Novel-novel oleh BuaBussaba l บัวบุศบา

ซินนีย์ยืนมองกรอบรูปใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังบ้านไม้หลังเก่าของเธอรูปงานแต่งงานของเธอกับสามีงานแต่งที่เขาเคยบอกว่ามันจะใหญ่ที่สุด แล้วมันก็ยิ่งใหญ่สมกับเป็นเดย์ตันจริงๆแม้จะผ่านไปหลายปีแล้วแต่ซินนีย์ก็ยังรู้สึกเหมือนมันเพิ่งผ่านไปไม่นาน“ไปกันครับ เดี๋ยวลูกจะรอ” เดย์ตันเดินเข้ามาพร้อมกับวาดแขนไปที่เอวบางของเมียรักเมื่อเช้าส่งลูกสาวคนสวยเสร็จก็แวะเข้ามาที่บ้าน เพราะป้ากนกโทรบอกว่ากุหลาบที่ปลูกไว้ออกดอกมากมาย ซินนีย์เลยแวะเข้ามาดู สุดท้ายก็เพลิดเพลินจนถึงเวลารับลูกสาวคนสวย“ไปค่ะ” ซินนีย์หันไปยิ้มหวานให้กับสามีก่อนจะพากันเดินออกจากบ้านที่แม้จะไม่ค่อยได้มาแต่ก็ยังอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่นเช่นกัน“กลับก่อนนะคะป้า ได้เวลารับเดมี่แล้ว”“จ้าลูก รีบไปๆ เดี๋ยวลูกจะรอ”“ไปนะครับคุณป้า เดี๋ยวผมพาซินมาหาใหม่” เดย์ตันไม่เคยถือตัว ยกมือไหว้ป้ากนกแม้จะเป็นเพียงผู้ใหญ่ที่ซินนีย์นับถือก็ตามมากกว่านั้นเดย์ตันยังให้ลูกน้องของตัวเองที่ส่งมาดูแลบ้านของซินนีย์คอยดูแลป้ากนกเป็นอย่างดีด้วยรถของเดย์ตันเคลื่อนมาจอดที่หน้าโรงเรียนก่อนเวลาอย่างเช่นทุกวัน เขาไม่ต้องการให้ลูกต้องเป็นฝ่ายรอ ผ่านไปเกือบสิบนาท

สายลมยามเย็นพัดผ่านเข้ามา ฟองอากาศที่ถูกเป่าลอยล่องอยู่ตรงหน้าเด็กสาวแก้มยุ้ย มือเล็กๆ ตบใส่กันด้วยความชื่นชอบก่อนจะหันมายิ้มหวานให้แด๊ดดี้สุดหล่อที่กำลังเป่าฟองอากาศนั่นอยู่“ชอบมั้ยคะ” ซินนีย์ถามลูกสาวที่นั่งอยู่บนตักของตัวเองเดมิร่า เทมฟอร์ด หรือน้องเดมี่ ลูกสาวคนสวยของแด๊ดดี้เดย์ตันกับคุณแม่ซินนีย์“ชอบค่า!” เดมี่ตัวอ้วนบอกเสียงสดใสพลางยื่นมือไปจับฟองอากาศกลมสีใสที่กำลังลอยอยู่ตรงหน้าเดย์ตันยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวตอบอย่างร่าเริง เขาเป่าฟองอีกชุดให้ลอยฟุ้งออกไปกลางลานสนามหญ้า พลางใช้มืออีกข้างลูบหัวลูกสาวเบาๆ“งั้นแด๊ดดี้จะเป่าให้เยอะกว่านี้เลย ดีมั้ยครับ”“เยอะๆ” คำพูดสั้นๆ ที่เดมี่พยายามพูดสร้างรอยยิ้มให้กับคนฟังได้เป็นอย่างดี แต่สิ่งที่สร้างรอยยิ้มได้มากกว่าคำพูดที่เด็กน้อยกำลังพยายามคือเสียงหัวเราะและรอยยิ้มเสียงหัวเราะของเด็กหญิงดังก้องไปทั่วบริเวณพร้อมกับฟองอากาศที่ลอยสะท้อนแสงแดดยามเย็นเป็นประกายระยิบระยับ ซินนีย์ก้มลงจูบแก้มนุ่มของลูกสาวเบาๆ ก่อนจะจับมือนุ่มๆ ของลูกสาวไล่จับฟองอากาศตรงหน้าอย่างสนุกสนานคิกๆ“แดะดี้ อุ้มๆ” เสียงใสแผ่วเบาแต่ชัดเจนเอ่ยออกมา มือป้อมๆ

