Chapter: ตอนที่ 26 ความจริงที่ต้องพิสูจน์“คิรภพ...คือพ่อของพี่คิระ” คำพูดของต้นน้ำยังคงดังก้องอยู่ในห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมทุกคน หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก พิมพ์พลอยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุน สมองว่างเปล่า หัวใจเย็นเฉียบ เพราะถ้าสิ่งที่วรินทร์พูดเป็นความจริง และถ้าสิ่งที่ต้นน้ำเห็นเป็นความจริงเช่นกัน นั่นหมายความว่า... เธอกับคิรากรอาจมีสายเลือดเดียวกัน “ไม่จริง” คิรากรพูดขึ้นเป็นคนแรก น้ำเสียงหนักแน่น จนทุกคนหันมอง “ผมไม่เชื่อ” “คิระ...” ธนกฤตเรียกเบา ๆ “ยังไม่มีอะไรยืนยัน” ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ก่อนหันไปมองพิมพ์พลอย หญิงสาวกำลังนั่งนิ่ง ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำ ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บอย่างบอกไม่ถูก “ฟังฉันนะ” เขาเดินเข้าไปนั่งตรงหน้าเธอ “เราจะไม่สรุปอะไรจากคำพูดคนตายหรือภาพนิมิต” “...” “จนกว่าจะมีหลักฐานจริง” พิมพ์พลอยเม้มปากแน่น ก่อนพยักหน้าช้า ๆ แม้ในใจจะสับสนจนแทบแตกสลาย ... เช้าวันรุ่งขึ้น คิรากรสั่งการทันที “ตรวจ DNA” ธนกฤตพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นคือวิธีที่เร็วที่สุด” “ตรวจของใครบ้างคะ” พิมพ์พลอยถาม “ของฉัน” คิรากรตอบ “ของเธอ” “..
Última actualización: 2026-06-15
Chapter: ตอนที่ 25 คำเชิญจากศัตรูหลังเหตุการณ์ในงานประมูลการกุศลผ่านไปได้สามวัน ชีวิตของพิมพ์พลอยดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง อย่างน้อยก็ภายนอก ... แต่ลึก ๆ แล้ว เธอรู้ดีว่าทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป ... ชื่อของเธอเริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้าง หลังคลิปเหตุการณ์ที่เธอช่วยชีวิตนักธุรกิจสูงวัยในงานถูกเผยแพร่ออกไป หลายคนเรียกเธอว่า “แม่มดขาว” ... ผู้หญิงที่สามารถเยียวยาหัวใจผู้คนได้ ... แม้เจ้าตัวจะไม่ชอบฉายานั้นเลยก็ตาม ... “พี่พลอยดังใหญ่แล้วนะ” ต้นน้ำพูดพลางยื่นโทรศัพท์ให้ดู ... หน้าจอเต็มไปด้วยบทความข่าว และโพสต์จากผู้คนมากมาย ... บางคนชื่นชม บางคนอยากร่วมงาน และบางคน อยากได้ตัวเธอไปร่วมองค์กรของตัวเอง ... “น่ากลัวมากกว่านะ” พิมพ์พลอยถอนหายใจ ... ชื่อเสียงที่มาเร็วเกินไป ไม่เคยเป็นเรื่องดี ... โดยเฉพาะสำหรับคนธรรมดาอย่างเธอ ... “ผมไม่ชอบเลย” ต้นน้ำพึมพำ ... “ทำไมล่ะ” ... เด็กชายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ ... “ผมรู้สึกเหมือนจะมีคนแย่งพี่ไป” ... คำตอบนั้นทำให้พิมพ์พลอยหัวเราะออกมา ก่อนลูบหัวเด็กชายอย่างเอ็นดู ... “ไม่มีใครแย่งพี่ไปไหนหรอก” ... แต่คำพูดนั้น กลับทำให
Última actualización: 2026-06-15
Chapter: ตอนที่ 24 ชื่อที่ถูกลบออกจากอดีตเปลวไฟยังคงลุกโชน เสียงไซเรนดังระงมอยู่ด้านนอกโกดัง เจ้าหน้าที่หลายคนกำลังควบคุมสถานการณ์ แต่สำหรับพิมพ์พลอย เธอแทบไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว คำพูดสุดท้ายของวรินทร์ยังคงดังก้องอยู่ในหัว "พ่อของเธอไม่ใช่ธนกฤต" "คิรภพ..." ชื่อนั้นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางทะเลสาบ ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกไปทั่วชีวิตของเธอ “พลอย” เสียงคิรากรดังขึ้นเบา ๆ เขายังคงกอดเธอเอาไว้ กันเศษซากและความวุ่นวายจากรอบด้าน “เราต้องออกจากตรงนี้ก่อน” หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ แต่ขาของเธอแทบไม่มีแรง ... หนึ่งชั่วโมงต่อมา เพนต์เฮาส์ของคิรากร ห้องนั่งเล่นเงียบผิดปกติ ทุกคนอยู่พร้อมหน้า คิรากร พิมพ์พลอย ธนกฤต รวมถึงต้นน้ำที่ถูกพามาอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย “คิรภพ” ธนกฤตเป็นคนแรกที่พูดชื่อนั้นออกมา สีหน้าของเขาหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “ผมนึกว่าเขาตายไปแล้ว” “เขาเป็นใครคะ” พิมพ์พลอยถามทันที ธนกฤตเงียบไปพักใหญ่ เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนตอบ “เขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งมูลนิธิแสงอรุณ” “...” “และเป็นคนที่แม่ของเธอรัก” หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุกแรง “หมายความว่า...” “ใช่” ธนกฤตหลับตาลง “ฉันเคยรักแม่
Última actualización: 2026-06-15
Chapter: ตอนที่ 23 คนใกล้ตัวที่ไม่มีใครสงสัย“คุณ...” วรินทร์ถอยหลังหนึ่งก้าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ไม่นึกว่าจะเป็นคุณ” ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มเดินออกมาจากเงามืดช้า ๆ ใบหน้าสุภาพเหมือนทุกครั้ง รอยยิ้มบาง ๆ ยังคงอยู่ ราวกับไม่ได้กำลังตามล่าใครอยู่ เลขาคนสนิทของคิรากร คนที่อยู่ข้างประธานหนุ่มมาหลายปี “ผมก็ไม่คิดว่าคุณจะหนีมาได้ไกลขนาดนี้” เลขาพูดเรียบ ๆ ก่อนมองบาดแผลบนตัววรินทร์ “น่าเสียดาย” “คุณทำงานพลาด” วรินทร์หัวเราะในลำคอ แม้เลือดจะไหลจากมุมปาก “คนที่พลาดไม่ใช่ผม” “...” “แต่เป็นพวกคุณ” รอยยิ้มของเลขาค่อย ๆ จางหาย “ยังปากดีเหมือนเดิม” “แล้วคุณล่ะ” วรินทร์กำหมัดแน่น “หลอกทุกคนมานานกี่ปีแล้ว” ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ ก่อนเลขาจะถอนหายใจเบา ๆ “นานพอจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคิรากร” “...” “และนานพอจะเข้าใกล้หมายเลข 7” ... สามทุ่มตรง รถของคิรากรจอดหน้าโกดังร้างริมแม่น้ำ พื้นที่รอบข้างเงียบผิดปกติ ลมเย็นพัดผ่าน ส่งเสียงหวีดหวิวชวนขนลุก “ฉันไม่ชอบเลย” คิรากรพูดเสียงต่ำ “มันเงียบเกินไป” ธนกฤตพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนสั่งทีมรักษาความปลอดภัยกระจายกำลัง พิมพ์พลอยสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมความตื่นเต้น
Última actualización: 2026-06-14
Chapter: ตอนที่ 22 คนที่ไม่ควรอยู่ในภาพ“วรินทร์...” เสียงของพิมพ์พลอยแผ่วเบา ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่น ดวงตาจับจ้องภาพจากกล้องวงจรปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง ผู้ชายในภาพก็ยังเป็นคนเดิม วรินทร์ ชายหนุ่มที่เคยเป็นรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัย คนที่เคยช่วยเหลือเธอหลายครั้ง คนที่กลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งเมื่อไม่กี่เดือนก่อน และเป็นหนึ่งในคนที่เธอเคยไว้ใจ “ไม่...” พิมพ์พลอยส่ายหน้า “มันต้องมีอะไรผิดพลาด” คิรากรนิ่งเงียบ เพราะเขาเองก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น แต่ภาพหลักฐานไม่เคยโกหก “เวลาตรงกัน” เขาพูดเสียงต่ำ “สถานที่ตรงกัน” “...” “และระบบยืนยันใบหน้าได้เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์” คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางอกของเธอ “แต่ตอนนั้นเขายังเด็ก” “อายุประมาณยี่สิบต้น ๆ” “...” “เขาไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” คิรากรถอนหายใจเบา ๆ ก่อนนั่งลงข้างเธอ “ฉันไม่ได้บอกว่าเขาฆ่าแม่เธอ” “...” “แต่เขาอยู่ตรงนั้นจริง” นั่นคือสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ ... เช้าวันรุ่งขึ้น คิรากรเรียกประชุมด่วน ห้องประชุมชั้นบนสุดเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด ธนกฤตเองก็เข้าร่วมด้วย ทันทีที่เห็นภาพจาก
Última actualización: 2026-06-14
Chapter: ตอนที่ 21 คนสุดท้าย“เพราะหมายเลข 7 คือคนสุดท้าย” คำพูดของต้นน้ำทำให้ทุกคนชะงัก แม้แต่เสียงความวุ่นวายด้านนอกยังดูห่างออกไป พิมพ์พลอยมองเด็กชายอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่าไงครับ” ต้นน้ำหายใจแรง ใบหน้าซีดเผือด เหมือนคนที่กำลังพยายามรับมือกับภาพจำนวนมหาศาลในหัว “ผม...เห็นคนเยอะมาก” “...” “เห็นห้องสีขาว” “...” “เห็นเด็กหลายคนร้องไห้” เสียงของเขาสั่น จนพิมพ์พลอยต้องคุกเข่าลงตรงหน้า “ไม่ต้องรีบ” เธอลูบหลังเด็กเบา ๆ “ค่อย ๆ พูดนะ” ต้นน้ำพยักหน้า ก่อนหลับตาแน่น “มีเด็กทั้งหมดเก้าคน” “...” “ทุกคนมีหมายเลข” คิรากรกับทีมรักษาความปลอดภัยแลกสายตากัน ข้อมูลนี้ไม่เคยอยู่ในเอกสารที่พวกเขาพบ “แล้วเกิดอะไรขึ้น” คิรากรถาม ต้นน้ำกำมือแน่น “พวกเขาหายไป” “ใคร” “หมายเลขหนึ่ง สอง สาม...” เด็กชายน้ำตาไหลออกมา “ทุกคนหายไปหมด” บรรยากาศเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงไซเรนที่ดังอยู่ไกล ๆ “แล้วหมายเลข 7 ล่ะ” พิมพ์พลอยถามเบา ๆ ต้นน้ำลืมตาขึ้น ก่อนมองเธอโดยตรง “อยู่รอด” หัวใจของเธอกระตุกแรง “เพราะมีคนช่วยเอาไว้” ... หลังจากตำรวจมาถึง องค์กร K ก็ล่าถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับภารกิจของพวกมันไม่ใช่กา
Última actualización: 2026-06-14
Chapter: ตอนที่ 20
เมื่อภรรยาขอเดินออกมาหลังจากแยกย้ายกันกลับจากคาเฟ่ในวันนั้น พิมพ์ชนกนั่งเงียบมาตลอดทาง ภาพรอยยิ้มของอรยายังคงติดอยู่ในหัว อรยาเป็นผู้หญิงที่สวย อ่อนโยน และดูเหมาะสมกับภาคินทุกอย่าง ยิ่งได้เห็นทั้งสองคนนั่งอยู่ด้วยกัน เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน เป็นคนที่เข้ามาผิดเวลา หรืออาจไม่เคยอยู่ในสมการนั้นตั้งแต่แรก คืนนั้น ภาคินกลับเข้าห้องช้ากว่าปกติ แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามา เขากลับพบว่าพิมพ์ชนกยังไม่นอน หญิงสาวกำลังนั่งอยู่ตรงระเบียง มีเอกสารหลายชุดวางอยู่บนโต๊ะ "ยังไม่นอนอีกเหรอ" เขาถาม พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มบาง ๆ "รอคุณค่ะ" คำตอบนั้นทำให้ภาคินชะงัก เพราะช่วงหลังเธอแทบไม่เคยรอเขาแล้ว ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ ก่อนสังเกตเห็นเอกสารตรงหน้า "ทำอะไรอยู่" "อ่านสัญญาค่ะ" "สัญญาอะไร" หญิงสาวมองหน้าเขา ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก เหมือนรวบรวมความกล้า "สัญญาแต่งงาน" หัวใจของภาคินกระตุกวูบ ทันที "ทำไมอยู่ ๆ ถึงหยิบมันขึ้นมา" พิมพ์ชนกหัวเราะเบา ๆ แต่ดวงตากลับไม่ยิ้ม "เพราะพิมพ์คิดว่า..." เธอหยุดไป "...ถึงเวลาที่เราควรคุยกันจริงจังแล้ว" บรรยากาศรอบตัวเงียบลง จนได้ยินเสียงลมพัด
