Novels by กัญฉัตร

คนฟังพลันหัวใจเต้นแรง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมีเปลวเพลิงร้อนแรงจุดอยู่“เจ้าจะบอกว่า... เจ้ารู้ตัวว่ารักข้าเพราะจูบนั่น?” คนถูกถามเบือนหน้าหนี ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงลำคอ ผิดด้วยหรือที่นางจะรู้ตัวว่ารักเขาตอนที่จุมพิตครั้งแรกอาตงช่างเป็นบุรุษที่ไม่ละเอียดอ่อนเอาเสียเลย! “เช่นนั้น ฮองเฮาของข้าก็เตรียมใจไว้ให้ดีเถิด” ฟ่านเหว่ยตงคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวย เลื่อนเอี๊ยมตัวบางออกจากเรือนร่างขาวผ่อง “ข้าจะทำให้เจ้าหลงรักข้าทุกวัน” เขาก้มลงจุมพิตลงบนกลีบปากสวย ฉวยโอกาสที่นางอ้าปากหายใจเข้าไปตักตวงอย่างลึกล้ำ หอมหวานและร้อนแรง “เจ้าโกรธไหมที่ข้ารู้ตัวช้า” กู่หลันอิงถามเมื่อเขาเว้นช่วงให้นางได้พักหายใจ สีหน้ามีเค้าความไม่สบายใจอยู่หลายส่วน “เด็กโง่ คนซื่อบื้ออย่างเจ้าก็ยอมรับว่ารักข้าเป็นเรื่องที่น่ายินดี ข้าจะกล้าโกรธเจ้าได้อย่างไร” “ข้าไม่ได้ซื่อบื้อ” นางย่นคิ้ว “ใต้หล้าแห่งนี้มีแค่เจ้าคนเดียวที่บอกว่าข้าซื่อบื้อ” “ก็เจ้าซื่อบื้อจริงๆ นี่” กู่หลันอิงเชิดใบหน้างาม นางรึก็อ

เพราะก่อนหน้านี้ไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญกับการแพทย์ ผู้คนจึงพากันหันไปทำอาชีพอื่น แต่ครั้นกู่หลันอิงรับการดูแลและส่งเสริมทางด้านนี้อย่างเต็มกำลัง จำนวนผู้คนที่ล้มป่วยของทั้งแคว้นเว่ยและแคว้นลี่ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด โรงหมอถูกเปิดเพิ่มขึ้น เช่นเดียวกับสำนักแพทย์ที่เติบโตอย่างต่อเนื่องราษฎรต่างทำมาหากินและใช้ชีวิตอย่างเป็นสุข ไพร่ฟ้าตื่นมาด้วยเสียงหัวเราะและหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบัดนี้แคว้นเว่ยและแคว้นลี่ล้วนแข็งแกร่ง ความสัมพันธ์นับวันยิ่งแน่นแฟ้น เติบโตทั้งทางด้านกำลังทรัพย์และกำลังคน กลายเป็นแคว้นมหาอำนาจที่น่าเกรงขามหญิงสาวคิดพลางยกยิ้มน้อยๆ ทุกวันนี้ทั้งนางและสามีต่างแข่งกันทำงาน จนพี่สี่ซึ่งเวลานี้ทำหน้าที่เป็นทูตแลกเปลี่ยนเริ่มบ่น‘เพราะถ้าเจ้านายทำงานหนัก ลูกน้องก็ต้องพลอยขยันทำงานหนักตามเจ้านายไปด้วย’เรื่องนี้จะโทษนางก็ไม่ได้... ในเมื่อยามเด็กพวกพี่ชายต่างเขี่ยวเข็ญให้นางรีบสร้างผลงาน มิเช่นนั้นจะไม่สามารถแต่งงานกับคู่หมั้นของตนเอง“เสด็จแม่ๆ ” เจ้าของเสียงเล็กกระตุกชายแขนเสื้อนางอย่างเรียกร้องความสนใจ“ว่าอย่างไร มู่เอ๋อร์” นางถามพลางหอมแก้มนุ่มยุ้ยอย่างรักใคร่“เสด็จแม่ทรงร

บทส่งท้าย หลายปีต่อมา...“เสด็จพ่อ” เสียงเล็กที่ร้องเรียกจากด้านหลัง ส่งผลให้ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าในชุดมังกรทองห้าเล็บละสายตาจากคู่สนทนาไปมองผู้มาใหม่ แววตาพลันอ่อนโยนขึ้นอีกหลายส่วน “อามู่” ฟ่านเหว่ยตงเรียกบุตรชายวัยสามขวบที่เดินมาหาเขาถึงห้องอักษร สีหน้าของคนตัวเล็กตุ้ยนุ้ยมุ่งมั่นจริงจัง ชวนให้นึกถึงใบหน้าของผู้เป็นภรรยาในวันเด็ก “อามู่โตขึ้นเพียงนี้เชียวหรือ” หยวนเซ่าถามพลางยกมือลูบเคราที่ไว้ยาวเพื่อให้ดูภูมิฐานตามอายุที่เพิ่มขึ้น ขณะที่ฮ่องเต้หนุ่มใช้พระหัตถ์ช้อนพระโอรสขึ้นมานั่งบนพระเพลาแกร่ง ฟ่านเหว่ยตงเพิ่งขึ้นครองราชย์เมื่อสามปีก่อน หลังจากฮ่องเต้องค์ก่อนซึ่งเป็นพระเชษฐาเสด็จสวรรคต ช่วงเวลาดังกล่าวมีเสียงคัดค้านมากมาย พวกเขาคาดหวังให้ผู้สืบทอดราชบัลลังก์เป็นทายาททางตรงซึ่งสืบทอดจากสายเลือดของฮ่องเต้พระองค์ก่อน บ้างก็สนับสนุนองค์ชายใหญ่ บ้างก็สนับสนุนองค์ชายรอง ทว่าในราชโองการได้ระบุเอาไว้ชัดเจนว่า ผู้ที่ต้องขึ้นครองราชย์คือฟ่านเหว่ยตงแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น สาเหตุก็เพราะบุรุษ

กู่หลันอิงยกมือขึ้นมาแตะปิ่นปักผมที่อาตงเสียบให้เองกับมือ ใบหน้าเห่อแดงขึ้นน้อยๆ “ข้า... ข้าไม่มีของขวัญให้เจ้าหรอก”“หืม?” ทวนถามเสร็จก็เผยสีหน้าผิดหวัง “ข้าเดินทางทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ได้หลับเพื่อมามอบของขวัญให้เจ้า แต่เจ้าอยู่ที่นี่อย่างสุขสบายกลับไม่มีของขวัญให้ข้าเลยสักชิ้นเชียวหรือ”“เพราะข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะมา จึงไม่ได้เตรียมของขวัญไว้ให้” นางตอบอ้อมแอ้มด้วยสีหน้ารู้สึกผิดคราวนี้ถือว่านางผิดเต็มๆผู้ที่ดีใจกับการได้พบหน้าก้มหน้ามองพื้นหงอยๆ “คะ...คราวหน้า ข้าจะชดเชยให้เจ้านะ”ฟ่านเหว่ยตงถอนหายใจ “ข้าไม่รอคราวหน้าแล้ว”กู่หลันอิงก้มหน้าต่ำกว่าเดิมจนเห็นปลายเท้าของบุรุษเบื้องหน้า “แล้วเจ้าอยากได้อะไรหรือ หากไม่เหลือกว่าแรง ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง”มุมปากของผู้ที่แสร้งน้อยใจกระตุกขึ้นนิดๆ อาศัยจังหวะที่องค์หญิงน้อยมิทันตั้งตัว ยื่นมือไปรั้งคางมนให้เชยขึ้น แล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของนางหญิงสาวร่างแข็งค้างประหนึ่งเป็นก้อนหิน ความแดงจากหน้าลามสู่ใบหู “จะ...เจ้า...”“ถือว่าเป็นของขวัญของเกิดของข้าก็แล้วกัน” ฟ่านเหว่ยตงยิ้มร่าเริง นัยน์ตาสีประหลาดพราวระยิบระยับ “ข้าต้องไปแล้ว”ผู้ท

“ได้อย่างไรกัน เมื่อครู่นี้ข้ายังเห็นท่านคุยกับนางอยู่เลย!”“ก็นางไม่อยู่แล้ว”“เอ่ะ! ท่านนี่!” ผู้ที่โดนขัดยังคงมิยินยอม“น้องรองกับร้องสี่อยู่ที่ไหนเสียเล่า”“เสด็จพ่อเรียกไปคุยด้วยเป็นการส่วนตัว พี่ใหญ่ ตกลงอิงอิงอยู่ที่ใดกันแน่”“ดีแล้วๆ” ผู้เป็นพี่ชายสีหน้าเรียบเฉย เสมือนคำเร่งเร้าของกู่ฉินเป็นเพียงสายลมไร้ตัวตนที่พัดผ่านไปเฉยๆบุตรสาวแม่ทัพใหญ่มองสามีกับน้องชายของเขาที่อายุมากแล้วยังพูดคุยกันเหมือนเด็กนับว่ายังโชคดีที่บริเวณนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวน มิเช่นนั้นแคว้นเว่ยคงขายหน้าเป็นแน่“เจ้ามาก็ดีแล้ว มาช่วยข้ารับแขก” กู่ฉินมัดมือชกคนอายุน้อยกว่า“แต่ข้า...”พี่ชายคนโตไม่สนใจน้ำเสียงทักท้วงของกู่ฉิน ครั้นเห็นคนที่ใบหน้าคุ้นตาก็รีบเอ่ยปากร้องทัก “อา... ท่านอำมาตย์อยู่นี่เอง องค์ชายสามกำลังอยากปรึกษาเรื่องชลประทานกับท่านอยู่พอดี”งานเลี้ยงฉลองวันเกิดดำเนินไปอย่างราบรื่น โดยที่น้อยคนนักจะรู้ว่าผู้ที่เป็นคนจัดงานเลี้ยงในวันนี้คือผู้เป็นเจ้าของวันเกิดนั่นเองทางด้านหนึ่ง เหล่าองค์ชายกำลังช่วยรับหน้าอาคันตุกะผู้มาเยือน อีกด้านหนึ่งอี้หลานก็นำทางกู่หลันอิงมายังห้องเล็กซึ่งมีตั่งยาว เก

