Chapter: 14 วัน ขอรักฉันคืน : ตอนพิเศษ 3นัยน์ตาสีสนิมมองเธอด้วยความรู้สึกรักและรักอย่างท่วมท้นจิตใจ นิ้วเรียวเอาแต่เกลี่ยไล้ผิวแก้มนวลเนียน เขาทำรักกับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันภายในกระท่อมไม้หลังงามเพื่อดื่มกินน้ำผึ้งพระจันทร์อันหวานหอมอย่างไม่รู้เบื่อและหลังจากวันนั้นต่อมาอีกไม่ถึงปี นายหญิงของไร่หัสดินทร์ก็ได้ให้กำเนิดแฝดชายหญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งสองถอดเค้าความสวยหล่อของพ่อแม่ออกมาได้อย่างไร้ที่ติเมื่อคลอดแล้วณรันดายิ่งสวยสะพรั่งขึ้นไปอีก และเพราะอย่างนั้นอธิปจึงยังตั้งหน้าตั้งตาปั๊มลูกต่อไป จนกระทั่งชายหนุ่มได้รับฉายาจากนายแพทย์รวิชญ์ว่า...เฮียหื่น!!!เขายืนกอดอกมองดูลูกชายตัวน้อยกำลังเล่นซนอยู่กับรวิชญ์ท่ามกลางท้องทุ่งหญ้าสีน้ำตาลทอง ข้างๆ กัน ณรันดากำลังสานดอกไม้ป่าเป็นมงกุฎแสนงามเพื่อสวมให้กับลูกสาวคนเล็ก โดยมีบรรดาสาวๆ คนสนิท และเด็กรับใช้นั่งล้อมวงแสงแดดสีทองยามสายันห์ช่างดูอบอุ่น ทุกแห่งหนของไร่หัสดินทร์เต็มไปด้วยความสดชื่นเบิกบาน บ้านกลายเป็นบ้าน ผู้หญิงคนเดียวที่เขารักและลูกน้อยทำให้ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความสุขที่ถูกเติมเต็ม ทุกอย่างงดงามเรียบง่าย และเป็นไปตามธรรมชาติของชีวิตที่ควรเป็นชีวิต
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: 14 วัน ขอรักฉันคืน : ตอนพิเศษ 2อธิปเดินเข้ามาโอบกอดภรรยาจากทางด้านหลัง เขาจุมพิตแผ่วเบาที่แก้มนวล ก่อนใช้ปากและลิ้นอุ่นร้อนก่อกวนขบเม้มติ่งหูและซอกคอขาวผ่อง มือไม้ทั้งสองแยกกันเลื่อนขึ้นลงสัมผัสทรวงอกอวบอิ่มและเนินเนื้อสาวภายใต้กระโปรงพลิ้วบาน“อื้อ คนบ้ากาม ยังไม่ทันเข้าบ้านก็หื่นใส่เดียร์แล้วนะคะ รู้จักอายฟ้าอายดินบ้าง”อธิปได้ยินแล้วก็อดหัวเราะขันไม่ได้“อายทำไมมีอะไรกันในน้ำยังเคยมาแล้ว เดียร์อย่างอแงได้มั้ย” ครั้นพูดจบร่างบางก็ลอยหวือเพราะถูกอุ้มอีกครั้ง อธิปพาเธอเดินเข้าบ้านตั้งใจจะดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กับภรรยาอีกรอบ คิดไว้ว่ารุ่งสางของวันพรุ่งนี้เขาถึงจะพาเธอออกมา“ร่วมมือกันหน่อยนะเดียร์น่า สองสามวันนี้พี่จะเสกเด็กแฝดเข้าท้องเดียร์ให้ได้” อธิปกระซิบบอกข้างหูภรรยาเรียวลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกค้นหาความหวาน กลีบปากบอบบอบถูกขบเม้มยั่วเย้าอย่างถือสิทธิ์ มือหนาหนักลูบไล้ไปตามรอยแยกของกลีบดอกไม้แสนงาม ก่อนวกขึ้นมาเคล้นคลึงทรวงอกอวบสล้างผลิพุ่ง“คุณใหญ่ขา เมื่อไรจะอิ่มเสียที ได้โปรดเถอะ นี่รอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้” เสียงหวานของคนบนที่นอนร้องห้าม ไม่นานเรียวขาของเธอก็ถูกจับแยกออกจากกันอีกครั้งมือบางพยายามรั้งตัวเขาไว้ แ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: 14 วัน ขอรักฉันคืน : ตอนพิเศษ 114 วัน ขอรักฉันคืน : ตอนพิเศษ หลังงานแต่งงานในตำนานของอธิปและณรันดาซึ่งกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์เพียงชั่วข้ามคืน สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันก็ตื่นเช้าขึ้นมากินอาหารและสูดอากาศบริสุทธิ์ที่เฉลียงหลังบ้านสุดแนวสายตาเป็นทะเลสาบสีคราม