแคงข้าง กอดลูนเข้ามาแนบอกและจูบหน้าผากที่ชื้นเหงื่อของลูนเบาๆ "ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ" “เห็นแล้วเหรอ”ลูนที่ซุกหน้ากับอกของซันในตอนแรกค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา "อืม" ซันพยักหน้าที่เปื้อนยิ้มไม่หุบ "ใส่ให้ตอน

ลูนพูดเสียงแหบพร่าแล้วโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของซันพร้อมพ่นลมหายใจร้อนๆ เป่ารดใบหูราวกับหยอกเย้า “อื้ออ…” ซันครางออกมาเบาๆ “ส่วนถ้านายอยากจะลองรุกฉันดูบ้าง ฉันก็ไม่ติดนะ แต่…”ไม่ทันที่ซันจะได้ประมวลผลคำพูดนั้นจบ ลูนก็ใช้ริบบิ้นสีแดงสดพันรอบดวงตาของซัน ทำให้ทัศนียภาพข้างหน้าถูกบดบัง ก่อนเขากดร่างของซันให้ราบลงไปกับเตียงนุ่ม "ลูน..." ซันเรียกชื่ออีกฝ่ายเมื่อสัมผัสได้ว่าริบบิ้นกำลังพันธนาการข้อมือของเขา มัดมันไว้กับหัวเตียง“ถ้านายแก้ริบบิ้นออกได้… ฉันจะยอมให้รุกละกันนะ”ถึงแม้ตามความเป็นจริงแล้วการที่ซันจะหลุดออกจากริบบิ้นที่พันธนาการเขาไว้จะทำได้ง่ายๆ แต่อัลฟ่าหนุ่มก็ยอมให้เด็กหนุ่มตรงหน้ากระทำแบบนี้กับเขา เพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นว่าลูนจะทำอะไรต่อไป แถมการทำแบบนี้ก็กระตุ้นให้เขารู้สึกเริ่มตื่นเต้นไปกับมันอีกต่างหาก “วันนี้เรามาลองอะไรใหม่ๆ กันดีไหม ไหนๆ ก็เป็นวันเกิดนายแล้ว ถ้าวันนี้นายเป็นเด็กดี ฉันจะให้อะไรที่พิเศษกว่าริบบิ้นนี้นะ” ลูนพูดต่อพลางใช้สายตาสำรวจเรือนร่างของซันอย่างพอใจ"หึ..." ซันหัวเราะในลำคอ "แล้วถ้าพี่ไม่เป็นเด็กดีล่ะ เราจะทำยังไง"“ฉันก็จะลงโทษเด็กดื้อ

"ลูน!!! ... พ่อ! แม่! ไอ้เซน! มาทำอะไรที่นี่!" เสียงสวรรค์ดังขึ้น ซันที่มาถึงตามหลังได้เห็นเหตุการณ์สุดเซอร์ไพรส์เข้าพอดี ใบหน้าของซันเริ่มเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะโกนลั่นคอนโด "กลับไปให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะ! " "อะไรวะพี่... คนกำลังดูของดี" เซนยังคงปากดี "ไอ้เซน!" ซันพุ่งเข้าไปหาลูน ก่อนถอดแจ็คเก็ตของตัวเองคลุมร่างลูนไว้ก่อนที่จะปิดประตูโดยที่ให้ลูนอยู่ด้านใน แล้วเริ่มดันพ่อ แม่ และน้องชายตัวเองไปทางลิฟต์ "ซัน! ลูก! นี่น้องลูนที่หนูเคยเล่าใช่ไหม" แม่ของเขาพยายามถาม "ใช่ครับแม่! แต่กลับไปก่อนนะ! วันนี้ผมไม่พร้อมรับแขก" ซันผลักทุกคนเข้าลิฟต์ได้สำเร็จ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดพ่อของเขาก็ไม่วายตะโกนทิ้งท้ายสอนลูกชายคนโตของเขา"จะทำอะไร ก็อย่าลืมป้องกันด้วยนะลูก!" ติ๊ง! เสียงประตูลิฟต์ปิดลงทิ้งให้ซันยืนถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของเขาเอง...ภายในห้องนอน…หลังจากที่ซันปิดประตูล็อคเรียบร้อย ก็ได้เดินเข้าไปในห้องนอน และได้เห็นลูนที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ส่วนริบบิ้นสีแดงตัวต้นเรื่องได้ถูกกระชากออกจนหลุดลุ่ยและไปกองอยู่ข้างเตียงเรียบร้อยแล้วลูนยังคงเอาหน้าซุกกับแจ็คเก็ตของ

