Novels by สามสิบเอ็ดมีนา_

“เราโทรติดต่อคนที่บ้านยัยโรสไม่ได้เลย เอาไงดีอ่ะ”“เบอร์คุณพ่อกับคุณแม่หล่ะ โทรยัง”“ท่านพากันเดินทางไปฮ่องกงไง จำไม่ได้เหรอ”“เอ่อ เราลืมเลย เอายังไงดีหล่ะเราทีนี้”“งั้นให้ดินขับรถยัยโรสได้ไหม แล้วเธอไปกับดิน เอายัยโรสไปส่งที่บ้านก่อน แล้วพวกเธอก็เรารถของนางไปจอดที่หอ พรุ่งนี้นางฟื้น ค่อยให้นางมาเอากลับเอง”“อืมๆ เอาแบบนั้นก็ได้ เพราะตอนนี้ฉันก็ง่วงจะไม่ไหวแล้ว เอาตามนั้นนะดิน ไหวไหม”มะลิหันมาถามเพื่อนชายคนสนิทที่ตอนนี้กำลังอุ้มเจ้าของรถอยู่“ก็คงต้องเป็นแบบนั้นหล่ะ เมาซะขนาดนี้ จะขับกลับยังไงไหว”“โทษทีนะดิน อย่าไปถือสายัยโรสเลยนะ คงเมามากอ่ะ”“อืมๆ ไปกันเถอะ”“อ่ะ เดียวเราเปิดประตูรถให้ ให้ยัยโรสนั่งหน้านี้แหละ จะได้เอนเบาะให้นางนั่ง”มะลิรีบวิ่งไปเปิดประตูรถ เพื่อให้แดนดินวางร่างของคนเมาที่ไม่ได้สติลง“เฮ่อ!! จริงๆ เลยยัยโรส งั้นฉันกลับก่อนนะ คนรถที่บ้านมารอรับแล้ว ถ้าถึงที่หมายแล้ว ไลน์ทิ้งไว้ในไลน์กลุ่มด้วยนะ”พุดซ้อนรีบเอ่ยบอกกับเพื่อนๆ ก่อนที่จะสาวเท้าตรงไปยังรถหรูที่จอดรออยู่ไม่ไกลนัก เพื่อกลับบ้านของตนเองเหมือนกันฮึบ!! “อือ มึนหัวชะมัด”เสียงคนเมาที่ไม่ได้สติเอ่ยพึมพำเบาๆ

“ผลสอบออกยังว่ะ”“กำลังเช็ค”ฟีฟ่าเอ่ยถามแดนดิน เนื่องจากวันนี้เป็นการประกาศผลสอบของบุคคลพลเรือนในตำแหน่งนักบินโครงการพิเศษของกองทัพอากาศไทย ซึ่งแดนดินและฟีฟ่าก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เข้าสอบคัดเลือก เพราะทั้งสองมีความฝันที่เหมือนกันนั้นก็คือ นักบินรบ“อยู่ตรงนี้เอง กูกับไอ้แว่นเดินตามหาซะทั่ว”“อืม ว่าแต่พวกมึงสองคนไปไหนมา ทำไม่พึ่งมาถึง”“ลืมเอกสารในรถ เลยต้องเดินกลับไปเอา พอดีเจอไอ้แว่นที่กำลังซื้อน้ำ เลยมาพร้อมกัน ว่าแต่พวกมึงกำลังดูอะไร”“ผลสอบคัดเลือกของกองทัพ”“เฮ้ย!! ประกาศวันนี้เหรอ”“อืม”“ไหนๆ มีชื่อของพวกมึงสองคนไหม”“กำลังดูอยู่ เฮ้ย!!! นี้ๆ ชื่อไอ้ดิน”“ไอ้เชี้ย!! ไอ้ฟีฟ่าก็ติด โห้ โครตเก่งพวกมึงสองคน”ทั้งสี่คนต่างก็อุทานออกมาด้วยความดีอก ดีใจ ที่ดินและฟีฟ่าสอบติด และจะได้ทำตามความฝันที่ตั้งใจไว้“แบบนี้มันต้องฉลองหน่อยไหม”ตะวันเสนอความคิดเห็น เพราะเป็นสิ่งที่ตนเองนั้นชื่นชอบอยู่แล้วด้วย“วันไหนว่ามา กูเลี้ยงเอง” ฟีฟ่าสนองความต้องการของเพื่อนอย่างรวดเร็ว“กูขอเลือกสถานที่ได้ไหม” หนุ่มแว่นสุดเนิร์ดของกลุ่มยกมือแสดงความต้องการทันที“ได้ มึงเลือกเลย”“ไปวันไหน วันเสาร์นี้กูไม่

ไม่ทันที่โรสและคุณหญิงราตรีจะได้พูดคุยเรื่องของดินต่อ ท่านนายพลประภาสก็เดินตรงดิ่งเข้ามาหา พร้อมกับคนงานหลายสิบคน ที่กำลังช่วยกันขนกล่องของขวัญ งานวันเกิดเกือบร้อยกล่องเข้ามาวางไว้ในห้องรับแขก เพื่อที่พวกเธอจะได้แกะดู แล้วแบ่งไปบริจาคให้กับคนที่เขาไม่มี ซึ่งในทุกๆ ปี ครอบครัวของพวกเธอก็จะทำแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นวันเกิดของใครก็ตาม“นินทาสุดหล่อของบ้านอยู่ค่ะ”“หืม พากันนินทาอะไรพ่อ”“คุณพี่ก็ไปเชื่อยัยโรส ลูกสาวตัวดีของคุณพี่ชอบพูดไปเรื่อย หาสาระไม่เคยได้”“อ่าว คุณแม่ ทำไมหันมาว่ากันเองแบบนี้หล่ะค่ะ เมื่อกี้คุณแม่ยังบ่นอยู่เลย ว่าคุณพ่อลืมให้ของขวัญวันเกิด”ฮ่า ฮ่า ฮ่า“ไปๆ ไม่เถียงกัน เราไปแกะดูของขวัญวันเกิดที่ได้มากันดีกว่า จะได้รีบเคลียร์ออก”“ไปค่ะ”มหาวิทยาลัย....“เห้อ...จบซักที เป็นไทยแล้วโว้ย!!”เสียงของบรรดานักศึกษาชั้นปีสุดท้าย ต่างพากันส่งเสียงดีอกดีใจกันยกใหญ่ เนื่องจากวันนี้เป็นวันสุดท้ายในการเรียน“เอ่อ เมื่อวันก่อนฉันช่วยคุณหญิงแม่แกะของขวัญวันเกิดท่าน แล้วบังเอิญได้บัตร VIP ของคลับชื่อดังที่พึ่งเปิดใหม่มาอ่ะ เราไปเลี้ยงฉลองเรียนจบกันไหม”“จริงดิ รุ่นนี้น่าจะได้บัตรร้านนว