มีทุ่งกว้างดารดาษด้วยดอกไม้ป่าและหญ้าน้ำพุที่กำลังถูกสายลมพัดพลิ้วโดยแขกซึ่งเป็นเพื่อนสนิททั้งหมดยังอยู่กันครบ ไม่ว่าจะเป็นรวิชญ์ ภารินทร์ หรือมนต์ชนก ทุกคนต่างได้รับเชิญให้อยู่ร่วมฟังการเปิดพินัยกรรมของท่านหัสดินทร์กับทายาททั้งสองด้วยและหลังจากที่ทุกคนกินอาหารอิ่ม อธิปก็พยักหน้าให้ทนายความถือแฟ้มพินัยกรรมเข้ามา“ข้าพเจ้า นายหัสดินทร์ อัศวกุล ได้ทำพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นในขณะที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน เพื่อแสดงเจตนาว่าเมื่อข้าพเจ้าได้ถึงแก่กรรมให้ยกทรัพย์สินทั้งหมดของข้าพเจ้าทั้งหมดตกสู่นางสาวณรันดา นรารักษ์ ไม่ว่าจะเป็นหุ้นในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ เงินฝากหรือเงินสด ขอยกให้ผู้มีรายชื่อดังกล่าวจนหมดสิ้นเพียงผู้เดียว ลงชื่อ นายหัสดินทร์ อัศวกุล”จบการอ่านพินัยกรรมของทนาย ทุกคนต่างก็ยิ้มพลางส่ายหน้าให้กับความช่างคิดของคนตาย“เอาตรงๆ นี่ก็สรุปได้ว่าคุณลุงจัดกา
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: 14 วัน ขอรักฉันคืน : บทที่ 42ด้านภารินทร์ก็กอดแขนเจ้าบ่าวไว้ “เล่นกันเป็นเด็กๆ ไปได้นะคะ กลับเข้าไปในงานกันเถอะค่ะ ใกล้ถึงช่วงพิธีการแล้ว แก๊งพวกเรายังมีเวลาคุยกันอีกเกือบทั้งชีวิต” ช่างภาพสาวคิดไว้อย่างนั้นจริงๆ มิตรภาพเป็นสิ่งสวยงาม ไม่มีการติดค้างใจใดๆ ต่อกันอีก เธอมาที่นี่เพื่อร่วมแสดงความยินดีกับณรันดาและอธิปด้วยความจริงใจ… ได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันเดินกลับเข้าไปภายในงาน สื่อมวลชนและแขกเหรื่อมากมายต่างยืนให้เกียรติแก่คู่บ่าวสาว แสงแฟลชสว่างวาบไม่เว้นแม้แต่วินาที กลีบดอกไม้สีหวานถูกโปรยปรายพร่างพรมลงมาสร้างบรรยากาศให้หวามหวานเปี่ยมไปด้วยมนตร์รักอันน่าอัศจรรย์ เบื้องหน้าแท่นพิธีมีเค้กเก้าชั้นและแชมเปญทาวเวอร์ถูกจัดวางไว้อย่างอลังการ “ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบเดียร์ วินาทีแรกที่เราได้เจอกันตั้งแต่ยังเด็ก ผมก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ คือคนที่ผมจะต้องรักและปกป้องไปตลอดชีวิต” เมื่อสิ้นสุดพิธีท่ามกลางสักขีพยานนับร้อยๆ คน อธิปก็กล่าวความรู้สึกเขาที่มีต่อเจ้าสาวออกมา ทำเอาบรรดาคนสนิทต่างยิ้มด้วยความยินดี “เธอคู่กันมาแต่ไหนแต่ไร ต่อให้ขอบน้ำขวางหน้าขอบฟ้าขว
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: 14 วัน ขอรักฉันคืน : บทที่ 41เธอมองไปรอบๆ บริเวณงานด้วยความชื่นชม มนต์ชนกเนรมิตงานวันนี้ได้งดงามสมใจเธอจริงๆ งานแต่งในสวนสวยภายใต้ร่มเงาเขียวขจีและแสงแดดยามเช้าอันสดใส แปลงดอกไม้สีม่วงเข้มส่งกลิ่นหอมอบอวลและงดงามอย่างละลานตา ทุกแห่งเต็มไปด้วยความหวานและความรักลาเวนเดอร์ในงานวันนี้หมายถึง การรอคอยอย่างมีความหวัง ความทรงจำอันแสนงดงาม เปรียบดังคำอวยพรให้ประสบความสำเร็จ และชีวิตมีแต่ความสวยงามรุ่งโรจน์เธอรักกุหลาบ แต่ไม่อาจเพิกเฉยต่อดอกไม้ที่เป็นตัวแทนของการได้เกิดใหม่ การฟื้นตื่นขึ้นมาเพื่อพบความหวัง อันเป็นความหมายของดอกไม้ชนิดนี้ได้เลย