และแล้ววันเกิดของซันก็มาถึง แต่เพราะว่าวันนี้ซันก็ยังคงยุ่งอีกตามเคย เลยได้แต่ส่งข้อความให้ลูนไปรอเขาที่ห้องก่อน เพราะไม่อยากให้ลูนต้องไปนั่งรอเขาที่โรงอาหารนานๆ ซึ่งนั่นก็เข้าทางแผนของลูนพอดิบพอดี!ณ คอนโดของซันลูนใช้คีย์การ์ดที่ซันเคยให้ไว้ตั้งแต่ช่วง Blue Moon เปิดประตูคอนโดของซันเข้ามาในห้อง และเดินไปที่ห้องน้ำก่อนจะหยิบของบางอย่างเข้าไปในนั้นด้วย เขาที่วางแผนเซอร์ไพรส์มาทั้งอาทิตย์ ได้แต่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ของในมือที่เขาหยิบเข้ามาด้วยคือ ริบบิ้นผ้าซาตินสีแดงสดเส้นหนา'เราจะต้องทำจริงๆ เหรอเนี่ย' ลูน (โอเมก้า) คิดในใจ หัวใจเต้นแรงเมื่อลองเอาริบบิ้นสีแดงสดค่อยๆ ทาบบนตัว ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปลุกความกล้าในตัวเอง'เป็นไงเป็นกัน วันนี้เป็นวันเกิดพี่ซันทั้งที ริวบอกว่าเขาต้องชอบแน่ๆ' 'เหอะ… ไร้สาระ!' เสียงลูน (อีนิกม่า) ตวาดลั่นอยู่ในหัว 'นี่นายจะเอาไอ้ริบบิ้นปัญญานิ่มนี่มาพันตัวเราเนี่ยนะ! เราเป็นอีนิกม่านะเว้ย ไม่ใช่แฮม!' 'แต่... มันก็น่ารักดีออก!' ลูน (โอเมก้า) เถียงกลับเสียงอ่อย 'ก็ฉันอยากให้พี่ซันดีใจนี่นา นี่เป็นของขวัญที่พิเศษที่สุดเลยนะ' 'พิเศษเหร

ช่วงบ่ายที่อากาศดีเป็นพิเศษหลังจากการสอบย่อย ลูนกำลังนั่งรอซันซ้อมบาสอยู่ที่โรงอาหารของคณะตามปกติ ชีวิตของเขาในตอนนี้ เรียกได้ว่าเข้าที่เข้าทางอย่างไม่น่าเชื่อ นับตั้งแต่วันที่สภาวะลูนาติกของเขาได้หายไป รวมถึงที่เขาได้กลับมาเป็นอีนิกม่าตามเดิมอย่างที่ควรจะเป็น ถึงแม้ว่าเขายังคงมีสองบุคลิกหมือนเดิมและ ยังมีการเถียงกันในหัวอยู่บวกกับสลับบุคลิกกันออกมาหาซันบ้างก็ตามแต่การที่ต้องมานั่งปรับตัวกับฟีโรโมนใหม่ที่แข็งแกร่งขึ้น และการที่ต้องรับมือกับสายตาของผู้คน โดยเฉพาะเหล่าโอเมก้าและอัลฟ่าบางคนที่เริ่มมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ก็เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวอยู่ตลอด แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรมากนัก เพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหน เขาก็จะเห็นซันอยู่ใกล้ๆ เสมอ ซึ่งส่วนใหญ่จะยืนทำหน้าบึ้งและปล่อยฟีโรโมนข่มขู่คนอื่นไปทั่วก็ตาม "โย่! น้องลูน!"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เคนกับท็อปเดินยิ้มแฉ่งตรงเข้ามาหาเขาที่โต๊ะ "มานั่งรอไอ้ซันอีกแล้วเหรอ"ลูนยิ้มรับ "ครับพี่เคน พี่ท็อป วันนี้ซ้อมนานเป็นพิเศษเลยนะครับ""ก็ใกล้แข่งแล้วน่ะ" เคนทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม "ว่าแต่... นี่ก็ใกล้วันเกิดมันแล้วนะ น้องลูนเตรียมของขวัญอะไรให

เวลาล่วงเลยไปจนทั้งคู่เรียนจบและก้าวเข้าสู่โลกของการทำงานอย่างเต็มตัว ห้องปฏิบัติการวิจัยยาแห่งใหม่ใจกลางศูนย์นวัตกรรมกลายเป็นบ้านหลังที่สองของพวกเขา ภายในห้องแล็บที่ทันสมัย บรรยากาศถูกเติมเต็มด้วยเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนใครกลิ่นกาแฟคั่วเข้มจากเครื่องเอสเพรสโซ่ตัวเก่งของพันรัก ผสมผสานกับกลิ่นกุหลาบลาฟอนจากน้ำหอมปรับอากาศที่ด้ายจงใจสั่งทำพิเศษเพื่อให้เข้ากับฟีโรโมนของเขาเอง "พันรัก... วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ" ด้ายเดินเข้าไปถอดเสื้อกาวน์ให้คนรักที่ยังนั่งจดจ่ออยู่กับหน้าจอ "วันนี้มีที่หนึ่งที่ฉันอยากพานายไป""ไปไหน? งานวิจัยส่วนนี้ยังเหลืออีก 2% นะ""เอาน่าแค่ 2% เอง เดี๋ยวค่อยกลับมาจัดการต่อวันพรุ่งนี้ก็ได้ วันนี้ฉันอุตส่าห์จองสถานที่พิเศษไว้"บรรยากาศภายในห้องพักหมายเลข 279 ของหอพักเก่ายังคงเงียบสงบเหมือนวันวาน ถึงแม้เวลาจะผ่านไปหลายปีและห้องนี้กำลังจะถูกปรับปรุงใหม่ แต่มันยังคงเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำของจุดเริ่มต้น... จุดที่กลิ่นกาแฟและกลิ่นกุหลาบลาฟอนได้มาบรรจบกันเป็นครั้งแรกด้ายยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัวขนาดเล็กที่พันรักเคยใช้ตั้งเครื่องชงกาแฟเอสเพรสโซ่ตัวเก่ง วันนี้เขาสวมเ

