Novels by ทรายสีรุ้ง

ปานวาดกำลังมองนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่เดินเข้ามาในร้านก๋วยเตี๋ยว จักรหันมาหาฉันและโบ้ท“ดูเพื่อนพวกแกสิดูหิวนะเวลาเจอไก่อ่อนๆ”“แกสวยออกทำไมขายไม่ออกสักทีวะปาน” โบ้ทถามเพื่อน ฉันหยิกเอวสามีตามนิตินัย เขามองหน้าฉัน “ที่รักก็มันจริงนิ ผมชมว่าสวยนะนั่น”“พอๆ เรื่องถามกูหาผัวไม่ได้ไม่เป็นไร แต่ไอ้ที่พูดกันว่าที่รัก ที่รัก ผมๆ เธอๆ กูไม่คุ้นเลย คุยกันเหมือนเดิมได้ป่ะ”ปานวาดเบ๊ะปาก ทำเอาหมดสวย โบ้ทตอบเรื่องที่เพื่อนถามและต้องการ“ไว้พูดกู มึง เรา นาย แก อะไรพวกนี้กับคู่แกเถอะ เราไม่อยากให้ลูกได้ยิน นี่ก็ฝึกตั้งนานกว่าจะชิน”“ตั้งนานอะไร พวกแกทั้งสองเพิ่งคืนดีกันสามเดือนนะ ซ้ำหน้าไม่อาย สามเดือนก็ท้องทันที”“ใครจะนอนหนาวเหมือนแก”“เอาน่าเลิกพูดมาก กินๆ จะได้ลุกให้นักศึกษา เราเป็นของแปลกสำหรับที่นี่ เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว” ฉันบอกเพื่อนและสามีให้เลิกพูดกัน ปานวาดหันไปมองหนุ่มๆ นักศึกษา“รีบไปได้ คงอยากไปจู๋จี๋กับสามีที่ร้ากแกล่ะซ

“มีอะไร เราเป็นคนรักกันไม่ใช่เหรอ และคืนนี้คุณสวยจนผมนอนไม่หลับ”ฉันใจเต้น กำมือตนเอง รู้สึกกลัวขึ้นมาราวกับตนเองยังเป็นสาวเวอร์จิ้นมือใหญ่มากอบกุมที่เต้าอกข้างหนึ่งแล้ว ฉันอุ่นวาบ และใจหวิวสั่น ใบหน้าใกล้นั้นเริ่มคลอเคลียที่ใบหู ฉันเริ่มหายหนาว แม้อยากจับมือนั้นออกจากเต้าทรวงแต่ต้องห้ามตนเองไว้โบ้ทเริ่มเคล้นคลึงหน้าอกทั้งสองของฉัน สลับกันไปมา ปากจูบคลอเคลียมาที่ใบหู แก้มคาง คราวนี้ฉันนอนไม่ติดที่นอน ก้นฉันยกขึ้นและลงตามความปรารถนาของร่างกายที่มันสร้างขึ้นมาร่างนั้นคร่อมตัวฉันรวดเร็ว และดึงสายของชุดนอน สายตากำลังจ้องอกขาวอวบของฉัน ก่อนจะก้มลงเอ่ยเสียงพร่า“สวยมาก”ประทับจูบเบาๆ ที่ปากฉัน และเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ฉันรับจูบนั้นอย่างห้ามตนเองไม่ได้ มือใหญ่ยังครอบครองสองเต้าขาวนั้น ใช้มือเคล้นคลึงยอดอกฉันได้ยินเสียงตนเองครางอย่างมีความสุข ปากสวยยังคงบดจูบ แหย่ลิ้นเข้าไปไล้ดูดลิ้นฉัน ฉันตัวสั่น และมีความสุข ฉันกอดโบ้ทแน่น จูบตอบตามที่มันทำกับฉัน โบ้ทเคลื่อนร่างลง ฉันมองตาม ใบหน้านั้นซุกซบที่อกและดูดกลืนยอดอก กัดเม