สายลมอ่อนๆ พัดปลายช่อดอกพลิ้วระบัดณรันดาเอื้อมไปจับมือเพื่อนรักมากุมไว้ “ที่ตัดเธอออกจากตำแหน่งผู้จัดการตอนนั้นก็เพราะฉันเองก็ตัดสินใจจะออกจากวงการแล้วเหมือนกัน ถ้าได้แสดงหนังเรื่องนั้นต่อก็แพลนไว้ว่าหลังปิดกล้องคงต้องแถลงข่าวอำลาวงการอีกครั้ง เธอมารอฉันล่วงหน้าอยู่ในที่ที่เธออยากอยู่แบบนี้ก็ดีแล้วนี่ เวลาฉันทุกข์เธอไม่เคยทอดทิ้งไปไหน เพราะฉะนั้นคิดเหรอว่าคนสวยอย่างฉันจะใจดำปล่อยให้เพื่อนรักอดตายจริงๆ” มนต์ชนกเลยบีบมือเธอตอบพร้อมกับยิ้มให้อย่างรู้กัน
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: 14 วัน ขอรักฉันคืน : บทที่ 40แต่ณรันดารีบเบ้ปาก “มีเวลาอึ้บเมียมากกว่า อยู่กับคุณใหญ่เปลืองพลังชีวิตชะมัด ถ้าเดียร์จะป่วยก็ป่วยจากคุณใหญ่เนี่ยแหละ ฟ้าสางยังมีหน้าจะมาขออีก” “แหม ทำไงได้ก็เมียพี่ทั้งสวยทั้งแซบนี่ น่ารักว่าง่ายก็เป็น ออดอ้อนก็เก๊งเก่ง แถมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัวอีกต่างหาก” ขณะที่พูดมือไม้ก็ลูบไล้หัวเข่าหญิงสาวไปด้วย หูตาเขาพราวระยับ และ ณรันดาก็เกลียดนัยน์ตาคมวาวคู่นั้นเสียเหลือเกิน “พอได้แล้วค่ะ เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิด” เธอปัดมือเขาออก ก่อนสอดส่ายสายตามองหาคริส เนื่องจากพอเขาตอบคำถามเธอเสร็จก็เดินหายไปทางไหนไม่รู้ “นี่ จะทำแบบนี้จริงๆ เหรอ คิดดีแล้วหรือยัง เดียร์ใช้โอกาสครั้งที่สองทางการแสดงหมดไปแล้วนะ แม้ว่าพี่จะมีเงินแต่ก็ซื้อจิตใจใครให้มารักมาชื่นชมเมียตัวเองไม่ได้หรอก” และดูราวกับว่าอธิปจะล่วงรู้จิตใจเธอ ณรันดาจึงหันมาพูดกับเขาอย่างตัดใจ “ปล่อยให้เดียร์ทำแบบนี้เถอะค่ะ เดียร์เองก็อยากเป็นฝ่ายมอบโอกาสให้คนอื่นบ้าง หากโอกาสนั้นมันจะมีความหมายต่อเขามากกว่าเดียร์ อีกอย่างเดียร์ก็บรรลุความฝันที่ตั้งใจทำให้แม่ ทั้งยังได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว... การลาจอครั้งนี
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: ทรายสีกุหลาบ : บทที่ 137“ไม่ว่าใครก็เป็นเจ้าหญิงได้ทั้งนั้นล่ะค่ะคุณพ่อ หากว่าพวกเธอได้พบกับรักแท้ จากผู้ชายที่รักจริง และเป็นสุภาพบุรุษ ความสุขมันอยู่ที่ใจค่ะ” ผู้เป็นลูกสาวกล่าวคำคม ซึ่งมีคนข้างๆ คอยปรบมือให้ “ว่าแต่ ที่คุณลงทุนเดินทางจากเคนต์มาเยี่ยมพวกเราถึงที่คูฮาร์เนี่ย แค่เพราะต้องการเอาหนังสือเล่มนี้” สุลต่านซานาลชูหนังสือเก่าแก่ทั้งหนาหนัก เก่าจนถึงขนาดหน้ากระดาษแทบจะเปื่อยยุ่ย ชูสูงขึ้นเสมอพระพักตร์แล้วกล่าวต่อ “เอามาให้ไลเกอร์แค่นั้นเองน่ะนะ มันหนังสืออะไรกันคุณทวด สำคัญขนาดนั้นเลยเชียวเหรอ ผมว่าเขายังอ่านไม่ออกด้วยซ้ำ” พระองค์รับสั่งอย่างเป็นกันเองด้วยคำถามติดตลก และท่าทางอย่างนั้นก็ชวนให้คนเป็นพ่อตารู้สึกขัดใจยิ่งนัก “นี่อย่าดูถูกกันเชียวนะสุลต่านซานาล หนังสือเนี่ย Winnie and The Pooh ของ A. A. Milne. ฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกเลยเชียวนะ เหมือนที่เจ้าชาย แฮรี่ทรงมอบให้พระราชนัดดา เจ้าชายหลุยส์แห่งเคมบริดจ์ไง ผู้ดีอังกฤษ ก็มักจะคิดอะไรที่ล้ำลึกทรงคุณค่าแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ” ในฐานะเป็นพลเมืองของสหราชอาณาจักรเต็มขั้น เมอเรย์ก็อดไม่ได้ที่จะคุยโว แต่ทว่าทั้งคู่ยังไม่ทันได้ทุ่มเถียงกัน