บางคู่แต่งงานเสร็จก็ต่อด้วยฮันนีมูน แต่ไม่ใช่สำหรับคู่ของเดย์ตันและซินนีย์ เพราะทั้งสองตกลงกันว่าจะมาฮันนีมูนหลังจากที่คลอดลูกแล้ว และตอนนี้ซินนีย์ก็คลอดลูกได้หนึ่งปีแล้วเดย์ตันอยากใช้เวลากับคำว่า “ฮันนีมูน” อย่างเต็มที่“มองอะไรขนาดนั้นคะ” ซินนีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินไปมุมไหนก็มีสายตาแพราวพราวของสามีมองตามตลอด“มองคนสวยครับ”“ปากหวาน...”“เรื่องจริงครับ ทำไมเมียพี่สวยขนาดนี้” ร่างบางถูกสวมกอดไว้หลวมๆ มือหนาจับปลายคางสวยขึ้นมาชมความงามให้ถนัดตา ไม่ว่าจะมองมุมไหนเมียเขาก็สวย ยิ่งมองก็ยิ่งสวย ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหล ยิ่งมองก็ยิ่งหวง“ก็ต้องสวยให้สมกับเป็นภรรยาแด๊ดดี้ไงคะ”“แล้วแบบนี้พี่จะปล่อยให้หนูไปทำงานได้ยังไงกัน...” เดย์ตันปัดป่ายปลายจมูกลงที่แก้มนุ่มอย่างหลงใหล มือหนาเริ่มลูบไล้ร่างกายที่เขาเป็นเจ้าของที่ถูกต้องและสมบูรณ์“แต่พี่รับปากซินแล้ว”“เปลี่ยนใจได้มั้ยครับ” เสียงแหบพร่าบอกในขณะที่สูดดมกลิ่นหอมจากร่างกายเมียรัก“อื้อ พะ พี่เดย์...”ความซุกซนของคนเชี่ยวชาญเพียงแค่ซินนีย์เผอเรอซิปที่อยู่ด้านหลังชุดสวยก็ถูกเลื่อนลงจนสุดและเสี้ยววินาทีชุดราคาแพงที่เธอสวมใส่อยู่ก็ร่วงหล่นลงพื้นไปแล

หน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยถูกจูบย้ำๆ อยู่หลายครั้งจนว่าที่คุณแม่อดหัวเราะคิกคักไม่ได้ นิ้วเล็กสอดเข้ากลุ่มผมสีเข้มของคนรักแล้วสางเบาๆ อย่างอ่อนโยน“พี่อยากผู้หญิงหรือผู้ชายคะ” ซินนีย์ถามว่าที่คุณพ่อที่กำลังลูบหน้าท้องของเธออยู่เดย์ตันจูบลงที่หน้าท้องอีกครั้งก่อนจะยันตัวมองหน้าเมียรักที่อยู่ในท่านั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับดึงชายกระโปรงชุดสวยลงมาปกปิดร่างกายของน้องไว้“อยากได้ผู้ชายครับ”“ทำไมล่ะคะ” หญิงสาวเอียงหน้าถาม สำหรับเดย์ตันเธอรู้ว่าทุกอย่างต้องมีเหตุผล“โตขึ้นลูกจะได้คอยปกป้องหนูได้ ถ้ามีน้องพี่ชายก็จะได้ดูแลน้องได้”“ดีจังเลยนะคะ” คิดตามแล้วก็อดอมยิ้มออกมาไม่ได้คิดย้อนไปตอนที่เธอยังเด็ก ช่วงเวลาที่มีคุณานนท์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวมันก็ดีมากจริงๆ แม้จะคนละสายเลือดแต่คุณานนท์ก็คอยปกป้องดูแลเธออย่างดี“อยากได้พี่ชายที่คอยดูแลน้องสาวตัวเล็กๆ อยากมีเจ้าหญิงตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นในบ้าน” เดย์ตันพูดทุกอย่างออกมาด้วยรอยยิ้ม มือหนาวางลงที่หน้าท้องนูนของเมียรักแล้วลูบสัมผัสเบาๆ ก่อนจะโอบกอดมันไว้อย่างหวงแหนเขาเงยหน้ามองคนรักที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยแววตามุ่งมั่น