“เราแต่งงานกันแล้ว ออไม่ใช่สิ ยังไม่แต่ง ออ แล้วเราจะแต่งเมื่อไหร่ครับ”“ทำไม อยากรู้ขึ้นมา เมื่อก่อนบอกอย่าพูด”“ผมเจอหน้าลูกแล้ว รู้สึกว่าคุ้นเคย และเขาเหมือนคุณ และผมก็เชื่อแม่ผม”“แต่จำฉันไม่ได้เลยหรือ”พูดออกไปแล้วก็รู้สึกตนเองเหมือนเด็ก โบ้ทเงียบงันและเอ่ยตอบ“ผมขอเวลาหน่อยนะ”มันไม่มองหน้ากันอีกเดินดูในห้อง เดินไปที่หน้าต่าง และไม่นานหันมาอีกครั้ง“เราเคยนอนที่ห้องนี้กันหรือครับ”ต้องพยายามฟื้นความทรงจำ ฉันเดินไปใกล้ กล้าๆ กลัวๆ เอื้อมมือทั้งสองไปรวบเอวคนที่รอคำตอบ เหมือนโบ้ทตัวแข็งเมื่อฉันทำเช่นนั้น ฉันเองก็ใจเต้นเป็นกลองรัว แต่ไม่ปล่อยมือ ฉันมองหน้ามัน“ดูรูปของพวกเรากันไหม ตอนเรียนด้วยกัน เผื่อจำอะไรได้”มือใหญ่เอื้อมมาลูบเส้นผม ฉันรู้สึกดีใจมาก แต่มีเสียงมาขัดจังหวะเสียก่อนก๊อกๆๆ“คุณโบ้ทคะ คุณพระพายมาค่ะ”“ออ ได้ๆ เดี๋ยวลงไป”ฉันคลายอ้อมแขน “นัดเขามาเหรอคะ ทำอะไ

“ผมขอโทษ คุณคือ”“ฉันแม่ของลูกนายไง”“แม่บอกผมยังไม่แต่งงานนี่ครับ”ฉันเอื้อมมือไปจับมือใหญ่นั้น มองใบหน้าซีดเซียว “ใครบอก นายขอฉันแต่งแล้ว ฉันไม่โกหกนายหรอก จริงนะ”มือใหญ่ดึงมือกลับ เขาเอามือจับที่หัว“ผมปวดหัวครับ เราค่อยคุยกันนะ ได้ไหม”อาจลืมไปชั่วชีวิต อาจเป็นไปได้ ฉันกลั้นน้ำตา และน้ำตายิ่งไหลบ่าที่แก้มเมื่อน้องสาวบอก โปรดรัก เขาก็ลืมเลือนเช่นกันกลับถึงห้อง ฉันบอกน้องสาวอยากอยู่คนเดียว แต่ไม่นานรุ่นพี่มาเยี่ยม ฉันต้องนั่งคุยกับเขา ทั้งที่ไม่มีจิตใจจะคุย“พี่ไม่เข้าใจ ทำไมต้องปล่อยให้เรื่องราวเป็นอย่างนี้ ถ้ารักเราก็ควรมองผ่านเรื่องบางอย่าง”รุ่นพี่ตอกย้ำฉันเรื่องที่เคยพูด ตอนนี้เราเป็นพี่ชาย น้องสาวที่แสนดี ฉันรู้รุ่นพี่เสียใจ แต่ฉันไม่อยากให้ความหวังเขาได้ อยากให้เขาเปิดประตูหัวใจสำหรับรักแท้แต่ฉันกลับปิดประตูหัวใจตนเอง จนกลายมาเป็นแบบนี้รุ่นพี่จับมือฉัน ขณะที่ย่าหลานเข้ามา ก่อนจะลากลับ ฉันมองย่าของหลาน“คุณมีอะไ

“ช่วยคุณเต่าด้วยสิ ทำไมมีแต่คนว่ายน้ำไม่เป็น”เหมือนใครคนหนึ่งพูด และมีการโยนห่วงยางมาให้ฉัน ฉันพยายามสุดแรงเพื่อจับห่วง แต่แรงน้ำพัดมาพร้อมสายฝนห่าใหญ่ มาแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันมือหลุดจากห่วงยาง เหมือนโดนกระชากจนร่างไร้แรงต้าน ฉันอยากมองหน้าลูก และฉันก็น้ำตาไหลอะไรกันนี้ ฉันไม่อยากตาย ฉันกลัวมันจริงๆ จะเกิดขึ้นอีกแล้วหรือตู้ม!!เหมือนมีเสียงกรีดร้องอีกครั้ง ฉันไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะฉันกำลังจมน้ำเพราะไร้เรี่ยวแรงทว่ากลับมีอ้อมกอดใหญ่มาพยุงมือขึ้นจากน้ำช้าๆ ฉันไม่เห็นหน้าเขา แต่รู้ว่าพ้นผิวน้ำแล้ว และหลังจากนั้น ฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยฉันตื่นลืมตาขึ้นมา ฉันชะงักถอยหลังอัตโนมัติ เนื่องจากคนที่ยืนอยู่หลังอดีตผู้จัดการฉันคือคนที่ทำให้ฉันฝันร้ายมาจนทุกวันนี้ฉันจำเขาได้ดี“ฟื้นแล้ว”พี่เลี้ยงลูกมาจับมือฉันและร้องไห้ ฉันบีบมือฝ่ายนั้น สมองประมวลผล จำได้ว่าฉันลงช่วยเด็กชายคนหนึ่ง จนตนเองเกือบไม่รอดหมอเดินเข้ามา ทุกคนในห้องถอย ฉันถามหมอ “เด็กปลอดภัยนะคะ”&ld