“อ่าว สรุปคือฉันผิดเหรอ”หลังจากที่แดนดินกลับไปแล้วนั้น โรสก็พยายามตั้งสติ คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ และหันไปถามบัวและพุดซ้อน ว่าไอ้การที่เธอเป็นแบบนี้ ทำให้เพื่อนที่กำลังเดือดร้อน ไม่กล้ามาขอความช่วยเหลือจากเธอเหรอ“มันไม่มีใครผิดใครถูกหรอก ทุกคนล้วนแต่มีเหตุผลกันทั้งนั้นแหละ เรารอถามมะลิเองดีกว่า อย่าพึ่งตีโพย ตีพายไปเลย”“ใช่ ฉันเห็นด้วยกับพุดซ้อน เรามาช่วยกันหาทางติดต่อมะลิกันก่อนไหม ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไง”“อืมๆ”โรสพยักหน้ารับ แล้วหันมาช่วยเพื่อนๆ หาทางติดต่อกับมะลิอีกแรง แล้วเธอนั้นก็ไปคุยกับทางพี่เพียง พี่พี และพี่พัชให้ช่วยติดต่อหาพี่พอลด้วย จะได้รู้ว่าสองคนนั้นพากันไปที่ไหนในขณะที่ใจเธอก็เป็นห่วงเพื่อนสนิท แต่อีกมุมโรสก็กำลังนึกถึงคำพูดของแดนดิน เธอไม่เข้าใจว่าเหตุใดชายหนุ่มถึงพูดออกมาแบบนั้นเธอยอมรับว่าเธอโมโห แล้วเผลอขึ้นเสียงใส่เขาก่อน แต่ที่มันเป็นแบบนั้นก็เพราะเธอห่วงเพื่อนนะ ไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่นเลย ทำไมดินไม่เข้าใจเธอเลย“ไลน์ไปขอโทษดีไหม แต่ไลน์ไปรอบนั้นเขายังไม่เปิดอ่านเลยนะ รอบนี้จะอ่านเหรอ”“เอาไว้เจอหน้าค่อยขอโทษก็แล้วกัน” โรสเอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยความเหนื่อ

“ป่ะ เด็กๆ พากันไปหาที่นั่งเร็ว ยัยโรสพาพวกพี่ๆ ไปนะ เดียวพ่อกับแม่จะพาคุณลุงกับคุณหญิงป้าไปที่โต๊ะก่อน จวนจะถึงเวลาเป่าเค้กแล้ว”“ได้ค่ะ”“ไปกันครับน้องนนท์” โรสรีบจูงมือหลานชายตัวน้อย ซึ่งเป็นลูกของพี่พีและพี่เนเน่ เดินนำหน้าพวกพี่ๆ ไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมไว้“ไปกันคร๊าบ อาโรส”เมื่อโรสเดินนำพวกพี่ๆ มาถึงโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ เธอก็เอ่ยขอตัวไปหาเพื่อนๆ ทั้งสามคนก่อน เพราะตอนนี้เริ่มจะหิวข้าวแล้ว และอีกไม่นานก็จะต้องไปขึ้นเวทีกับคุณพ่อคุณแม่อีกแต่ในขณะที่กำลังจะเดินตรงไปหากลุ่มเพื่อน ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของงาน นมชื่นก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเธอทันที“คุณหนูค่ะ คุณหนู”“ค่ะ นมมีอะไร ทำไมวิ่งมาแบบนี้หล่ะ เดียวก็เป็นล้มเป็นแล้งไปซะหรอก”“นู่นค่ะ คุณหนูดูทางนู่น”เมื่อเห็นว่านมชื่นชี้ไปทางกลุ่มเพื่อนสนิทของเธอนั่งอยู่ โรสจึงรีบมองตามไปทันที แล้วเธอก็พบว่ามะลิถูกผลักล้มไปกองอยู่ที่พื้นหญ้า โดยมีใบบัว กำลังพยุงให้ลุกขึ้นเมื่อเห็นแบบนั้น โรสก็รีบเดินจ้ำอ้าวตรงไปอย่างรวดเร็ว“อะ อ่าว คุณหนู คุณหนูรอนมด้วย”“พี่เพียง เขามีอะไรกันหรือเปล่าค่ะ ฝั่งนู่นนะ”เมื่อเห็นว่าโรสรีบเดินออกไป เนเน่จึงหันมาถามยัง

เมื่อทำการเยี่ยมแม่ครูเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับ“ดิน”“รอเราก่อน มีเรื่องจะคุยด้วย”ในขณะที่แดนดินกำลังเดินไปขึ้นรถของตะวัน โรสที่เดินตามหลังมาก็เอ่ยเรียกให้ชายหนุ่มนั้นหยุดรอเธอเสียก่อน เพราะเธอมีเรื่องจะคุยด้วย“อืม มีอะไร”“ทำไมเมื่อคืนนายไม่อ่านไลน์เรา”“ก็บอกแล้วไง ว่าฉันไม่ค่อยชอบอ่านไลน์ ไม่เชื่อก็ถามไอ้ตะวันดูสิ ใช่ไหม”“ห๊ะ!! อ่อ..เอ่อ มันไม่ค่อยชอบเปิดอ่านไลน์หรอกนะ บางทีพวกฉันยังได้โทรบอกมัน ให้อ่านไลน์เลย”“จริงนะ”“จริงๆ” ตะวันรีบเอ่ยยืนยันด้วยความงงนิดๆ“แล้วมีอะไรจะคุยกับฉัน หรือแค่จะถามว่าทำไมไม่อ่านไลน์เหรอ”“เปล่า วันเสาร์นี้ แม่เราจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดท่านนะ เราเลยอยากชวนนายไปด้วย พวกมะลิก็ไปนะ งานจัดที่บ้านเราเอง”“ฉันมีรับจ๊อบ ไม่น่าว่าง”“อ่อ อืม งั้นไม่เป็นไร แต่ถ้านายว่างไปด้วยกันนะ นายด้วยตะวัน ฝากชวนสองหนุ่มนั้นด้วย เดียวเราจองโต๊ะไว้ให้”โรสเอ่ยบอกด้วยใบหน้าเจื่อนนิดๆ เพราะรู้สึกน้อยใจ ที่แดนดินรีบปฏิเสธคำชวนของเธอ“งั้นเรากลับก่อนนะ”“อืม”ทันทีที่โรสหันหลังเดินออกมา ตะวันก็รีบเอ่ยถามเพื่อนสนิทของเขา ด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เธอชอบมึ