“เหนื่อยมั้ยครับ” เดย์ตันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะพาซินนีย์เดินลงจากรถที่จอดหน้าคอนโดหรูริมทะเล“ไม่เหนื่อยค่ะ” ซินนีย์ตอบด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกแค่เพลียนิดหน่อยจากการเดินทางนิดหน่อย ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย“งั้นไปเดินเล่นกันหน่อยดีมั้ย”“ได้ค่ะ” เพราะเธอเองก็อยากไปรับลมทะเลเหมือนกัน ไม่รู้ทำไมว่าอยู่ๆ ถึงได้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ผึ้งรออยู่แถวนี้ก่อนนะ” เดย์ตันหันไปบอกคนดูแลซินนีย์ที่รอบนี้เขาให้ติดตามมาด้วย เหตุผลบางส่วนก็อยากให้มาคอยดูแลเมียรักอีกแรงลมทะเลที่พัดผ่านเข้ามาปะทะผิวบางในช่วงเวลาเช้าของวันทำให้ซินนีย์รู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก กลิ่นหอมจากดอกไม้หลากสีในสวน กับเสียงของน้ำตกเล็กๆ ที่จัดไว้อย่างเข้ากันทำให้ซินนีย์อดที่จะชื่นชมมันไม่ได้“สวยจังเลยค่ะ จัดแบบนี้ไว้ที่บ้านบ้างคงจะดี”“ได้สิครับ เดี๋ยวให้ยูตะจัดการ” ไม่มีความจำเป็นที่ต้องขัดใจ อะไรที่เมียชอบเขาจะเนรมิตรมันทันที“ขอบคุณนะคะ” คนถูกตามใจหันมาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเข้ามาสวมกอดที่เอวหนาไว้อย่างออดอ้อนเดินเล่นอยู่ที่ด้านนอกสักพักเดย์ตันก็พาคนน้องเข้ามาด้านใน ไม่ใช่บรรยากาศรอบนอกที่เขาอยากให้น้องได้ชื่นชม ย

“ถ้ามีแบบนี้อีกจะไม่ช่วยแล้วนะ” คุณหมอคนสวยยืนกอดอก เอียงหน้าเล็กน้อยมองคนตรงหน้าอย่างทั้งเอ็นดูทั้งระอาเดย์ตัน เทมฟอร์ด ชายหนุ่มที่แสนจะสง่างาม มั่นคงและเยือกเย็นในทุกสถานการณ์ที่ใครๆ รู้จัก ตอนนี้กลับนั่งคอตกอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องตรวจ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเหมือนเด็กชายที่เพิ่งโดนแม่ดุ“หมายความว่ายังไงครับ เมียผมหายโกรธแล้วใช่มั้ย” เขาเงยหน้าขึ้นถามด้วยความตื่นเต้นและแอบหวัง“ยัง แต่ยอมให้เข้าไปข้างในแล้ว” เอพลิวตอบตรงๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากนิดหนึ่งคนโดนตัดสินเบิกตากว้างทันที หัวใจเต้นแรงเหมือนได้รับโอกาสทอง“แล้วผลเป็นยังไงครับ” แม้จะมั่นใจเกือบเต็มร้อย แต่เดย์ตันก็จะเผื่อใจไว้สำหรับความผิดหวัง“ก็ให้เขามาดูด้วยตาตัวเองนี่ไง”เดย์ตันเดินตามคุณหมอพี่สาวเพื่อนเข้ามาในห้องตรวจ ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวอันเป็นที่รักที่นั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะรีบส่งมือหนาเข้าไปจับมือเล็กๆ ของเธอไว้ทันที“คนดีครับ…” เสียงของเดย์ตันแทบจะอ้อนวอน“ซินไม่อยากพูดด้วย” ซินนีย์บอกหน้างอลงเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ดังมือกลับ ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนามันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจเสมอ“ขอโทษครับ...” เดย์ต

แล้วธามก็ทำตามที่บอกกับเสียงเพลงไว้ทุกอย่าง หลังจากกลับมาจากบ้านของเสียงเพลงได้เพียงแค่สองวันเท่านั้น พ่อและแม่ของธามก็เดินทางไปยังบ้านสวนของเสียงเพลงทันที ไปโดยที่เสียงเพลงเองก็ไม่รู้ตัว มารู้อีกทีก็ตอนที่พ่อแม่ของคนพี่กลับมาแล้วแล้วทุกอย่างที่เป็นไปตามที่ธามตั้งใจไว้เรื่องของเขากับน้องผู้ใหญ่ทั้งสองต่างยินดีและยินยอมให้เขาดูแลน้องในฐานะคนรัก และในวันข้างหน้าทุกอย่างจะต้องถูกต้องมากกว่านี้และตลอดเวลาที่คบหากัน ธามและเสียงเพลงยังคงเสมอต้นเสมอปลายต่อกันไม่เปลี่ยนแปลง แม้เวลาจะผ่านมาจนเกือบครบปีแล้ว ทุกอย่างสำหรับธามและเสียงเพลงไม่เคยลดน้อยลง มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ“ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยนะ” เสียงเพลงบ่นพึมพำทั้งเข้าใจและไม่เข้าใจไปพร้อมๆ กันอยู่ๆ คนพี่ก็ส่งข้อความมาบอกว่าต้องเข้าประชุมกับหัวหน้างาน น่าจะกลับบ้านช้ากว่าปกติเธอคงจะไม่รู้สึกแบบนี้หากวันนี้มันไม่ใช่วันสำคัญของเรา‘นอยด์’ติ๊งต่อง~แล้วเสียงที่ดังจากประตูรั้วหน้าบ้านก็เรียกให้คนที่กำลังนั่งซึมต้องสะดุ้งเบาๆ ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปชะโงกหน้าดูผ่านม่านประตูทันทีที่เห็นว่าใครที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เสียงเพลงก็รีบวิ่งออกมาต้อนรั