คนป่วยนั่งกินข้าว สายตาเหลือบมองกัน ฉันอดใจไม่ได้เพราะรำคาญ “มองทำไม ฉันทำเพราะจำเป็นหรอก ไม่อย่างนั้นเพื่อนๆ นายจะหาว่าใจดำ”มันเงียบฉันหงุดหงิด “ทำไมไม่พูด มัวแต่มองอยู่ได้ รำคาญ”“ถ้ารำคาญแกก็ไปสิ”ฉันอึ้ง นึกถึงวันวานยามเราทะเลาะ น้ำเสียงมันเป็นแบบนี้ ไม่ได้โกรธ แค่เฉยชาชอบกลฉันลุกขึ้น มันว่าอีก“ถ้าไม่รำคาญอย่างที่ใจพูดก็ป้อนข้าวหน่อย ฉันเหนื่อยมาก”ฉันหันมอง ใบหน้ามันซีด ฉันลืมตัวเดินไปใกล้“นายแค่เจ็บป่วยนิดหน่อย อย่ามาสำออยนะมันหลับตา “บอกว่าเหนื่อย ไม่บอกว่าสำออย”ยังมากวนประสาท ฉันจับที่วัดไข้ ยัดในจั๊กกะแรมันเร็วๆ “นิ่งๆ จะดูว่ายังมีไข้หรือเปล่า”มันนิ่ง ไม่นานสัญญาณเครื่องวัดไข้ดังขึ้น ฉันดึงมาดู“สามสิบแปด นี่ อย่าบอกว่าแกไม่กินยา”ฉันพยายามแกะมือมันและเจอยาจริงๆ ฉันรีบเอาน้ำและยัดยาเข้าปากมัน มันทำหน้าเหยเก ฉันรำคาญ“ไม่ใช่ยาเป็นน้ำนะ อย่าให้มากไป”จู่ๆ มือร้อนมาจับที่มื

“จะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหมคะที่รับนางบำเรอคนนี้ไปอยู่ในชีวิต คุณจะไม่อายคำนินทาใช่ไหมคะ”“อาย อับอายแน่แกรู้ก็ดีอย่าทำเป็นไร้เดียงสา นางบำเรอหิวเงิน”ไม่ทันภาสกรจะพูดอะไรอังคณาที่เข้ามาในบ้านจู่โจมเข้าทำร้ายตติยากรดีที่ภาสกรเข้าขวางไว้ทัน“มาได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้ยายอัง”“หลีกไปนะอังจะฉีกอกมัน พี่จะได้รู้ว่าข้างในใจมันมีผัวชาวบ้านอยู่”“เหลวไหล”“พี่หลงมันจนหน้ามืดก็แค่พลอยเปื้อนโคลนทะเลแถวนี้เท่านั้น ทำไมไม่เลือกคุณเพชร”“ออกไปเดี๋ยวนี้ อย่าให้ต้องพูดซ้ำ ฉันกับเพชรเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ตอนนี้ฉันจะแต่งงานกับติยา แกเองต้องนับถือเขาเป็นพี่สะใภ้”“กรี๊ดด!”“กลับไปเถอะ ไปดูแลคนของเธอ”ภาสกรพยายามใจเย็น ตติยากรมองใบหน้าจริงจัง รู้สึกว่ากำแพงที่เธอกั้นขวางภาสกรค่อยๆ ทลายลง เธอเดินไปจับมือหนา พูดให้อังคณาได้ยิน“ฉันรักคุณบีคนเดียวเท่านั้น นับแต่ได้เป็นของเขาก็รักเพียงเขาคนเดียว เธอกลับไปเถอะ ฉันไม่มีทางกลับไปรักผู้ชายใจโลเลอย่างนิพลอีก”“ใช่สิมีตัวเลือกอย่างนายที่ชื่อธนูด้วย ฉันสืบมาแล้ว พี่บีรู้หรือเปล่าคะ”อังคณายังยุไม่เลิก เด็กๆ ทั้งสามเห็นท่าไม่ดีหยิบน้ำใส่กะละมังมาเทใส่เท้าอังคณา ฝ่า