Última actualización: 2026-06-09
Chapter: ตอนที่ 19
ระหว่างอดีตกับปัจจุบันหลังจากคืนที่อรยากลับมา หลายอย่างเริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง ภาคินไปโรงพยาบาลทุกวัน เช้าแวะไป เย็นก็ไป บางคืนกลับบ้านดึกกว่าปกติ แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจทำร้ายความรู้สึกใคร แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็ชัดเจนพอ โดยเฉพาะสำหรับพิมพ์ชนก เธอเข้าใจทุกอย่าง เข้าใจจนไม่จำเป็นต้องถาม เช้าวันเสาร์ พิมพ์ชนกกำลังจัดดอกไม้ในห้องนั่งเล่น กิจกรรมที่เธอไม่ได้ทำมานานแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ หญิงสาวก็ยิ้มทันที "คุณแม่" ปลายสายหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "วันนี้ว่างไหมลูก" "ว่างค่ะ" "มาทานข้าวกับแม่หน่อย" พิมพ์ชนกมองนาฬิกา ก่อนตอบรับทันที "ได้เลยค่ะ" หลังวางสาย เธอก็เดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยไม่ได้คิดจะบอกภาคิน เพราะช่วงนี้ ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองอยู่แล้ว เวลาบ่าย ภาคินมาถึงโรงพยาบาล อรยากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง เมื่อเห็นเขา หญิงสาวก็ยิ้มทันที "มาแล้วเหรอ" "อืม" ภาคินวางผลไม้ลงบนโต๊ะ ก่อนนั่งลงข้างเตียง บรรยากาศดูเหมือนเมื่อก่อน เหมือนตอนที่ทั้งคู่เคยคบกัน แต่กลับมีบางอย่างไม่เหมือนเดิม โดยเฉพาะตัวเขาเอง "คิน" อรยาเรียกเบา ๆ "หืม" "คุณแต่งงา
Última actualización: 2026-06-09
Chapter: ตอนที่ 18
รักแรกที่หวนคืนโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางกรุงเทพฯ ภาคินเดินออกจากลิฟต์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก้าวเท้ายาวและรวดเร็ว จนพยาบาลหลายคนหันมอง เมื่อมาถึงหน้าห้องพักพิเศษ ชายหนุ่มก็หยุดนิ่ง มือที่กำลังจะผลักประตูชะงักไปชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาคิดว่าไม่มีวันได้เจอเธออีกแล้ว แต่วันนี้... ผู้หญิงคนนั้นกำลังอยู่หลังประตูบานนี้ แกร๊ก... ประตูถูกเปิดออก ภายในห้องพักสีขาวสะอาด หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโต และรอยยิ้มที่คุ้นเคย ไม่เปลี่ยนไปจากในความทรงจำ "คิน..." เสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียก ภาคินยืนนิ่ง เหมือนเวลาได้หยุดลง "อรยา" หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนน้ำตาหยดหนึ่งจะไหลลงมาตามแก้ม "ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว" หนึ่งชั่วโมงต่อมา ภาคินนั่งอยู่ข้างเตียง ขณะที่อรยาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง เมื่อห้าปีก่อน อรยาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างเดินทางไปต่างประเทศ อาการสาหัสจนต้องรักษาตัวเป็นเวลานาน หลังจากนั้นเกิดภาวะแทรกซ้อน รวมถึงความจำเสื่อมบางส่วน เธอถูกส่งตัวไปรักษาต่อกับญาติที่ยุโรป และเพิ่งฟื้นความทรงจำกลับมาได้ไม่นา
Última actualización: 2026-06-09
Chapter: ตอนที่ 17
