Novels by Sharp pencil

ห้องรับแขกของบ้านสไตล์ญี่ปุ่นที่เปิดโล่ง มองออกไปเห็นสนามหญ้ากว้างและต้นซากุระที่เริ่มผลิใบเขียวอ่อน เด็กฝาแฝดชายหญิงวัยขวบกว่ากำลังเดินเตาะแตะหาสองชายผู้ใหญ่ที่ยืนคุยกันอยู่กลางลาน คนหนึ่งคือชายยุโรปร่างสูงใหญ่อีกคน... คือชายหนุ่มชาวเอเชียที่มิโซระรู้จักดีจนหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่สบตาเขา มิทสึคุนิภาพนั้นดูเรียบง่าย แต่ในสายตาของมิโซระกลับชวนให้หัวใจเธอหวิว ความคิดล่องลอยกลับไปยังภาพความทรงจำก่อนหน้าไม่กี่วันวันที่ทั้งคู่ยืนทะเลาะกันในห้องนั่งเล่นของบ้านเธอ เสียงของเธอที่เอ่ยขอให้เขาไปจากชีวิตยังแว่วในหัวอย่างเลือนราง แม้ตอนนี้เธอจำรายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด แต่ความรู้สึกผิดยังฝังแน่น“คุณคงรู้จักฉันแล้วใช่ไหมคะ”เสียงของเจ้าของบ้านเรียกให้มิโซระหลุดจากภวังค์ หญิงสาวเงยหน้าไปเจอกับรอยยิ้มอ่อนโยนของผู้หญิงคนหนึ่ง แม่ของเด็กฝาแฝด ดวงตาเธอเต็มไปด้วยแววอบอุ่นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวนุ่มนวลลง“ก็... รู้จักค่ะ” มิโซระตอบอ้อมๆ เสียงเธอเบาเหมือนกลัวคำพูดตัวเองจะสั่น จะว่ารู้จักก็ไม่เชิง แต่จะปฏิเสธก็พูดไม่ออก“เรีย

แสงสว่างสีขาวสะท้อนผ่านม่านโปร่งที่ไม่คุ้นเคย ดวงตาที่บวมจากการร้องไห้เป็นเวลานานค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกปวดหน่วงที่หัวเล็กน้อย มือกำลังยกขึ้นมากุมก็พบว่าถูกเจาะสายน้ำเกลืออยู่หญิงสาวมองไปรอบๆ ถึงได้รู้ว่าเธออยู่ในห้องพิเศษของโรงพยาบาล ดูเหมือนเธอจะหลับไปนาน เพราะตอนนี้ก็เป็นเช้าอีกวันหนึ่งแล้วด้วย แต่ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ในเมื่อเธอ...แกร๊กเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น ใบหน้าเล็กหันไปตามเสียง เห็นผู้ชายสองคนเดินคุยกันโดยมีพยาบาลเดินตาม“ยังไงช่วงนี้ก็ระวังหน่อยนะครับ” คนที่เป็นหมอบอกผู้ชายอีกคนที่ทำให้เธอใจเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่พบ และวินาทีนั้นที่ทุกคนเงยหน้ามาเจอว่าเธอฟื้นแล้วก็เหมือนทุกอย่างหยุดชะงักภาพของหมอกับพยาบาลที่เดินเข้ามาถูกตัดออกไปเหลือเพียงผู้ชายที่ยืนมองเธอ ดวงตาของเขาแดงกล้ำเหมือนคนที่ยังไม่ได้พัก“รู้สึกยังไงบ้างครับ” เสียงของหมอทำให้มิโซระสะดุ้งเฮือก ก่อนเงยหน้าไปมองคนที่ถาม“ปวดหัวค่ะ”“แล้วก่อนหมดสติไปมีอาการยังไงบ้างครับ” คุณหมอถามต่อในขณะที่พยาบ

เสียงเปิดประตูบ้านที่คุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของผู้หญิงร่างบอบบางที่เดินอย่างไร้เรี่ยวแรงมิโซระถอดส้นสูงวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เชื่องช้า ราวกับจะกลบความว้าวุ่นในใจของเธอ สูทสีเทาถูกถอดเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวที่ยืนอยู่กลางบ้านไม่นานรถของอีกคนก็มาถึง มิทสึคุนิเดินเข้ามาเงียบ ทั้งยังปิดประตูเบาๆ ราวกับกลัวว่าเสียงประตูมันจะดังเกินไปในคืนนี้มิโซระที่โยนสูทลงโซฟาพร้อมมือที่ถอดแฮร์พีชโยนไว้ข้างๆ กันอย่างไม่หันกลับมามองคนที่ยืนมองเธออยู่ข้างหลัง มีเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินอย่างไม่สนใจว่าเวลานี้กำลังจะมีอะไรพังหรือเปล่า“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอคะ” เสียงสั่นเครือของมิโซระดังขึ้นก่อน น้ำเสียงนั้นไม่ได้แข็งกร้าว หรือดังจนเหมือนโวยวาย แต่มันเบาเสียจนสัมผัสได้ว่าคนพูดเหนื่อยมากแค่ไหนชายหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจช้าๆ ก่อนจะเดินไปใกล้เธออีกก้าว“ผม... ไม่รู้จะต้องเริ่มจากตรงไหน”มิทสึคุนิไม่อยากให้เหตุการณ์มันมาถึงตรงนี้เลย แต่เพราะความหึงหวงเกินไปของเขาที่เห็นมิโซระอยู่กับโคฮาคุจนไปพูดไม่ดีใส่มิโซระ ท