หลายทิวาราตรีผ่านพ้น เวลาจากวันทบรวมกันกลายเป็นเดือน ก่อนหน้านี้มีเสียงเล่าลือกันหนาดูว่าความสัมพันธ์ของสองแว่นแคว้นเกิดความร้าวฉาน แม้ทางแคว้นลี่จะให้เหตุผลว่าองค์หญิงทรงประชวรจึงไม่ได้มาร่วมงานขององค์รัชทายาทดังปีที่ผ่านมา ทว่าผู้คนต่างก็เอาไปผูกรวมกับเรื่องเหตุการณ์ลอบสังหารที่เกิดขึ้นที่แดนใต้ บ้างก็ว่าองค์หญิงทรงขี้ขลาดตาขาว บ้างก็ว่าองค์รัชทายาททรงดูแลพระคู่หมั้นได้ไม่ดีพอ บ้างก็ว่าองค์หญิงทรงเสียโฉมจากเหตุการณ์ลอบสังหารดังกล่าว เนื่องจากเสด็จกลับแคว้นลี่ก็ไม่มีข่าวคราวว่าทรงเสด็จออกนอกวังเลยสักครั้ง แม้จะไม่มีผู้ใดกล่าวออกมาอย่างออกนอกหน้า แต่บุตรสาวของตระกูลขุนนางในแคว้นลี่คาดหวังจะให้สัญญาการหมั้นหมายระหว่างองค์รัชทายาทกับองค์หญิงกู่หลันอิงถูกยกเลิก พวกนางกระหายอยากได้อำนาจ อยากรับตำแหน่งมารดาของแผ่นดิน ทั้งเพื่อขยายอิทธิพลให้กับวงศ์ตระกูลและตนเอง รวมถึงได้เป็นฮูหยินชายาของว่าที่พญามังกรผู้เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถในอนาคต ทว่าต่อให้มีเสียงโต้แย้งร้องขอจากขุนนางมากเพียงใด ฟ่านเหว่ยตงกลั

第十八章ท่านอากับการแบกรับโชคชะตาหากสาเหตุที่ทำให้เผ่าสวรรค์ลั่นกลองเปิดศึกเกิดจากผนึกของจอมมารเสื่อมสภาพลง แล้วผู้นำกับนักรบแห่งเผ่ากิเลนที่เฝ้าอยู่ที่นั่นเล่า... จะมีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่บัดนี้หลี่ลู่ซึ่งคำนึงถึงความปลอดภัยของบิดาและคนร่วมเผ่ามีสีหน้าย่ำแย่ เสียงลั่นกลองศึกของเผ่าสวรรค์ดำเนินอยู่ครึ่งเค่อก็เงียบหาย ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศคุกกรุ่นที่สั่นสะท้านไปทั่วทั้งสามภพภูมิแม้ยามนี้อยู่ต่อหน้าท่านอาจารย์และหลิวฟางซวง แววตากลับล่องลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเทพธิดาสาวละสายตาจากเฉียนเสวี่ยมามองเหอเหยาจวง “ท่านอาจารย์ เผ่าสวรรค์ลั่นกลองศึกแล้ว” นางรู้ว่าไม่ช้าไม่เร็ววันนี้ก็ต้องมาถึง เพียงแต่ไม่คาดคิดว่ามันจะประจวบเหมาะกับที่นางถูกทำร้ายบาดเจ็บ ชายชราไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม “เจ้าได้พบกับจางกั๋วเหล่าแล้วใช่หรือไม่”หลิวฟางซวงพยักหน้าอย่างเชื่องช้า ความปวดร้าวบริเวณหน้าอกทำให้นางสูดหายใจเข้าออกเพื่อระงับความเจ็บปวด “ได้พบแล้ว”“แล้วเจ้าได้ตัดสินใจเลือกแล้วหรือยัง”คำถามจากเหอเหยาจวง ส่งผลให้มู่หรงอู่กับหงหยางจูหันไปมองหน้าหลิวฟางซวงโดยพร้อมเพรียงกันเด็

