14 วันขอรักฉันคืน

14 วัน ขอรักฉันคืน

ท่ามกลางแสงแฟลชเจิดจ้าราวกับเวลากลางวัน เดียร์น่า ณรันดา ดาราสาวที่กำลังโด่งดังคับฟ้าจากบทนางเอกละครฟอร์มยักษ์หลายเรื่อง กำลังเดินเฉิดฉายอวดโฉมสะคราญตาในเดรสสีพิงค์แชมเปญอยู่บนพรมแดงพร้อมด้วยรางวัลทางการแสดงชิ้นล่าสุดของเธอ เสียงเรียกชื่อดาราสาวจากเหล่าช่างภาพดังกึกก้อง ทำเอาบรรดาเซเลปคนอื่นๆ ไม่กล้าเข้าไปทาบรัศมี นาทีนี้ทุกคนต้องยอมยกพื้นที่สื่อให้กับตัวแม่อย่างเธอเพียงเท่านั้น

แต่จังหวะหนึ่งในขณะที่ดาราสาวกำลังโพสต์ท่าถ่ายรูปโชว์รางวัลดาราทองคำ แล้วยิ้มโปรยเสน่ห์ไปรอบๆ อาการหน้ามืดก็ตรงเข้าเล่นงานแบบไม่ทันตั้งตัว เธอโงนเงนจนเกือบล้มลงไปกองกับพื้น ดีที่มนต์ชนกซึ่งเป็นทั้งผู้จัดการส่วนตัวและเพื่อนสนิทปรี่เข้ามารับร่างบางไว้ได้ทัน จากนั้นดาราสาวจึงถูกนำตัวออกมาท่ามกลางเสียงตะโกนถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงจากบรรดาช่างภาพที่ดังระงม 

“เดือนนี้เป็นลมในงานใหญ่ๆ เกือบครบทุกงานแล้วนะเดียร์ หมอนัดไปฟังผลหลังตรวจประจำปีก็ยังไม่ยอมไปอีก งานน่ะเอาไว้ทำทีหลังก็ได้ พักดูแลตัวเองก่อน” มนต์ชนกบ่นเสียงเขียว แต่คนที่กำลังถูกหิ้วปีกพามาขึ้นรถยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง

“จะเสียเวลาไปหาหมอทำไมกัน ไปทีไรก็บอกเหมือนเดิมทุกครั้ง ไอ้นั่นเกินมานิด ไอ้นี่ขาดไปหน่อย และฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่น้ำ เดือนนี้งานเยอะเลยมีเวลานอนน้อยไปหน่อยแค่นั้นเอง”

“งั้นเมื่อคืนทำไมถึงนอนดึก เธอทำอะไรอยู่ ฉันโทรไปย้ำตั้งหลายครั้งแล้วว่าให้รีบเข้านอนเพราะวันนี้มีงานใหญ่” ผู้จัดการสาวจอมเฮี้ยบหันมาคาดคั้น แต่ณรันดากลับอ้ำอึ้งไม่ยอมตอบ คนมองเลยได้แต่ถอนหายใจพลางส่ายหน้า

“อย่าบอกนะว่าคิดมากเรื่องคุณอธิปอยู่อีก เธอกับเขามันเหมือนอยู่กันคนละโลกไปแล้ว จำเอาไว้” แม้ปากจะบ่นแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย

ห้าปีก่อนถึงใครต่อใครจะพากันลืม แต่เธอและณรันดายังคงจดจำความผิดพลาดครั้งใหญ่ของตัวเองได้อย่างแม่นยำ

เธอคือผู้สมรู้ร่วมคิดพาเจ้าสาววัยกระเตาะของอธิปหนีงานแต่งงานวันนั้นมาเพื่อมาออดิชัน และจากวันนั้นชีวิตของณรันดาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชนิดพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว สาวน้อยแสนสวยที่มากพรสวรรค์ทางการแสดงเติบโตขึ้นกลายเป็นดาวจรัสฟ้า และขาดการติดต่อกับอดีตเจ้าบ่าวนับแต่วันนั้น

เขาไม่ยอมยกโทษให้เธออีกเลย ชายหนุ่มก้าวขึ้นกุมบังเหียนสืบทอดอาณาจักรธุรกิจของครอบครัว สานต่องานของเขาเช่นกัน เขากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในแวดวง และตัดสินใจลืมรักแรกในอดีต ลบเลือนความรักแสนบริสุทธ์กับเด็กสาวในอุปการะของบิดา เด็กสาวหน้าสวยจิตใจดีที่เติบโตขึ้นมาพร้อมกับอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นจากพี่ชายอย่างเขา

“ฉันได้ข่าวมาว่าเขากำลังจะแต่งงานกับสาวสวยทายาทบริษัทอสังหารายใหญ่ของเอเชีย เธอเป็นช่างภาพอิสระ แต่ยอดผู้ติดตามในไอจีมากพอๆ กับฉัน แต่ผู้ติดตามทั้งหมดนั้นคือชาวต่างชาติ พูดง่ายๆ ว่าเธอเป็นที่รู้จักมากกว่าฉันในวงกว้าง” คนขี้หึงอดเปรียบเทียบไม่ได้