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพนับสิบตัววูบวาบไปทั่วโถงจัดเลี้ยงสุดหรูของมหาวิทยาลัย บรรยากาศเต็มไปด้วยความชื่นมื่นและเสียงพูดคุยด้วยความยินดี วันนี้คือวันที่ความเหนื่อยยากตลอดปีการศึกษาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ บนเวทีขนาดใหญ่มีป้ายกำมะหยี่สีทองเขียนไว้ว่า "พิธีมอบรางวัลนวัตกรรมดีเด่นแห่งปี"พันรักในชุดสูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ยืนเคียงข้าง ด้ายที่วันนี้ดูหล่อเป็นพิเศษในชุดสูทสีน้ำเงินกรมท่า ทั้งคู่ถือโล่รางวัลเกียรติยศไว้ในมือ ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง"ภูมิใจในตัวลูกมากนะพันรัก" หมอภานุเดินเข้ามาสวมกอดลูกชายด้วยความตื้นตัน ขณะที่พ่อและแม่ของด้ายก็เดินเข้ามาแสดงความยินดีกับทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรในจังหวะที่กลุ่มผู้คนเริ่มซาลง ร่างของชายสูงวัยที่ดูสงบลงกว่าแต่ก่อนก็เดินเข้ามาหาพวกเขา ศ.มารุต หยุดยืนตรงหน้าพันรัก เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา"พันรัก... ผมมีเรื่องอยากจะพูดด้วย" มารุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกร้าวลง "ผมขอโทษสำหรับอคติที่ผมเคยมีต่อคุณ และขอโทษสำหรับเรื่องวุ่นวายในหอประชุมวันนั้น ทฤษฎีของผมมันอาจจะเคยใช้ได้ผลในอดีต แต่วันนี้คุณพิสูจน์ใ

"อาจารย์มารุตครับ ดูเหมือนเครื่องปรับอากาศตรงแถวหน้าจะมีปัญหานะครับ" พันรักหยุดพูดชั่วคราวแล้วหันไปมองศาสตราจารย์หัวโบราณด้วยสายตารู้ทัน "หรืออาจจะเป็น... เครื่องพ่นสารบางอย่างที่อาจารย์พกมา?"พันรักเดินไปที่ขอบเวทีพลางหยิบขวดยา The Merit สำหรับโอเก้ารุ่นต้นแบบออกมา "ด้าย! ช่วยส่งสิ่งนี้ให้เพื่อนๆ โอเมก้าในห้องทีครับ"ด้ายรีบทำตามทันที ยาของพันรักช่วยบรรเทาอาการของนักศึกษาคนอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว จนความวุ่นวายสงบลงในเวลาเพียงไม่กี่นาที"นี่นาย... มันจะเป็นไปได้ยังไง!" มารุตลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าวิตกกังวล "แรงกดข่มระดับนั้น อัลฟ่าทั่วไปยังรู้สึก แต่นายกลับ...""เพราะผมไม่ใช่คนทั่วไปอย่างที่อาจารย์คิดไงครับ" พันรักถอดแว่นสายตาออกพลางจ้องหน้ามารุต "ถึงอาจารย์จะรู้ว่าผมเป็นโอเมก้า แต่ที่ผมไม่ได้รู้สึกอะไร ก็เพราะผมเป็นโอเมก้าพิเศษยังไงล่ะครับ”“และเหตุผลที่ผมผลิตยาตัวนี้ขึ้นมา ก็เพราะต้องการจะปกป้องคนอย่างพวกเราจากอคติที่คนอย่างอาจารย์ยึดถือไงครับ"เสียงฮือฮาดังไปทั่วหอประชุม มารุตอึ้งจนพูดไม่ออก ความตั้งใจที่จะทำให้พันรักอับอายกลับกลายเป็นการพิสูจน์ประสิทธิภาพของยา "The Merit" ได้อย

"นี่คือยา The Merit รุ่นทดลองสำหรับปรับสมดุลฟีโรโมนอัลฟ่า มันถูกทดสอบมาแล้วว่าปลอดภัย ถ้าเธอยินยอมฉันจะฉีดให้เธอทันที อดทนหน่อยนะไหม" "อ...อื้อ" ไหมพยักหน้าตอบรับพันรักเพื่ออนุญาตให้ใช้ยาตัวนี้กับเธอ พันรักจึงฉีดยาเข้าที่ต้นแขนของไหมอย่างรวดเร็ว และเพียงไม่กี่นาทีความร้อนที่เคยแผดเผาร่างกายของอัลฟ่าหญิงก็ค่อยๆ มอดลง ลมหายใจของไหมเริ่มกลับมาเป็นปกติ เธอปรือตาขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความสับสน "ทำไม... ทำไมนายถึงมาช่วยฉัน?" ไหมถามเสียงพร่า "ทั้งที่ฉันเคยทำไม่ดีกับนายไว้ตั้งเยอะ" "ในฐานะนักวิจัยยาที่อยากเป็นหมอในอนาคต หน้าที่ของผมคือการรักษาทุกคนให้ปลอดภัย" พันรักตอบเสียงเรียบพลางส่งน้ำให้นทีที่เพิ่งวิ่งมาถึง "และในฐานะคนคนหนึ่ง... ผมไม่เคยเกลียดคุณ ผมแค่เสียดายที่คุณมองไม่เห็นคนที่รักคุณจริงๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตลอดเวลาเท่านั้น" ไหมมองไปที่นทีที่กำลังกอดเธอไว้ด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ ความอคติที่มีต่อพันรักพลันพังทลายลง เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่างานวิจัยของพันรักไม่ได้ทำให้ใครเสียเวลา หรือเป็นเรื่องน่าเบื่ออีกต่อไป แต่เพราะพันรักกำลังทำเพื่อให้ทุกคนอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ต้องมีใครอยู่ต่ำกว่