อดีตที่กลับมาอีกครั้งเย็นวันนั้น ภาคินกลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขายกเลิกประชุมช่วงค่ำเพียงเพื่อกลับมาทานอาหารเย็นที่บ้าน แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกแปลก แต่ก็ไม่อยากคิดให้ลึก ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร สายตามองนาฬิกาเป็นระยะ หกโมงเย็น พิมพ์ชนกยังไม่กลับ หกโมงครึ่ง ยังเงียบ หนึ่งทุ่ม เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยังว่างเปล่า ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะโทรหาเธอ แต่แล้วรถคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในคฤหาสน์ ชายหนุ่มลุกขึ้นทันที ก่อนจะเดินออกไปด้านหน้า และพบว่าพิมพ์ชนกเพิ่งลงจากรถ "กลับมาแล้วค่ะ" เธอยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นเขายืนรออยู่ ภาคินพยักหน้า ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกล่องขนมในมือเธอ "ซื้ออะไร" "เค้กค่ะ" "เค้ก?" "วันนี้เป็นวันเกิดคุณแม่" เธอตอบ "พิมพ์แวะไปหาท่านมา" ภาคินชะงัก เขาไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นวันเกิดแม่ยาย และนั่นทำให้รู้สึกผิดอย่างประหลาด "ทำไมไม่บอก" หญิงสาวยิ้มจาง ๆ "คุณงานยุ่งค่ะ" คำตอบนั้นทำให้ภาคินเงียบ เพราะที่ผ่านมา เขาใช้คำว่า "งานยุ่ง" เป็นข้ออ้างเสมอ จนพิมพ์ชนกเลิกคาดหวังไปแล้ว ระหว่างทานอาหาร บรรยากาศค่อนข้างสงบ แม้จะยังไม่
Última actualización: 2026-06-09
Chapter: ตอนที่ 16
หวงโดยไม่รู้ตัวหลังจากพูดประโยคนั้นออกไป "กลับบ้านกับผม" ทั้งพิมพ์ชนกและธามต่างก็นิ่งไป เพราะน้ำเสียงของภาคินไม่ได้ฟังเหมือนคำชวน แต่มันเหมือนคำสั่งมากกว่า และที่สำคัญ... เหมือนเขากำลังแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "งั้นพี่กลับก่อนนะ" ธามเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เขาหันมายิ้มให้พิมพ์ชนก ก่อนจะมองภาคินเล็กน้อย "ฝากดูแลน้องพิมพ์ด้วยครับ" ภาคินพยักหน้า แต่ไม่ได้ยิ้มตอบ ธามหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินจากไป เหลือเพียงภาคินและพิมพ์ชนก ที่ยืนอยู่ข้างกันท่ามกลางสายตาของแขกในงาน "ไปกันเถอะ" ภาคินพูด ก่อนเดินนำออกไป ภายในรถหรู บรรยากาศเงียบกว่าปกติ พิมพ์ชนกนั่งมองวิวข้างทาง ส่วนภาคินกำลังขับรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ภายในใจกลับไม่ได้สงบเลย "คุณไม่จำเป็นต้องมารับฉันก็ได้นะคะ" หญิงสาวพูดขึ้น ภาคินเหลือบมอง "ทำไม" "ปกติคุณไม่เคยสนใจ" ประโยคนั้นทำให้มือที่จับพวงมาลัยแน่นขึ้น เพราะมันคือความจริง "ผมแค่ผ่านมา" เขาตอบ พิมพ์ชนกพยักหน้า "อ๋อค่ะ" คำตอบสั้น ๆ แต่กลับทำให้ภาคินรู้สึกหงุดหงิด เพราะเธอไม่ถามต่อ ไม่โต้แย้ง ไม่แสดงอาการดีใจ เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว กลับถึงคฤหาสน์ พิมพ์ชนกกำลังจ
Última actualización: 2026-06-09
Chapter: ตอนที่ 15
ผู้ชายที่เริ่มกลัวการสูญเสียหลังบทสนทนาในคืนนั้น บรรยากาศระหว่างภาคินและพิมพ์ชนกยิ่งแปลกไปกว่าเดิม คนหนึ่งพยายามถอยห่าง ส่วนอีกคนเริ่มเดินเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความสับสนทั้งหมด เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์ชนกกำลังเตรียมตัวไปทำงาน เธอสวมชุดทำงานสีครีมเรียบหรู แต่งหน้าอ่อน ๆ และรวบผมอย่างคล่องแคล่ว แตกต่างจากผู้หญิงที่เคยใช้เวลาทั้งวันอยู่ในบ้านอย่างสิ้นเชิง เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง เธอก็พบว่าภาคินกำลังนั่งอ่านข่าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" "อืม" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เธอ เพียงไม่กี่วินาที แต่พิมพ์ชนกรู้สึกได้ ว่าเขากำลังมอง ไม่ใช่มองผ่านเหมือนที่ผ่านมา แต่กำลังมองเธอจริง ๆ "มีอะไรเหรอคะ" หญิงสาวถาม ภาคินละสายตาทันที "เปล่า" พิมพ์ชนกไม่ได้ติดใจ เธอหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม ก่อนจะหยิบกุญแจรถ "วันนี้ฉันขับรถเองนะคะ" ภาคินเงยหน้าทันที "ทำไม" "สะดวกดีค่ะ" "ให้คนขับไปส่ง" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอยิ้ม "ฉันโตแล้วนะ" พูดจบก็เดินออกไป ทิ้งให้ภาคินมองตามแผ่นหลังนั้น จนลับสายตา และนั่นทำให้เขารู้ตัวว่า... ช่วงหลังมานี้ เขามองตามเธอบ่อยเกินไปแล้ว ช่วงเที่ยง
Última actualización: 2026-06-02
Chapter: ตอนที่ 9: ปิดบัญชีเลือดบรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยช่วงค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงัด กลับเต็มไปด้วยรังสีของความกดดัน ลานเกียร์ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของศักดิ์ศรี บัดนี้ถูกใช้เป็นกระดานหมากสุดท้ายในการกวาดล้าง ‘มาเฟียวิศวะ’ ที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้คราบวิชาการมานานนับทศวรรษอัคคีรู้ดีว่า ‘ศาสตราจารย์เกรียงไกร’ ไม่ใช่เหยื่อที่จะจัดการได้ง่ายๆ เขาจึงใช้ตัวเองและเมลดาเป็นเหยื่อล่อ โดยนัดหมายส่งมอบ ‘หลักฐานต้นฉบับ’ ที่บ้านพักรับรองในเขตพื้นที่วิจัยหลังมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและอยู่นอกเหนือการดูแลของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไป"นิก ภีม... ประจำจุดหรือยัง?" อัคคีกระซิบผ่านไมค์จิ๋วที่ติดอยู่ใต้ปกเสื้อช็อป"เรียบร้อย... กล้องวงจรปิดทุกตัวในรัศมี 500 เมตรอยู่ในมือพวกกูแล้ว" นิกตอบกลับมาจากศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่ "แต่อัคคี... พวกมันขนคนมาเยอะกว่าที่คิดนะเว้ย มีพวกเด็กช็อปสายมืดจากสถาบันอื่นมาสมทบด้วย มึงต้องระวังตัว!"อัคคีหันไปมองเมลดาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาจับมือเธอแน่น "เมล... ไม่ต้องกลัวนะ ครั้งนี้พี่จะไม่ยอมให้ใครพรากเมลไปได้อีก"เมื่อก้าวเข้าสู่บ้านพักรับรอง ศาสตราจารย์เกรียงไกรนั่งรออยู่พร้อมชายชุดดำนับสิบ แววตาที่เคยดู
Última actualización: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 8: เงาอดีตที่หวนคืนความสงบสุขมักเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนที่พายุลูกใหม่จะมาถึง หลังจากเหตุการณ์ที่ลานเกียร์ อัคคีและเมลดาเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตคู่แบบคนรักปกติ ทว่าในบ่ายวันหนึ่งขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ในห้องสมุดกลาง เสียงโทรศัพท์ของเมลดาก็สั่นครืดคราดด้วยเบอร์แปลกจากต่างประเทศ ทันทีที่เธอกดรับ เสียงปลายสายที่สั่นเครือแต่คุ้นเคยก็ทำให้หัวใจของเธอเกือบหยุดเต้น"เมลดา... พ่อเองนะลูก พ่อกลับมาแล้ว"รถยนต์ของอัคคีเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านพักตากอากาศไม้เก่าแก่แถบชานเมือง สภาพของมันทรุดโทรมจนแทบจำไม่ได้ว่าเป็นที่ดินราคาแพงของตระกูลเกียรติวรโชติ สีไม้ที่เคยนวลตาบัดนี้หลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้สีเทา กลิ่นดินที่ชื้นแฉะผสมกับกลิ่นสาบของใบไม้แห้งโชยมาเตะจมูกทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถเมื่อเดินเข้าไปข้างใน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารเก่าที่สะสมมานานหลายปีพุ่งเข้าใส่ประสาทสัมผัส มันคือกลิ่นของความล้มละลายและความโดดเดี่ยว บนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นมีกองเอกสารเหลืองกรอบวางระเกะระกะ เมลดามองภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจที่บีบคั้น จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ร่างชายชราซูบผอมซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางเงามืด"เมล... เมลลูกพ่อ"เสียงเรียกแห
Última actualización: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 7: รอยยิ้มใต้เกียร์หลังจากมรสุมคดีความของอาทิตย์เริ่มเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ความเงียบสงบที่หาได้ยากก็กลับคืนมาสู่คอนโดหรูอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดเหมือนเก่า ทว่าเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความ ‘ประหม่า’ ระหว่างชายหนุ่มผู้เคยร้ายกาจกับหญิงสาวที่เพิ่งเริ่มเปิดใจอัคคียืนจ้องหน้าตัวเองในกระจกห้องน้ำมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ผู้ชายที่เคยหยิบแค่เสื้อช็อปมาสวมทับเสื้อยืดแล้วออกจากบ้านได้ในห้านาที บัดนี้กลับกำลังกังวลกับทรงผมและการเลือกน้ำหอม"ไอ้คี... มึงจะตื่นเต้นทำไมวะ แค่พาเมลไปกินข้าว" เขาสบถกับเงาตัวเอง แต่เม็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมกลับฟ้องว่าเขากำลังสติหลุดเขาตัดสินใจหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตามาสวม พับแขนขึ้นเผยให้เห็นรอยสักรูปเกียร์ที่ดูดุดันแต่สะอาดสะอ้าน เขาจงใจเลือกน้ำหอมกลิ่นที่อ่อนโยนขึ้นกว่าทุกวัน เพื่อไม่ให้มันไปรบกวนกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ที่มักจะได้กลิ่นจากตัวเมลดาเสมอขณะเดียวกัน เมลดาก็อยู่ในอาการไม่ต่างกัน เธอเลือกชุดเดรสสีขาวนวลยาวคลุมเข่าที่ดูเรียบง่ายแต่สดใส มือเรียวเอื้อมไปกุม ‘สร้อยเกียร์’ ที่ยังห้อยอยู่ที่คอ เธอตั้งใจจะคืนมันให้เขาในวันนี้ เพราะรู้สึกว่าตอนนี้เธอมั่นคงพอที่จะ
Última actualización: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 6: อาณาจักรที่ล่มสลายบรรยากาศภายในคฤหาสน์ของ ‘อาอาทิตย์’ ในค่ำคืนนี้เงียบสงัดจนน่าขนลุก ทว่าภายใต้ความเงียบนั้นกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของสงครามที่กำลังจะปะทุ อัคคีในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานของอาตัวเองด้วยจังหวะที่มั่นคง แฝงไปด้วยความเดือดดาลที่พยายามกดทับไว้ก่อนหน้านี้ ภายในคอนโดหรูของอัคคีถูกเปลี่ยนสภาพเป็นศูนย์ปฏิบัติการขนาดย่อม ‘นิก’ และ ‘ภีม’ สองเพื่อนสนิทสายวิศวะ นั่งอยู่หน้าจอแล็ปท็อปที่กำลังรันโค้ดเจาะระบบฐานข้อมูลบัญชีบริษัทในเครือของอาทิตย์อย่างบ้าคลั่ง"ไอ้นิก... มึงเจอจุดรั่วของ Firewall หรือยัง?" ภีมถามพลางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดจนเหงื่อซึมตามไรผม "ถ้าเราเข้าไม่ถึงบัญชีโอนเงินต่างประเทศวันนี้ ไอ้คีไม่มีทางล้มอาอาทิตย์ได้แน่""แป๊บหนึ่งดิวะ! ไอ้แก่นี่มันจ้างโปรแกรมเมอร์มือดีว่ะ แต่มันพลาดตรงที่ใช้รหัสเดิมๆ ที่เคยตั้งร่วมกับพ่อไอ้อัคคี" นิกสบถ แววตาจ้องมองแถบสถานะที่ค่อยๆ ขยับขึ้น "เรียบร้อย! กูเข้าถึง Folder ลับ 'Project A' แล้ว... ไอ้เชี่ย! นี่มันไม่ใช่แค่โกงนะเว้ย แต่มันคือการวางแผนทำให้พ่อไอ้คีกลายเป็นแพะรับบาปตั้งแต่วันแรก!"ในขณะเดียวกัน ที่เซฟเฮาส์แถบชานเมือง ทีมรุ่นน้องวิ