มนต์ชนกเลยยิ่งต้องถอนหายใจ “จะสนใจไปทำไมในเมื่อสุดท้ายเขาก็ได้แค่ผู้ชายที่เธอทิ้งไปครอง” คนพูดไม่รู้จะปลอบยังไง มือข้างหนึ่งจึงเอื้อมไปตบไหล่เพื่อนสนิท

“ใช่ ฉันทิ้งคุณใหญ่ไปเพื่อจะได้รางวัลดาราทองคำในวันนี้ แต่พอได้มันมาแล้วทำไมฉันถึงยังเสียดายเขาอยู่อีก... นี่น้ำ เขากำลังจะหลุดมือฉันไปตลอดกาลแล้วใช่ไหม” ดวงตาคู่สวยจับจ้องคนนั่งข้างๆ อย่างเว้าวอน และอีกฝ่ายก็พยักหน้า

“ยอมรับมันเสียเถอะเดียร์ มันเป็นสิ่งที่เธอเลือกแล้ว เธอเลือกเส้นทางชีวิตในวันนี้แทนการแต่งงานกับเขาเมื่อห้าปีก่อน ทางเดียวที่ทำได้คือต้องตัดใจ”

จบประโยคนั้นณรันดาก็ได้แต่ทอดถอนใจ เธอมองออกไปภายนอกหน้าต่าง แววตาเศร้าสร้อย แต่เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์สายหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความเงียบเสียก่อน

“คุณน้ำ ฝากบอกเดียร์น่าด้วยว่าตอนนี้พวกเรามากันครบแล้ว รีบพาเธอมาส่งด่วน ฉันรอฉลองให้เพื่อนรักอยู่” ปลายสายตะโกนแข่งกับเสียงเพลงจังหวะสนุกสนาน เสียงแก้วเชมเปญดังกระทบกัน และผู้คนหลากหลายกำลังส่งเสียงเฮฮาดังลอดออกมาจนคนข้างนอกได้ยิน

มนต์ชนกรับสายแล้วก็ได้แต่อือออไปตามเรื่อง แม้จะรู้สึกไม่ถูกชะตากับวริตานัก แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นเพื่อนนักแสดงที่สนิทสนมกับณรันดามาตั้งแต่เข้าวงการ ทั้งยังตัดสินใจทำธุรกิจร่วมกัน ทำให้เธอไม่มีทางเลือก

“ริต้ารอฉลองให้เธออยู่ที่บลูสกาย จองโต๊ะที่ดีที่สุดไว้ให้ ถ้าจะไปก็เปลี่ยนชุดเลยฉันเตรียมมาไว้ให้แล้วที่หลังรถ แต่คืนนี้ห้ามกลับดึกนะเพราะพรุ่งนี้ฉันจะมารับไปพบหมอแต่เช้า”

“อ้าว แล้วเธอจะไม่ไปกับฉันด้วยเหรอ บางทีฉันก็เบื่อปาร์ตี้หนักๆ กับริต้าเหมือนกันนะ เปลืองพลังงานชะมัด”

“ไม่เอาล่ะ เบื่อปั้นหน้า แต่สำหรับเธอจะถือว่าคืนนี้เป็นคืนปล่อยผีก็ได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลับห้องไปนอนคิดมากเรื่องคุณอธิปอีก” มนต์ชนกจัดแจง โดยคนฟังก็เห็นดีด้วย แต่กระนั้นเพื่อนสาวก็ยังไม่วางใจ

“ทำตัวเหงาหงอยเศร้าสร้อย ทั้งที่วันนี้เป็นวันดีของเธอ มันไม่สมกับเป็นนางเอกเจ้าบทบาท สาวน้อยขี้เล่นจอมทะเล้นอย่างเธอเลยนะ ปล่อยวางบ้างเถอะเดียร์ แล้วใช้ชีวิตให้สนุก ให้คุ้มค่ากับสิ่งที่เธอต้องแลกมา และถ้าไม่ไหวหรือเกิดอาการไม่ดีขึ้นมาอีก โทรเรียกฉันได้ตลอดเวลา” คนพูดให้สติ แต่หญิงสาวมีพลังชีวิตน้อยเหลือเกิน เธออ่อนล้าเกินกว่าจะสร้างพลังบวกให้ตัวเอง อดไม่ได้จึงหวนกลับไปคิดถึงช่วงเวลาดีๆ ในวันวานอีก

“ถ้าวันนั้นเราสองคนไม่หนีมา ป่านนี้เธอคงได้ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว บริหารฟาร์มที่ตัวเองรัก ไม่ต้องพบเจอผู้คนวุ่นวายวกวนอยู่แบบนี้... ส่วนฉันก็คงได้อยู่ภายใต้ร่มเงาของอัศวกุลต่อไป แม้จะดูเป็นชีวิตที่ว่างเปล่า แต่มันก็สุขสบาย ฉันขอโทษที่ทำให้เรามีชีวิตที่แสนวุ่นวายในวันนี้นะน้ำ” ณรันดายังคงรู้สึกผิด แต่เพื่อนสนิทรีบส่ายหน้า