INICIAR SESIÓNเมื่อความรักมาพร้อมกับคำว่าคู่ควร เขาจะสู้เพื่อให้ได้ดอกฟ้าอย่างเธอมาอยู่ข้างกาย หรือต้องปล่อยให้เธอนั้นไปเจอคนที่ดี และคู่ควรกว่า ...คนหนึ่งดิ้นรนแทบตาย เพื่อให้เธอและเขาได้อยู่ด้วยกัน... ...อีกคนยอมเจ็บ ยอมถอย เพื่อให้เธอได้ไปเจอคนที่ดีกว่า... “คำว่า ‘รัก’ นายกับฉัน เข้าใจความหมายเหมือนกันไหม?”
Ver másโรส กุหลาบทิพย์
ทายาทเพียงคนเดียวของท่านนายพลและคุณหญิงราตรี หญิงสาวที่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรัก ความเพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง อำนาจและบารมี
‘นายรอฉันอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันจะเดินเข้าไปหานายเอง’
ดิน แดนดิน
เด็กกำพร้า ที่เติบโตมาจากบ้านไออุ่น ทั้งชีวิตมีแต่ความมืดมน จนกระทั่งเธอผู้เป็นดั่งแสงสว่างก้าวเท้าเข้ามาในชีวิต
‘ได้โปรดเดินผ่านหน้าฉันไป ที่ตรงนี้มันไม่เหมาะกับเธอ’
“ตัวเองเป็นใคร แล้วไอ้เด็กนั้นมันเป็นใคร แตกต่างกันแค่ไหน ทำไมแค่นี้ลูกคิดไม่ได้ ลูกเป็นถึงทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลนะ จะทำอะไรก็ให้นึกถึงนามสกุลที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดด้วย”
“แล้วดินเขาไม่ดีตรงไหนค่ะ คุณพ่อ”
“ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนไม่ดี แต่เขากับลูกมันคนละชั้น คนละสังคมนะ ผู้ชายคนนั้นไม่มีอะไรคู่ควรกับลูกสาวของพ่อเลย”
“คุณพ่อไม่มีเหตุผล คุณพ่อกับคุณแม่บอกกับหนูเสมอ ว่าทุกคนบนโลกใบนี้มีความเป็นคนเท่าเทียมกันหมด ไม่ว่าเขาคนนั้นจะจน หรือรวยก็ตาม”
“ใช่ลูก แต่มันไม่ใช่สำหรับคนที่จะมาเป็นแฟนหรือคู่ชีวิตของลูกสาวพ่อนะ”
“แม่เห็นด้วยกับคุณพ่อเขานะ ลูกกับนายดินมันไปด้วยกันไม่ได้หรอก”
“ไม่ค่ะ”
“หนูจะทำให้ทุกคนเห็น ว่าหนูกับดินจะประคองและเดินจับมือไปด้วยกันจนถึงเส้นชัยได้ หากวันไหนดินไม่ไหว หนูนี้แหละจะเป็นคนที่เดินเข้าไปประคองเขาเอง”
“เหลือจะเชื่อลูกสาวคนเดียวของฉัน”
=====
“ตรงนี้มันไม่เหมาะกับคนอย่างเธอหรอกนะ”
“นายจะยอมแพ้เหรอดิน ไหนนายเคยบอกกับเราไง ไม่ว่าจะเจออุปสรรคมากแค่ไหน นายก็จะไม่ปล่อยมือเรา”
“ใช่เราเคยพูด แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว”
“เปลี่ยนไปยังไง เราก็ยังเป็นเรา”
“รองเท้าที่เธอใส่อยู่ตอนนี้ ราคาเท่าไหร่”
โรสก้มมองดูรองเท้าที่เธอสวมใส่ในวันนี้ Louis Vuitton รุ่น Gala ราคา 67,000 บาท
“ราคารองเท้าของเธอคู่เดียว เท่ากับเงินเดือนของเราเกือบสามเดือนเลยนะ”
“แล้วยังไงดิน”
“เราต่างกันเกินไป เราสองคนเดินไปด้วยกันไม่ได้หรอก”
“นายเอาอะไรมาตัดสิน ว่าเราจะเดินไปด้วยกันไม่ได้”
โรส คนที่อยากจะได้อะไรในโลกใบนี้ เพียงแค่เธอชี้นิ้วสั่ง ของสิ่งนั้นก็จะมากองอยู่ตรงหน้าของเธอทันที กำลังเอ่ยถามผู้ชายที่เป็นรักแรก และรักเดียวของเธอมาตลอด ผู้ชายที่ไม่มีอะไรเทียบเท่ากับเธอเลยซักนิด ว่าเขามีเหตุผลอะไร ที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของเราไปด้วยกันไม่ได้