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: ทรายสีกุหลาบ : บทที่ 136“ถ้าคืนนั้นฉันต้องเสียเธอไป โลกของฉันวันนี้จะไปยังไงนะ คงจะเป็นสีเทา ไร้สีสันไร้ความสุขไปชั่วชีวิต นึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่าจะอยู่ได้ยังไงโดยไม่มีเธอ...เพราะฉะนั้น ต่อไปนี้สัญญากับฉันนะอันนา อย่าปล่อยมือจากฉันเด็ดขาด เพราะฉันจะดูแลเธอด้วยชีวิตของฉันเอง” ชายหนุ่มบอกอย่างหนักแน่น และคนในอ้อมกอดก็รีบรับคำ“แน่นอนค่ะราล์ฟ ฉันสัญญา ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณไม่ไปไหน เป็นทุกอย่างที่คุณต้องการเช่นกัน...แต่ถึงอยากจะไปก็คงไปไม่ได้หรอกมั้ง เพราะหัวใจฉัน...อยู่กับคุณมาตลอดแล้วนี่ ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน...ที่นี่” อันนาบอกกับเขาด้วยความสัตย์จริง ดวงตาที่จับจ้องเขาเปล่งประกายระริก ก่อนริมฝีปากจะแย้มยิ้มชวนให้ติดตรึงใจ“ให้ตายเถอะ หวานจริงๆ คิดถึงใจคนอื่นบ้างมั้ย เพราะเธอหวานขนาดนี้ไง ฉันถึงอดใจไม่ได้ทุกที...ใครจะเมาท์ก็ช่างเถอะ ขอแค่ได้ทำรักกับเธอให้ชื่นใจก็พอ ต่อให้ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทั่วโลก ฉันก็ไม่สน” คนอดใจไม่ไหวตีขลุมหน้าตาย ไม่พูดเปล่า มือเรียวของราล์ฟยังจัดการรูปซิปชุดสวยของอันนาออก ไม่นานเรือนร่างอรชรจึงเหลือเพียงบิกินี่สีหวานปรากฏแก่สายตา และชายหนุ่มก็ค่อยๆ ปลดเปลื้องพันธนาการของตนเองออกเช
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: ทรายสีกุหลาบ : บทที่ 135เขาสัญญากับตัวเองว่า...จะจดจำมิตรภาพที่แสนงดงาม ระหว่างเธอ และเขาตลอดไป... เช่นเดียวกับที่อื่นๆ เมื่อสายลมของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านมาเยือนเวอร์มอนต์อีกครั้ง ทุกอย่างที่นี่ก็ถูกย้อมให้กลายเป็นสีส้มแดง ถึงเจิดจ้าแต่ก็อบอุ่น...แสงแดดอ่อนลอดผ่านพุ่มใบเมเปิลลงมา กระทบเข้ากับริ้วคลื่นเล็กๆ ของแม่น้ำแซกตันที่ไหลผ่านแก่งหิน ก่อเกิดเป็นพรายรุ้งระยิบระยับ ฝูงปลาเทราต์แหวกว่ายทวนกระแสด้วยความรื่นรมย์อันนายิ้มให้กับความงดงามของทุกสรรพสิ่งรอบตัว ก่อนหมุนร่างกลับมายิ้มกว้างให้กับคนที่ตระกองกอดเธอไว้จากทางด้านหลังเจ้าของนัยน์ตาคมสีมรกต จับจ้องดวงหน้างามอย่างไม่วางตา เขาเพิ่งถอดเสื้อหนังและโยนแว่นกันแดดทิ้งไปบนเบาะหลังรถเปิดประทุนคันงาม ก่อนนัยน์ตาทรงเสน่ห์คู่นั้น จะส่งกระแสเชิญชวนอ่อนหวานให้กับเธอ ทั้งคู่ยืนอยู่กึ่งกลางสะพานพอดี โดยมีฝูงผีเสื้อตัวน้อยโบยบินอยู่รอบๆ“คุณคือทุกอย่างที่ฉันฝันถึง ไม่ว่าจะถอดใจ ยอมแพ้ หนีไป หรือเริ่มใหม่ ไม่ว่าจะตัดสินใจทำอะไร ใจฉันก็มีแต่คุณ” อันนากระซิบบอกเขา นัยน์ตาสีอำพันเปล่งแววหวาน พร้อมกับวาดวงแขนขึ้นโอบรอบคอราล์ฟเอาไว้ ส่วนเขาก็โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจ้อ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: ทรายสีกุหลาบ : บทที่ 134... 