58คำขอ…ที่เต็มใจเมื่อนัดแนะกับเพื่อนๆ แล้ว มีนากับพายุก็ขอตัวพาลูกสาวตัวน้อยขึ้นไปนอนก่อน เพราะตอนนี้เด็กหญิงพักพิงนอนหลับคอพับคออ่อนตั้งแต่ลุงภีมภพอุ้มแล้ว แถมไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาทักทายเพื่อนสนิทของแม่เอาเสียเลย ทำให้บรรดาป้าๆ ทั้งหลายอดได้อุ้มหลานสาวตัวน้อยด้วยความเสียดาย“ดีใจไหม ได้กลับมาที่นี้อีก”พายุเอ่ยถามเมียรักที่ตอนนี้กำลังเอาลูกสาวตัวน้อยเข้าเต้าอยู่ด้วยแววตารักใคร่“ดีใจค่ะ ดีใจมาก แถมได้กลับมาเจอเพื่อนๆ ในที่เดิมๆ อีกด้วย ขอบคุณป๊านะ ที่พามา”ฟอด~ จุ๊บ~พายุหอมแก้มนวลของเมียรักพร้อมทั้งจูบเบาๆ ที่กระหม่อมของลูกน้อยด้วยความรัก นับวันพายุยิ่งกลายเป็นคนคลั่งรัก ติดลูกติดเมีย จนบรรดาเพื่อนสนิทของเขาเอ่ยปากว่า ไม่ค่อยเห็นหัวมันเลย ตั้งแต่ได้เมียกับลูกคืนกลับมาแต่พายุก็หาได้ใส่ใจไม่ เพราะเลิกงานปุ๊ป เขาก็ตรงดิ่งกลับบ้านมาหาลูกกับเมียทันที เพราะเขาอยากแบ่งเบาภาระของเมียรักบ้าง ถึงแม้ที่บ้านจะมีคุณย่าและบรรดาแม่บ้านทั้งหลายคอยช่วยเลี้ยงดูเจ้าตัวน้อยก็ตามเถอะ แต่เขาก็ไม่อยากให้เมียรักต้องเหนื่อยจนเกินไป“ป๊ามาลองนึกย้อนดู เราได้สาวน้อยพักพิงจากเขาใหญ่นี้หรือเปล่านะ เพราะ

57คนเดิม ที่เดิม สถานะเดิม (ที่เปิดเผยได้)“ปีนี้ไปเขาใหญ่อีกแล้วเหรอ”“ใช่ แต่เปลี่ยนสถานที่นะ เห็นบอกว่าปีนี้จัดยิ่งใหญ่กว่าปีที่แล้วอีก”“ฉันได้ยินฝ่ายงบประมาณเมาส์มอยกันที่โรงอาหารอ่ะ คุณพายุให้ตั้งงบสำหรับงานนี้เกือบสิบล้านเลยนะ”“หูยย จริงดิ”“ใช่ๆ ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน”“แล้วพวกเธอรู้ไหมว่าทำไมท่องเที่ยวบริษัทปีนี้ถึงได้จัดใหญ่โตอลังการขนาดนี้ ก็เพราะคุณพายุจะพาภรรยากับลูกน้อยมาเปิดตัวยังไงหล่ะ”“ห๊า !! จริงเหรอ ยังงี้ฉันก็อกหักเลยนะสิ อุตส่าห์เฝ้ามองทุกครั้งที่ท่านเข้ามาบริษัท เฮ่อออ”“เพ้อเจ้อจริงๆ ยัยแหวนแหวน”“จะว่าไป ก็คิดถึงมีนาเหมือนกันนะ นางชอบไปเที่ยวเขาใหญ่ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”“ใช่ๆ ไม่มีใครได้ข่าวคราวเลย นางใจดำจัง จะติดต่อกลับมาหาพวกเราบ้างก็ไม่ได้”“เนี๊ย ถ้าชาตินี้ฉันมีโอกาสได้เจอนางนะ ฉันจะด่าให้ โทษฐานที่หนีไปไม่บอกกล่าวกันซักคำ”“จะได้เจอหรือเปล่าเหอะ ป่ะ ไปทำงานที่เรารักกัน”ท่องเที่ยวประจำปี…..ที่เขาใหญ่ถึงแม้ว่าปีนี้จะเป็นการมาท่องเที่ยวและจัดเลี้ยงในพื้นที่เดียวกันกับปีที่แล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรดาพนักงานตื่นเต้น

56หวนคืนรัก“ป้าดีใจนะค่ะ ที่หนูมีนากับคุณหนูตัวน้อยหวนกลับมาอีกครั้ง ป้าดีใจมากๆเลย”“หนูก็ดีใจค่ะ ที่ได้กลับมาวิรากุลอีกครั้ง ได้กลับมาหาทุกๆคน”มีนาเอ่ยบอกกับป้าอ้วนและบรรดาคนงานในบ้านทุกๆ คนที่รวมใจกันออกมารอต้อนรับการกลับมาของเธอและลูกน้อย“ป้านึกว่าชาตินี้ป้าจะไม่ได้เจอหนูอีกแล้ว ไปอยู่ที่นูนเป็นยังไงบ้างค่ะ ลำบากมากไหม”ป้าอ้วนเอ่ยถามยังว่าที่นายหญิงคนใหม่ของวิรากุลพร้อมทั้งเช็ดน้ำตาแห่งความดีใจไปด้วย จนคนอื่นๆ ต่างพากันยิ้มด้วยความเอ็นดู“สบายมากค่ะ ยายทองกับตาอินทร์ของยัยหนูพักพิงแกเมตตาแล้วก็ดูแลเราสองคนแม่ลูกดีมากๆ เลย แล้วก็ยังมีคุณลุงหมอนายที่แอบให้ความช่วยเหลือเราสองคนแม่ลูกอยู่ด้วยค่ะ”“พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร น้ำหล่ะอยากจะตีลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงซะเหลือเกิน แอบไปเจอหลานมาแล้วก็ไม่บอกพวกเรา ปล่อยให้พวกเราวุ่นกับการตามหามีนากับหลานน้อย โดยเฉพาะป๊าของเด็กหญิงพักพิง สภาพแต่ละวัน น้ำหล่ะนึกว่าจะต้องลงน้องไปบำบัดสุราเอาเสียแล้ว”“พูดแล้วก็เอาซักทีดีไหม เนี้ย คุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิง”คุณป้าสายธารพูดพร้อมกับง้างมือจะตีแขนสามีของตัวเอง จนคุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงต้องกระ