“มิใช่ว่าท่านสั่งให้ศิษย์น้องสี่พาซวงซวงมาพบหรอกหรือ”“มะ...ไม่ใช่แบบนั้น” เฉียนเสวี่ยรีบปฏิเสธเมื่อสัมผัสได้ถึงแววตาหนาวๆ ร้อนๆ จากอาจารย์ที่มองมาจากทางด้านหลัง “ข้ายังมิทันได้อธิบาย ศิษย์พี่รองก็คิดเป็นตุเป็นตะเอาเอง ที่ข้าต้องการพบศิษย์พี่สามก็เพื่อให้นางมาช่วยเกลี้ยกล่อมอาจารย์ต่างหาก”ครั้นได้ฟังเหตุผลที่แท้จริง หลี่ลู่ก็เปลี่ยนจากหน้าขาวเป็นหน้าดำคล้ำ“ไยจึงไม่รีบพูดตั้งแต่ทีแรก!”ภูตจิ้งจอกเงินหดคอเมื่อถูกอีกฝ่ายดุเข้าใส่ ยังมิทันได้เตรียมใจก็ถึงกับสะดุ้งอีกรอบเมื่อหลิวฟางซวงเดินเข้ามาประชิดด้วยสีหน้าซีดเซียว“เจ้าอยากให้ข้ามาเกลี้ยกล่อมอาจารย์เรื่องอะไร”“เอ่อ... คือ...” ชายหนุ่มมีท่าทีลุกลี้ลุกลน แม้อยากพูดออกไปก็มิอาจทำได้เพราะท่านอาจารย์ยืนอยู่ทางด้านหลัง“เจ้าสี่”“ขอรับ!” เฉียนเสวี่ยหมุนกายหันไปมองปรามจารย์เหอเหยาจวงที่มองเขาอย่างคาดโทษ“ต่อไปนี้บำเพ็ญเพียรอยู่แต่ในห้อง หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้าก็ห้ามออกมาเด็ดขาด”น้ำเสียงเด็ดขาดอย่างที่นานๆ จะได้ยินจากปากของชายชราผู้เมตตา ส่งผลให้ผู้ที่มีความผิดถึงกับเข่าอ่อนโบราณว่าไว้เข่าของบุรุษมีค่าดุจดั่งทองคำพันช่าง ทว่าเฉียนเสวี่ย

กิเลนหนุ่มสะบัดศีรษะของตนเองแรงๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าของร่างระหงยังมีสีหน้าลังเลก็ใช้ลำตัวกระแทกเข้าหาให้ร่างลอยขึ้นจากพื้น จากนั้นก็เอนกายรองรับร่างที่ร่วงลงให้นั่งอยู่บนหลังได้อย่างพอดิบพอดีหงหยางจูกระชับร่างของมู่หรงอู่ไม่ให้ร่วงลงไป ขณะที่หลี่ลู่เร่งความเร็วเพื่อทะยานขึ้นสู่ผืนฟ้ากว้างกระแสลมแรงพัดผ่านร่างบางในอาภรณ์สีฟ้า หลิวฟางซวงยังคงจับจ้องร่างมังกรตัวใหญ่ที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นจุดดำลิบๆ“แล้วพวกข้าจะกลับมาหาเจ้า!”เสียงตะโกนของนางคล้ายกับคำมั่นสัญญา นางเข้าใจแล้วว่าอี้เฟิงหลงต้องการให้นางจากมาเพื่อรักษาพลังที่ฝึกฝนมาในการปลดคำสาปให้แก่เด็กน้อยทั้งสามอี้ปั๋วตวัดสายตาที่จับจ้องร่างแปลงของอี้เฟิงหลงไปยังผู้ที่หนีจากไปราวกับคนขี้ขลาด“หึ! คิดว่าหนีพ้นรึ!”“ช้าก่อนท่านอี้ปั๋ว!” ผู้อาวุโสแห่งโป๊ยเซียนตะโกนรั้งตัวอีกฝ่าย “ท่านจะสังหารนางไม่ได้” คำพูดของจางกั๋วเหล่าเสมือนสายลมที่พัดผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา เทพมังกรหลับตาเตรียมแปลงกายเป็นมังกรตามกิเลนหนุ่ม ทว่าจางกั๋วเหล่าสะบัดฝ่ามือเรียกฝูงค้างคาวเผือกขึ้นมาก่อตัวเรียงเป็นกำแพง ปิดกั้นมิให้อี้ปั๋วมองเห็นทิศทางที่หลี่ล

