sugartita의 작품

Pagkarinig sa sinabi ni Travis, agad na namula ang mga mata ni Katreese.“Buhay pa siya... sigurado akong buhay pa siya!” Mahigpit niyang hinawakan ang manggas ng lalaki habang bahagyang nanginginig ang kanyang boses.“Kung nakaligtas si Ranran, ibig sabihin... may pag-asa rin ang anak nating babae, hindi ba? Maaari ding buhay pa siya... tama ba?”Wala nang ibang mas hinahangad si Travis kundi ang marinig din ang balitang iyon.Gusto rin niyang maniwalang buhay pa ang kanyang anak. Ngunit batay sa mga impormasyong hawak nila sa ngayon, hindi pa rin maganda ang sitwasyon.Tiningnan niya ang mga matang puno ng pag-asa ni Katreese at mahinahon siyang nagsalita: “Katreese... ganun din ang gusto ko. Gusto kong buhay pa rin ang anak natin. At hangga’t may kahit katiting na pag-asa, hindi ako titigil. Gagawin ko ang lahat para mahanap siya.”Napuno ng luha ang mga mata ni Katreese.“Travis... ‘wag mo na akong lokohin sa pagkakataong ito.” Nakatitig siya rito habang unti-unting umaagos ang ka

Dahan-dahan niya itong pinihit at itinulak.Mahina lamang ang ilaw sa loob ng silid. Sa sofa, mahimbing na natutulog si Aira habang nakabalot ng kumot.Agad namang napunta ang tingin ni Travis sa kama. Ngunit, walang tao roon. Nakahawi pa ang kumot, palatandaan na bumangon ito.Nanlaki ang kanyang mga mata.“Katreese?” Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.Mabilis siyang pumihit upang tawagin sana ang nurse, ngunit bago pa siya makalabas, may narinig siyang tunog mula sa banyo.Napahinto siya, kasabay noon ay bumukas ang pintuan ng banyo.Biglang kumibot ang kanyang noo. Halos hindi na siya nag-isip, mabilis siyang umatras palabas ng silid at isinara ang pinto.Dahil sa pagmamadali, malakas ang pagkakasara nito.Napalingon si Katreese sa direksyon ng pintuan. Tahimik niyang pinagmasdan ‘yon nang ilang segundo bago muling naglakad papasok sa silid.Dahil lumalaki na ang kanyang tiyan, madalas na siyang nagigising sa gabi upang pumunta sa banyo.Mahimbing namang natutulog si Aira.

“Hindi ko na maaaring ulitin ang dati kong pagkakamali.”Mahinang napabuntong-hininga si Travis habang mariing pinipisil ang pagitan ng kanyang mga kilay.“Noong panahong ‘yon, inakala kong isa lamang mahirap na estudyante si Trina na tinulungan ni Katreese. Akala ko, dahil sa utang na loob niya rito, mananatili siyang tapat. Kaya gumawa ako ng isang plano. Isang palabas na inakala kong sapat upang linlangin ang mga taong iyon. Limang taon naming isinabuhay ang palabas na ‘yon… pero ano ang naging kapalit?”Napakunot ang noo ni Mathew. “Kasalanan na ni Trina ‘yon. Nasa ugali na niya ang pagiging mapagkunwari.”“Hindi.” Umiling si Travis. “Ang ugat ng lahat ng ‘yon… ay ako.”Naging mabigat ang kanyang tinig. “Noon, ang akala ko ay anak ng kuya ko si Ranran. Hindi ko siya maaaring ibalik sa tabi ko gamit ang tunay niyang pagkakakilanlan. Kaya ako mismo ang gumawa ng kuwento tungkol sa umano’y relasyon namin ni Trina. Ang pagiging ‘legitimate child’ ni Ranran ang magsisilbing panangga sa

Nang makita ang reaksyon ng babae, bahagyang natigilan si Mathew, na noon ay nakaupo sa isang lumang upuang kahoy habang tahimik na humihithit ng sigarilyo.Marahan niyang itinaas ang kanyang tingin at pinagmasdan si Hailey. Isang malamig at mapanuyang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.“Hanggang ngayon, mukhang hindi ka pa rin nagigising sa pantasya mo. Pati ba naman sa sitwasyong ito, si Travis pa rin ang laman ng isip mo?”Hindi siya pinansin ni Hailey, nanatili lamang siyang nakatitig sa hagdanan.Habang papalapit ang mga yabag na kanyang naririnig, lalo namang tumitindi ang pananabik na makikita sa kanyang mga mata.Napailing na lamang si Mathew. Walang imik niyang itinapon ang upos ng sigarilyo sa sahig, saka ito mariing dinurog gamit ang suot niyang military boots bago tuluyang tumayo.Palakas nang palakas ang tunog ng mga yabag. Ilang sandali pa, lumitaw sina Travis at Assistant Florez mula sa hagdanan.Si Travis ang nangunguna, habang tahimik na nakasunod sa kanyang likur

Bahagyang tumango si Katreese. “Anong oras na?”“Alas-singko na ng hapon.” Alam ni Aira ang gusto niyang itanong. “Kaya hindi na kayo makakahabol sa pagkuha ng Annotated Marriage Certificate ngayong araw. Sinabi ni Travis na magpahinga ka muna. Kapag maayos na ang pakiramdam mo bukas... saka ninyo itutuloy ang gusto mo.”Tahimik na tumango si Katreese. “Naiintindihan ko. Pasensya na… pinag-alala ko pa kayong lahat.”Hindi na napigilan ni Aira ang kanyang mga luha.“Tinakot mo talaga ako! Noong magising ako kaninang umaga at hindi kita makita, halos mabaliw ako sa paghahanap sa’yo!”Mahigpit niya itong niyakap habang umiiyak. “Katreese... patawarin mo ako! Kamakailan ko lang nalaman ang tungkol sa alaala mo. Hindi ko sinabi sa’yo dahil natatakot akong lalo kang masaktan. Hindi ko iyon sinadya...”Marahang tinapik ni Katreese ang kanyang likod.“Ayos lang. Lumipas na ang lahat. Alam kong mabuti ang intensyon mo. Wala na tayong mababago sa mga nangyari. Limang taon na ang lumipas. Unti-u

“Alam kong hindi ko kailanman lubos na mauunawaan ang sakit na pinagdaanan ni Katreese. Alam ko ring napakalalim ng sugat na iniwan ng mga pangyayari noon sa kanyang puso.”Huminto sandali si Aira bago muling nagsalita, “Hindi ko ipinagtatanggol si Travis. Pero pakiramdam ko... baka magbago pa ang isip ni Katreese at hindi na ituloy ang divorce.”“Sa tingin ko, ang pagbabalik ni Ranran ay kahit papaano ay magiging kaunting kaginhawaan sa kanyang puso. At saka… hindi lang naman si Katreese ang nasaktan noon. Nasaktan din si Travis. Pareho silang lumaki sa mahirap at masakit na kapaligiran. Ang tagal nilang hinintay ang isa’t isa, saka pa lang sila nagkakilala. Napakarami nilang pinagdaanan bago sila naging mag-asawa.”“Kaya iniisip ko... kung sa huli ay makakahanap sila ng kapayapaan sa piling ng isa’t isa, baka iyon na rin ang pinakamagandang wakas para sa kanilang dalawa.”Tahimik na nakinig si Santi bago siya bahagyang tumango.“Nauunawaan ko ang gusto mong sabihin. Ang ibig mong sa