All Chapters of บ่วงร้ายพิสูจน์รัก (Rose): Chapter 1 - Chapter 10

คฤหาสน์เวลากาล....คฤหาสน์สุดหรูบนพื้นที่เกือบ 20 ไร่ ตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานครหลังนี้เป็นของตระกูลเวลากาล ที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานหลายชั่วอายุคน ซึ่งในปัจจุบันผู้ถือครอบครองก็คือนายพลประภาสและคุณหญิงราตรีซึ่งท่านทั้งสองมีทายาทเพียงคนเดียวนั้นคือ โรส กุหลาบทิพย์ คุณหนูไฮโซชื่อดัง แต่ชอบทำตัวติดดินไปกับเพื่อนๆ ทั้งสามคน“คุณหนูค่ะ ตื่นได้แล้วคะ”“อื้อ...นมชื่นค่ะ โรสขออีก 5 นาที”หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของบ้าน เอ่ยบอกกับนมชื่น ผู้เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่กำเนิด พร้อมทั้งดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว แล้วพลิกกายหนีไปอีกฝั่งของเตียงนอน“ไม่ได้แล้วค่ะ คุณหนูขอนมมาสามรอบแล้วนะ ต้องตื่นแล้วคะ ป่านนี้คุณแม่และคุณพ่อคงจะแต่งตัวเสร็จกันแล้ว”“มาพวกเธอ มาช่วยฉันปลุกคุณหนูเดียวนี้”เมื่อเห็นว่าคนที่นอนคลุมโปงอยู่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นหรือขยับตัวเลยซักนิด นมชื่นถึงกับหันไปขอความช่วยเหลือกับสาวใช้อีก 2 คน ให้มาช่วยกันปลุกคุณหนูของบ้านทันที เพราะถ้าหากยังปล่อยให้นอนต่อไปอีก มีหวังเธอโดนคุณท่านและคุณผู้หญิงของบ้านบ่นให้อีกเป็นแน่“รอลูกสาวตัวดีของคุณพี่อีกตามเคย”คุณหญิงราตรี ภริยาของท่านนายพลประภา

“มะลิยังมาไม่ถึงอีกเหรอ”“เพื่อนไลน์มาบอกอ่ะ เปิดอ่านหรือยัง”“โอ๊ะ!! ยังไม่ได้เปิดอ่านเลยแฮ่รๆ”“มะลิบอกจะมาถึงช้าครึ่งชั่วโมง เพราะต้องไปส่งแม่ครูกับน้องทรายที่บ้านไออุ่นก่อนนะ”“อือๆ งั้นเราไปนั่งรอในร้านกาแฟก่อนก็แล้วกัน หาอะไรรองท้องกันก่อนดีกว่า”“ยังไม่ทานมื้อเช้าเหรอ”พุดซ้อนเอ่ยถามยังโรส ก่อนที่จะพากันเดินเข้าไปจับจองโต๊ะในร้านกาแฟ เนื่องจากวันนี้พวกเธอนั้นได้นัดกันทำโปรเจคกลุ่มและคิดว่าจะพากันไปเดินซื้อของต่อก็เลยสรุปกันได้ว่า จะมารวมตัวกันที่นี้“ยัง หนีคุณหญิงแม่มา ขี้เกียจฟังท่านบ่นเรื่องที่ฉันไม่ไปออกงานกับท่านเมื่อวานนี้”ฮ่า ฮ่า“จริงๆ เลยนะ ชีวิตในแต่ละวันของคุณหนูโรส”“อือ เอาอะไรกันดี เดียวสั่งเผื่อมะลิด้วยเลย”“อ๊ะ นั้นมะลิมาแล้วพอดีเลย อ่าว ดินก็มาด้วยเหรอ”ทันทีที่โรสได้ยินชื่อของใครบางคน มือบางที่กำลังเปิดหาเมนูอยู่ถึงกับหยุดชะงักไปทันที ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองยังบุคคลทั้งสองที่กำลังเดินตรงมาที่โต๊ะ‘ดีใจจังที่เจอเขาวันนี้’นี้คือสิ่งที่โรสเอ่ยอยู่ภายในใจ หลังจากที่เห็นดิน เพื่อนสนิทของมะลิ ผู้ชายที่เธอนั้นแอบชอบมาตั้งแต่ปีหนึ่ง“อืม หวัดดีทุกคน”“พอดีดินมารับจ๊