“ถ้านายไม่สบายใจ งั้นต่อไปฉันไม่ใส่ก็ได้ ไอ้ของแบรนด์เนมพวกนี้ ฉันใช้ของธรรมดาเหมือนกับคนทั่วไปก็ได้ ฉันปรับตัวเก่งมากนะ เพื่อนายจะยังไม่รู้”
“เหตุผลของเรามีข้อเดียวนั้นก็คือ เรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว”
“เธอเดินไปข้างหน้าเถอะโรส คนที่ดีและคู่ควรกับเธอ กำลังรอเธออยู่ อย่ามาเสียเวลากับคนอย่างเราเลย”
ดินเอ่ยจบ ก็เดินหันหลังออกไปทันที โดยที่ไม่ยอมหันกลับมามองผู้หญิงที่เป็นดั่งแสงสว่างของชีวิตอีกเลย เพราะตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาของลูกผู้ชายที่มันไหลจนไม่รู้จะไหลยังไงแล้ว
“ผลสอบออกยังว่ะ”“กำลังเช็ค”ฟีฟ่าเอ่ยถามแดนดิน เนื่องจากวันนี้เป็นการประกาศผลสอบของบุคคลพลเรือนในตำแหน่งนักบินโครงการพิเศษของกองทัพอากาศไทย ซึ่งแดนดินและฟีฟ่าก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เข้าสอบคัดเลือก เพราะทั้งสองมีความฝันที่เหมือนกันนั้นก็คือ นักบินรบ“อยู่ตรงนี้เอง กูกับไอ้แว่นเดินตามหาซะทั่ว”“อืม ว่าแต่พวกมึงสองคนไปไหนมา ทำไม่พึ่งมาถึง”“ลืมเอกสารในรถ เลยต้องเดินกลับไปเอา พอดีเจอไอ้แว่นที่กำลังซื้อน้ำ เลยมาพร้อมกัน ว่าแต่พวกมึงกำลังดูอะไร”“ผลสอบคัดเลือกของกองทัพ”“เฮ้ย!! ประกาศวันนี้เหรอ”“อืม”“ไหนๆ มีชื่อของพวกมึงสองคนไหม”“กำลังดูอยู่ เฮ้ย!!! นี้ๆ ชื่อไอ้ดิน”“ไอ้เชี้ย!! ไอ้ฟีฟ่าก็ติด โห้ โครตเก่งพวกมึงสองคน”ทั้งสี่คนต่างก็อุทานออกมาด้วยความดีอก ดีใจ ที่ดินและฟีฟ่าสอบติด และจะได้ทำตามความฝันที่ตั้งใจไว้“แบบนี้มันต้องฉลองหน่อยไหม”ตะวันเสนอความคิดเห็น เพราะเป็นสิ่งที่ตนเองนั้นชื่นชอบอยู่แล้วด้วย“วันไหนว่ามา กูเลี้ยงเอง” ฟีฟ่าสนองความต้องการของเพื่อนอย่างรวดเร็ว“กูขอเลือกสถานที่ได้ไหม” หนุ่มแว่นสุดเนิร์ดของกลุ่มยกมือแสดงความต้องการทันที“ได้ มึงเลือกเลย”“ไปวันไหน วันเสาร์นี้กูไม่
ไม่ทันที่โรสและคุณหญิงราตรีจะได้พูดคุยเรื่องของดินต่อ ท่านนายพลประภาสก็เดินตรงดิ่งเข้ามาหา พร้อมกับคนงานหลายสิบคน ที่กำลังช่วยกันขนกล่องของขวัญ งานวันเกิดเกือบร้อยกล่องเข้ามาวางไว้ในห้องรับแขก เพื่อที่พวกเธอจะได้แกะดู แล้วแบ่งไปบริจาคให้กับคนที่เขาไม่มี ซึ่งในทุกๆ ปี ครอบครัวของพวกเธอก็จะทำแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นวันเกิดของใครก็ตาม“นินทาสุดหล่อของบ้านอยู่ค่ะ”“หืม พากันนินทาอะไรพ่อ”“คุณพี่ก็ไปเชื่อยัยโรส ลูกสาวตัวดีของคุณพี่ชอบพูดไปเรื่อย หาสาระไม่เคยได้”“อ่าว คุณแม่ ทำไมหันมาว่ากันเองแบบนี้หล่ะค่ะ เมื่อกี้คุณแม่ยังบ่นอยู่เลย ว่าคุณพ่อลืมให้ของขวัญวันเกิด”ฮ่า ฮ่า ฮ่า“ไปๆ ไม่เถียงกัน เราไปแกะดูของขวัญวันเกิดที่ได้มากันดีกว่า จะได้รีบเคลียร์ออก”“ไปค่ะ”มหาวิทยาลัย....“เห้อ...จบซักที เป็นไทยแล้วโว้ย!!”เสียงของบรรดานักศึกษาชั้นปีสุดท้าย ต่างพากันส่งเสียงดีอกดีใจกันยกใหญ่ เนื่องจากวันนี้เป็นวันสุดท้ายในการเรียน“เอ่อ เมื่อวันก่อนฉันช่วยคุณหญิงแม่แกะของขวัญวันเกิดท่าน แล้วบังเอิญได้บัตร VIP ของคลับชื่อดังที่พึ่งเปิดใหม่มาอ่ะ เราไปเลี้ยงฉลองเรียนจบกันไหม”“จริงดิ รุ่นนี้น่าจะได้บัตรร้านนว