7 เดือนต่อมา... หลังเคลียร์งานไตรมาสสุดท้ายของแบรนด์เมลานีจบลง เวสต์ก็เตรียมเก็บข้าวของเพื่อเดินทางไปสานงานพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่ที่ซิดนีย์ตามความต้องการของบิดาต่อ เขาแวะยิ้มอำลาให้กับภาพงดงามของ อันนา ที่ปรากฏอยู่บนหน้านิตยสารดังระดับโลกปักษ์ล่าสุด ซึ่งเป็นภาพของเธอในงานพระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างหญิงสาวกับกษัตริย์ราล์ฟ ราฟาเอล อัลอัชรี ซึ่งจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ไล่เลี่ยกันกับพิธีราชาภิเษกของกษัตริย์ราล์ฟชุดเจ้าสาวของเธอออกแบบโดยมารดาของเขา ซึ่งมันจะกลายเป็นตำนาน เช่นเดียวกับเรื่องราวดุจเทพนิยายของชีวิตเธอ ที่กำลังกลายเป็นแรงบันดาลใจยิ่งใหญ่ให้กับบรรดาสาวๆ จากทั่วโลก เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้า เรือนผมดุจเส้นไหมสีทอง จับจ้องดวงหน้าสวยหวานของผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ขโมยหัวใจเขาไปแล้วได้แต่ยิ้มส่ายหน้า อดไม่ได้ต้องไล้ปลายนิ้วไปบนผิวแก้มเนียนใสของคนในภาพถ่าย ดวงตาจับจ้องรอยยิ้มใสกระจ่างของเธอด้วยความหลงใหล ดวงตาสีอำพันของอันนาราวกับเปล่งแสงได้เช่นเดียวกับดวงดาว เธองดงามจับใจเขายิ่งนัก ซึ่งจังหวะนั้นเป็นขณะเดียวกับที่ใบไม้รูปหัวใจของต้นลินเดนจากเซ็นทรัลพาร์ก ปลิวตาม
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: ทรายสีกุหลาบ : บทที่ 133“ก็ดีเหมือนกันนะ หากฉันจะต้องจากโลกนี้ไป อย่างน้อยก็ยังได้ตายในผืนดินที่ฉันรัก ดินแดนแห่งทะเลทรายสีกุหลาบ” อันนาพึมพำกับห้วงคำนึง หัวใจล่องลอยไปไกลแสนไกล ถึงเจ้าของร่างสูงเพรียว ใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มสะกดใจ และดวงตาคมสีมรกตเปี่ยมเสน่ห์ เธอยิ้มให้เขาจากความมืด หัวใจปวดปร่า และเมื่อเหนื่อยล้าเกินไป จนสุดจะยื้อ อันนาก็ตัดสินใจ...ปล่อยมือ... “ลาก่อนราล์ฟ เท่านี้ก็มากเกินกว่าที่ฉันฝันไว้แล้ว” จบประโยคนั้นร่างทั้งร่างของหญิงสาวก็ค่อยๆ จมดิ่งลึกลงสู่ก้นแม่น้ำ เธอยอมจำนนต่อทุกอย่าง เพราะหมดหนทางจะยื้อชีวิตตัวเอง หวังใจเพียงว่าเหตุการณ์นี้ จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่คำสาปร้ายจะมีผลต่อผู้ครอบครองอาเคเซียห์... แต่แล้ว แสงสว่างจ้าของดวงไฟขนาดใหญ่ ที่สาดตามร่างเธอลงมาในน้ำก็วาบเข้ามาในประสาทรับรู้ช่วงสุดท้าย พร้อมกับเสียงทุ้มเข้มที่ตะโกนก้อง “ไม่!!!!!!... อันนา แข็งใจไว้ เธอต้องไม่เป็นอะไร เราสัญญากันแล้วนี่” จบประโยคนั้นมือแสนอบอุ่นของราล์ฟ ที่กระโจนลงจากเรือทันทีที่เห็นร่างอันนากำลังจะจมหายไปต่อหน้า ก็ยื่นมาคว้ามือเธอไว้ พร้อมกับดึงตัวหญิงสาวโผล่พ้นน้ำขึ้นมา และทันทีท
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: ทรายสีกุหลาบ : บทที่ 132ครั้งแรกที่ราล์ฟได้ดินแดนแห่งนี้มา แม้เขาจะเคยเยาะเย้ยถากถางไปว่าภายใต้ผืนทรายพวกนั้นไม่มีค่าอะไร แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ทั้งเขา และหลานต่างก็ซึ้งแก่ใจดีว่าสมบัติล้ำค่าที่จะพลิกฟื้นชะตาคูฮาร์ได้ ล้วนแล้วแต่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้ผืนทรายสีกุหลาบแห่งนี้ที่เดียว “ส่วนเรื่องลอบวางระเบิด