หลังจากวันที่ไหมโดนด้ายตะคอกและไล่ออกมาจากห้องวิจัยในวันนั้น ไหม กลับเริ่มดูมืดมนกว่าที่เคย ดาวคณะผู้สูงศักดิ์นั่งนิ่งอยู่นบนม้านั่งตัวยาว ดวงตาสวยที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจตอนนี้กลับคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้เธอยังคงจำสายตาเย็นชาของด้ายที่มองเธอในวันนั้นได้แม่น สายตาที่บอกชัดว่าเธอไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อเทียบกับอัลฟ่าเฉิ่มๆ อย่างพันรัก ความเสียหน้าและความพ่ายแพ้ทำให้เธอกลายเป็นคนอารมณ์ร้ายและผลักไสทุกคนรอบข้าง "คุณไหมครับ... ดื่มน้ำอุ่นๆ หน่อยไหมครับ?" เสียงของนทีดังขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ยื่นแก้วน้ำมาให้ โอเมก้าคนสนิทที่เธอเคยมองว่าเป็นเพียงคนรับใช้ กลับเป็นเพียงคนเดียวที่ยังยืนอยู่ข้างเธอในวันที่เธอไม่เหลือใคร "ออกไปนที! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่อยากเจอใคร!" ไหมตวาดเสียงสั่นพลางปัดแก้วน้ำจนหกเลอะเทอะ นทีไม่ได้โกรธ เขาเพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะก้มลงเก็บแก้วและเช็ดพื้นอย่างเงียบๆ ก่อนที่เข้าจะพูดเพื่อให้ไหมรู้สึกดีขึ้นบ้าง "ผมไม่ไปไหนหรอกครับ... ตราบใดที่คุณยังนั่งหน้างออยู่แบบนี้ ผมจะอยู่ตรงนี้จนกว่าคุณจะดีขึ้น" ไหมชะงักไป "ทำไม... ทำไมนายถึงยังทนคนนิสัยเสียแบบฉั

พันรักเงยหน้าขึ้นและชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบทักทายรุ่นพี่ที่เดินตามเซนเข้ามาในห้อง "พี่ลูน พี่ซัน... สวัสดีครับ"ด้ายที่เห็นพี่ชายของเพื่อนสนิทและพี่สะใภ้ก็ได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ "ลมอะไร หอบพวกพี่มาที่นี่ได้เนี่ย"ด้ายถามด้วยความอยากรู้เซนยืนงงเป็นไก่ตาแตก เขามองพันรักสลับกับพี่ลูนและพี่ซัน "เดี๋ยวนะ... นี่ไปรู้จักกันตอนไหนเนี่ย? ทำไมไอ้พันรักเรียกพี่ลูนพี่ซันเหมือนสนิทกันมานานเลยอ่ะ?""ก็น้องพันรักเขาไปหาหมอภานุที่โรงพยาบาล พี่เลยมีโอกาสได้คุยกันน่ะ" ลูนอธิบายพลางเดินเข้าไปดูหลอดทดลองที่พันรักถืออยู่ "เป็นยังไงบ้างครับพันรัก การทดลองก่อนขั้นสุดท้ายดูเหมือนจะต้องการฟีโรโมนที่บริสุทธิ์มากเลยนะ"ลูนจงใจปรายตาไปทางด้ายที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆเซนยังคงเซ้าซี้เรื่องความสัมพันธ์ของลูนกับพันรักไม่เลิก"เฮ้ย... พันรักจะบอกได้ยังว่าไปเจอพี่เขาตอนไหนไม่เห็นรู้มาก่อนเลยอ่ะ?”เซนพูดกับพันรักก่อนจะหันไปถามลูนอีกคน“พี่ลูนอย่าบอกนะว่าที่พี่เคยเล่าเรื่องที่พี่เจอคนๆ หนึ่งที่โรงพยาบาลคือพันรักเหรอ แต่ว่าที่ผมรู้มาพี่บอกว่าเขาเป็น'โอเมก้าอัจฉริยะ' นี่”“หรือว่าพี่ลูน...พี่หมายถึง…?!"ลูนหัวเราะ

ขณะเดียวกัน มืออีกข้างของเขาก็เลื่อนต่ำลงไปลูบไล้บั้นท้ายงอนงาม ก่อนจะสอดแทรกปลายนิ้วเข้าสู่กึ่งกลางกายที่กำลังเปียกชุ่มจนสัมผัสได้ถึงความฉ่ำแฉะที่เอ่อล้นออกมา ซึ่งเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเธอเองก็ต้องการเขาไม่แพ้กัน ริวค่อยๆ กรีดนิ้วไปตามร่องสวาทก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปภายในช่องทางคับแคบ ช้าๆ เพื่อเตรียมความพร้อมให้กับคนบนร่าง“อ๊ะ... ริว... อื้อ...” เพลิงครางเสียงสั่น มือเล็กที่กำลังรูดรั้งความแข็งขืนชะงักไปชั่วขณะเมื่อถูกจู่โจมกลับทั้งบนและล่างจนตั้งรับไม่ทัน“แฉะขนาดนี้แล้ว... เลิกเล่นได้แล้วครับคนดี”ริวกระซิบเสียงพร่า แววตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้กัดปากหลับตาพริ้มด้วยความเสียวซ่าน เขาขยับปลายนิ้วเบิกทางเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆ สลับกับบดขยี้จุดกระสัน จนร่างกายของเพลิงอ่อนระทวยและเปิดรับสัมผัสของเขาอย่างเต็มใจ เมื่อเห็นว่าช่องทางรักพร้อมสำหรับการสอดใส่แล้ว ริวก็ค่อยๆ ถอนปลายนิ้วออก จัดการถอดเสื้อเชิ้ตที่เกะกะของเพลิงออกไปให้พ้นทาง เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่น่าชม ก่อนจะหยิบถุงยางมาสวมแล้วขยับสะโพกจัดแจงให้ส่วนหัวหยักที่กำลังร้อนระอุจ่อเข้ากับปากทางรักที่ชุ่มฉ่ำของเพลิงและค่อยๆ กดสะโพกเธ