55กลับบ้านเรา"ลูกสาวป๊าหลับหรือยังน้าา""หลับแล้วค่ะ เดียวหนูเอาลูกไปนอนในเปลก่อน""ให้ลูกนอนกับเราได้ไหม""หือ""ป๊าอยากนอนกอดหนูกับลูกครับ อยากชดเชยเวลาที่ป๊าเป็นคนทำมันหายไป""รู้ตัวด้วยเหรอ ว่าตัวเองผิด""ได้ทีตอกย้ำไม่หยุดเลยนะ" พายุตีปลายจมูกเมียรักเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว"ป๊ารู้ครับว่าป๊าทำผิด ป๊าขอโอกาสหนู ขอโอกาสพักพิง อีกครั้งได้ไหมครับ ป๊าสัญญาด้วยชีวิตของป๊า ป๊าจะไม่มีทางทำให้หนูกับลูกผิดหวังอีกแน่นอน ชีวิตหนูกับลูกนับต่อจากนี้ จะมีแต่รอยยิ้มและความสุข ป๊าสัญญาครับ"พูดจบพายุก็ก้มลงจูบขมับของเมียรักและลูกสาวตัวน้อยที่ตอนนี้นอนหลับสนิทในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อเป็นแม่ไปเรียบร้อยแล้ว"หนูกับลูกจะลองเสี่ยงกับคำสัญญาของป๊าอีกซักครั้งคะ หวังว่าหนูกับลูกจะไม่ตัดสินใจผิดพลาด""เชื่อใจได้เลยครับ""ป๊ารักหนูกับลูกนะครับ""หนูก็รักป๊าค่ะ รักมาตลอด"หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว สามคนพ่อแม่ลูกก็นอนกอดกันจนหลับไปด้วยความสุขที่ล้นเปี่ยม เพราะนับจากนี้เป็นต้นไป คำว่า "กาฝาก" ก็ไม่ใช่สำหรับผู้หญิงที่ชื่อ มีนา วิรากุล อีกอย่างแน่นอนครืด ครืด ครืด....มีนาเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือที่ก

54โหยหา NC+++อุ๊แว อุ๊แว อุ๊แวเสียงร้องของลูกสาวตัวน้อยดังขึ้น ทำให้คนเป็นพ่อแม่ที่ตอนนี้ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่เพราะพึ่งเสร็จสิ้นภารกิจสำคัญรีบผงะออกจากกันทันที“อุ๊ย!!”เมื่อพ่อของลูกถอดถอนความเป็นชายออกจากร่องรัก น้ำขาวขุนที่พ่อของลูกปล่อยเข้าไป ก็ค่อยๆ ไหลย้อนลงมาตามขาเรียวอย่างมากมาย เมื่อพายุเห็นดังนั้นจึงคว้าแขนของมีนาให้หยุดรอก่อน“หนูยืนรอแปป ป๊าไปหยิบทิชชู่ก่อน”“ไม่ต้อง เดียวฉันจัดการเอง”“รอ!!”“ฮึยย เอาแต่ใจตัวเอง”เมื่อได้ทิชชู่มา คนต้นเรื่องก็ค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงกลางหว่างขาของเมียรักเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำรักที่เขาพึ่งปล่อยเข้าไปจนหมดแม็กให้กับเมียรักทันที โดยที่ไม่นึกรังเกียจแต่อย่างใด“เดียวทำเอง เอามานี้”เมื่อมีนาเห็นว่าพ่อของลูกกำลังจะทำอะไร เธอจึงรีบแย่งเอาทิชชู่ที่อยู่ในมือของชายหนุ่มมาเพื่อจัดการทำความสะอาดบริเวณจุดซ้อนเร้นของตัวเอง เพราะหากปล่อยให้เขาเป็นคนเช็ดทำความสะอาดให้ก็ไม่รู้จะเสร็จตอนไหน อีกอย่างลูกสาวตัวน้อยยังร้องไม่หยุด“ยืนอยู่เฉยๆ เดียวป๊าจัดการเอง ป๊าเป็นคนทำให้มันเลอะนะ”“ก็รู้นิว่ามันเลอะ แล้วจะปล่อยเข้ามาทำไม เดียวก็พลาดอ

53ไม่เจอซักที ไม่ดีขึ้นเลย NC++เมื่อคุยกันดีๆ ไม่ได้ แถมยังมาพูดจาไม่เข้าหูอีก มีอย่างที่ไหนมาบอกว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน แถมตอนนี้ใครจะมาจีบเธอก็ได้ เพราะเธอโสดถามก่อนเหอะ เอาอะไรมาโสด เอาอะไรมาไม่มีสิทธิ ลูกก็มีด้วยกันแล้ว ทะเบียนสมรสก็มี คนอย่างมีนาไม่เจอซักที คงจะไม่ดีขึ้นจริงๆ สินะ“คุณลม!! ปล่อย!! อือ…อย่าถอด”มือหนาพยายามปลดเปลืองเสื้อผ้าของคนบนตักที่กำลังพยศอยู่ตอนนี้ด้วยความทุลักทุเล ปากหนาก็บดขยี้จูบริมฝีปากบางของเมียรักด้วยความโกรธและน้อยใจ เมื่อบนร่างกายของเมียรักไม่เหลือสิ่งปกปิดเลยซักชิ้น พายุก็เริ่มลงมือทรมานมีนาทันทีปากหนาเริ่มซุกไซดูดเลียไปทั่วหน้าอกอวบอิ่มจนถึงจุกสีชมพูหวาน ที่ตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยของเขาถือครอบครองอยู่ พายุก็ทั้งกัดทั้งดูดด้วยความหลงไหล สลับทั้งซ้ายขวาไม่ให้น้อยหน้ากัน เมื่อปากดูดเลียเต้าซ้าย เต้าขวาก็โดนบีบคั้นจากมือหนาไม่หยุดหย่อน“อื้อ คุณ..คุณลม..ปล่อยฉัน”จ๊วบ จ๊วบ“จะให้ป๊าปล่อยจริงๆเหรอ”พายุละริมฝีปากหนาออกจากเต้าอวบ พร้อมทั้งเอ่ยถามเมียรักด้วยความเจ้าเล่ห์ เพราะตอนนี้เขารู้ว่าอารมย์ของเมียกำลังติด ไม่มีทางที่จะหยุดอย่างที่ปากว่าอย่างแน