พ่อเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า ใคร ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด จึงได้เดินทางมาหาคำตอบด้วยตัวเองที่นี่ยังไงล่ะ” ครั้นฟังรับสั่งนั้นจบ ราล์ฟก็มีสีหน้างุนงง แต่เพียงไม่นานหลังจากที่องค์สุลต่านทรงปรบมือส่งสัญญาณให้องค์รักษ์หลวงซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นทหารชั้นเยี่ยมที่สุดของคูฮาร์ นำพยานคนสำคัญจากเหตุการปะทะกันเมื่อครู่ออกมา เจ้าของนัยน์ตาสีมรกตก็หันมามองบิดา ด้วยประกายตามีความหวังทันที “นั่น เขารอดชีวิตจากเหตุการณ์เมื่อครู่อย่างนั้นเหรอ แล้วอย่างนี้เขาเห็นอันนาหรือเปล่า เธออยู่ไหน ถามเขาที ได้โปรด” ราล์ฟปราดจะเข้าไปหาคำตอบเอง แต่ถูกเวสต์กับราอูลช่วยกันรั้งตัวไว้เสียก่อน เพราะเกรงพยานที่กำลังเจ็บ จะได้รับความกระทบกระเทือน“นอกจากเจ้านี่จะสารภาพว่าชีคอาร์มาและเจ้าชายฮัฟดีนเป็นผู้บงการเรื่อง
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-20
Chapter: บุพเพทะเลดาว : บทที่ 35“คุณบัวชมพูชอบเพลงล้านนาหรือครับ ผมสังเกตเห็นว่าคุณน่าจะชอบเพลงที่เล่นเมื่อครู่นี้” เจ้าพงษ์ภมรถามเธอด้วยสีหน้ายิ้มๆ และหญิงสาวก็รีบพยักหน้าตอบรับด้วยความตื่นเต้น“ใช่ค่ะ ฉันชอบเสียงเพลงที่มีเสียงเครื่องดนตรีพื้นบ้านรวมอยู่ด้วย รู้สึกราวกับว่าสามารถสัมผัสได้ถึงวิถีชีวิตของผู้คนท้องถิ่น ดูเพ้อเจ้อไปหน่อยใช่ไหมคะ แต่ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นะ” บัวชมพูบอกอย่างอายๆ แต่คิมหันต์กลับเชื่อเธออย่างสนิทใจ เพราะเมื่อบ่ายบัวชมพูก็เพิ่งแสดงให้เขากับกู๋ซ่งได้เห็นว่า เธอคนนี้มีสายตาที่มองทุกอย่างด้วยความลึกซึ้งเพียงใด แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงแค่เขาคนเดียว ที่เห็นความพิเศษนี้“คุณคิมโชคดีมากนะครับที่มีเลขาสวย แถมยังมองอะไรด้วยสายตาที่ละเอียดอ่อน” ดวงตาดำจัดเป็นประกายขณะกล่าวชม นั่นจึงยิ่งทำให้คิมหันต์รู้สึกขุ่นเคือง“เอ... ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะครับ ว่านั่นจะใช่คุณสมบัติของเลขาที่ดีหรือเปล่า เอาเป็นว่าแค่ดื้อน้อยลงกว่านี้ ผมก็พอใจแล้ว” ประโยคนั้นเหมือนคิมหันต์จงใจดักคอเจ้าพงษ์ภมรกรายๆ แต่คนที่ไม่รู้อะไรอย่างบัวชมพูกลับหันมามองเขาตาเขียว“ฉันจะดื้อเฉพาะกับบางคนเท่านั้นล่ะค่ะ... เอ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-21
Chapter: บุพเพทะเลดาว : บทที่ 34ชายหนุ่มปรายตามองไปยังกู๋ซ่งซึ่งกำลังนั่งร่วมวงอยู่กับบรรดาเพื่อน ๆ พ่อค้านายธนาคาร และนักธุรกิจหอการค้าระดับจังหวัด บรรยากาศภายในวงนั้นเต็มไปด้วยความสนุกสนานเฮฮาระหว่างนี้ท่านพ่อเมืองก็กล่าวเชื้อเชิญให้ทุกคน คอยจับตามองไปยังเวที ซึ่งเป็นลานกว้างยกพื้นสูงขึ้นศอกหนึ่งที่กลางเรือน เพราะกำลังจะมีการแสดงชุดสำคัญดังนั้นในตอนนี้ เสียงเพลงพื้นเมืองที่บัวชมพูเกิดติดใจก่อนเข้างานก็ได้หยุดบรรเลงลง พร้อมกับมีกลองจังหวะจะโคนหนักหน่วง แผดเสียงดังขึ้นแทน เรียกความสนใจจากแขกในงานให้จับจ้องด้วยความสนใจ“โอ้โห สวยจังเลยค่ะ ฟ้อนหรือคะเนี่ย” บัวชมพูร้องถามด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นหญิงสาวชาวเหนือสวมชุดล้านนา