“ผมต่างหากครับที่ต้องถามว่าคุณพ่อรังเกียจผมมั้ย”“อะไรทำให้คิดแบบนั้น” พิพัฒน์ถามคนรักของลูกชายด้วยท่าทางนิ่งเรียบสบายๆ คนที่ผ่านอะไรมามากมายย่อมมองออกว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังกังวลอะไรอยู่ธามนิ่งเงียบ คิดและทบทวนความคิดของตนเองอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ“มาถึงตอนนี้ ผมกลับคิดว่าผมมากกว่าที่ไม่เหมาะสมกับน้อง”น้ำเสียงของธามยังมั่นคง แม้ตอนนี้ในใจจะสั่นไหวไปหมดพิพัฒน์ยกยิ้มเล็กน้อยจ้องมองแววตาของเด็กหนุ่มตรงหน้า ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนแววตาของเด็กคนนี้ก็ยังมั่นคง ภาพสะท้อนจากแววตาคู่นั้นมีแต่ลูกสาวของเขาตลอดเวลาแล้วแบบนี้พ่อที่รักลูกสาวมากๆ อย่างเขาจะรังเกียจหรือขัดขวางไปทำไมกัน“สำหรับพ่อคนที่ไม่เหมาะสมกับยัยเพลง คือคนที่เข้ามาทำให้ยัยเพลงเสียใจและไม่มีความสุข” เพราะที่สุดแล้วสิ่งที่คนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องการก็มีอยู่แค่นั้นแค่ใครสักคนที่เข้ามาดูแลและทำให้ลูกของตนเองมีความสุข“งั้นผมก็ต้องเข้าข้างตัวเองว่าผมเหมาะสมที่สุด” ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่กลับมามีความมั่นใจอีกครั้งใบหน้าที่หม่นเมื่อครู่กลับมายิ้มแย้มเช่นเดียวกัน“พ่อก็คิดอย่างนั้น...”เวลาที่ผ่านมาคือเครื่องพิสูจน์ แม้จะไม่นานแต่คนเป็นพ

วันรุ่งขึ้นธามและเสียงเพลงออกเดินทางตั้งแต่เช้าโดยที่ใช้รถและคนขับรถของที่บ้านตามที่พ่อและแม่ของเขาแนะนำ อย่างน้อยก็ต้องแสดงให้พ่อของเสียงเพลงเห็นว่าทางตนเองและครอบครัวนั้นมีดีมากพอ และพร้อมที่จะดูแลเสียงเพลงไม่ให้ลำบากแม้แต่นิด“คืนนี้พี่ต้องนอนคนเดียวเหรอเนี่ย” ธามพูดขึ้นพร้อมกับจับมือนุ่มๆ ของแฟนตัวน้อยมาคลึงเล่นแม้น้องจะบอกพ่อแล้วเรื่องการคบหากัน แต่ธามก็รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร ไปบ้านว่าที่พ่อตาครั้งแรก จะไปนอนกอดลูกสาวเขาก็คงไม่เหมาะเสียงเพลงยิ้มเอ็นดูกับหน้าหงอยๆ ของแฟนตัวโต“ถ้าไม่อยากนอนคนเดียวก็อย่าล็อคห้อง เดี๋ยวเค้าย่องมาหาพี่เอง”“พ่อเธอตีหัวพี่แตกพอดี” ร่างหนาบอกแล้วหัวเราะเบาๆ กับความคิดของแฟนสาวเสียงเพลงเป็นตัวของตัวเองได้ตลอดเวลา เป็นเธอในแบบที่เขาชอบ นั่นยิ่งทำให้เขายิ่งชอบ ยิ่งรักเธอมากขึ้นทุกที“คืนเดียวเองค่ะ พรุ่งนี้เค้าไปนอนด้วยได้” เสียงเพลงตอบด้วยรอยยิ้ม และครั้งนี้เธอจริงจังพรุ่งนี้พวกมัดหมี่และเพื่อนๆ ของคนพี่จะตามมา เธอจะใช้โอกาสนี้ไปนอนกับแฟนตัวโตของเธอ เธอรู้ว่าพ่อของเธอต้องเข้าใจ แต่ก็ไม่อยากให้คนอื่นมาพูดถึงเธอไม่ดี เดี๋ยวจะพาไปถึงพ่อไม่สั่งสอนอีก เธ