เมื่อเพลิงได้ยินสิ่งที่ริวพูดออกมาอย่างไม่ปิดบังรวมถึงเห็นสายตาอันร้อนแรงของชายหนุ่มตรงหน้าที่จ้องเธออย่างไม่วางตาทำให้ใจของเธอเริ่มเต้นรัวและแรงขึ้นเรื่อยๆ “หึ้ย นายนี่มัน”“หรือไม่จริงล่ะ หืม” มือหนาของริวยังคงลูบไล้เรียวขาเนียนของร่างบางพร้อมทั้งใช้สายตาโลมเลียมไปทั่วทุกส่วน“ตาบ้า เลิกจ้องได้แล้ว ทำไมชอบเอาเปรียบกันอยู่เรื่อยเลย”เพลิงบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ ริวที่เห็นท่าทางไม่พอใจละคนเขินอายของเพลิงนั้นได้แต่หัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะถอดเสื้อของตนออกเผยให้เห็นรูปร่างที่มีแต่มวลกล้ามเนื้อซิกแพ็คที่เรียงตัวสวยรวมถึงรอยสักมังกรที่เลื้อยพาดตั้งแต่หัวไหล่ไปจนถึงลำคอ “ทีนี้ ก็ไม่ได้เอาเปรียบคุณละเนอะ”เพลิงที่พึ่งได้สังเกตร่างกายของริวแบบเต็มๆ ตาในตอนที่มีสติ ถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ให้กับรูปร่างที่สามารถดึงดูดให้สาวได้ง่ายๆ โดยเฉพาะส่วนกลางกายที่ดูแล้วขนาดจะไม่ธรรมดาเลยด้วยซ้ำ เพราะขนาดตอนที่มันอยู่ในกางเกงยังโดดเด่นสะดุดตาได้ขนาดนี้ แล้วถ้ามันถูกปลดพันธนาการออกมานี่มันจะขนาดไหน จนเธอเผลอนึกย้อนไปถึงคืนก่อนหน้าที่เธอมีสัมพันธ์ครั้งแรกกับริว จนหน้าเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาอีกรอบ เพราะตอนนั้น

“จะไปไหน ลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อกี้พวกพี่ชายคุณเขาฝากคุณไว้กับผมแล้ว”“นายตกลงกับพวกเฮียเองนี่ แต่ฉันไม่ได้ตกลงกับนายด้วยสักหน่อย”เพลิงเถียงและพยายามดิ้นขลุกขลักเพื่อให้ตัวเธอหยุดจากอ้อมกอดของริว“งั้นเรามาตกลงกัน นี่ก็ดึกมากแล้ว นอนพักที่เถอะ”เพลิงถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ เธอกวาดสายตามองสภาพตัวเองที่ทั้งเปื้อนคราบแอลกอฮอล์และรอยเลือดจางๆ“แล้วจะให้ฉันนอนยังไง ชุดก็ไม่มีเปลี่ยน เนื้อตัวก็มอมแมมไปหมดแล้วเนี่ย” เพลิงบ่นอุบริวมองท่าทางฟึดฟัดที่ไม่ได้ปฏิเสธคำชวนของเขาอย่างชอบใจ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเชิ้ตสีดำตัวโคร่งของเขาออกมาส่งให้เธอ“อ่ะ ใส่เสื้อของผมไปก่อน ถ้าคุณรู้สึกเหนียวตัวก็เข้าไปเช็ดตัวในห้องน้ำผมก่อนก็ได้ แต่อย่าให้แผลโดนน้ำเด็ดขาดนะ ไม่งั้นผมจะเข้าไปช่วยเช็ดตัวให้คุณเอง”เพลิงรีบคว้าเสื้อเชิ้ตแล้วเดินสะบัดหน้าหนีเข้าห้องน้ำไปทันที ผ่านไปครู่ใหญ่เพลิงก็เดินออกจากห้องน้ำมาด้วยท่าทางประหม่า ริวที่นั่งรออยู่บนเตียงถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย ภาพตรงหน้าของเขา คือเพลิงที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่ที่ยาวลงมาคลุมต้นขาเพียงเล็กน้อย กระดุมเม็ดบนที่ถูกเปิดทิ้งไว้เ