ฮ่า ฮ่า ฮ่า“เก่งจริงๆ เลย หลานอาเนี้ย”พอลหันมาหอมแก้มคนเป็นหลานที่นั่งจุมปุ๊กอยู่บนตักของมะลิด้วยความหมั่นเขี้ยว“แล้วนี้ทุกคนพากันทานอะไรมาหรือยังครับ ผมกับมะลิกำลังจะไปหาอะไรทานกันข้างนอกพอดี”“โห่ พี่พอล เขาพากันมารอพวกพี่ตั้งแต่เก้าโมงเช้า กะว่าจะมากินมื้อเช้าด้วย แต่นี้อะไร จนจะเลยถึงมื้อเที่ยงแล้วครับ”“ว่าแต่ทำอะไรกันอยู่หล่ะ ทำไมถึงตื่นสาย”ตุ๊บ!!“โอ๊ย อะไรกันเนี้ย พัชแค่สงสัย ทำไมต้องเขวี้ยงหมอนมาใส่กันด้วยหล่ะครับ ฮ่า ฮ่า”“รู้แล้วยังจะถาม”“พี่พอล!!!”มะลิเอ่ยปรามคนเป็นแฟนด้วยความเขินอาย จะมาพูดสองแง่สองง่ามอะไรตอนที่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ละเนี้ย เธอก็อายเป็นเหมือนกันนะ“เอาหล่ะๆ แม่ว่าพวกเราไปหามื้อเที่ยงทานกันก่อนเถอะ เดียวค่อยกลับมาคุยกันอีกที ป่ะ หนูมะลิ”คุณหญิงทอฝันเอ่ยบอกกับทุกๆ คน ก่อนที่จะจูงมือว่าที่ลูกสะใภ้ออกไปรอขึ้นรถ โดยที่ไม่สนใจสามีและลูกของตัวเองเลย“เป็นไงหล่ะ แม่เรา”คุณหมอเพียงดาวหันมาเอ่ยกับน้องชายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เพราะเธอมีความสุขเหลือเกินที่เห็นคนในครอบครัวรักใคร่ปรองดองกันแบบนี้ แถมน้องชายอย่างพอลก็เจอคนที่ใช่ และรักกันอย่างแท้จริงแล้ว คนเป็นพี่อ

สิ้นสุดสัญญา (จบบริบูรณ์)“จะสิบโมงแล้ว ไม่ใช่มันตายแล้วเหรอครับคุณหญิงป้า”ฮ่า ฮ่า ฮ่า“พีนี้ก็พูดไปเรื่อย”“อ่าว มันก็จริงนี้ครับเน่ ดูสิญาติพี่น้องมากันจนเต็มบ้าน ไหนจะเพื่อนๆ ของมันกับน้องเขาอีก คนมาเป็นสิบ มันยังคงนอนไม่รู้สึกตัวเลยครับ”“ผมเห็นด้วยกับพี่พีนะ สงสัยจะหนัก”“เอ๊ะ ตาพัชก็เอาตามพี่เขาอีกคน ปล่อยให้พอลเขาได้พักผ่อนเถอะนะ”คุณหญิงลินดาเอ่ยปรามลูกชายคนเล็กของนาง ที่เริ่มพูดจาเหน็บแนมพอลร่วมกับคนเป็นพี่“เพียงว่าคงจะเซอร์ไพร์น่าดูเลยนะค่ะ ที่จู่ๆ พวกเราก็บุกมาหาพอลกับมะลิถึงที่นี้”คุณหมอเพียงดาวเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ที่วันนี้ทางครอบครัวพงษ์นาราได้ตกลงกันว่า จะพากันมาเซอร์ไพร์คู่รักข้าวใหม่ปลามันเสียหน่อย แต่นี้อะไร พวกเธอเดินทางมาถึงตั้งแต่เก้า โมงเช้ากะว่าจะมาทานมื้อเช้าที่นี้ แต่พอลและมะลิยังไม่ทันได้ลงมาจากห้องนอนที่อยู่ชั้นสองเลย สงสัยมื้อเช้าคงต้องรวบไปเป็นมื้อเที่ยงเสียแล้ว“น้องนนท์ครับ มาหาปู่พลหน่อยครับ”บิดาของพอลเอ่ยเรียกหลานชายคนเดียวของตระกูลพงษ์นาราให้เข้ามาหา ก่อนที่เจ้าเด็กน้อยแสนรู้จะรีบวิ่งมาสวมกอดคุณปู่พลทันที“ครับคุณปู่พล”“น้องนนท์คิดว่าปู่จะมีหลา

พอลเอ่ยถามย้ำกับหญิงสาวที่ตอนนี้พยายามหลบสายตาของเขาอยู่เนื่องจากเขินอาย“พี่พอลจะรักหนู มีแค่หนูใช่ไหม”“หืม ทำไมถามแบบนั้นหล่ะครับ”“ก็หนูเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อมีแม่เหมือนคนอื่นเขา หนูกลัวว่าพี่จะไม่จริงจังกับความสัมพันธ์ของเรา”“กลัวว่าครอบครัวพี่จะรังเกียจ กลัวพี่จะอายเพื่อนๆ ที่มาคบกับเด็กกำพร้าแบบหนู”“พอแล้วครับ ทำไมหนูคิดอะไรแบบนั้นหล่ะ พี่รักหนู คนรอบข้างของพี่ก็ต้องเข้าใจ ไม่มีใครเขาคิดแบบนั้นหรอกครับ”“พี่พูดจริงใช่ไหม”“พี่บอกแล้วไง ว่าถ้าพี่ได้รักใคร พี่ก็จะรักและซื่อสัตย์กับคน คนนั้นตลอด”“เชื่อใจพี่นะ พี่จะรักแค่หนู และมีแค่หนูคนเดียว”“ค่ะ หนูก็รักพี่พอลนะ”“ถ้างั้น พี่ขอได้ไหมครับ”“ขะ ขออะไรค่ะ ไม่ง่วงแล้วเหรอ พี่พาหนูขับรถมาตั้งไกลนะ หนูว่าเรานอนก่อนเถอะค่ะ”“นะ ครั้งเดียวแล้วพานอนเลยนะครับ”“อะ อื้อ พี่พอล ดะ เดี่ยวก่อนค่ะ รอบที่แล้วพี่ก็ไม่ป้องกันเลย หนูต้องมาซื้อยาคุมฉุกเฉินทาน มันยังเสี่ยงอยู่เลยนะ”“ถ้าหากว่ารอบนี้เขาจะมา ก็ถือซะว่าเป็นความตั้งใจของพี่ และเขาก็อยากจะมาอยู่กับเราครับ”พอลเอ่ยบอกกับคนเป็นน้องพร้อมทั้งขยับกายลงมาเพื่อให้ใบหน้าเสมอกับหน้าท้องแบนรา