บัวที่กำลังจะใส่เส้นมะละกอลงไปในครก เอ่ยกระซิบบอกโรส ด้วยรอยยิ้มกวนๆ“ไม่!! ไม่มีทาง”ฮ่า ฮ่า ฮ่าเมื่อส้มตำและกับข้าวอื่นๆ เสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างก็พากันทยอยขนออกมาบริเวณหน้าบ้าน ที่เป็นจุดรับประทานอาหารทุกมื้อของบ้านไออุ่น เพื่อนำมาจัดเตรียมเป็นชุดให้กับเด็กๆ ได้กินเสียก่อน“ไก่ย่างน่ากินมาก”“กินกับข้าวเหนียวร้อนๆ คงจะฟินน่าดู”“ป่ะ เราตักไปกินกันเถอะ ของน้องๆ ครบทุกคนแล้ว”มะลิรีบเอ่ยชวนเพื่อนๆ หลังจากที่จัดแบ่งอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“ดินมากินข้าวเร็ว น้องๆ ได้ครบกันทุกโต๊ะแล้ว”“อืมๆ เดียวดินไปล้างมือแปปนะ”ดินเดินหายไปทางหลังบ้านไม่นานนัก แล้วก็เดินกลับมาพร้อมกับยอดผักชะอมอ่อนๆ ที่ปลูกอยู่หลังบ้าน“อ่ะ ของชอบมะลิ”“โอ้ย ขอบใจมากดิน เราว่าจะเดินไปเก็บอยู่ แต่ไม่แน่ใจว่ามันมียอดไหม”มะลิเอ่ยขอบคุณเพื่อนชายคนสนิท ก่อนที่จะรับเอายอดผักชะอมอ่อนๆ มาวางไว้ในจานผัก“ผักอะไรอ่ะ”“ชะอมไง กินกับส้มตำอร่อยนะ ลองไหม”“มันต้องใส่กับไข่เจียว หรือไม่ก็แกงส้มไม่ใช่เหรอ ทำไมเอามากินสดแบบนี้หล่ะ ไม่เหม็นหรือไง”โรสเอ่ยถามมะลิด้วยความสงสัย เพราะปกติที่บ้าน แม่ครัวจะนำผักชะอมมาปรุงเป็นส่วนหน

“ก็...อยากรู้ไม่ได้เหรอ แต่ถ้านายไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร งั้นเราไปก่อนนะ สู้ๆ หล่ะ เราเป็นกำลังใจให้”โรสเอ่ยบอกด้วยความน้อยใจ ก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินกลับไปหาเพื่อนๆ ที่นั่งรออยู่บนอัฒจรรย์เชียร์“เลขวันเกิดฉันเอง”โรสหันหวับกลับมามองทันที แต่ก็พบว่าแดนดินนั้นได้เดินกลับไปยังจุดพักของนักเตะแล้ว“31 วันเกิดเหรอ วันเดียวกันกับเราเลย”หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ที่อย่างน้อยเขาก็ตอบคำถามเธอถึงแม้จะตอบแบบเย็นชาก็เถอะเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน การแข่งขันฟุตบอลนัดกระชับมิตรก็เริ่มต้นขึ้น เสียงผู้คนต่างร้องเชียร์ทีมที่ตัวเองชื่นชอบดังกึ่งก้องไปทั่วสนาม เช่นเดียวกันกับพวกเธอทั้ง 4 คน ต่างก็จับตาดูการแข่งขันด้วยความตื่นเต้นปรี๊ดดด!!“เย้!! ดินเตะเข้าประตูนำหน้าไปแล้ว”โรสร้องบอกกับเพื่อนๆ ด้วยความดีใจ เช่นเดียวกันกับสาวๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ พวกเธอ ต่างก็พากันร้องเชียร์แดนดินแถมยังทำป้ายไฟมาเชียร์อีกต่างหาก‘พี่ดินหล่อมาก เก่งมาก ฉันอยากเป็นแฟน ทำยังไงจะได้พี่เขามาเป็นแฟน’‘ใช่แก นี้ฉันนะไปกดติดตามพี่เขาทุกช่องทางเลยนะ’‘ฉันเจอพี่เขาที่คณะวันก่อน พี่เขายิ้มให้ฉันด้วยแหละ’‘

เป็นมะลิที่เอ่ยถามยังเด็กน้อย เพราะเธอสังเกตแววตาอันใสซื่อ เอาแต่จับจ้องอยู่กับกล่องเค้กกล่องนั้นไม่ละสายตาไปที่ขนมหรือข้าวของอย่างอื่นเลย“ค่ะ น้องเอยอยากได้เค้ก วันนี้เป็นวันเกิดของแม่จ๋าค่ะ น้องเอยอยากได้เค้กให้แม่จ๋าเป่า”“ตั้งแต่น้องเอ่ยเกิดมา ไม่เคยเห็นแม่จ๋าได้เป่าเค้กเลยค่ะ แม่จ๋าบอกว่าเค้กแพง เก็บเงินไว้ซื้อข้าวให้น้องเอยกินดีกว่าค่ะ”เมื่อทุกคนได้ยินแบบนั้นถึงกับชะงักไปทันที โรสที่กำลังจะกดสั่งจองรองเท้าคู่ใหม่ที่มีราคาเกือบแปดหมื่นบาทถึงกับต้องค้างนิ้วไว้ จนในที่สุดก็กดยกเลิกการสั่งอย่างรวดเร็ว“งั้นน้องเอยเอาเค้กไปเป่ากับแม่จ๋านะครับ เอาขนมอันนี้ไปด้วย มันเก็บไว้ได้นานอยู่นะ”เด็กหญิงยกมือไหว้ยอด้วยความดีอกดีใจ ที่วันนี้ได้ค่าขนมจากพี่ๆ ใจดี แถมยังได้เค้กไปให้แม่จ๋าเป่าอีกด้วย“ขอบคุณพี่จ๋านะคะ”“ไม่เป็นไรครับ น้องเอยถือไปเองได้ไหม”“ได้ค่ะ น้องเอยไปหาแม่จ๋าก่อนนะจ๊ะ สวัสดีจ๊ะ”เด็กน้อยวัยเก้าขวบยกมือไหว้ลา ก่อนที่จะหอบเอากล่องเค้กและมีถุงขนมอีก 2 ถุงห้อยที่ข้อมือไปพร้อม ก่อนที่เท้าน้อยๆ จะเดินออกไปทางหลังร้านในจุดที่เธอบอกว่าแม่ของเธอนั้นกำลังล้างจานอยู่ทุกคนมองตามไปจนสุ