ภายในลิฟต์ส่วนตัวที่กำลังเคลื่อนที่ขึ้นสู่ชั้นบน มีเพียงเสียงทุบหลังและเสียงโวยวายของเพลิงที่ดังไม่หยุด ริวยังคงทำเป็นไม่สนใจและกอดหิ้วร่างบางพาดบ่าไว้แน่นราวกับน้ำหนักตัวของเธอไม่ได้เป็นภาระสำหรับเขาเลยสักนิด"ปล่อยเดี๋ยวฉันนี้นะ! นายกล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ พี่ชายฉันยังไม่เคยหิ้วฉันเป็นกระสอบข้าวแบบนี้มาก่อนเลยนะ!" "ผมไม่สน แล้วถ้าคุณไม่ยอมหยุดดิ้นละก็ ผมจะตีก้นคุณแล้วนะเด็กดื้อ" “ใครเป็นเด็กดื้อกัน ฉันโตแล้วนะปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้” เพลิงทั้งดิ้นทั้งด่า แต่กระโปรงเดรสที่รั้งขึ้นมาทำให้เธอทำอะไรไม่ได้ถนัดนัก“คุณเด็กกว่าผม 2 ปีถ้าไม่ให้เรียกว่าเด็กดื้อแล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรล่ะ เอาเถอะ ถ้าคุณอยากจะดิ้นต่อก็ตามใจเลย เพราะผมก็ไม่ติดหรอกที่จะได้เห็นต้นขาเนียนๆ ของคุณขณะที่หิ้วคุณไปด้วยแบบนี้น่ะ”ริวพูดน้ำเสียงจริงจัง จนคนบนบ่าถึงกับยอมหยุดขยับตัวแต่โดยดี แต่ก็ยังไม่วายเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิดพลางนึกสบถด่าในใจเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ริวก็เดินตรงเข้าไปในห้องนอนกว้างก่อนจะค่อยๆ วางเพลิงลงบนเตียง แต่ทันทีที่เพลิงเท้าแตะพื้น เธอก็ตั้งท่าจะพุ่งตัวหนีออกจากห้องทันที"จะไปไหน!" ริว

พนักงานสาวที่กำลังขวัญเสียหันมามองเพลิงด้วยความซึ้งใจ ก่อนรีบก้มหน้าแล้วอาศัยจังหวะที่กลุ่มผู้ชายกำลังงงกับการมาของเพลิงสลัดตัววิ่งหนีออกไปทันที ทิ้งให้เพลิงยืนประจันหน้ากับแขกขี้เมากลุ่มนั้นเพียงลำพัง“เฮ้ย! อะไรเนี่ย กำลังสนุกเลย” หนึ่งในกลุ่มผู้ชายที่ดูท่าทางกร่างที่สุดก้าวเข้ามาดักหน้าเพลิง “แกเป็นใครเนี่ย เข้ามาแส่ทำไม”“ฉันแค่มาเรียกพนักงานให้ไปทำงานต่อ หลีกทางด้วย ฉันจะกลับโต๊ะ” เพลิงตอบเสียงเย็น แววตาเริ่มมีความไม่พอใจฉายชัดออกมา“ไม่หลีกแล้วจะทำไม? ปากดีแบบนี้สงสัยอยากจะมาแทนที่เด็กคนเมื่อกี้สินะ”ชายคนนั้นไม่พูดเปล่า แต่มันกลับพุ่งเข้ามากระชากแขนของเพลิงอย่างแรง ด้วยความที่เธอใส่ส้นสูงและไม่ได้ระวังตัวจึงเสียหลักเซไปกระแทกกับโต๊ะด้านข้าง จนขวดและแก้วเหล้าตกลงมาแตก ทำให้เศษแก้วกระเด็นมาบาดแถวๆ แขนของเธอเข้า แต่ก่อนที่การ์ดที่ริวสั่งมาให้ช่วยดูแลเพลิงจะเข้ามาถึงตัวพวกผู้ชายเหล่านั้น เพลิงกลับทำในสิ่งที่ทำให้ผู้ชายทั่วไปไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะทำได้ พลัวะ!“พูดดีดีไม่ชอบ งั้นก็ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลเลยไป!”เธอไม่ได้รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวแต่กลับคว้าเก้าอี้ทรงสูงท

คำถามของศิลาทำให้เพลิงที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นจิบถึงกับสำลักออกมา ในขณะที่ริวกลับยิ้มมุมปากเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาลนลาน ของคนตัวเล็ก “ครับ ผมพูดจริง” “ผมตั้งใจจะจีบเพลิงจริงๆ และหวังว่าพี่ชายอย่างพวกคุณจะเปิดทางให้ผมด้วย”ริวตอบก่อนจะหันไปสบตาของศิลาตรงๆ เพื่อแสดงความจริงใจวาโยที่นั่งข้างๆ ถึงกับผิวปากหวืออย่าชอบใจ แต่ในขณะที่ริวกำลังคุยกับศิลาอยู่ วาโยก็ได้สังเกตเห็นว่าต่างหูที่ริวใส่นั้นคล้ายกับของเพลิงน้องสาวของเขามาก“เออ... จะว่าไป ต่างหูนายนี่มันแบบเดียวกับที่ยัยเพลิงใส่เลยนี่หว่า”เพลิงหน้าร้อนวาบ เธอรีบตวัดสายตาดุๆ ไปที่ริวทันที เป็นเชิงเตือนว่าห้ามปากมากเรื่องคืนนั้นเด็ดขาด แต่ริวเห็นท่าทางพยศนั่นแล้วก็ยิ่งนึกสนุก เขาหันไปตอบวาโยด้วยท่าทีที่ปกติ“อ๋อ... อันนี้ผมทำขึ้นมาเองน่ะ ชิ้นนั้นผมตั้งใจให้เพลิงไว้เป็นของแทนใจ เพราะเห็นว่าเธอชอบมันมากเลย”“ของแทนใจเหรอ?” วาโยขมวดคิ้วหันขวับไปมองน้องสาวตัวเองทันที “เดี๋ยวนะเพลิง ไม่กี่วันก่อนตอนเฮียถาม แกยังบอกเฮียอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่า แกซื้อมาใส่เองน่ะ แถมตอนนั้นแกก็พึ่งเจอคุณริวด้วยนี่ สรุปแล้วมันยังไงกันแน่ แกแอบไปกิ๊กกับริวก่อนพามาเจอพ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับความฝัน วันที่เรออนและแฟรงค์รอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็ได้มาถึง ณ บริเวณหน้าห้องคลอดที่ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษในคฤหาสน์ของพวกเขา สองว่าที่คุณพ่อก็ยังคงเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“นานเกินไปแล้วนะ นานเกินไปแล้ว” แฟรงค์พูดพึมพำกับตัวเองเป็นรอบที่ร้อย “ทำไมถึงนานขนาดนี้! มีอะไรเกิดขึ้นข้างในรึเปล่า!”“ใจเย็นก่อนสิ” เรออนพยายามปลอบ แต่ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดไม่ต่างกัน “หมอบอกว่ามันเป็นเรื่องปกติสำหรับครรภ์แฝด”“แต่หมอเป็นปีศาจ...แล้วฟีโลน่าเป็นเทพครึ่งมนุษย์! จะเอาอะไรมาเป็นปกติเล่า!”อุแว้ อุแว้!ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเริ่มเถียงกันอีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงร้องของทารกพร้อมกับประตูห้องคลอดก็ถูกเปิดออก หมอปีศาจเดินออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส“ขอแสดงความยินดีด้วยขอรับ!” หมอประกาศก้อง “คุณนาย...คลอดแล้วขอรับ! ได้ลูกแฝด ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง!”สิ้นคำประกาศนั้น เรออนและแฟรงค์ก็ถึงกับยืนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ความดีใจทั้งหมดจะพุ่งพล่านเข้าสู่หัวใจ พวกเขาโผเข้ากอดหมอด้วยความดีใจอย่างลืมตัว“พวกฉันเข้าไปดูนางได้หรือยัง!” แฟรงค์ถามอย่างร้อนรน“ใจเย็นๆ ก่อนขอรับ” หมอกล