อี้ปั๋วซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงกันข้ามขมวดคิ้ว แม้ไม่ลงมือต่อทว่าความโกรธเกรี้ยวในดวงตาก็มิได้จางหาย เทพธิดาผู้นี้มีปัญหา... นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่พลังของเทพมังกรเยี่ยงเขาถูกนางหักล้างทิ้งไป มันไม่ได้เกิดจากการที่เขายั้งมือ แต่เป็นเพราะร่างกายของนางดูดซับมันเอาไว้ต่างหาก ต่อให้เวลาที่เทพมังกรหยุดชะงักจะแสนสั้น หากมันก็มากพอที่จะทำให้จางกั๋วเหล่ากางม่านพลังปกป้องเทพธิดาสาวได้สำเร็จ อี้เฟิงหลงได้สติเข้าไปยืนกั้นระหว่างบิดากับหลิวฟางซวง นัยน์ตาคู่คมฉายแววโรจน์ “พระบิดา ท่านกำลังปล่อยให้อารมณ์ครอบงำจิตใจ ตัดสินคนผิด!” ชายวัยกลางคนถลึงตามองบุตรชาย “เฟิงหลง หลบไป!” “ไม่!” เด็กชายปฏิเสธเสียงแข็ง จังหวะถัดมานัยน์ตาสีมรกตก็หรี่ลงเมื่อสังเกตเห็นแสงสีทองคาดเข้ากับผืนฟ้าสีคราม แสงนั่น... อี้เฟิงหลงหรี่ลงอย่างครุ่นคิด เขารู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน เขาใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจก็นึกออก เป็นเจ้ากิเลนผู้นั้น!เนื่องจากความเร็วหลี่ลู่มิอาจเทียบเท่าพญามั

เสียงเล็กแหบแห้งที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดเล็ดลอดออกจากริมฝีปากไม่ผิด... เทพมังกรผู้ปกครองทะเลตงไห่ผู้นี้คือบิดาของเขาอี้เฟิงหลงกับอี้ปั๋วไม่ได้พบหน้ากันตั้งแต่สงครามเมื่อสี่พันปีก่อนจบสิ้นลงจางกั๋วเหล่ารับรู้ถึงคลื่นพลังรุนแรงที่โพยพุ่งออกจากร่างของเทพมังกรซึ่งเปลี่ยนสภาพเป็นกระแสลมอันเกรี้ยวกราด นัยน์ตาสีมรกตของเจ้าของร่างสูงโปร่งสว่างวาบราวกับมีเปลวเพลิงลุกโหมอยู่ภายในเมฆดำขมุกขมัวก่อตัวปกคลุมผืนฟ้า อี้ปั๋วโกรธมากเสียจนมือสั่นเทาเขาถูกหลอกมานานกว่าสี่พันปี! หลอกให้เสียใจและเจ็บปวดกับความสูญเสียมายาวนานกว่าสี่พันปี!บุตรชายที่เคยเป็นความภาคภูมิใจของเผ่ามังกร เป็นแม่ทัพที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมและน่าเกรงขาม กลับมาปลูกหัวไช้เท้าอยู่ที่นี่!“ไร้เหตุผลสิ้นดี!”สิ้นเสียงตวาดอันทรงอำนาจของเทพมังกรผู้น่าเกรงขาม จางกั๋วเหล่าก็เร่งฝีเท้าเอากายเข้ามายืนกั้นระหว่างผู้ที่กำลังโกรธเกรี้ยวกับอี้เฟิงหลงที่ยืนเงียบเสมือนหุ่นไม้“ท่านอี้ปั๋วโปรดใจเย็นก่อน เป็นเพราะอี้เฟิงหลงถูกคำสาปให้ติดอยู่ในร่างเล็กจึงขอร้องให้ข้าปิดบังเรื่องนี้กับท่านจนกว่าจะหาทางถอนคำสาปได้”“ถอนคำสาป?” อี้ปั๋วไม่เพียงไม่หา