“ไม่มีทาง คนอย่างฉันไม่ใช้ของรวมกับใคร อังคณาร้องไห้วิ่งออกจาคอนโดโตมร ด้วยความรีบร้อนจึงโดนรถชนเข้าจังๆ กว่าจะไปถึงมือหมอ อังคณาก็ต้องสูญเสียลูกในท้องไป ซึ่งเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าตนตั้งท้อง นิพลรีบมาหาอังคณาเพราะรู้เรื่องลูก นั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจก่อนจะเดินออกจากหน้าห้องพักฟื้นคนป่วยลากันซะที เวรกรรมที่ส่งผลกลับมาช่างเจ็บปวดนัก นางชื่นชีวาไม่กล้าบังคับลูกอีก เพียงแต่อยากให้โรงแรมมีแขกมาพัก จึงไปหาภาสกรที่บ้าตติยากรจ๋าไล่ให้กลับเพราะไม่ชอบขี้หน้า ตติยากรเองไม่อยากคุย นางชื่นชีวากลับมานั่งกุมขมับ“แม่อย่าห่วงเลย ไม่มีแขกก็ขายซะ ผมทำงานอย่างอื่นก็ได้”“พูดแบบนี้ได้ยังไง ลูกไปคุยกับแฟนเก่าลูกนะ ให้เขาพูดกับคุณภาสกรอะไรนั่น โรงแรมของเราจะขายง่ายๆ แม่เสียดาย เพื่อนจะหัวเราะเยาะ”“ไม่มีทางผมเกลียดขี้หน้ามัน”“แม่ไม่อยากเสียโรงแรมไปให้ใคร”นางชื่นชีวาหน้าเศร้าสลดประหนึ่งกำลังญาติสักคนกำลังจะเสีย นิพลคิดหนักเดินหนีแม่ แต่ก่อนไปก็หาข้ออ้าง“แม่ครับ ผมกำลังเสียใจเรื่องลูก อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ได้ไหม”นางชื่นชีวาหน้าตึง เพราะคิดว่าเสียไปก็แก้ไขให้กลับมาไม่ได้ สู้คิดเรื่องที่กำลังจะเผชิญไม่ดี

“หันมาทางนี้สิจะนอนหันก้นให้ทำไมเดี๋ยวก็โดนอีกหรอกนะ”ตติยากรแกล้งหลับตา เธออายที่ให้ความร่วมมือเขาจนเขายิ้มอย่างผู้ชนะ“อย่าแกล้งหลับ เดี๋ยวจับให้ตื่นไม่ได้นอนนะ น้องมาแย่เลยนะ”“คุณเจ้าเล่ห์นัก ติยาบอกแล้วไงไม่ต้องการ”หญิงสาวลืมตัวหันทำหน้าตาไม่พอใจ“ทำหน้าแบบนี้น่ารักเมื่อก่อนเอาแต่ตามใจฉัน จนฉันเคยตัว”มือแข็งแรงลูบไหล่เนียน“อย่ามาแตะอีกนะและออกไปเดี๋ยวนี้”ร่างใหญ่ไม่ถอย ใบหน้าคมเข้มยื่นใกล้มากขึ้น“จะหมดความอดทนอีกรอบนะ คราวนี้จะจัดให้หนักกว่าเมื่อครู่”ดวงตาหม่นแหงนมอง เสียงเขาอ่อนลง“บอกแล้วไงล่ะ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป”“อย่ามาโกหกเลย คุณคงอยากเอาชนะธนูใช่ไหม ตอนนี้เขากลับไปแล้ว”“แคร์มันขนาดฟังเสียงรถตลอดเลยเหรอ”ดวงตาคมแกล้งทำเป็นโกรธ เธอใบหน้าสลดก็ตลกแต่ยังทำขึงขัง“แคร์มันทำไม มันไม่โง่จนไม่รู้ว่าเธอเป็นของฉัน ของดีๆ ทำไมฉันต้องปล่อย”“อย่ามาทำปากหวาน”ตติยากรรวบผ้าห่มจะวิ่งลงจากเตียง แต่คำพูดคนข้างหลังทำให้ชะงัก“คุณแม่จะมาหาเธอพรุ่งนี้”“อย่า…”“ฉันจะให้คุยกันนะ”“แล้ว แล้วคนของคุณ”“หึงเพชรเหรอ ขอโทษนะ ที่ผ่านมาฉันแค่สับสน ตอนนี้เขาไปเมืองนอกแล้ว แม่บอกว่าไปคุยกับท่านแล้