ในทุกๆ เช้าหลังจากที่พวกเขาทั้งสามคอยเริ่มภารกิจผลิตทายาทตัวน้อย เรออนและแฟรงค์จะตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถามเดิมๆ ที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง“วันนี้...รู้สึกแปลกๆ บ้างรึเปล่า”และทุกครั้ง ฟีโลน่าก็จะส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มขบขันเสมอ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง...คำตอบของนางได้เปลี่ยนไป“ก็...นิดหน่อยค่ะ” นางตอบเสียงอ่อยขณะที่นั่งอยู่บนเตียง “รู้สึก...เหนื่อยกว่าปกติ แล้วก็เวียนหัวนิดหน่อยด้วย”เพียงได้ยินแค่นั้น เรออนและแฟรงค์ก็หันขวับมามองหน้ากันทันที ความกังวลฉายชัดขึ้นมาในแววตาของพวกเขาทั้งสอง“เวียนหัวเหรอ!” แฟรงค์พูดขึ้นอย่างร้อนรน “เป็นอะไรมากรึเปล่า!” “ฉันว่าเราควรตามหมอมาดูอาการของฟีโลน่าเดี๋ยวนี้ละ” เรออนกล่าวสรุปอย่างเด็ดขาดไม่รอช้า พวกเขาทั้งสองก็รีบไปตามหมอปีศาจคนเดิมมาทันที และหลังจากที่ทำการตรวจอย่างละเอียดแล้วนั้น...หมอก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุด“ขอแสดงความยินดีด้วยเป็นอย่างยิ่ง” หมอปีศาจกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น “คุณนาย...ตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว...และดูเหมือนว่าจะเป็นครรภ์แฝดด้วยขอรับ!”วินาทีนั้น โลกทั้งใบของเรออนและแฟรงค์ก็สว่างไสวขึ้นมาในทันที พวกเขาโผเข้า

หลังจากผ่านพ้นเรื่องวุ่นๆ ไปได้ บรรยากาศในคฤหาสน์ริมทะเลสาบก็กลับมาอบอวลไปด้วยความรักและความเข้าใจอีกครั้ง และเมื่อฟีโลน่าได้หายจากอาการปวดท้องและอารมณ์ที่แปรปรวน รวมถึงไม่มีเลือดระดูนางจนกลับมาเป็นปกติแล้วนั้นปฏิบัติการ “ปั๊มทายาท” ก็ได้เริ่มต้นขึ้นค่ำคืนแรกหลังจากที่ร่างบางเพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังจะเข้านอน ก็ต้องพบกับภาพของสองสามีที่นั่งรออยู่บนเตียงด้วยสายตาที่ลุกโชนราวกับสัตว์ป่าที่อดอยากมานานหลายวัน จนฟีโลน่ารู้สึกประหม่ากับสายตาที่จดจ้องมา“เอ่อ...มีอะไรรึเปล่าคะ” ร่างบางถามเสียงสั่น พลางกระชับเสื้อคลุมนอนให้แน่นขึ้น“วันนี้ประจำเดือนหมดแล้วใช่ไหม ยัยตัวเล็ก” แฟรงค์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน เขายิ้มเจ้าเล่ห์พลางตบที่นอนข้างๆ เป็นเชิงเชื้อเชิญ“ไหนๆ คุณหมอก็ได้บอกว่าร่างกายของเธอพร้อมสำหรับการมีเจ้าตัวน้อยแล้ว”“คืนนี้...” เรออนกล่าวเสริม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความต้องการ “พวกเราจะปรนนิบัติเธอจนกว่าจะมีทายาทตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นในบ้านหลังนี้เลยดีไหม”ร่างบางที่ได้ยินความปรารถนาของสามีทั้งสองก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปจูบที่ริมฝีปากของเรออนและแฟรงค์สลับกั