“เป็นไงบ้านพี่” ธามถามหลังจากขึ้นมาอยู่บนห้องนอนของเขาในบ้านหลังใหญ่แล้ว ห้องนอนที่เขาเข้ามานอนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ก็จำไม่ได้แล้ว แต่คืนนี้เขากับน้องตกลงกันว่าจะนอนที่นี่ทั้งสองตกลงกันว่าทุกวันหยุดสุดสัปดาห์จะกลับมาค้างที่บ้านนี้ ส่วนภาดลนั้นขอเวลาก่อน แต่ก็รับปากว่าจะแวะมาหาบ่อยๆ“ดีค่ะ ตอนแรกคิดว่าแม่พี่จะไม่ชอบเค้า”“ทำไมจะไม่ชอบ เธอมันขี้อ้อน เอาใจเก่งขนาดนี้” ร่างหนาบอกหลังจากดึงแฟนตัวน้อยๆ ของตัวเองมานั่งลงบนตักแกร่งแล้วแม้ว่าแม่ของเขาจะเป็นคนพูดไม่ค่อยคิด เอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ แต่แม่ของเขาก็เป็นแม่ที่ใจดีและอ่อนโยนไม่แพ้ใครเหมือนกัน“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวพ่อกับแม่พี่รักพี่ปริ้นซ์มากกว่าเค้าจะทำไง” คนตัวเล็กแกล้งพูดพร้อมกับทำหน้าทำตาน่าสงสารที่สุดธามยิ้มอ่อน ยกมือขึ้นบีบจมูกรูปสวยด้วยความมันเขี้ยวเต็มทีกับความช่างพูดของคนน้อง“แต่พี่รักเธอที่สุดนะ รักเธอคนเดียวเลย”“อื้อ แน่สิคะ พี่ต้องรักเค้าคนเดียวอยู่แล้ว” เสียงเพลงพูดหลังจากยกสองแขนคล้องคอคนพี่ปากสวยๆ ที่กำลังคว่ำงอทำเอาธามอดใจไม่ไหวจุ๊บบบ!!ปากหยักกดจูบหนักๆ ด้วยความมันเขี้ยว“อื้อ!!”“เด็กอะไรทำไมมันขี้อ้อนขนาดน

วันรุ่งขึ้น ธามพาเสียงเพลงมาที่บ้านของตนเอง บ้านที่ตัวเองแทบจะไม่ได้กลับมาเลยในช่วงหลังๆ ช่วงที่ติดแฟนนี่แหละ“เป็นไร...” คนตัวโตถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของคนข้างๆ ดูแปลกไปจากเดิม“เข้าบ้านแฟนครั้งแรก แอบตื่นเต้นค่ะ”“เลอะเทอะ!!” ธามบอกแล้วโยกศีรษะเล็กๆ ของแฟนสาวไปมาอย่างเอ็นดูจะมาตื่นเต้นอะไร ถึงจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่คนในบ้านนี้ไปหาตัวเองมาตั้งหลายครั้งแล้ว ทั้งพ่อแม่และพี่สาว ตั้งแต่ได้รับอนุญาตก็แวะเวียนไปหาเสียงเพลงอยู่บ่อยครั้ง จนเรียกได้ว่าสนิทกันไปหมดแล้วก็ว่าได้“แต่บ้านพี่ใหญ่มากเลย” เสียงเพลงพูดขึ้นหลังจากมองไปรอบๆ บ้านหลังใหญ่ตรงหน้าอย่างพิจารณา“อยากมาอยู่มั้ยล่ะ...”“ไม่เอาอะ เค้าไม่ชอบเลยบ้านหลังใหญ่ ขี้เกียจเดิน” คนตัวเล็กตอบด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออกแล้วลงจากรถแต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะก้าวขาเดิน รถอีกคันที่กำลังแล่นเข้ามาก็ทำให้ธามยกยิ้ม ต่างจากเสียงเพลงทีกำลังขมวดคิ้วเพราะรู้สึกว่าเคยเห็นรถคันนี้แล้วทุกอย่างก็เฉลย“พี่ดล...” คนตัวเล็กเรียกคนที่เพิ่งเปิดประตูรถลงมาเสียงเบาแล้วหันไปมองหน้าแฟนหนุ่มของตัวเองที่ยืนยิ้มอ่อนอยู่ข้างๆ“เพิ่งมาถึงก