“ท่านประธานมาทำอะไรที่นี่ค่ะ แอบมาตรวจงานหรือไง”ทว่าเสียงเด็กที่มาช่วยงานในโรงแรมเรียกแขกของโรงแรมก็ทำให้นางชื่นชีวาหันกลับมาอย่างงงงวย“เธอว่าอะไรนะ ใครท่านประธาน”ผู้จัดการทั่วไปที่มาช่วยงานตามคำสั่งว่าที่สะใภ้ส่งมายิ้ม“คุณภาสกรเป็นญาติผู้พี่คุณอังคณาค่ะ ท่านเป็นเจ้าของโรงแรมพี เอส เค รอยัลที่ดิฉันทำงานไงคะ คุณชื่นชีวาไม่รู้จักเหรอคะ”นางชื่นชีวาตกใจ ก่อนจะฉีกยิ้มให้คนที่คิดว่าเป็นแขกจนปากเกือบถึงรูหู“ฉันจะไปเดินเล่นแถวชายหาด เธอไปทำงานเถอะ ให้เรียบร้อยโดยเร็วจะได้กลับไปทำงานที่โรงแรม”ภาสกรไม่สนใจเสวนากับชื่นชีวาอีก เขาเดินคิดตลอดทางเดิน ถ้าโรงแรมที่นี่ปรับปรุงเสร็จ จะส่งน้องสาวมาอยู่ที่นี่ดัดสันดานเสียบ้าง เผื่อนิสัยใจคอจะดีขึ้นหนึ่งเดือนผ่านไปตติยากรเหนื่อยจะไล่ภาสกรเพราะเขาเอาตัวเองเข้ามาเป็นคนในครอบครัวอย่างไม่แคร์ว่าเธอไม่ต้องการ บ้านของเธอ น้องของเธอเปลี่ยนไปหมดบ้านมีคนมาซ่อมแซม จัดโน่นนี่ตลอดเวลา สามแสบก็มีรถรับส่งไปกลับโรงเรียนร่างสูงกำลังเดินมาหาตติยากรเดินหนีขึ้นข้างบน แต่แล้วเปลี่ยนใจวันนี้จะคุยให้รู้เรื่อง“อ้าววันนี้ไม่วิ่งหนีเหรอ”ร่างใหญ่ชนร่างบอบบางจังๆ เขา

ตติยากรพยายามไม่มองภาสกรที่ช่วยต้อนรับแขกเข้าในงาน เธอวุ่นวายใจกับเรื่องนี้แต่เก็บไว้ ธนูนั้นตามติดเธอแจ หญิงสาวอึดอัดใจนัก เด็กๆ กลายเป็นสองฝ่าย หนึ่งและสองอยู่กับธนู ส่วนสามไปอยู่กับคุณบีเพื่อนบ้านต่างซุบซิบอยากรู้ว่าภาสกรคือใคร แม่นิพลเข้ามา พูดนินทาว่าคงเป็นหนุ่มเมียเผลอ จ๋ามาบอกแต่ตติยากรพยายามไม่สนใจ“อยากบอกให้รู้ว่ารวยมาก ให้หน้าหงายไปเลย” จ๋ายังบ่น ตติยากรเดินไปต้อนรับแขก ไม่ลืมบอกจ๋า “พี่อย่าเสียมารยาทเลย พูดได้พูดไป”“เหนื่อยก็พักบ้างนะ เสิร์ฟน้ำฉันให้เด็กๆ ที่หามาช่วยแล้วไง”“มีเงินทำอะไรก็ได้สิคุณน่ะ”“เดี๋ยวนี้ได้ทีด่าฉันตลอดนะ เสร็จงานเมื่อไหร่ฉันจะเอาคืนเธอ”ตติยากรเผลอตอบโต้ และแพ้พ่ายอย่างเคย เธอเดินหนีและพึมพำอย่างหงุดหงิด “คิดว่าตนเองเป็นใคร”“ทำไมพูดอย่างนี้ ใครๆ ก็ดูออกเธอเป็นของฉัน”“ติยาไม่ใช่สิ่งของนะคะ ลาออกจากการเป็นคู่นอนมาหลายเดือนแล้วด้วย ทำไมคิดว่าติยาต้องกลับไป”ในที่สุดก็ห้ามความคิดที่วุ่นวายไม่ได้ร่างสูงเดินมาใกล้ “เรื่องนี้เราจะรู้กันอีกไม่นาน” หญิงสาวถอยห่าง แต่เขาก้มลงมากระซิบที่ใบหู“อย่าทำให้โกรธนะกำลังมาง้อ และเวลานี้ไม่ใช่จะมาทะเลาะกัน ให้งา