ตัวเสื้อเป็นผ้าแพรแขนกระบอกกับซิ่นลวดลายวิจิตร เกล้าผมทรงสูงประดับดอกไม้ไหว มีสไบคล้องแขน ค่อยๆ ก้าวออกมาวาดลวดลายอ่อนช้อยร่ายรำ“การแสดงชุดนี้เรียกว่าฟ้อนไตครับ เป็นการฟ้อนของชาว ไทใหญ่ซึ่งส่วนมากอาศัยอยู่แถบนี้ เพื่อต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง” นักการเมืองหนุ่มคนหนึ่ง ขยับเข้ามาช่วยอธิบาย ส่งให้ท่ากรีดกรายอ่อนหวานของนางรำเหล่านั้น มีความหมายลึกซึ้ง“สวยมากเลยค่ะ ดนตรีที่เล่นประกอบหลังเสียงกลอง
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-21
Chapter: บุพเพทะเลดาว : บทที่ 33แหวกม่านหมอกงาม ยามหนาวสุดเหนือบัวตองเหมือนทองผาเจือ งามเหลือจะพรรณนา อ้อมกอดขุนเขาแม่สะเรียงดังเวียงเทวา สลับซับซ้อนเสียดฟ้า ประหนึ่งว่าวิมานฉิมพลี บัวชมพูได้ยินเสียงเพลงล้านนา บรรเลงด้วยเครื่องสายสะล้อ ซอซึงครวญแผ่วมาตามลมก็พยายามมองหาที่มาของเสียง ส่วนคิมหันต์นั้น พอลงจากรถพร้อมกับเธอได้ เขาก็มัวแต่จับมือทักทายกับบรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ภายในงานจึงไม่ทันได้สนใจอะไรต่อเมื่อว่าง และหันมาเห็นหญิงสาวที่ยืนข้างๆ กำลังทำท่าเหมือนมองหาสิ่งใดอยู่ จึงได้เอ่ยถาม นัยน์ตาคมเปล่งประกายระยับอย่างพึงใจ เมื่อเห็นเลขาของตน สวยสะพรั่งอยู่ในเดรสเข้ารูปสีกลีบบัวคอปาด เผยให้เห็นลาดไหล่กลมกลึง“มองหาอะไรอยู่งั้นเหรอคุณเลขาคนสวย” คนรูปหล่อตีหน้ายิ้มแกล้งยั่ว เธอเลยหันมามองค้อน“ไม่ต้องมาปากหวานกับฉันเลยค่ะ ฉันไม่หลงกลคุณหรอก” หญิงสาวประชด คิมหันต์ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาจึงแค่หัวเราะร่วน“เธอสวยจริง ๆ คืนนี้ สวยหวานกว่าวันที่ทำงานเป็นนักร้องในบาร์ของพอลลีนวันนั้นอีก แต่ครั้งนั้นก็สวยเปรี้ยว เซ็กซี่เป็นบ้า ทำเอาฉันเพ้อติดกันไปหลายคืน”คราวนี้บัวชมพูนึกอยากหาอะไรมาทุ่มใส่หน้าเขาจริง ๆ หญิงสาวถอนหายใจอย่างร
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-21
Chapter: บุพเพทะเลดาว : บทที่ 32“ขอโทษบัวชมพู ฉันขอโทษ ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ มันว้าวุ่นไปหมดเลยตอนนี้ พลาดหวังเจ็บใจ และแค้นภาสกรปนกัน ไปหมด ใจเย็นๆ ก่อนนะ ยกโทษให้ฉันก่อน” คนผิดรวบมือเธอไว้แล้วพยายามแก้ตัว แต่หญิงสาวไม่อยากฟัง“ไปให้พ้น คนบ้า คุณมันบ้า... และฟังเอาไว้นะ ฉันจะลาออก” บัวชมพูสะบัดตัวเดินหนี ริมฝีปากเห่อแดงเพราะรสจุมพิตแสน วาบหวามของอีกฝ่าย เธอขบเม้มมันเข้าหากันอย่างนึกแค้นเคืองแต่คิมหันต์กลับรั้งมือไว้ให้หันมาสบตา นัยน์ตาสีสนิมจับจ้องดวงหน้าสวยหวานด้วยความรู้สึกผิด“ฉันขอโทษ ขอโทษจริง ๆ... สัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก จะให้ฉันชดใช้ยังไงก็ได้ แต่ได้โปรด... อย่าลาออกเลยนะ อย่าไปไหนเลย อยู่ที่นี่ด้วยกันเถอะ... ฉันไม่เคยขอร้องใครเลย ครั้งนี้เป็นครั้งแรก” ประโยคนั้นของเขาหลุดรอดออกมาอย่างยากลำบาก เห็นได้ชัดว่าคนอย่างคิมหันต์ไม่เคยต้องขอร้องใครจริง ๆ บัวชมพูเองเมื่อได้ยินยังอดไม่ได้ที่จะหันมาจ้องหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ดวงตากลมโตมองอีกฝ่ายด้วยแววตัดพ้อ แต่คิมหันต์ก็ยังจ้องตอบเธอด้วยความสัตย์ซื่อจริงใจเช่นเดิม “คุณนี่มัน”และในท้ายที่สุด เธอก็ใจอ่อน เลขาสาวถอนหายใจ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-21