ประตูรถคันสีดำสนิทถูกเปิดออกทันทีที่ถึงที่หมายปลายทาง ใบหน้าเคร่งขรึมของเจ้าของรถจ้องมองไปยังคนที่นั่งหน้าหงิกงออยู่บนรถอย่างเอาเรื่อง“ลงมา!” ภาดลบอกเสียงแข็งจนคนที่นั่งอยู่ด้านในสะดุ้งตกใจแต่ถึงแบบนั้นเธอก็ยังคงนั่งนิ่งเงียบ ไม่คิดจะขยับลงจากรถตามที่อีกคนต้องการ“จะลงดีๆ หรือให้ลาก” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งแต่เพราะเธอรู้ว่าเขาทำจริง และเขาเคยทำมันมาแล้ว ปริ้นซ์จึงยอมลงจากรถแต่โดยดีขาเรียวเดินกระแทกผ่านร่างหนาไปยังลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกลด้วยความคุ้นเคย ภาดลถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินตามเข้ามาความเงียบเข้าครอบงำทั้งสอง จนกระทั่งลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงจุดหมาย ปลายนิ้วเรียววางทาบลงเพื่อทำการเปิดประตูหน้าห้อง และพาตัวเองเข้ามาในห้องทันที“มาคุยกันก่อนปริ้นซ์” ภาดลที่ตามเข้ามาก็เห็นว่าหญิงสาวเดินหายเข้าไปในห้องนอนใหญ่แล้ว เขาไม่รอช้ารีบตามเข้าไปก่อนที่เธอจะล็อคประตู“ปริ้นซ์ไม่อยากคุยตอนนี้”“จะตอนนี้หรือตอนไหนก็ต้องคุย มาคุยกันให้รู้เรื่อง!” เสียงที่ดังคล้ายตวาดทำให้ปริ้นซ์ต้องเม้มปากแน่น หันกลับมาทิ้งตัวนั่งลงที่เตียงนุ่มเธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นอย่างไร เขาอารมณ์ร้อนและบางครั้งก็ควบคุมตัวเองไม

“คุณเปรม!! คุณเปรมขาเร็วๆ ได้มั้ยคะ” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นจากระเบียงบ้านคนถูกเรียกเดินเกาหัวออกมาจากห้องทำงานในบ้านหลังใหญ่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วเข้มขมวดชนกันแทบจะผูกกันเป็นปมกับสรรพนามที่ได้ยินครั้งแล้วครั้งเล่า“เรียกพ่อแบบนี้อีกแล้ว”เด็กหญิงผมเปียสองข้างในชุดเอี๊ยมกางเกงขาสั้นสีส้มขาว อายุห้าขวบย่นจมูกนิดๆ ก่อนจะเอียงคอถามอย่างสงสัย ดวงตากลมโตเปล่งประกายซุกซน“ทำไมคะ คนโปรดเรียกไม่ได้เหรอคะ ทำไมคุณแม่เรียกได้ล่ะ”“หนูยังเรียกแม่ว่าคุณแม่ได้เลย ทำไมเรียกพ่อว่าคุณพ่อไม่ได้ล่ะครับ”เปรมถามกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อมองหน้าลูกสาวสุดที่รัก“คนโปรดถามก่อนนะ คุณเปรมก็ตอบมาก่อนสิ!” คนตัวเล็กเถียงเสียงใส ขมวดคิ้วหนักอย่างไม่ยอมมือหนาของคนเป็นพ่อวางลงที่ศีรษะน้อยๆ ของลูกสาวตัวกลมก่อนจะโยกไปมาด้วยความเอ็นดู‘ลูกแม่จริงๆ’ นอกจากหน้าตาที่ถอดผู้เป็นแม่มาเต็มๆ แล้วนิสัยใจคอของคนโปรดยังเหมือนกับทานตะวันไม่ผิดเพี้ยน เรียกว่าเป็นแฝดกันก็ว่าได้“โอเคๆ เรียกได้ครับ คุณเปรมก็คุณเปรม”“ก็แค่นั้นแหละ~” เด็กหญิงตอบพลางย่นจมูกใส่ แล้วก้าวขาสั้นๆ ลงบันไดทีละขั้นอย่างระมัดระวังเ