“ติยา”“ขอบคุณมากค่ะ กลับไปเถอะค่ะ พรุ่งนี้ติยาต้องตื่นแต่เช้า”หญิงสาวพูดตัดบทเดินหนี ไม่อยากให้ธนูได้ยินอะไร ไม่ใช่เพราะแคร์แต่เธออายที่อาจทะเลาะกับเขา แต่ชายหนุ่มกลับไม่หยุด“ผมจะอยู่เป็นเพื่อนนะ”ภาสกรนั้นเปลี่ยนใจเมื่อเห็นท่าทีสนิทสนมของผู้ชายที่รับหญิงสาวมาที่วัด เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้คนอื่นมาใกล้ชิดคนของเขาตติยากรลืมตัวดึงมือใหญ่ให้ตามเธอไป ชายหนุ่มจับมือกลับ เธอสะบัด ธนูยืนมองด้วยใจที่แป้ว“คุณจะทำแบบนี้ทำไม อย่าให้ฉันต้องเสียมารยาทกับคนที่เคยชุบชีวิตฉันเลยนะ ฉันไม่อยากได้ชื่อว่าเนรคุณ เราจบกันแล้ว อย่ามาทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่ทำร้ายหัวใจฉัน”“ไม่เคยรักฉันบ้างหรือ บอกมาสิว่าไม่เคยรัก บอกต่อหน้าแม่เธอ ถ้าเธอพูดออกมาว่าไม่เคยรัก”“ถ้าพูดคุณจะไปหรือ”หญิงสาวจ้องดวงตาคม แม้ไม่กล้าสู้สายตาคมกล้านัก ทว่าวันนี้เธอต้องทำ“ว่าไง อย่าโกหกแม่เธอนะ”“ไม่เกี่ยวกับแม่ ฉันไม่เคยรักคุณ กลับไปได้หรือยัง”ร่างสูงยังยืนนิ่ง หญิงสาวงง “ไปสิคุณบี บอกแล้วไงคะ”“แค่ให้ตอบ คำตอบเป็นอย่างไรฉันไม่สนใจหรอก ฉันจะเอาเธอมาเป็นของฉันอีกครั้ง”ตติยากรอ้าปาก “พูดอะไรของคุณ ติยาไม่เคยเป็นของคุณ”“จะให้

“ลงมาสิคะ จะว่ายไปที่ลึกแล้ว”คมเดชกระโดดลงไป โอบกอดร่างหอม “ชอบลึกๆ เหรอ เหมือนเมื่อคืนดีไหม ให้ลึกสุดใจ ให้ครางจนเสียงแหบ”“อีตาคนบ้า เจ้าเล่ห์ เดี๋ยวตีขาที่เจ็บเลย จะได้เลิกแกล้งฟ้า”คมเดชขำเมื่อนึกถึงวันแต่งงานซึ่งจัดขึ้นแบบเรียบๆ ในบ้าน เขายืน เดินคล่องแคล่วจนเจ้าสาวตกใจรีบมากอดไว้ คนอื่นก็เหมือนกันเขาจึงเฉลยว่าแท้จริงขาเจ็บนิดหน่อยเท่านั้น โชคดีที่กระโดดลงจากรถลงในน้ำวันที่รถเสียหลักทุกคนจึงได้รู้ว่าเขาโกหกเรื่องขาหัก เดินไม่ได้“ถ้าไม่ทำแบบนี้คุณจะยอมมาใกล้ผมเหรอ และคนอื่นก็หนีหายไปหมด ผมออกฉลาด ไม่ใช่เจ้าเล่ห์”เขากระซิบที่หูเจ้าสาววันนั้น แม่ได้ยินก็ส่ายหน้า เชื่อว่าป่านนี้คนอื่นที่รักเขาเพียงเงินทองก็คงเซอร์ไพร์สกับข่าวนี้แต่เขาไม่สนใจเขาอยากให้เมียเข้าใจ และดีใจกับเรื่องนี้เพียงคนเดียว“มานี่ ฟ้าจะว่ายแล้วนะคะ”เมียเลิกชวนคุยเรื่องอื่น เขาบอกให้พาลูกให้รอด หญิงสาวหัวเราะ สองมือยกขึ้นตีผิวน้ำ รวมทั้งขาไม่นานเธอพยุงตนเองในน้ำได้ หญิงสา