第十七章ท่านอากับเสียงลั่นกลองศึก“อาหลง”เสียงที่เอ่ยเรียกส่งผลให้อี้เฟิงหลงที่เพิ่งออกจากห้องนอนของหญิงสาวหันเสี้ยวหน้าไปยังด้านหลัง เป็นมู่หรงอู่ที่เดินมาหาเขา“ท่านอาซวงตื่นแล้วหรือยัง” เด็กชายหน้าหวานถามด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง และเขาก็ไม่ลังเลที่จะทำลายความหวังนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ยัง”มู่หรงอู่ทำหน้าสลด ในมือของเขาถือฟักข้าวโพดที่ต้มเสร็จเรียบร้อย ช่วงเวลาที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหม่เขาเริ่มใช้เวลาว่างในการสังเกตอี้เฟิงหลงเวลาเข้าครัวและเริ่มฝึกทำตามนึกไม่ถึงว่าเด็กชายที่ดูภายนอกอ่อนแอไม่เอาไหนกลับมีจิตใจที่แข็งแกร่ง ครั้นมู่หรงอู่มุ่งมั่นที่จะถอนตัวจากการถูกถอนคำสาปและติดตามหลิวฟางซวง เขาก็เริ่มเรียนรู้สิ่งต่างๆ มากขึ้นเพื่อให้ตนเองสามารถดูแลท่านอาได้ในวันข้างหน้าอี้เฟิงหลงเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ขัดขวางอันใด ดีเสียอีกหากมีคนช่วยเหลือเรื่องงานบ้านที่แต่เดิมเป็นภาระของเขาเพียงคนเดียวนอกจากความเปลี่ยนแปลงของมู่หรงอู่ ทางด้านปีศาจงูขาวเองก็ต่างไปจากเดิมเช่นกันจากท่าทีมุทะลุโมโหง่ายดูสงบมากขึ้น แม้หงหยางจูจะยังปากร้ายชอบประชดประชันแต่ก็ไม่อารมณ์ร้ายเหมือนแต่ก่อน ทั้งนี้เขายัง

“เร็วเข้าสิ อย่ามัวแต่ชักช้า”“หากเป็นรับสั่งของพระชายา ข้าย่อมพร้อมที่จะน้อมรับ” ตงฟางฉีหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว เห็นนางเร่งแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ใครบางคนรู้สึกภาคภูมิใจเข้าไปใหญ่ “แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่งก่อน”เดิมทีเขาอยากสำเร็จแล้วเช่นกัน แต่เพื่อการใหญ่ เขาจำเป็นต้องใจแข็งและยั้งไว้เสียก่อน“เจ้าต้องมีลูกให้เราอย่างน้อยห้าคน”ผู้ฟังถึงกับกะพริบตาหนึ่งครั้ง “ลูก... ห้าคน?”ลี่หยวนอึ้งไป นี่เขาเห็นนางเป็นกระต่ายที่ออกลูกเป็นคอกรึ!“นั่นเป็นเงื่อนไขของท่านอาจารย์ลี่” ชายหนุ่มขยายความ “มิเช่นนั้นเขาจะไม่ยอมยกเจ้าให้ข้า”“ท่านปู่...” หญิงสาวตาเหลือก ที่แท้มันเป็นความตั้งใจของลี่เตานั่นเองบัดนี้ท่านปู่อายุมากแล้ว หากเขาประสงค์เช่นนั้น ลี่หยวนยอมรับเลยว่านางคงใจอ่อนไม่กล้าปฏิเสธ“ท่านอ๋อง” ลี่หยวนสบตาผู้เป็นสามีด้วยสีหน้าจริงจังกว่าเดิม “หม่อมฉันอยากรับท่านปู่มาอยู่ด้วยกันเพคะ”ตงฟางฉีพยักหน้าช้าๆ “ชายาข้า วิธีที่จะดึงดูดให้ท่านอาจารย์ลี่มาที่นี่โดยเร็วที่สุด เห็นทีจะเป็นการมารับขวัญเหลน”ชายาสาวทนไม่ไหวย่นจมูกใส่เข้าทีหนึ่ง “ท่านปู่และสามีข้าต่างเป็นบุรุษร้ายกาจด้

“แล้วข้าควรทำอย่างไรดี...” จมูกโด่งเป็นสันของผู้กล่าวซุกไซร้เข้าที่ลำคอขาวผ่อง ดูดเม้มผิวหอมกรุ่นจนเป็นรอยแดงชัดเจน “ก็ข้าอยากฟังมันอีก”หลังจากนั้นสิ่งที่ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของคนทั้งสองมีเพียงเสียงครางและหอบกระเส่าทุกครั้งที่เอวสอบโยกไหวอย่างดุดัน ลี่หยวนก็ราวกับเห็นดวงดาวพร่างพราวอยู่ตรงหน้า ทุกครั้งที่เขาแปรเปลี่ยนเป็นเนิบนาบ ลี่หยวนก็ทรมานประหนึ่งจะขาดใจแม้ตงฟางฉีจะเรียกร้องและตักตวงจากร่างอันหอมหวานอย่างยาวนาน ทว่านางก็พยายามที่จะไล่ตามอย่างไม่ยอมแพ้พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า จันทราผุดผ่องครองนภาแทนที่ลี่หยวนกับตงฟางฉีเพิ่งมีโอกาสได้กินข้าวเย็นร่วมกันเป็นมื้อแรกในฐานะสามีภรรยาเดิมทีหญิงสาวอยากใส่เสื้อคลุม แต่พอนางใส่ ตงฟางฉีก็ถอดออก บอกว่าจะใส่ทำไมให้เปลืองแรง เพราะกินข้าวเสร็จเมื่อไรก็ต้องถอดออกอีกอยู่ดีลี่หยวนที่นึกไม่ถึงว่าเขาจะหน้าหนาถึงเพียงนี้ก็ทำเอาพูดอะไรไม่ออก ครั้นอ้าปากจะเถียง เขาก็ใช้นิ้วชั่วช้าหยอกเล่นกับร่างกายนางเสียจนอยู่หมัด ทำเอานางอ่อนระทวยและเสร็จสมไปอีกหน“เหยาเป้ยชูบอกข้าว่า... เขากำลังจะเป็นพ่อคน” ชายหนุ่มซึ่งคีบผักใส่ถ้วยภรรยากล่าวเสียงนุ่มครั้นนึ