Última actualización: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 5: ความจริงใต้หน้ากากหลังจากเหตุการณ์ปะทะกับ ‘วินธัย’ บรรยากาศใน Penthouse หรูของอัคคีก็ตึงเครียดจนถึงขีดสุด อัคคีกลายเป็นคนบ้างานและบ้าอำนาจยิ่งกว่าเดิม เขาแทบไม่ปริปากพูดกับเมลดาเกินสามคำ ทว่าทุกสายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความคาดคั้นและหวงแหน เมลดาถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องพักกว้างขวางที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังทองคำอย่างสมบูรณ์บ่ายวันหนึ่งขณะที่อัคคีออกไปคุมงานรับน้อง เมลดาที่กำลังทำความสะอาดห้องเพื่อฆ่าเวลาและความฟุ้งซ่าน สังเกตเห็นลิ้นชักโต๊ะทำงานไม้ตัวหนาถูกแง้มทิ้งไว้เล็กน้อย ราวกับเจ้าของรีบร้อนจนลืมล็อกด้วยความสงสัยและความหวังลึกๆ ว่าจะเจอหลักฐานที่ช่วยให้พ้นจากพันธะนี้ เมลดาจึงถือวิสาสะเปิดมันออก ภายในมีเอกสารทางวิศวกรรมมากมาย แต่ลึกลงไปใต้กองกระดาษเหล่านั้น เธอพบซองสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าซองหนึ่ง บนหน้าซองเขียนด้วยลายมือที่เธอจำได้ขึ้นใจ... ลายมือของพ่อเธอ"นี่มัน... จดหมายจากคุณพ่อ?"มือเรียวสั่นเทาขณะคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก เนื้อความในจดหมายไม่ได้พูดถึงการหนีหนี้อย่างที่อัคคีเข้าใจ แต่มันคือการอ้อนวอน... พ่อของเธอเขียนถึงพ่อของอัคคีก่อนจะหายตัวไปว่าเขากำลังถูก ‘หุ้นส่วนอีกคน’ หักหลังและขโมยเงินบริ
Última actualización: 2026-05-12
Chapter: ตอนที่ 4: เงาที่มองไม่เห็นความสัมพันธ์อันกระอักกระอ่วนระหว่างอัคคีและเมลดาภายในคอนโดหรูเริ่มมีรอยร้าวที่แปลกประหลาด อาการไข้ของเมลดาเริ่มทุเลาลงจากการดูแลแบบ ‘ตบหัวแล้วลูบหลัง’ ของชายหนุ่ม ทว่าพายุลูกใหม่กำลังก่อตัวขึ้นที่หน้าคณะบริหารธุรกิจ เมื่อการปรากฏตัวของใครบางคนกำลังจะเขย่าหัวใจที่ด้านชาของเฮดว้ากหนุ่มให้คลั่งยิ่งกว่าเดิมขณะที่เมลดากำลังเดินสะพายกระเป๋าออกมาจากตึกเรียนด้วยใบหน้าที่ยังซีดเซียวเล็กน้อย รถสปอร์ตหรูสีขาวสะอาดตาก็แล่นมาจอดตรงหน้า ชายหนุ่มท่าทางอบอุ่นในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้สาวๆ แถวนั้นถึงกับเหลียวมอง"เมล! เป็นยังไงบ้าง หายไปสองวัน วินเป็นห่วงแทบแย่ โทรไปก็ไม่รับสายเลย"‘วิน’ หรือ ‘วินธัย’ ทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เพื่อนที่แอบรักเมลดามาตั้งแต่มัธยม เขาคือขั้วตรงข้ามของอัคคีทุกอย่าง ทั้งความใจเย็น อ่อนโยน และความสว่างไสวที่เมลดาโหยหา"วิน... เมลขอโทษที พอดีเมลไม่ค่อยสบายน่ะ" เมลดาฝืนยิ้ม พลางพยายามขยับปกเสื้อปิดรอยเกียร์ที่คอไว้ แต่วินตาไวพอที่จะเห็นสายสร้อยโลหะหนาหนักนั่น"นั่นสร้อยอะไรน่ะเมล? ทำไมมันดูเหมือน..."วินยังพูดไม่จบประโยค เสียงคำรามของเครื่องย
Última actualización: 2026-05-06
INICIAR SESIÓN