ช่วงข้าวใหม่ปลามันคมเดชกำลังจะพาภรรยาตามกฎหมายไปหัดว่ายน้ำ แต่เธอยังชะเง้อรอเพื่อนที่บอกจะมาหา ชายหนุ่มข่มใจให้เย็น เพราะผู้หญิงคนนั้นมีบุญคุณกับเธอรถเข้ามาจอดเทียบฮิโรชิลงจากรถ ไม่เปิดประตูให้คนที่ไปรับ เทียมฟ้าแปลกใจลงไปรับเพื่อน วริมนกอดเธอแน่น สายตามองไร่ขนาดใหญ่ “เธอ เธอกลายเป็นเศรษฐีไปแล้วเหรอเนี่ย ซ้ำ ไม่ใช่อื่นไกลคนที่แต่งงานเป็นคุณคมเดช ฉันอยากจะบ้าตาย”“พูดแบบนี้กี่ครั้งแล้วไม่เบื่อหรือไง เข้าบ้านกัน ไปพักผ่อนก่อนนะคงเหนื่อยจากการเดินทาง”ป้าส้มออกมารับแขก วริมนตัวหดเมื่อเห็นหน้าคมเดช “สวัสดีค่ะคุณคมเดช”“ตามสบายนะครับ ถ้าอยากชมไร่ให้ฮิโรชิพาชมก่อน ผมจะพาฟ้าไปหัดว่ายน้ำ”มาเป็นก้างเปล่าเนี้ยเรา เพื่อนนะเพื่อนคะยั้นคะยอให้มาให้ได้ ไม่ได้รู้เลยเวลานี้ต้องไปฮันนีมูนกับสามี“ตามนี้นะครับ”“ตามสบายเลยค่ะ ดิฉันมาพักผ่อน จะไปดึงองุ่นกินให้หนำใจไม่รบกวนแน่นอนคะ”เทียมฟ้าดึงแขนสามี “คุณค่ะ พูดอะไรอย่างนั้น”“ฉันเข้าใจไปเถอ

คมเดชกลับจากไร่เห็นเมียรักมายืนคอยหน้าบ้านก็รีบเข้ามาหา “มีอะไรหรือที่รัก”“มีเรื่องสิคะ”“หือ”เทียมฟ้าดึงมือสามีเข้าบ้าน “ฟ้า ฟ้าท้องอีกแล้วค่ะคุณคม”สามียิ้มร่า กอดเธอแน่น “ดีจริง”“ดีใจเหรอคะ”“ยายหนูเพชรอายุขวบกว่าแล้วนะ เราต้องมีลูกเยอะๆ จะได้ช่วยแม่ทำงาน”เทียมฟ้ายิ้ม “แอบด่าป่าวเนี้ย รู้อยู่ว่าฟ้าอยู่ในครัวเป็นส่วนมาก”คมเดชหัวเราะ “คิดมาก ไปๆ พาผัวไปอาบน้ำหน่อย ร้อน เหนื่อยมาก”เทียมฟ้ากอดสามีพาขึ้นห้อง และพาเข้าห้องน้ำอาบน้ำให้เหมือนอาบให้ลูกน้อย“อาบด้วยกันสิ”สามีนอนในอ่างขนาดใหญ่ชวน ทำตาหวาน เทียมฟ้าส่ายหน้า “คุณเหนื่อยนี่คะ นอนนิ่งๆ จะถูหลังให้”“แต่ถูหลังโดยที่ไม่นั่งในอ่างด้วยกันมันลำบากนะ มาน่า ไม่ทำอะไรหรอก”เธอรู้ทันคนเจ้าเล่ห์ยังถูหลังอยู่นอกอ่าง คมเดชหมั่นใส้ เอามือเมียมาจับของหวงตน เธอตาโตและยิ้ม“มือเมี

“ว่าฉันหน้าด้าน เดี๋ยวเถอะโดนดีแน่”“น้า ขะนม”เพชรลดาคนสวยชี้ให้เธอมองขนม วริมนจึงเลิกมองฮิโรชิ“น่ากินจ๊ะหลาน ไป ไปกินกัน แม่เรารู้ว่าน้าจะมาแน่เลย ขนมเพียบ”เพชรลดามองโบที่ผมคนอุ้มดึงมาเล่น และพยายามเอามาไว้ที่ผมตน วริมนมองกับป้าส้ม“ดูสิคะฉลาดจริงๆ วริอยากมีแบบนี้บ้าง”“อยากมีก็รีบแต่งสิคะ สาวๆ เล็งคุณหน้าหยกเยอะนะคะ คุณอยู่ไกลต้องรีบจับจอง”วริมนยิ้มอายๆ แต่แอบคิด เธอไม่ปล่อยนายหน้าหยกไปเป็นของใครหรอกป้าส้มจ๋า“มาแล้วเหรอวริ ดูสิผมยุ่งเชียวเพราะยายหนู”“มาทันเห็นฉากบาดตาบาดใจเลยหนีมาที่หลาน” วริมนแซวเพื่อนแต่ตกใจเมื่อเจ้าบ้านอีกคนมาโอบไหล่เมีย วริมนไหว้และพาหลานไปอีกด้านอะไรอีกคะมาไล่เพื่อนฟ้าอีกแล้ว”“ก็อิจฉาเวลาคุยกัน ขอคุยด้วยนะ”เทียมฟ้ากอดเอวสามี กระซิบที่ใบหู “อย่าดื้อนะคะ คืนนี้จะจัดชุดใหญ่ให้”สามียิ้ม พยักหน้าและหอมแก้มเมียฟอดใหญ่“