“อ่าว สรุปคือฉันผิดเหรอ”หลังจากที่แดนดินกลับไปแล้วนั้น โรสก็พยายามตั้งสติ คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ และหันไปถามบัวและพุดซ้อน ว่าไอ้การที่เธอเป็นแบบนี้ ทำให้เพื่อนที่กำลังเดือดร้อน ไม่กล้ามาขอความช่วยเหลือจากเธอเหรอ“มันไม่มีใครผิดใครถูกหรอก ทุกคนล้วนแต่มีเหตุผลกันทั้งนั้นแหละ เรารอถามมะลิเองดีกว่า อย่าพึ่งตีโพย ตีพายไปเลย”“ใช่ ฉันเห็นด้วยกับพุดซ้อน เรามาช่วยกันหาทางติดต่อมะลิกันก่อนไหม ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไง”“อืมๆ”โรสพยักหน้ารับ แล้วหันมาช่วยเพื่อนๆ หาทางติดต่อกับมะลิอีกแรง แล้วเธอนั้นก็ไปคุยกับทางพี่เพียง พี่พี และพี่พัชให้ช่วยติดต่อหาพี่พอลด้วย จะได้รู้ว่าสองคนนั้นพากันไปที่ไหนในขณะที่ใจเธอก็เป็นห่วงเพื่อนสนิท แต่อีกมุมโรสก็กำลังนึกถึงคำพูดของแดนดิน เธอไม่เข้าใจว่าเหตุใดชายหนุ่มถึงพูดออกมาแบบนั้นเธอยอมรับว่าเธอโมโห แล้วเผลอขึ้นเสียงใส่เขาก่อน แต่ที่มันเป็นแบบนั้นก็เพราะเธอห่วงเพื่อนนะ ไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่นเลย ทำไมดินไม่เข้าใจเธอเลย“ไลน์ไปขอโทษดีไหม แต่ไลน์ไปรอบนั้นเขายังไม่เปิดอ่านเลยนะ รอบนี้จะอ่านเหรอ”“เอาไว้เจอหน้าค่อยขอโทษก็แล้วกัน” โรสเอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยความเหนื่อ
“ป่ะ เด็กๆ พากันไปหาที่นั่งเร็ว ยัยโรสพาพวกพี่ๆ ไปนะ เดียวพ่อกับแม่จะพาคุณลุงกับคุณหญิงป้าไปที่โต๊ะก่อน จวนจะถึงเวลาเป่าเค้กแล้ว”“ได้ค่ะ”“ไปกันครับน้องนนท์” โรสรีบจูงมือหลานชายตัวน้อย ซึ่งเป็นลูกของพี่พีและพี่เนเน่ เดินนำหน้าพวกพี่ๆ ไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมไว้“ไปกันคร๊าบ อาโรส”เมื่อโรสเดินนำพวกพี่ๆ มาถึงโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ เธอก็เอ่ยขอตัวไปหาเพื่อนๆ ทั้งสามคนก่อน เพราะตอนนี้เริ่มจะหิวข้าวแล้ว และอีกไม่นานก็จะต้องไปขึ้นเวทีกับคุณพ่อคุณแม่อีกแต่ในขณะที่กำลังจะเดินตรงไปหากลุ่มเพื่อน ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของงาน นมชื่นก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเธอทันที“คุณหนูค่ะ คุณหนู”“ค่ะ นมมีอะไร ทำไมวิ่งมาแบบนี้หล่ะ เดียวก็เป็นล้มเป็นแล้งไปซะหรอก”“นู่นค่ะ คุณหนูดูทางนู่น”เมื่อเห็นว่านมชื่นชี้ไปทางกลุ่มเพื่อนสนิทของเธอนั่งอยู่ โรสจึงรีบมองตามไปทันที แล้วเธอก็พบว่ามะลิถูกผลักล้มไปกองอยู่ที่พื้นหญ้า โดยมีใบบัว กำลังพยุงให้ลุกขึ้นเมื่อเห็นแบบนั้น โรสก็รีบเดินจ้ำอ้าวตรงไปอย่างรวดเร็ว“อะ อ่าว คุณหนู คุณหนูรอนมด้วย”“พี่เพียง เขามีอะไรกันหรือเปล่าค่ะ ฝั่งนู่นนะ”เมื่อเห็นว่าโรสรีบเดินออกไป เนเน่จึงหันมาถามยัง






reseñas