ความในใจ NC++มะลิตัดสินใจล้มตัวลงนอนข้างชายหนุ่ม ก่อนที่คุณพอลจะเอื้อมมือไปดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายให้เธออย่างทะนุถนอม หากจะถามว่ารู้สึกเขินอายไหม ก็คงต้องบอกว่าไม่ เพราะมากกว่านี้ก็เคยทำมาแล้ว แต่แค่เธอแปลกใจ ที่ทำไมเขาถึงกลับมาทำแบบนี้กับเธออีก ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างมันก็จบลงไปแล้ว ความทรงจำของเขาก็กลับมา แถมแฟนสาวตัวจริงของเขาก็กลับมาขอปรับความเข้าใจกันแล้วอีกด้วย“ขอกอดหน่อยครับ”ชายหนุ่มเอ่ยบอกเบาๆ ก่อนที่จะดึงเอาร่างบางของหญิงสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด และเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั้นไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ พอลก็ถือโอกาสล้วงมือเข้าไปกอบกุมหน้าอกใหญ่ของหญิงสาวด้วยความคิดถึง“คุณพอลทำแบบนี้ไปทำไมค่ะ เราว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ อีกอย่างสัญญาการทำงานมันก็สิ้นสุดลงแล้วด้วย”“สัญญาเหลืออีกเดือนกว่าครับ ยังไม่หมด”“เอ๊ะ จะเหลืออีกเดือนกว่าได้ไงคะ ก็ในเมื่อคุณหายดีแล้ว แถมความทรงจำก็กลับมาครบหมดแล้ว มันก็ถือว่าสัญญาสิ้นสุดสิค่ะ คุณหมอเพียงดาวไม่ได้บอกคุณเหรอ”“บอกครับ แต่พี่ยังไม่หายดีเลย”พอลเอ่ยบอกคนในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงกระเส่า อีกทั้งยังแทนตัวเองว่าพี่อีกต่างหาก“อะ อะไรค่ะ จะมาไม่หายได้ย

“คุณจะไปไหนค่ะ นี้ไม่ใช่ทางกลับหอพักของหนูนะ”“คุณ!! หนูถาม”มะลิหันมาโวยวายใส่คนขับอีกครั้ง เพราะเขาเอาแต่นั่งเงียบ ถามอะไรก็ไม่ตอบ แถมยังชอบทำหน้าทะเล้น กวนประสาทเธออยู่นั้นแหละ“เดียวถึงก็รู้เองนั้นแหละ จะนอนไหมครับ”มะลิหันขวับไปมองหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง จะมาคงมาครับอะไรอยู่นี้ คนยิ่งหงุดหงิดอยู่“หึ”“ถ้าง่วงก็นอนครับ เดียวถึงแล้วจะปลุก”“เหอะ ปรับแอร์ลงให้หน่อยค่ะ หนาว จะนอน”เมื่อทำอะไรไม่ได้แล้วบวกกับความเมาที่ยังคงมีอยู่ แถมยังมาเจอกับแอร์เย็นๆ อีก มันจึงส่งผลให้คนร่างบางที่แหกปากโวยวายอยู่เมื่อซักครู่นี้ หลับไปทันทีที่เอนเบาะลงนอนพอล ที่เห็นแบบนั้นก็รีบทำตามคำสั่งของหญิงสาว พร้อมกับหันไปคว้าเอาเสื้อสูทที่เขาถอดทิ้งไว้บริเวณเบาะหลังเข้ามาห่มคลุมให้กับคนตัวบางเพราะเกรงว่าเธอจะไม่สบายเอาได้รถสปอร์ตคันหรูใช้เวลาขับเคลื่อนประมาณสองชั่วโมงครึ่งก็เดินทางมาถึงบ้านพักตากอากาศของครอบครัวพงษ์นารา ที่เขาเคยพามะลิมาแล้วครั้งหนึ่งซึ่งรอบนี้นั้นเขาได้โทรไปขออนุญาตกับเจ้าของตัวจริงก่อนแล้วนั้นก็คือ เนเน่ พี่สะใภ้ของเขา โดยให้เหตุผลว่า จะพาสาวมาง้อ เมื่อทั้งเนเน่และทุกคนในครอบครัวพงษ์นาราได

เคลียร์ด่านสุดท้าย“อ่าว พวกพี่เขากลับไปแล้วเหรอ”ทันทีที่บัวและมะลิเดินกลับมาถึงโต๊ะ ก็เอ่ยถามถึงชายหนุ่มรุ่นพี่ทั้งสามคน“ไปแล้ว”“เห้อ ดีจัง รู้สึกโล่ง”บัวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ที่ต่อไปนี้จะไม่มีใครคอยมานั่งจ้องหน้าเพื่อนของเธอให้รู้สึกอึดอัดอีกมะลิก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน ที่คนพวกนั้นไปได้ซักที โดยเฉพาะคุณพอล เพราะตั้งแต่คืนเกิดเรื่องที่คอนโดของเขา ชายหนุ่มก็ไม่เคยติดต่อมาหาเธออีกเลย จะมีก็แต่คุณหมอเพียงดาว ที่โทรมาถามไถ่ และนัดวันจบสัญญาอย่างเป็นทางการ ซึ่งเธอก็ได้แจ้งทางคุณหมอเพียงดาวไปแล้วว่าขอเป็นช่วงสัปดาห์หน้าก็แล้วกัน ขอเธอเคลียร์เรื่องเรียนจบเสียก่อน“เอา ไหนๆ พวกพี่เขาก็ไปหมดแล้ว เรามาดื่มฉลองให้กับความสำเร็จของพวกเรากันเถอะ”เป๊ง!!แก้วทั้ง 5 ใบ ถูกชูให้กระทบกันเพื่อดื่มฉลองให้กับการเรียนจบมหาวิทยาลัยในครั้งนี้ของพวกเธอ หลังจากที่ฝ่าฟันกันมาตลอดระยะเวลาสี่ปี จนในวันนี้พวกเธอก็ทำสำเร็จแล้วไม่รู้ว่าพากันฉลองไปจนถึงขั้นไหน รู้เพียงว่าแต่ละคนต่างก็เมาคอพับคออ่อนโดยเฉพาะโรสและบัวที่เมาจนทิ้งตัวลงไปนอนกองที่โซฟา จนพุดซ้อนและมะลิท