บ้านแสนสุขหนึ่งปีต่อมาคมเดชกลับจากไร่ที่ให้นายใบดูแล เดินเร็วๆ เข้าบ้าน ใช้หมวกในมือพัดลมเข้าใบหน้าเพราะร้อน เทียมฟ้าเอาน้ำเย็นๆ มาให้สามีเมื่อเขามานั่ง“ลูกล่ะฟ้า”ไม่ทันได้ตอบคนที่เดินได้ก็วิ่งมาหาพ่อ คมเดชวางแก้วน้ำอุ้มลูกสาวตัวกลมขึ้น และหอมแก้ม สาวน้อยหัวเราะคิกคักเพราะหนวดโดนแก้ม“กินขนมค่ะ”ขนมตรงหน้ามีหลายอย่างน่ากินทั้งนั้น คมเดชตักขึ้นและว่า “ผมว่าลูกตัวกลมเพราะขนมแล้วนะฟ้า ดูจะสมบูรณ์จังเลย”ดวงตาดำขลับมองสามี ซึ่งบัดนี้ไร้ลูกสาวเพราะเดินไปกับนางส้ม คมเดชเอียงคอ “มองผัวแบบนั้นทำไม”“จะหาว่าฟ้าอ้วนก็บอกมาเถอะ ฟ้าเองก็กินขนมพวกนี้ทุกวัน”คมเดชหัวเราะ “คิดไปเอง มาทำถลึงตาอีก”“เอามานี่ ถ้ากลัวอ้วนไม่ต้องกิน”เมียแกล้งผัว จนเกิดการฉุดกระชากไปนั่งตัก คนที่มาเห็นต่างแอบยิ้ม“หาเรื่องนักนะ ไม่ทันพูดอะไรเดี๋ยวก็จับกดที่โซฟากลางวันเสียเลย”“บ้าน่าปล่อยนะ คิดจริงๆ ใช่ไหมถึง

ทั้งสองลงมาด้านล่างต่างแปลกใจที่เห็นนายปราโมชคนเอาแต่ใจเล่นกับเพชรลดา และดูจะมีความสุข คมเดชเข้าไปหาตา“มาเมื่อไหร่ครับตา”“จะเห็นฉันหรือ แกมองแต่เมีย”เทียมฟ้าไหว้ ใบหน้าแดงก่ำ“อ้าวหน้าแดงทำไม ไม่มีแดดนิเธอ” นายปราโมชเย้าคนที่เคยให้ร่ม เทียมฟ้ารู้สึกมีความสุข ดูเหมือนนายปราโมชจะไม่รังเกียจเธออีกแล้วคมเดชหันมองภรรยา รู้สึกดีใจกับเธอ เขากอดไหล่บาง“อ้าวอย่ามัวกอดกัน ฉันรอกินข้าว ไม่ได้เรื่องให้คนแก่รอ”“ใช่ คนแก่ไม่ได้เรื่อง”ทุกคนมองเพชรลดา เทียมฟ้าตกใจ “ลูกพูดอะไรอย่างนั้นคะ ไม่เอาค่ะ”“ไปว่าเด็กทำไม เขากำลังหัดพูด”นายปราโมชจูงมือเพชรลดาที่ยิ้มไปยังโต๊ะอาหารคมเดชและเทียมฟ้ายิ้มและหัวเราะกันเบาๆ และอาหารมื้อนั้นทวดแทบไม่ได้กินข้าวเพราะมัวสนใจเหลนช่างเป็นภาพที่น่ามอง ทุกคนในบ้านต่างอมยิ้มอย่างมีความสุขและก่อนที่จะเข้านอน นายปราโมชก็เอ่ยขึ้น“ขอเหลนชายฉันสักสองคนสิแม่หนู ได้ไหม”คม