Chapter: บุพเพทะเลดาว : บทที่ 31“ให้ยังไง มันก็เป็นเรื่องแย่สำหรับฉันอยู่ดี เธออย่าทำเหมือนรู้ทุกอย่างไปหน่อยเลย” ท้ายประโยคคิมหันต์พาล ตะกอนอารมณ์ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาทีละน้อย จนทำให้เขาเผลอเอ่ยประโยคระบายความหงุดหงิดออกมา “เธอใส่ใจสังเกตสังกาฉันดีขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าสนใจจะเป็นมากกว่าเลขาให้ฉันแล้ว ถ้าอยากเปลี่ยนใจขึ้นมาล่ะก็ บอกได้ทุกเวลาเลยนะ ฉันรออยู่เสมอ” คนรูปหล่อแกล้งยั่ว ดวงตาสีสนิมคมจัดเปล่งประกายสมใจ ที่ได้เห็นอารมณ์สุนทรีของเธอสะดุดลงเช่นเดียวกับเขาเหมือนกัน“คุณนี่มันมีพรสวรรค์ทำให้คนเกลียดได้ไม่เลือกเวลาจริง ๆ กรุณาอย่าพูดมั่วๆ ที่ฉันบอกไปน่ะ เพราะหวังดีกับคุณหรอก แต่เห็นได้ชัดว่าคนพาลอย่างคุณ ไม่คู่ควรกับความหวังดีเลยซักนิด” พูดจบ บัวชมพูก็ตั้งท่าจะลุกหนี แต่ถูกคิมหันต์รั้งข้อมือไว้เสียก่อน“หวังดีงั้นเหรอ มาหวังดีกับฉันทำไม ท่าทางเธอเกลียดขี้หน้าฉันจะตาย อยากยั่ว สมน้ำหน้า หรือลองใจ ไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้ฉันเจ็บใจจนจะคลั่งตายอยู่แล้ว” เจ้าของร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนตาม มือหนาหนักกระชับข้อมือบางไว้มั่น ดวงตาสีสนิมของเขาแฝงแววเจ็บปวด นาทีนั้นเอง บัวชมพูจึงมองคิมหันต์ต่างไปเธอสัมผัสได้ว่าเขากำลังอยู่ในช่ว
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-21
Chapter: บุพเพทะเลดาว : บทที่ 30เธอวางกรอบรูปของมารดาไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วยิ้มให้กับคนในภาพนิดหนึ่ง ก่อนทอดสายตามองไปยังระเบียงไม้กว้างด้านนอก ที่ยื่นยาวไปจนจดริมน้ำ จากนั้นก็ลุกขึ้นก้าวผ่านประตูออกมายังบริเวณที่หมายตาลำน้ำปายช่วงหน้าหนาว บัดนี้ตื้นเขินเสียจนแลเห็นพื้นกรวดทรายสีสวยด้านล่าง ลมหนาวพัดมาอีกระลอก ทว่าฝูงปลาตัวเล็กตัวน้อยที่กำลังแหวกว่ายอยู่กลับตรึงสายตาคนมองให้ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร“ไม่หนาวหรือไงบัวชมพู” เสียงทุ้มเข้ม ท้วงขึ้นเมื่อคิมหันต์บังเอิญเดินผ่านมาเห็นเธอนั่งแช่เท้าอยู่ริมน้ำพอดี“ก็เย็นอยู่เหมือนกันนะคะ แต่ฉันว่าอากาศกำลังสบาย แล้วนี่บ้านพักของคุณอยู่แถวนี้เหมือนกันเหรอคะ” เธอถามกลับด้วยความสงสัยหญิงสาวมองคิมหันต์ในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสีอ่อน สวมทับบนเสื้อยืดคอกลมสีขาว เรื่อยมาจนถึงกางเกงขาสั้นทรงสวยราคาแพง แม้ชายหนุ่มจะอยู่ในชุดง่ายๆ แต่ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดน้อยลงเลย จะว่าไป เวลาที่เขาทอดเสียงอ่อนพูดจากับเธอดี ๆ บัวชมพูยังอดใจสั่นไม่ได้ด้านคนที่เพิ่งเดินผ่านมา เมื่อถูกถาม คิ้วเข้มก็เลิกขึ้น นึกประหลาดใจในท่าทีแจ่มใสของอีกฝ่าย“ใช่... เดินเลาะไปตามสะพานนี่ไปอีกหน่อย
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-21
เข้าสู่ระบบ