50สิ้นสุดคำว่าเพื่อน (จบบริบูรณ์)เช้าวันใหม่ที่สดใส ทุกคนต่างทยอยกันลงมาที่โต๊ะอาหารในช่วงสาย เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อน ทุกคนภายในบ้านก็ไม่ต้องรีบร้อนอะไรมาก ทำตัวกันตามสบาย“เอ๊ะ สายใจ ทำไมวันนี้จัดโต๊ะหกที่หล่ะ ใครมีแขกเหรอ”คุณหญิงลินดา เอ่ยถามสายใจ หัวหน้าแม่บ้านด้วยความสงสัย“สงสัยอะไรตั้งแต่เช้าหล่ะคุณหญิง”ประมุขของบ้านอย่างพุฒ เอ่ยถามยังภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ทันที ที่เดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน“วันนี้ใครมีแขกเหรอค่ะ แม่บ้านถึงได้จัดโต๊ะหกที่ ทำไมฉันไม่รู้ หรือแขกของลูกๆ”“ไม่รู้สิคุณหญิง”“คุณปู่ คุณย่าคร๊าบบ น้องนนท์หิวข้าวคร๊าบบ”ไม่ทันที่คนเป็นปู่และย่าจะได้หันมาถามเอาความจริงจากหัวหน้าแม่บ้านอีกครั้ง น้องนนท์ที่ตอนนี้กำลังจูงมือคนเป็นพ่อและแม่ลงมายังห้องรับประทานอาหาร ก็ส่งเสียงทักทายทุกคนภายในบ้าน จนคุณอาสุดหล่ออย่างพัชระ รีบวิ่งตามลงมาจากห้องนอนทันที ที่ได้ยินเสียงหลาน“น้องนนท์ของย่า”เมื่อเห็นหลานชายตัวน้อยปรากฏตัวอยู่ภายในบ้าน คุณย่าสุดเห่อ ก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วตรงดิ่งไปสวมกอดร่างอ้วนป้อมของหลานชายสุดที่รักพร้อมทั้งบรรจงหอมแก้มอ้วนๆ ของน้องนนท์จนเกือบช้ำไป

เมื่อได้ยินคำตอบที่รอคอยมานานแสนนานจากปากของเนเน่ พีระถึงกับชะลอความเร็วของรถลงแล้วตบไฟเลี้ยว เพื่อเลี้ยวจอดริมฟุตบาททันที“ขะ ขอบคุณนะเน่ ขอบคุณที่ให้โอกาสผู้ชายเลวๆ คนนี้ ได้เป็นสามีของเน่ ได้เป็นพ่อของน้องนนท์”พีระเอี้ยวตัวไปกอดเนเน่และน้องนนท์ด้วยความดีใจ ในที่สุดเขาก็ได้ทั้งเมียและลูกกลับมา เขาสัญญาเลยว่าต่อจากนี้ไป ชีวิตของพีระ พงษ์นารา จะเป็นของผู้หญิงที่ชื่อเนเน่ ญานิดา แต่เพียงผู้เดียว“พะ พ่อคร๊าบ นนท์หายใจไม่ออก พ่อกอดแน่น”ไม่ทันที่คนเป็นพ่อและแม่จะได้กอดกันด้วยความเข้าใจ เสียงเจ้าเด็กแสบก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน“ฮ่า ฮ่า”ฟอด ฟอด “ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ยตัวแสบ พ่อได้กอดแม่แค่แปปเดียวเองนะ ขัดจังหวะตลอดเลย”เมื่อได้ยินเสียงทักท้วงจากลูกชาย พีระก็รีบคลายอ้อมกอดจากคนเป็นเมียทันที ก่อนที่จะก้มฟัดแก้มขาวอวบของลูกชายสุดที่รักด้วยความหมั่นเขี้ยว“คืนนี้กลับบ้านใหญ่กันนะ”“อ่าว ไปทำไม มันดึกแล้วนะ”“พรุ่งนี้วันเสาร์ ลูกไม่ได้ไปโรงเรียน แล้วทุกคนก็หยุดพักผ่อนกัน พีอยากพาเน่กับลูกไปนอนบ้าน ทุกคนคงตื่นเต้นกันหน้าดู โดยเฉพาะคุณย่า”ใช่อยู่ว่าเนเน่ให้ครอบครัวพงษ์นาราสามารถไปมาหาสู

49ไดอารี่ กับการเปิดใจอีกครั้ง“นายไม่พูดแรงไปหน่อยเหรอ”เมื่อขึ้นรถมาได้เนเน่จึงเอ่ยถามยังพีระ ที่ตอนนี้กำลังขับรถพาเธอและน้องนนท์กลับบ้าน“ไม่หรอก ใครที่ไม่ให้เกียรติเน่ ก็เท่ากับว่าไม่ให้เกียรติพี”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันหล่ะ”“เน่”พีระเอ่ยเรียกแม่ของลูกออกด้วยน้ำเสียงที่นิ่งแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น บ่งบอกว่าตอนนี้เขาจริงจังมาก พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของเนเน่เอาไว้ โดยที่มืออีกข้างของเนเน่ก็ประคองกอดน้องนนท์เอาไว้ เพราะเจ้าเด็กน้อยนั้นนอนหลับตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว“ทุกสิ่งทุกอย่างที่พีทำมันลงไป พีทำเพื่อเน่กับลูกนะ พีอาจจะเคยเลว อาจจะเคยทำไม่ดีกับเน่ พีขอโทษนะ เน่รู้ไหมว่าพีรู้สึกกับเน่มากกว่าคำว่าเพื่อนตั้งแต่ตอนไหน ไม่ใช่ตอนที่พีรู้ความจริงเรื่องของคนที่มาสวมรอยเป็นเน่นะ แต่พีรู้สึกก่อนหน้านั้นอีก”“ตอนไหน”“ตอนที่เน่เดินออกมาจากชีวิตเรา”“ตอนนั้นเราดิ่ง เราสับสนมาก เราพยายามที่จะลืมเธอนะ แต่เราไม่เคยทำได้เลย จนวันหนึ่งเราทนคิดถึงเธอไม่ไหว เราจึงไปนอนที่ห้องนอนแขกที่เธอเคยนอน แล้วเราก็เจอกับไดอารี่ ที่เธอซ้อนมันไว้ใต้หมอน”“ไดอารี่งั้นเหรอ”“อืม”‘วันนี้นายเข้าเรียนช้า เราจดเน

