ถูกหักหลังในคืนแต่งงาน

เอเดรียน... คุณจะไปจริง ๆ เหรอ?

เสียงของเดเวียนาสั่นเครือก้องกังวานอยู่ในห้องโถงกว้างที่จู่ ๆ ก็เงียบงัน

มือของเธอยังคงกำมือของเอเดรียนไว้แน่น แต่ตอนนี้เธอสัมผัสได้ว่ามันเย็นชาและแข็งกระด้าง รอบตัวพวกเขา สายตานับสิบคู่จ้องมองมายังเหตุการณ์ตรงหน้า ขณะที่แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดวาบไม่หยุด ดนตรีงานแต่งที่เคยบรรเลงเมื่อครู่ได้หยุดลง เหลือเพียงความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความตึงเครียด

เอเดรียนค่อย ๆ หันศีรษะกลับมา แววตาของเขาว่างเปล่า ราวกับกำลังมองไปยังที่ไกลแสนไกล ใบหน้าของเขาซีดเผือดหลังจากได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง แล้วชื่อหนึ่งก็หลุดออกจากริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา

“เลเวียนา...”

เขาดึงมือออกจากมือของเดเวียนา ทำให้เธอสะดุ้ง

“ผมต้องไป เลเวียนาป่วย ผมปล่อยให้เธออยู่คนเดียวไม่ได้”

น้ำเสียงของเขาแน่วแน่ ไม่มีแม้แต่ความลังเล

เดเวียนารู้สึกเหมือนลมหายใจหยุดชะงัก ใบหน้าของเธอซีดขาว

“เอเดรียน... วันนี้คือวันแต่งงานของเรา คุณจะทิ้งฉันไว้หน้าแท่นพิธีเพื่อผู้หญิงอีกคนจริง ๆ เหรอ?”

“เธอไม่ใช่ ‘ผู้หญิงอีกคน’ เธอคือคนที่ผมเคยรัก”

โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เอเดรียนหันหลังและเตรียมเดินออกจากแท่นพิธี

เดเวียนารีบคว้าแขนของเขาไว้

“เอเดรียน! คุณส่งคนอื่นไปดูแลเธอก็ได้ คุณเคยบอกว่าฉันคืออนาคตของคุณ อย่าทำลายทุกอย่างเพราะอดีตเลย!”

เอเดรียนหยุดนิ่งชั่วครู่ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าวที่เต็มไปด้วยความโกรธ

“อย่ามาบอกผมว่าผมควรเป็นห่วงใคร นี่ไม่ใช่แค่อดีต! เธอคือคนที่เคยช่วยชีวิตผมไว้ และวันนี้เธอกำลังทุกข์ทรมาน”

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทั่วทั้งห้อง บางคนถึงกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพเหตุการณ์อันน่าเหลือเชื่อนี้—เจ้าบ่าวที่ทิ้งเจ้าสาวไว้หน้าแท่นพิธีเพื่อไปหาผู้หญิงอีกคน

เดเวียนากัดฟันแน่น ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยเสียงที่พยายามรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่

“ถ้าคุณเดินออกไปตอนนี้ เอเดรียน ทุกอย่างระหว่างเราจะจบลง! ฉันไม่มีวันยอมรับความอัปยศแบบนี้!”

เอเดรียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ในดวงตาของเขามีความเจ็บปวด แต่ไม่ใช่เพราะเดเวียนา หากเป็นความเจ็บปวดของผู้ชายคนหนึ่งที่ได้เลือกเส้นทางของตัวเองแล้ว

“ก็ดี งั้นก็จบกัน อย่ามาหาผมอีก”

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่ทุกคำพูดกลับแทงทะลุหัวใจของเดเวียนาราวกับคมมีด

เอเดรียนสะบัดตัวออกจากการยึดรั้งของเธอ เดินลงจากแท่นพิธีด้วยก้าวที่หนักแน่น ทิ้งเดเวียนาไว้เบื้องหลัง เธอยืนนิ่ง ไม่อาจละสายตาจากแผ่นหลังของชายผู้ซึ่งควรจะเป็นสามีของเธอในวันนี้

ทันใดนั้น ความโกลาหลก็ปะทุขึ้น

ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหน้าหัวเราะออกมา เสียงกระซิบค่อย ๆ กลายเป็นเสียงเยาะเย้ยที่โหดร้ายขึ้นเรื่อย ๆ

“ดูเดเวียนาสิ เจ้าสาวผู้เพียบพร้อมถูกทิ้งหน้าแท่นพิธี!”

“ไม่ใช่เธอเหรอที่ตามตื๊อเอเดรียนมาตลอด? สุดท้ายเขาก็ทิ้งเธออยู่ดี!”

“เธอน่าจะรู้ว่าเอเดรียนยังรักเลเวียนา น่าเสียดายที่เธอตาบอดจนมองไม่เห็นความจริง”

เดเวียนากำชายกระโปรงชุดแต่งงานแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว หน้าอกของเธอแน่นราวกับหายใจไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความอับอาย

น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่เธอรีบเช็ดมันทิ้งทันที

ไม่...

เธอจะไม่แสดงความอ่อนแอ

โดยเฉพาะต่อหน้าคนที่กำลังสะใจกับความพ่ายแพ้ของเธอ

มารดาของเธอที่นั่งอยู่ในแถวแขกผู้มีเกียรติลุกขึ้นจะเดินมาหา แต่เดเวียนายกมือขึ้นห้าม

เธอต้องเผชิญหน้ากับทุกสิ่งเพียงลำพัง

ในเวลาเดียวกัน ด้านนอกโบสถ์ เอเดรียนก้าวขึ้นรถด้วยลมหายใจที่ยังหอบถี่ ก่อนที่คนขับจะเอ่ยอะไร เขาก็สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ไปโรงพยาบาล เดี๋ยวนี้”

จิตใจของเขาสับสนวุ่นวาย แต่ความตั้งใจกลับไม่เคยสั่นคลอน เขาจะไม่ปล่อยให้เลเวียนาเผชิญเรื่องนี้เพียงลำพัง โดยเฉพาะในช่วงเวลาเช่นนี้

ภายในโบสถ์ เดเวียนายังคงยืนนิ่ง เพื่อนเจ้าสาวหลายคนค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธออย่างระมัดระวัง แต่ก่อนที่ใครจะทันพูด เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ

“เดเวียนา เธอแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าจะเลิกกับเอเดรียน? ไม่ใช่ว่าเธอเป็นฝ่ายไล่ตามเขามาตลอดหรอกเหรอ?”

น้ำเสียงของหญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความดูถูก

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง

“เธอทะเยอทะยานเกินไป! คิดได้ยังไงว่าจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่หัวใจไม่เคยเป็นของเธอเลย? ดูผลลัพธ์สิ!”

คำเยาะเย้ยทุกคำดังก้องอยู่ในหูของเดเวียนา รุนแรงยิ่งกว่าสายฟ้าฟาด

ช้า ๆ เธอเชิดหน้าขึ้น กวาดสายตามองผู้คนทั้งห้อง

ในแววตาของพวกเขามีทั้งความเวทนา

แต่ยิ่งกว่านั้น...

คือความสะใจ

ความสะใจที่ได้เห็นเธอล้มลง

ทว่าเดเวียนาไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมจมอยู่กับความพ่ายแพ้

เธอยกชายกระโปรงชุดแต่งงานขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินผ่านทางเดินกลางโบสถ์ด้วยศีรษะที่เชิดสูง—ทางเดินที่ควรนำพาเธอไปสู่ความสุข เมื่อเดินผ่านแขกทุกคน สายตาของเธอเต็มไปด้วยความท้าทาย

“หัวเราะกันให้พอในวันนี้เถอะ สักวันหนึ่ง พวกคุณจะได้เห็นฉันลุกขึ้นมา แข็งแกร่งกว่า ทรงอำนาจกว่า และอยู่เหนือพวกคุณทุกคน”

เธอเอ่ยคำเหล่านั้นด้วยเสียงแผ่วเบา ราวกับเป็นคำสาบานที่สลักไว้ลึกที่สุดในจิตวิญญาณ

เมื่อมาถึงประตูโบสถ์ เธอหยุดยืนครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปมองแท่นพิธีที่ว่างเปล่าเป็นครั้งสุดท้าย

จากนั้น เธอประกาศด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและแน่วแน่

“เอเดรียน... ฉันเคยรักคุณสุดหัวใจ แต่ฉันขอสาบาน... ความรักนั้นได้ตายไปแล้วในวันนี้”