สภาวะคลั่งรัก The Lunatic

“อึก...อ๊า...เบาลงหน่อยได้ไหม...เจ็บนะ...อย่ากัดดิ” เสียงครางกระเส่าของ ‘ซัน’ หนุ่มหล่อ ผมดำ ตาคม ดีกรีอัลฟ่าพิเศษที่เพรียบพร้อมไปทุกด้าน จนใครๆ ต่างก็หมายปอง จากจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในมหาลัย ตอนนี้เขากลับถูกเด็กหนุ่มอีกคนที่มีฟีโรโมนเหนือกว่า สอดแทรกแก่นกายร้อนและกระแทกกระทั้นเข้าใส่ไม่ยั้งจนจุกไปทั้งท้อง ร่างกายของซันสั่นสะท้านไปทุกอณู ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของอัลฟ่าถูกฉีกกระชากจนป่นปี้ สัญชาตญาณที่เคยสั่งให้เขาเป็นผู้ล่า บัดนี้กลับกรีดร้องให้ยอมจำนนต่อคนที่กำลังขย่มอยู่บนร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ชายคนนี้... คนที่เขาเจอโดยบังเอิญในคืนที่อาการรัทกำเริบอย่างรุนแรง กลิ่นหอมหวานเย้ายวนที่โชยออกมาจากร่างนั้นทำให้เขาสูญเสียการควบคุม มันเป็นกลิ่นที่เย้ายวนและน่าหลงใหลยิ่งกว่าโอเมก้าคนไหนๆ ที่เขาเคยได้เจอ แต่ภายใต้ความหอมนั้นกลับแฝงไปด้วยอำนาจกดข่มที่ทำให้อัลฟ่าพิเศษอย่างเขายังต้องยอมสยบ แต่ใครจะคิดว่าคนที่เขามองว่าเป็นเหยื่อชั้นดี จะพลิกกลับมาเป็นผู้ล่า ที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาจนจมดิน ดวงตาของชายหนุ่มที่เขาพึ่งได้พบภายใต้จันทร์เต

ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ที่รวมเหล่านักเรียน อัลฟ่า เบต้า และโอเมก้าไว้ด้วยกัน ที่นี่มีกฎในการอยู่ร่วมกันอย่างเท่าเทียมและไม่แบ่งแยกชนชั้นเพศ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นนักศึกษาที่มีเพศรองเป็นเบต้า และโอเมก้า เกินกว่า 70% และมีอัลฟ่าอยู่ประมาณเกือบๆ 30% ที่บอกว่าเกือบก็เพราะว่านอกจากเพศรองทั้งสามแล้ว ที่นี่ยังมีนักศึกษาที่เป็นอีนิกม่าซึ่งเป็นเพศรองสูงสุดรวมอยู่ด้วย เพียงแต่พวกเขาจะได้รับการปกปิดสถานะไว้ เพื่อความปลอดภัยของตัวพวกเขาเอง หรือหากไม่ใช่นักศึกษา ก็จะมีคณาจารย์บางท่านที่เป็นผู้สอนเป็นอีนิกม่ารวมอยู่ด้วย เพื่อคอยจัดการปัญหาต่างๆ ให้กับมหาลัย บรรยากาศในห้องเลคเชอร์รวมของคณะบริหารธุรกิจค่อนข้างวุ่นวาย เสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษาดังไปทั่วห้องโถงขนาดใหญ่ ซันก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนนักศึกษาคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ใกล้ทางเดินพากันหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ กลิ่นฟีโรโมนของเขาที่ปกติจะให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนแดดยามเช้า บัดนี้กลับแฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งจนวอดวาย เหล่าโอเมก้าและเบต้าที่อยู่ใกล้พากันตัวสั่นงันงก

ความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้ซันแทบไม่ฟังอะไร เขามั่นใจว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือคนเดียวกับคนเมื่อคืนอย่างแน่นอน แต่ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากตวาดออกไปอีกรอบ จมูกของเขาก็ได้รับรู้ถึงกลิ่นอะไรบางอย่าง มันเป็นกลิ่นจางๆ ที่ลอยออกมาจากตัวของลูน กลิ่นที่แตกต่างจากคนเมื่อคืนที่เขาเจอโดยสิ้นเชิง เมื่อคืนนี้กลิ่นกายของอีกฝ่ายคือกลิ่นควันไม้หอมผสมอายฝนที่เย้ายวนและทรงพลังจนสั่นคลอนสัญชาตญาณขอ งอัลฟ่าพิเศษอย่างเขาได้ แต่ตอนนี้กลิ่นที่เขาได้สัมผัสกลับเป็นกลิ่นหอมสะอาด บริสุทธิ์ และอ่อนโยนเหมือนกลิ่นแป้งเด็ก ความแตกต่างของกลิ่นทำให้ซันต้องชะงักไปชั่วขณะ ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน หรือว่าเขาจะจำคนผิด จังหวะนั้นเองที่ท็อปกับเคนรีบวิ่งเข้ามาสมทบ “ไอ้ซัน! มึงทำเหี้ยอะไรของมึงวะ!” ท็อปสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบเข้าไปจับแขนซันแล้วดึงออกจากลูน “ไปหาเรื่องน้องมันทำไม!” “ใจเย็นๆ เพื่อน น้องมันกลัวจนตัวสั่นหมดแล้ว” เคนพูดเสริม พลางส่งสายตาขอโทษไปให้ลูนกับริวที่ยืนหน้าซีดอยู่ “แต่กู

ซันพยายามอย่างมากที่จะหาจุดเชื่อมโยงระหว่างโอเมก้าขี้อายคนนี้กับอีนิกม่าผู้แข็งแกร่งในคืนนั้น...แต่ยิ่งมอง เขาก็ยิ่งสับสน ท่าทีของลูนที่นั่งเงียบๆ แผ่นหลังโค้งงอเล็กน้อยราวกับพยายามทำให้ตัวเองดูตัวเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ เวลาตักข้าวเข้าปากก็ทำอย่างเชื่องช้าและระมัดระวัง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาตรงๆ บทสนทนาส่วนใหญ่ก็มีแต่ริวที่เป็นคนตอบ ส่วนลูนทำเพียงแค่พยักหน้าหรือตอบรับในลำคอเบาๆ เท่านั้น มันคือภาพของโอเมก้าที่อยู่ในกรอบของความอ่อนแอ เหมือนลูกแมวตัวน้อยที่หวาดกลัวทุกสิ่งรอบตัวอยู่ตลอดเวลา ซันนึกย้อนไปถึงคืนนั้น… คืนที่ร่างเดียวกันนี้กลับมีแววตาที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง แววตาของนักล่าที่เต็มไปด้วยอำนาจและความดิบเถื่อน มือเรียวบางที่กำลังจับช้อนอย่างเก้ๆ กังๆ ในตอนนี้นั้น เคยเป็นมือเดียวกับที่บีบเคล้นร่างกายของเขาจนขึ้นรอยแดงได้อย่างง่ายดาย ฟีโรโมน... กลิ่นหอมสะอาดเหมือนแป้งเด็กยังคงลอยออกมาจากตัวลูนจางๆ มันเป็น กลิ่นที่บริสุทธิ์ และไร้พิษสงจนน่ารำคาญ ทุกครั้งที่ได้กลิ่นนี้ สัญชาตญาณอัลฟ่าของซันที่เคยตื่นตัว และเกรี้ยวกราด กลับรู้สึกสงบ

ดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามของชายหนุ่มแปลกหน้าจับจ้องมาที่ซันราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปถึงจิตใจ ซันรู้สึกประหม่าเพราะเขาไม่เคยรู้สึกถูกกดดันจากอัลฟ่าคนไหนได้เท่านี้มาก่อน แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ปล่อยฟีโรโมนออกมาเลยแม้แต่น้อย "คุณคือ...?" ครูพยาบาลเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน "ผมชื่อลีโอ เป็นพี่ชายของลูนครับ" ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มเรียบ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากซัน "เกิดอะไรขึ้นกับน้องชายของผมครับ" "เอ่อ...คือเด็กคนนี้เขาเกิดอาการช็อกหมดสติไป เพราะฟีโรโมนน่ะค่ะ" ครูพยาบาลอธิบายอย่างรวดเร็ว "แต่น่าจะเกิดจากความเข้าใจผิดกันนิดหน่อย นักศึกษาคนนี้เขาคงไม่ได้ตั้งใจ" ประโยคหลังเธอหันมาพูดเพื่อช่วยแก้ต่างให้ซัน แต่ดูเหมือนลีโอจะไม่ได้สนใจคำอธิบายนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาก้มลงมองใบหน้าซีดเซียวของน้องชายที่ยังคงไม่ได้สติ ก่อนจะค่อยๆ ช้อนตัวอุ้มขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางความตกตะลึงของซัน ในจังหวะนั้นเอง เขาก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับซันอีกครั้ง คำถามที่หลุดออกมาจากปากของเขากลับทำให้