อินทัชที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น เพราะถึงแม้ว่าอินทัชจะเคยถือตัวแบ่งชนชั้นกับเนเน่ แต่นั้นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้เขาโตพอที่จะรู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควรแล้ว ชายหนุ่มจึงไม่ชอบที่ใครจะมาพูดเหน็บแนมคนที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย“เอ๊ะ พวกฉันก็แค่อยากรู้ว่าคนอย่างเนเน่ จะหาสามีได้ดีแค่ไหน พวกฉันแค่เป็นห่วงนาง ไม่มีอะไรเสียหน่อย”“อย่าห่วงเน่เลย สามีกับพ่อของลูกเธอสามารถดูแลเธอและลูกของเธอได้ดีอยู่แล้ว”พีระที่ทนฟังเพื่อนๆ เอ่ยดูถูกดูแคลนเนเน่ไม่ไหว จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก“พีรู้จักสามีของเนเน่ด้วยเหรอค่ะ หรือว่าเป็นพนักงานในบริษัทของพี”พิมดาวที่นั่งอยู่ข้างๆ พีระเอ่ยถามขึ้น ซึ่งหญิงสาวพยายามแสดงตัวอย่างออกหน้าออกตา เพื่อให้บรรดาเพื่อนๆ รวมไปถึงนักข่าว ได้รับรู้และสร้างข่าวว่าเธอกับพีระจะต้องกลับมาเป็นคู่รักกันอีกครั้งอย่างแน่นอน“เน่ มาทางนี้ มานั่งนี้เร็ว”ไม่ทันที่พีระจะได้ตอบกลับอะไร ก็มีเสียงของกลุ่มเพื่อนสนิทของเนเน่เอ่ยเรียกหญิงสาวให้มานั่งด้วยกันที่โต๊ะ ซึ่งห่างจากโต๊ะของพีระไปเพียงหนึ่งโต๊ะเท่านั้นเองเมื่อเนเน่เห็นว่าบรรดาเพื่อนๆ สมัยเรียนเอ่ยเรียก หญิงสาวจึงไม่รอช้า

48เปิดตัวเมียและลูกงานเลี้ยงรุ่น.....“คุณพ่อครับ นนท์อยากได้ลูกโป่ง”เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยดังขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในงานเลี้ยงรุ่นของคนเป็นพ่อและแม่ ซึ่งเดิมที เนเน่คิดเอาไว้ว่าจะเอาน้องนนท์ไปฝากไว้กับคุณปู่และคุณย่าที่บ้านใหญ่ แต่พีระกลับมองเห็นโอกาสที่จะมัดมือชกแม่ของลูกให้ยอมใจอ่อนเสียที โดยการพาเจ้าลูกชายตัวแสบมาประกาศให้สังคมได้รับรู้ว่าเขาและเนเน่เป็นมากกว่าเพื่อนสนิทแล้วตอนแรกเนเน่ก็ไม่เห็นด้วยกับการที่พีระจะเอาน้องนนท์มางานเลี้ยงรุ่นด้วย ลำพังถ้าเธอมากับลูก หากเพื่อนๆ ถามว่าเธอแต่งงานตั้งแต่ตอนไหน ทำไมถึงมีลูกโตจนขนาดนี้ มันก็ยังจะพอมีคำตอบที่ไม่สร้างความลำบากใจให้เธอเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เพราะพีระดันตามติดเธอกับลูกแจไม่ห่างไปไหน จนเพื่อนๆ สมัยเรียนด้วยกันถึงกับงุนงงไปตามๆ กัน“อ่าว เนเน่เธอก็มางานด้วยเหรอ”นีน่าสาวไฮโซ ที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้วถึงสองครั้งเอ่ยปากถามยังเนเน่ที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายในการตักขนมเค้กให้ น้องนนท์อยู่ ซึ่งก่อนหน้านั้นพีระได้ขอตัวเข้าไปทักทายเพื่อนๆ ที่อยู่อีกฝั่งของห้องจัดเลี้ยง“โอ๊ะ อย่าบอกนะว่านี้คือลูกชายของเธอ

47พ่อของน้องนนท์“ไม่เอาครับ น้องนนท์จะไปกับแม่”“แม่ไปแปปเดียวเองค่ะ รอแม่บนรถนะคนเก่ง”“ม่ายยย จะไปด้วย”เจ้าเด็กแสบเห็นว่าแม่จะไม่ยอมให้ตัวเองไปเดินตลาดด้วยก็พยายามดิ้นออกจากตักของคนเป็นพ่อทันที เพื่อที่จะเกาะแขนคนเป็นแม่ ยังไงก็จะไปกับแม่ ไม่ยอมรออยู่ในรถอย่างแน่นอน“เฮ่อ บทจะดื้อ ก็ดื้อไม่ฟังเลยนะ โอเค โอเค ไปก็ไป งั้นคุณรอในรถก็แล้วกัน ฉันจะรีบพาน้องนนท์ไปซื้อแล้วก็รีบกลับ”“พีไปด้วย เดียวพีอุ้มลูกเอง จะได้เร็วๆ ไง”“เฮ่อ”เนเน่ถึงกับถอนหายใจออกมาทันที เพราะตอนนี้เธอเหนื่อยใจกับสองพ่อลูกคู่นี้จริงๆ เลย“ถึงแล้วคร๊าบบบ ไก่ทอดของยายนัน”เมื่อถึงร้านไก่ทอดร้านโปรด น้องนนท์ที่ตอนนี้โดนอุ้มรวบขาโดยคุณลุงใจดี ก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว จนยายนันเจ้าของร้านถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูกับลูกค้าตัวน้อยเจ้าประจำ“วันนี้พาใครมาด้วยหล่ะหนุ่มน้อยของยาย”ยายนันเจ้าของร้านไก่ทอดเอ่ยถามน้องนนท์ด้วยความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วลูกค้าตัวน้อยจะมาซื้อไก่ทอดกับแม่เพียงสองคนหรืออาจจะมีป้ารสาคนสวยที่ติดส่อยห้อยตามมาเป็นบ้างครั้ง แต่รอบนี้คือแปลกไป เพราะมีชายหนุ่มรูปงาม สูง ยาว เข่าดี การแต่งกายก็ดูภูมิฐาน