[ฉันถึงแล้วนะคะพี่จิน]หญิงสาวพิมพ์บอกพี่ชายที่เธอขอความช่วยเหลือเอาไว้ เมื่อร่างเล็กเข้ามาถึงร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ที่ดูจะเป็นส่วนตัวกว่าที่คิด บรรยากาศรอบๆ ไม่ได้มีคนพลุกพล่าน แต่ก็มีมุมอับที่แอบถ่ายได้ไม่น้อยที่โคฮาคุเลือกสถานที่คนน้อยแต่มีมุมอับเพราะอยากให้เธอวางใจว่าจะไม่มีการแอบถ่าย แต่ก็จะถ่ายอยู่ดีสินะแถมที่นี่ยังมีคนน้อยจนน่าสงสัยมิโซระก็ยังแต่งตัวค่อนข้างเป็นทางการ พยายามแสดงความห่างเหินในหลายๆ ทาง เธอไม่อยากแต่งตัวชิลเกินไปจนเหมือนมากับคนในบ้าน และไม่อยากแต่งตัวสวยเกินไปจนเหมือนมาเดต ผมรวบต่ำเรียบร้อย ส้นสูงและสูทสีเทาของเธอดูจะเข้ากับงานนี้พอดีแถมยังต้องแต่งหน้ากลบร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการพักผ่อนไม่พออีก“รอนานหรือเปล่า” ไม่นานนัก คนที่นัดก็มาถึงพร้อมทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่เธอกลับมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร“เข้าเรื่องเถอะค่ะ ฉันไม่อยากเสียเวลานาน” มิโซระไม่ทักกลับ และยังเร่งรัดให้อีกฝ่ายรีบๆ ด้วยน้ำเสียงรำคาญ“ไม่ต้องรีบหรอก เรายังมีเวลาอีกพักใหญ่ๆ” โคฮาคุพูดอย่างมาเลศนัยจนคิ้วของ

เวลาที่ล่วงเลยมาถึงกลางคืน ในบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ในตัวเมือง มิโซระที่กำลังพลิกตัวไปมาหลายรอบ เพื่อพยายามข่มตาให้หลับแต่ทุกครั้งที่เธอหลับตาภาพของหนุ่มสาวในชุดแต่งงานก็ทำให้เธอสงบใจไม่ลง จนกระทั่งชายหนุ่มวิดีโอคอลมา หญิงสาวจึงเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะกดรับสายนั้นแม้ใจจะยังไม่พร้อมก็ตาม[นอนแล้วหรอครับ?] เสียงนุ่มเอ่ยถามจากปลายทางพร้อมกับภาพวิดีโอที่ชายหนุ่มกำลังจัดข้าวของในห้องพัก เมื่อเขาถึงแล้วเขาก็ทำแบบนี้เป็นปกติ“ก็ว่าจะนอนแหละค่ะ แต่เหมือนจะนอนไม่หลับ” เธอพูดด้วยเสียงอู้อี้ ในห้องนอนที่ปิดไฟหมดแล้วเพื่อพลางร่องรอยของการร้องไห้อย่างหนักเอาไว้ “เหนื่อยไหมคะ”[ไม่ค่อยเท่าไหร่ครับ แต่อยากกลับไปหาคุณแล้ว] ชายหนุ่มในวิดีโอพูดพลางหันมายกยิ้มให้เธอ ขณะที่มือของเขากำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของนักบินออก“ฉันก็อยากให้คุณกลับมาเร็วๆ” มิโซระเองก็รู้สึกอยากให้เขามาอยู่ตรงหน้าเธอ แต่เธอไม่ได้รู้สึกคิดถึงมากมายขนาดนั้น เธออยากจะคุยกับเขาตรงหน้ามากกว่า[คิดถึงผมก็บอกตรงๆ สิ] มิทสึคุนิหันมาพูดด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมื

‘ศิลปิน Starlight ปล่อยเพลงของโปรเจกต์พิเศษร่วมกับ AJN ทั้ง 3 เพลงแล้ววันนี้ทุกแพลตฟอร์ม’พาดหัวข่าวที่ดังตั้งแต่เมื่อคืนทำเอาไทม์ไลน์ลุกเป็นไฟ เมื่อศิลปินทั้งสามวงของค่ายได้ปล่อยเพลงใหญ่มาครบ และยังไม่มีกำหนดการโปรโมท เนื่องจากที่เสร็จมีแค่เพลงกับการแสดง แต่เอ็มวีและแผนอื่นๆ ยังอยู่ในขั้นดำเนินการแต่เท่านั้นทุกคนต่างก็ตั้งตารอเอ็มวีและสเตจเต็มของศิลปินของตัวเองไม่ต่างจากแฟร์รี่ แฟนคลับของแฟร์ริช[เพลงแนวนี้กลับมาแล้ว ลอยๆ ฟุ้งๆ แฟร์ริชเท่านั้นที่จะร้องเพลงแนวนี้ได้แบบนี้ สมชื่อวงแล้ว][ทั้งที่มันไม่ใช่ทั้งเพลงรัก และเพลงเศร้า แต่ท่อนบริจด์ของมิโซระทำฉันน้ำตาไหลเลย แววตาเศร้าเอย น้ำเสียงหวานจับใจ หน้าสวยแบบนั้น ฆ่ากันเลยเถอะ ละมุนไปหมดด][ท่อนบริจด์นี่ช็อตฆ่าคนเลยค่า][เมื่อวานมิโซระสวยมาก เหมือนเป็นเพลงของเธอเลย][ในที่สุด โปรดิวเซอร์ก็แต่งเพลงให้ตัวเองเด่นซักที เสียงเข้ามาก]ความคิดเห็นเกี่ยวกับการแสดงเมื่อคืนที่มีแฟนๆ ถ่ายเอาไว้หลั่งไหลกันเข้า ส่วนใหญ่จะเป็นการยินดีที่ในที่สุดมิโซระก็แต่งเพลงให้

ในที่สุดวันที่เธอจะได้หยุดเพื่อกลับบ้านไปหาแม่มาถึงเสียที!เช้าอันแสนสดใสของคิราริเริ่มต้นด้วยการตื่นขึ้นมาเพื่อจัดการกับงานในบ้านของตัวเองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนที่เธอจะรีบเตรียมตัวเพื่อจะกลับบ้านไปหาแม่ ออด เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น ทำให้เธอรู้ทันทีเลยว่าเป็นใคร เพราะว่าทั้งชั้นมีแค่สองคนที่อยู่ ร่างเล็กในชุดง่ายๆ และผมสีบรอนด์ที่มัดทวินเทลต่ำก็เดินไปเปิดประตู พื่อพบกับคนที่เธอคิดว่ารออยู่ “ว่าไงคะ” เธอเอียงคอถามผู้ชายร่างสูงที่วันนี้ใส่เสื้อคาร์ดิแกนสีขาวกับกางเกงยีนส์ดูสบายๆ กว่าวันทำงาน “จะไปหาแม่กี่โมง” จินถามด้วยสาย

“พี่จิน วันนี้ดูพี่ๆ โนวันจบแล้ว เรากลับเลยใช่ไหมคะ” เสียงหวานที่กำลังทำผมมัดข้างทั้งสองข้าให้เป็นดังโงะที่มัดต่ำ คล้ายๆ ทวินเทลที่เก็บขึ้นมา เอ่ยถามผู้ชายที่กำลังเก็บเสื้อผ้า และอยู่ในชุดเสื้อเเขนยาว “พี่จินคะ?” อีกฝ่ายเงียบไปจนเธอต้องเรียกอีกครั้ง จนร่างสูงสะดุ้งเฮือก หันมามองเธอ “โทษที พี่ไม่ได้ฟัง เราว่าไงนะ” เขาหันมามองเธอเรียบๆ ทำให้เธอขมวดคิ้ว เพราะไม่เคยเห็นผู้จัดการคนนี้เป็นแบบนี้มาก่อน “พี่จินเป็นอะไรหรอคะ เมื่อคืนฉันทำอะไรแปลกๆ ให้พี่ไม่พอใจหรือเปล่า?” อะ... เออ ทีหลังอย่าดื่มอะไรที่เราไม่ได้สั่ง