หลังจากร่างบางอธิบายอาการของตัวเองให้สามีทั้งฟังแล้วก็เดินเข้าไปนอนพักในห้อง และปล่อยให้บุรุษทั้งสองนั่งคิดวิเคราะห์ถึงอาการที่แปลกไปของคนรักแล้วนั้น พวกเขาก็มีความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในหัว...อาการคลื่นไส้...อารมณ์แปรปรวน?ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ประกายแห่งความตื่นเต้นและความยินดีอย่างสุดขีดก็ปรากฏขึ้นในแววตาของพวกเขาทันที“หรือว่า...” แฟรงค์พูดเสียงสั่น“ต้องใช่แน่ๆ” เรออนกล่าวสรุป แม้จะพยายามเก็บอาการ แต่รอยยิ้มบางๆ ก็ไม่อาจซ่อนเร้นความสุขไว้ได้ “ท้องแล้ว”ความคิดนั้นทำให้หัวใจของพวกเขาทั้งสองพองโตจนแทบจะระเบิด พวกเขากำลังจะได้เป็นพ่อคน! แต่แล้วความตื่นเต้นก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลเมื่อนึกถึงเลือดที่เห็นเมื่อเช้าที่ผ่านมา“แต่เลือดนั่น...มันจะเป็นอันตรายรึเปล่า” แฟรงค์ถามอย่างร้อนใจ“ข้าก็ไม่แน่ใจ...เราควรจะปรึกษาผู้ใหญ่”ไม่รอช้า ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปหยิบลูกแก้วสื่อสารของตัวเองทันทีแฟรงค์ติดต่อหาท่านหญิงเอลาร่า มารดาของตนด้วยความตื่นเต้น “ท่านแม่! ท่านแม่! ข้ามีข่าวดีจะบอก! ฟีโลน่านางท้องแล้วขอรับ!”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะอย่างยินดีของท่านหญิงเอลาร่าจะด

หลายเดือนผ่านไปหลังจากพิธีวิวาห์ของทั้งสามคนได้ถูกกล่าวขานว่ายิ่งใหญ่และอลังการที่สุดในรอบสหัสวรรษ ชีวิตของพวกเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในคฤหาสน์หลังงามริมทะเลสาบที่ออทัสได้มอบให้เป็นของขวัญในวันแต่งงานเช้าวันหนึ่ง ฟีโลน่าตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากทุกวัน ร่างกายที่เคยเบาสบายกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างประหลาด และที่สำคัญคือความรู้สึกปวดหน่วงๆ ที่บริเวณท้องน้อยซึ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ“อื้อ...” นางครางออกมาเบาๆ พลางขมวดคิ้ว“เป็นอะไรไป ยัยตัวเล็ก” เสียงทุ้มๆ ของแฟรงค์ที่นอนกอดนางอยู่จากด้านหลังดังขึ้นอย่างงัวเงีย เขาใช้จมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอของนางอย่างออดอ้อน“ไม่รู้สิ...รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเลย”ร่างบางพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่แล้วความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นริ้วขึ้นมาที่ท้องน้อยจนนางต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด และเมื่อนางก้มลงมองที่ผ้าปูที่นอนสีขาว ก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจคราบสีแดงสดหย่อมเล็กๆ ปรากฏอยู่บนนั้น…“!!!”นางสะดุ้งตัวแรงทันทีที่เห็นคราบเลือดนั้นจนแฟรงค์ที่กำลังเคลิ้มๆ อยู่ถึงกับสะดุ้งตื่นเต็มตา ขณะที่เรออนที่นอนอยู่อีกฝั่งก็ลืมตาขึ้นมามองอย่างสงสั

เมื่อประตูห้องรับรองถูกปิดลง แฟรงค์ก็เป็นคนแรกที่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดจะกลั้น “ฮ่าๆๆๆ! สะใจชะมัด! เมื่อกี้ท่านได้เห็นหน้าท่านพ่อกับท่านแม่ของพวกเราไหม! ซีดเป็นไก่ต้มเลย!”เรออนที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้จะไม่ได้แสดงท่าทีลิงโลดเท่า แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากก็บ่งบอกได้ถึงความพึงพอใจอย่างที่สุด เขามองไปยังออทัสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและขอบคุณอย่างสุดซึ้งทว่าฟีโลน่ากลับไม่รู้สึกเช่นนั้น นางมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดและเกรงใจ นางค่อยๆ เดินเข้าไปหาออทัสที่ยืนมองนางอยู่ด้วยสายตาที่อ่อนโยน “คุณออทัส...เอ่อ...คุณพ่อคะ” นางเอ่ยเสียงแผ่ว “หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้ท่านต้องลำบาก”ออทัสหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายื่นมือมาลูบศีรษะของนางอย่างเอ็นดู การกระทำนั้นอบอุ่นและคุ้นเคยราวกับที่บิดาผู้ล่วงลับเคยทำให้นางเสมอ “ไม่ต้องกังวลไปหรอก เด็กน้อย” เขากล่าว “เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย ความรักไม่ใช่สิ่งที่ผิด และการซื่อสัตย์ต่อหัวใจของตัวเองก็เช่นกัน”เขาจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของนาง “เจ้ามีนิสัยที่ตรงไปตรงมาและกล้าหาญเหมือนแม่ของเจ้านัก...นั่นคือสิ่งที่ข้าชื่นชม”“จากนี้ไป...จงจำไว้ให้ดี ฟีโ