แล้วสิ่งที่พิมพลอยคาดการณ์ไว้ก็ไม่คิด เพราะทานตะวันตั้งท้องจริงๆ จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาแล้วเก้าเดือนว่าที่คุณแม่เตรียมที่เปลี่ยนเป็นคุณแม่ป้ายแดงในอีกไม่ที่ชั่วโมงข้างหน้า เช่นเดียวกับว่าที่คุณพ่อที่กำลังจะกลายเป็นคุณพ่อป้ายแดงเช่นเดียวกัน“ตื่นเต้นจังเลยค่ะคุณแม่...” ทานตะวันหันไปหาคุณหญิงมรกตที่นั่งอยู่ข้างเตียงทานตะวันมาพักอยู่ที่โรงพยาบาลได้สองวันแล้ว และกำหนดผ่าคลอดของเธอคือวันนี้ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วเหลือแค่รอพยาบาลมารับตัวเข้าห้องคลอดเท่านั้น“แม่ก็ตื่นเต้น แต่หนูไม่ต้องกลัวนะลูก แม่กับพี่เค้าจะรอหนูอยู่ตรงนี้นะคะ” คุณหญิงมรกตบอกแล้วลูบแก้มของลูกสะใภ้อย่างแสนรักจากตอนที่เป็นลูกบุญธรรมก็รักอยู่แล้ว กลายมาเป็นลูกสะใภ้อย่างที่ใจหวังไว้ก็ยิ่งรักมากขึ้น“ไม่อยากให้เข้าไปด้วยจริงๆ ใช่มั้ย” เปรมถามอีกครั้งที่จริงก็ถามมาแล้วหลายครั้ง แต่ทานตะวันก็ตอบคำเดิม ไม่ใช่ไม่อยากให้เข้าไปด้วย แต่เพราะคุณเปรมของเธอน่ะชอบดุพยาบาล ขนาดตอนที่เข้ามานอนวันแรกแล้วต้องให้น้ำเกลือ เธอสะดุ้งตอนโดนแทงเข็มน้ำเกลือ คุณเปรมก็โวยวายจนพยาบาลหน้าซีดกันหมดหากเขาเข้าไปเห็นการผ่าคลอด เธอกลัวว่าเขา

ทันทีที่กลับมาถึงบ้านเปรมก็ทิ้งตัวลงกับเตียงใหญ่อย่างหมดแรง ทานตะวันรีบนั่งลงข้างๆ แล้วแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกหวังให้คนตัวโตได้สบายตัว“ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะคะ” เธอถามอย่างห่วงใย อยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีไม่เคยเห็นคุณเปรมเป็นแบบนี้แม้แต่ครั้งเดียว ขนาดตอนที่เขาป่วยยังไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้“นั่นสิ...”“อาบน้ำหน่อยมั้ยคะจะได้สบายตัว”เปรมค่อยๆ ลืมตาขึ้น พอเห็นหน้าเศร้าๆ ของเมียรักก็รีบดันตัวลุกขึ้น มือหนากุมแก้มนุ่มด้วยความทะนุถนอมทานตะวันเม้มปากเบาๆ ขอบตาสวยร้อนผ่าวขึ้นมา“ปวดหัวมั้ยคะ”“อย่าร้อง ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก” เขาบอกเสียงนุ่มก็แค่อยู่ๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้อย่างจะอาเจียนเท่านั้น ไม่รู้ผู้หญิงคนนั้นใช้น้ำหอมอะไรกลิ่นถึงได้ฉุนขนาดนั้น“งั้นคุณไปอาบน้ำนะคะ ตะวันจะไปหาอะไรร้อนๆ มาให้ดื่ม”“อืม...” เปรมตอบรับอย่างว่าง่ายร่างหนาลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางเหนื่อยๆ ทานตะวันนั่งมองจนประตูห้องน้ำปิดลง เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นออกไปให้ฟองจันทร์เตรียมชาอุ่นๆ ให้เปรมใช้เวลาอาบน้ำนานกว่าทุกครั้ง เขารู้สึกว่ากลิ่นฉุนของผู้หญิงคนนั้นยังติดปลายจมูกอยู่ กว่าจะมั่นใจว่าไม่ได้กลิ่นนั

“ชุดนี้??” เสียงทุ้มของคนตัวโตเอ่ยถามในขณะที่สายตาจับจ้องไปยังเมียเด็กที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัวทานตะวันในชุดเดรสเกาะอกสีดำสั่นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย“ไม่สวยเหรอคะ” หญิงสาวมองตัวเองในกระจกบานใหญ่อีกครั้ง ก่อนที่ภาพสะท้อนตรงหน้าจะมีร่างหนาเดินเข้ามาสวมกอดหลวมๆ จากด้านหลัง“สวย สวยจนหวงไปหมดแล้ว” หากไม่ใช่งานเลี้ยงฉลองเรียนจบเขาคงไม่ยอมให้เธอไปแน่ๆทานตะวันหมุนตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดที่ปลอดภัยแล้วเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ้อนหวาน“หวงทำไม คุณไปกับตะวันด้วยไม่ใช่เหรอคะ”“ไปด้วยก็หวง ไม่อยากให้ใครมอง” เปรมตอบเสียงอ้อนไม่ต่างกันสองแขนส่งไปคล้องคอคนพี่ไว้แล้วเบียดร่างกายเข้าหาคนตัวโตอีกเล็กน้อย“ตะวันอยากสวย อยากสวยใครทุกคนอิจฉาคุณ” นี่คือสิ่งที่ทานตะวันคิดและพยายามทำมันมาตลอดไม่ใช่แค่ความสวย ความดูดี แต่เธอพยายามทุกอย่างที่จะอยู่ข้างๆ ผู้ชายที่เพียบพร้อมคนนี้ แล้วเธอก็ทำมันได้อย่างดี เธอสามารถคว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาได้ แยมผลไม้ที่เป็นแบรนด์ของเธอก็กำลังไปด้วยดี เป็นที่ต้องการของท้องตลอดอย่างมากผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณเปรมก็มีดีไม่แพ้ใครเหมือนกัน“แต่ฉันจะตายเอานะ”

ชีวิตของทานตะวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากนักศึกษาปีหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เธอจะต้องโบกมือลาคำว่า ‘นักศึกษา’ แล้ว“ใจหายอ่า...” เสียงนุ่มของทานตะวันเอ่ยขึ้นในระหว่างที่กำลังลงจากอาคารเรียนการสอบในวันสุดท้ายสิ้นสุดลงแล้ว“ใจหายอะไร เดี๋ยวตะวันก็ต้องมาที่นี่บ่อยๆ” ปันปันแซวเสียงไม่ดังมากทานตะวันยู่หน้าใส่เบาๆมาทำไมล่ะ ไม่มาหรอก ถึงจะมีสิทธิ์ในสถานที่แห่งนี้ในฐานะน้องสาวเพียงคนเดียวของเจ้าของมหาวิทยาลัย แต่สำหรับเธอแล้วมันเป็นแค่สถานที่แห่งหนึ่งที่เธอมาเล่าเรียนและได้เจอเพื่อนๆ เท่านั้น“ไม่คุยด้วยแล้ว ไว้เจอกันคืนนี้นะ” เธอพูดเสียงอ่อนพร้อมโบกมือลา ก่อนจะหันไปเห็นชายหนุ่มที่เธอนอนกอดอยู่ทุกคืนนั่งรออยู่ใต้ร่มต้นไม้ใหญ่คุณเปรมในเสื้อเชิ้ตสีเข้มเรียบกับกางเกงยีนดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่าน แต่เมื่อเขายิ้มความโดดเด่นนั่นก็ยิ่งทวีคูณขึ้นอีกหลายเท่า“รีบไปเลย สาวๆ มองใหญ่แล้ว” ปันปันกระซิบแซวเบาๆ“อื้อ!!” ทานตะวันตอบกลับเสียงใสก่อนจะโบกมือลาอีกครั้ง แล้วรีบเดินไปหาคนที่รออยู่ด้วยหัวใจที่คันยุบยิบไปหมดยิ่งเห็นสายตาที่สาวๆ มองมาที่สามีของเธอ ทานตะวันยิ่งรู้สึกหงุดหงิดไปห

“สบายใจแล้วใช่มั้ยหืม...” เปรมถามเสียงอ่อนโยนในระหว่างที่กำลังเดินกลับขึ้นมาบนบ้านในช่วงค่ำของวัน“สบายใจมากๆ เลยค่ะ”“แล้วแบบนี้ฉันยังจะดุเธอได้มั้ยนะ” ร่างหนาถามอย่างหยอกล้อทานตะวันยู่ปากใส่เล็กน้อย ก่อนจะสวมกอดที่เอวกว้างแน่น ท่าทางออดอ้อนของเธอทำให้เปรมหลุดยิ้มโดยไม่รู้ตัว“ดุไม่ได้แล้ว” เธอพูดเสียงอู้อี้อยู่กับอกเขา“ทำไม จะหนีกลับไปบ้านพ่อเธอหรือไง”“เปล่า~ ดุไม่ได้แล้วเพราะตะวันไม่ได้ดื้อแล้วต่างหาก เป็นเด็กดีมากๆ เลยด้วย”รอยยิ้มหวานๆ ที่แต่ก่อนเปรมทำได้แค่เพียงแอบมองอยู่ห่างๆ ตอนนี้มันปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว และที่สำคัญรอยยิ้มหวานตรงหน้ามันเป็นเขาที่ได้เป็นเจ้าของ“จะรอดู” เขาบอกพร้อมกับแตะนิ้วลงที่ปลายจมูกโด่งสวยเบาๆ ก่อนจะโอบเอวคนน้องเดินกลับเข้าห้องนอนทานตะวันยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงห้อง กลิ่นหอมของดอกกุหลาบที่กำลังออกดอกเบ่งบานส่งกลิ่นหอมช่วยผ่อนคลาย ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ พรางให้คิดถึงบางคนที่อยู่บนท้องฟ้า“แม่จ๋า แม่รับรู้ทุกอย่างแล้วใช่มั้ยคะ...”รับรู้แล้วใช่มั้ยว่าที่ผ่านมาพ่อรักแม่แค่ไหน ที่ผ่านมาเธอรู้ว่าแม่ของเธอทนทุกข์ทรมานมาก หลายครั้งที่เธอแอบเห็นแม่ของเธอร้องไห้ ไม่