“พี่จิน วันนี้ดูพี่ๆ โนวันจบแล้ว เรากลับเลยใช่ไหมคะ” เสียงหวานที่กำลังทำผมมัดข้างทั้งสองข้าให้เป็นดังโงะที่มัดต่ำ คล้ายๆ ทวินเทลที่เก็บขึ้นมา เอ่ยถามผู้ชายที่กำลังเก็บเสื้อผ้า และอยู่ในชุดเสื้อเเขนยาว “พี่จินคะ?” อีกฝ่ายเงียบไปจนเธอต้องเรียกอีกครั้ง จนร่างสูงสะดุ้งเฮือก หันมามองเธอ “โทษที พี่ไม่ได้ฟัง เราว่าไงนะ” เขาหันมามองเธอเรียบๆ ทำให้เธอขมวดคิ้ว เพราะไม่เคยเห็นผู้จัดการคนนี้เป็นแบบนี้มาก่อน “พี่จินเป็นอะไรหรอคะ เมื่อคืนฉันทำอะไรแปลกๆ ให้พี่ไม่พอใจหรือเปล่า?” อะ... เออ ทีหลังอย่าดื่มอะไรที่เราไม่ได้สั่ง

บรรยากาศที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง แต่การต่อปากต่อคำของทั้งคู่ดูเหมือนจะเกิดขึ้นเรื่อยๆ จินที่คล้ายกับว่าจะเข้าใจในตัวอีกฝ่ายมากกว่าเดิมเล็กน้อยก็แกล้งไม่หยุด จนคนตัวเล็กกว่าทำหน้ามุ่ยทุกสามนาที แต่พอจินทำให้พอใจ อารมณ์ก็เปลี่ยนได้ทันที ก่อนหน้านี้เขาก็ได้พูดคุยกับคิราริอยู่บ้าง และพอได้เห็นตามงานก็พอจะเข้าใจว่าเธอค่อนข้างน่าเอ็นดูในสายตาผู้ใหญ่ โดยเฉพาะในสายตาผู้ชายเพราะทั้งรูปร่าง หน้าตา การวางตัว เหมือนเป็นผู้หญิงในฝันของผู้ชายมารวมกัน ส่วนเรื่องความดื้อนั้น เขาให้คิราริดื้อที่สุด แม้แต่พวกเด็กๆ ของวง โนวัน ที่อยู่แก็งค์เดียวกับคิราริ เขาก็คิดว่าดื้อไม่เท่า เด็กพวกนั้นชอบดื้อแสบแต่ไม่ซน แต่เด็กคนนี้ ทั้งดื้อ ทั้งแสบ ทั้งซนจนบางทีอาจจะปวดหัวได้ แต่เขาก็มองว่าเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้ทุกคนเอ็นดูอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้&nbs

ทำไมกันนะ?ทำไมถึงเป็นฉันที่ต้องออกมาจากห้องที่ฉันกับยูกะควรได้นอนด้วยกัน ทำไมต้องเป็นฉันที่มานอนห้องของไคโตะ แถมรูมเมทของไคโตะยังเป็น... “บ่นในใจไปเธอก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอกนะ” คำพูดนั้นทำให้เธอหันขวับแทบจะทันที ร่างสูงของคนผมสีดำระคอที่ทำหน้ายกยิ้มอย่างเหนือกว่า ในขณะที่เขากำลังจะหาเสื้อผ้าเพื่อจะอาบน้ำชำระร่างกาย “พี่จิน เปิดห้องใหม่ไม่ได้หรอ” “เมื่อกี้เธอไม่ได้ฟังหรือไม่ได้ตั้งใจฟัง ห้ะ ก็ห้องมันเต็ม พี่ก็ไม่ได้อยากนอนกับเธอนักหรอกนะ” เธออยากกรี๊ดใจจะขาด แต่ก็ต้องฮึบไว้&

สายๆ ของวันรุ่งขึ้น ยูกะที่ตื่นก่อนเธอจัดการแต่งตัวเรียบร้อยเพื่อเตรียมเซอร์ไพรส์ด้วยชุดง่ายๆ ส่วนเธอที่ตื่นทีหลังตอนนี้กำลังแต่งหน้าแบบเร็วๆ วันนี้พวกเธอจำเป็นต้องไปเร็วหน่อยเพราะเป็นวันแรกที่จะมีคอนเสิร์ต และช่วงเช้าถึงบ่ายที่พวกโนวันไปเตรียมตัว นั่นคือช่วงเวลาเดียวที่พวกเธอจะไปเซอร์ไพรส์รุ่นพี่ได้ Rrrrr เสียงโทรศัพท์ของยูกะดังขึ้น เจ้าตัวที่กำลังใส่แว่นตาก็ยกมือรับพร้อมเปิดลำโพง “ค่า พี่จิน” [ฉันอยู่ล็อบบี้โรงแรมนะ เสร็จแล้วก็ลงมาล่ะ] “พี่คิราริใกล้หรือยังคะ&rd