คำพูดที่น่าอาย ทำเอาเจ้าสาวรูปงามถึงกับเถียงไม่ออกตงฟางฉีหัวเราะดังขึ้น กลั่นแกล้งนางโดยการโยกกายเบาๆ ทั้งยังส่งมือไปสำรวจเอวบางและสะโพกสอบอย่างทั่วถึงเนื่องจากอาภรณ์ส่วนล่างของลี่หยวนยังปกปิดอยู่อย่างหมิ่นเหม่ ภาพของนางจึงถูกยั่วยวนและยั่วเย้าขึ้นอีกหลายเท่าตัวลี่หยวนเองก็มีความทรงจำของคนยุคใหม่ ในเมื่อถูกเขาปลุกเร้ามาถึงขั้นนี้ มีหรือที่นางจะไม่กล้าหญิงสาวเชิดใบหน้า นัยน์ตาหยาดเยิ้มหรี่มองผู้ที่อยู่ใต้ร่าง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วจัดการเกี่ยวขอบผ้าผืนบาง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่หลงเหลือออกด้วยตนเอง ตั้งใจกระทำมันอย่างเชื่องช้าเป็นพิเศษเพื่อยั่วใครบางคน มิหนำซ้ำยังใช้มือดึงปิ่นและเครื่องประดับบนเรือนผมออกบัดนี้ผิวสีขาวอมชมพูมีหยาดน้ำเกาะพราวบางส่วน ยามกระทบกับแสงท้องฟ้ายามเย็นก็ทำให้ผิวเนียนนุ่มเปล่งประกายระยิบระยับ เรือนผมยาวสยายคลอปิดอกอวบอิ่มไปบางส่วน สภาพของมันยุ่งนิดๆ ล้อมกรอบใบหน้าของคนรักที่มองเขาด้วยแววตาเชิญชวนช่างอันตรายโดยแท้!ตงฟางฉีมองนางอย่างลุ่มหลง ความขึงขังที่ขยับขยายสร้างความทรมานอย่างสุดจะกล่าว“หยวนหยวน...” เป็นฝ่ายชายหนุ่มที่หมดความอดทน สองมือใหญ่จับตรึงเข้าที่สะโพกม

คิดไปก็หัวเราะไป ฤทธิ์ของสุราทำให้ลี่หยวนแสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมาอย่างซื่อตรงจุมพิตของพวกนางทวีความหนักหน่วงคลอเข้ากับเสียงหอบหายใจ พอลี่หยวนหายใจไม่ทัน ตงฟางฉีก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว รวบเอวบางพร้อมกับส่งขึ้นไปบนโต๊ะทันทีเพล้ง!!จอกสุราและถาดใส่อาหารว่างถูกปัดออกไปให้พ้นทาง หญิงสาวรู้ตัวอีกครั้งก็เป็นยามที่ตนนอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะ สองมือคล้องเข้าที่ท้อยทอยของตงฟางฉีโดยที่ริมฝีปากทั้งสองยังไม่ผละจากลิ้นใหญ่ละเลียดชิมริมฝีปากอวบอิ่มทุกซอกทุกมุม ไม่ว่าจะเป็นกลีบปากบนหรือล่าง โพลงปากและลิ้น...ทุกสัดส่วนอย่างประกาศความเป็นเจ้าของ“อืม...อ๋า”หญิงสาวสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อมือใหญ่กร้านทั้งสองสัมผัสนวดคลึงถันงามใหญ่เต็มไม้เต็มมือทั้งสองอย่างสนิทสนม ปลายนิ้วของเขาตวัดถี่ตรงปลายยอดเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ ส่งผลให้ผู้ที่เมามายบิดเร้าไปมา“ตง...ตงฟางฉี” ลี่หยวนร้องประท้วงก่อนจะแอ่นอกร้องครางเมื่อเขาลากลิ้นสากดูดดึงจุดนูนเด่นทั้งที่นางยังสวมอาภรณ์อยู่จะว่าอย่างไรดี...แบบนี้มันยิ่งเป็นการกระตุ้นให้ซ่านเสียวกว่าคราไหนๆ“ข้าทำไมหรือ” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก เอาหน้าซุกไซร้ความนุ่มอย่างชอบใจ มิหนำซ้ำ...มืออี

ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงอาศัยความไว้วางใจทั้งหมดที่ฮ่องเต้ทรงมีให้ อาสาย้ายมาควบคุมดูแลความเรียบร้อยในเมืองแห่งนี้แต่แน่นอนว่า... เขาจะต้องเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงปีละสามสี่ครั้งเพื่อรายงานตัวหลังจากถ่ายทอดวิชาหมอส่วนหนึ่งให้กับหมอหลวงเพื่อถวายการรับใช้โรคประจำตัวขององค์จักรพรรดิ ตงฟางฉีก็ย้ายมาที่เมืองเยว่ฉีโดยใช้ที่ดินของมารดาปลูกสร้างวังขนาดเล็กที่เขาเองก็พอใจและเขาก็ได้กลับมาพบลี่หยวนอีกครั้ง... ในยามที่ทั้งเขาและนางต่างก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นลี่หยวนมีบางส่วนที่เหมือนเดิม และมีบางส่วนที่เปลี่ยนไปเขาเองก็มีส่วนที่เหมือนเดิม และบางส่วนที่แปรเปลี่ยนดังนั้นจากเดิมที่ใจร้อนดังไฟ ตงฟางฉีก็ใช้เวลาช่วงแรกในการค่อยๆ เรียนรู้และปรับตัวเข้าหาลี่หยวน แสดงให้นางเห็นว่าเขายังคงมั่นคงและจริงจังกับความสัมพันธ์นี้มากเพียงไรฝ่ายลี่หยวนเองก็เริ่มแบ่งปันความคิดของนางให้เขาฟัง นางบอกกับเขาว่านางเองก็มีโลกของนางที่มิอาจมอบให้เขาได้ทั้งหมด แต่ก็พร้อมที่จะเปิดให้เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง และนางเอง... ก็พร้อมที่จะตัดแบ่งโลกส่วนหนึ่งของตนเพื่อให้มันสามารถประสานเข้ากับโลกของเขาได้เช่นเดียวกันมันเป็นค

บุตรชายคนรองของพ่อค้าใหญ่เห็นชิงช่ายเบะปากร้องไห้ก็ก้าวเข้ามาหาอย่างลืมตัว “แม่นางลี่อย่าเพิ่งโกรธ ในท้องของนางมีลูกของข้าและหลานของเจ้าอยู่นะ”ผู้เป็นนายหญิงหันขวับไปมองคนใกล้ตัว ดวงตากวางเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าท้องแล้ว?”ชิงช่ายที่หน้าย้อมสีชมพูเสมือนลูกท้อลูกใหญ่กัดริมฝีปาก พยักหน้าหงึกหงักเพื่อยืนยันในสิ่งที่ชายหนุ่มพูดริมฝีปากรูปกระจับที่ถูกแต่งแต้มด้วยชาดยิ้มเย็น “เยี่ยม! เยี่ยมมาก!” นางกำลังจะขึ้นเกี้ยวแต่กลับมารู้ข่าวว่าสาวใช้ที่ยังไม่ออกเรือนตั้งท้องแล้วสองเดือน เพิ่งรู้นะว่านางที่มีความทรงจำของชาติก่อนถือว่ามีหัวคิดแบบสมัยเก่า ขณะที่คนยุคโบราณต่างหากที่ไฟแรงเกินจินตนาการถึง! หึ... เหยาเป้ยชูคงรู้ว่านางไม่อยากยกคนสนิทให้สิท่า มิเช่นนั้นคงไม่ทำจนชิงช่ายถึงขั้นตั้งครรภ์!“ห้าสิบตำลึงทอง”“หา!” ทายาทพ่อค้าใหญ่อ้าปากค้าง“ห้าสิบตำลึงทอง ถือเป็นสินสอด หากเจ้านำมาไม่ได้ คนก็อย่าหวังจะเอาไป!”ใจจริงลี่หยวนไม่เคยคิดขัดขวางความรักของลูกน้อง ดูจากรูปการณ์แล้วชิงช่ายน่าจะสมยอมพร้อมใจจึงได้มีสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยพ่อของลูก เรื่องแบบนี้ตบคือข้างเดียวย