روايات بقلم ช่อเอื้องสีเหลือง

“เหนื่อยไหมหนู” เขาเรียกเสียงทุ้ม อ่อนโยนกว่าปกติ “ไม่เหนื่อยค่ะ…แต่พี่เหนื่อยหรือเปล่า วันนี้ทำงานทั้งวันเลยแล้วยังต้องไปเรียนอีก” เธอหันมาเอียงคอมองด้วยแววตาเป็นห่วง เขายกยิ้มบาง เอื้อมมือดึงเธอให้เอนตัวลงข้าง ๆ ก่อนจะใช้มือหนาลูบเส้นผมเบา ๆ “เหนื่อยก็ต้องอดทน เพราะต้องหาเงินให้ได้เยอะ ๆ เพื่อม

เช้าวันเสาร์ แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง ลิลินกำลังหาวหวอด ๆ พลางเดินไปหยิบกระเป๋าใบใหญ่ แสงเหนือมองจากโซฟาแล้วหัวเราะเบา ๆ “จะไปเที่ยวหรือย้ายบ้านกันแน่ กระเป๋าใบใหญ่ขนาดนั้น” “ก็…หนูตื่นเต้นนี่คะ ไปเที่ยวกับพี่ทั้งทีต้องจัดเต็ม!” เขาส่ายหน้าแต่ก็ยกมุมปากยิ้ม ขับรถพาเธอออกจากกรุงเทพฯ

ความนุ่มละมุนกลิ่นกายที่ยังหอมสะพรั่งติดจมูกเมื่อยามที่เขาฝากฝั่งมันลงไป ลิ้นร้อนไล่เลียตามลาดไหล่และหน้าอกเปื่อยเปล่าอย่างบรรจง ชายหนุ่มแทรกตัวเข้าไปยังกลางหว่างขาของเธออย่างเชื่องช้าไม่เร่งรีบ เขาเลื่อนตัวลงมาอย่างอ้อยอิ่งพรมจูบไปทั่วทั้งเรือนร่างขาวผ่อง "อ๊าาส์~ พี่เหนือ" แสงเหนือสัมผัสเธอลึกข

กลิ่นอาหารอุ่น ๆ ลอยอบอวลอยู่เต็มห้อง แสงเหนือกับลิลินนั่งกินมื้อเย็นด้วยกันที่โต๊ะข้างห้องครัว โมจิวิ่งวนอยู่รอบ ๆ โต๊ะด้วยท่าทางซุกซนจนต้องโดนแสงเหนือห้ามเสียงเข้มอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาขมวดคิ้ว ลิลินก็มักจะหัวเราะกลบเกลื่อนพร้อมเก็บคำพูดแก้ตัวให้เจ้าหมาน้อยเสมอ “หนูบอกแล้วว่าโมจิน่ารัก ใ

“ค่ะ! หนูสัญญาเลย จะเลี้ยงให้ดีที่สุด” ลิลินพยักหน้าหงึกหงักเหมือนเด็ก เธอก้มลงหอมฟอดใหญ่ที่หัวลูกหมา ก่อนจะหันไปยิ้มให้เขาเต็มที่ “พี่เหนือ…ขอบคุณนะคะ” เขายกยิ้มมุมปาก เจ้าเล่ห์นิด ๆ “ก็บ่นทุกวันว่าจะเลี้ยงหมา ถ้าไม่ซื้อมาคงโดนงอนตาย” ลิลินทำหน้ามุ่ยเล็ก ๆ แต่แก้มกลับแดงจัด ก่อนจะรีบก้มหน้าลงไ

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของน้องปีหนึ่งดังไปทั่วลานหน้าตึกเรียน เสียงหัวเราะ เสียงถามทาง เสียงแนะนำตัว ทำให้บรรยากาศในมหาลัยคึกคักเป็นพิเศษ ลิลินที่นั่งอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนกับเพื่อน ๆ เหลือบตามองภาพตรงหน้าแล้วเผลอยิ้มออกมาเบาๆ “เหมือนเห็นตัวเองตอนปีหนึ่งเลยแฮะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ เมื่อภาพค

ตอนที่13 แค่ขอโทษ (ไม่พอ) NC+++กลิ่นควันบุหรี่เจืออยู่ในอากาศ เสียงฝนข้างนอกกระทบกระจกเป็นจังหวะช้า ๆ เหมือนจงใจตอกย้ำความเงียบในห้ององศานั่งเอนหลังบนโซฟา แขนพาดพนักอย่างคนไม่สนโลกปลายนิ้วคีบบุหรี่ไว้หลวม ๆ แสงไฟสีส้มปลายมวนสะท้อนแววตาคมเข้มของเขาให้ดูเย็นจนเกือบเยือก ซีเนียร์มองอยู่ห่าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไป เสียงเท้าเปล่าของเธอแทบไม่ดังบนพื้นไม้“พี่ศา...”เขาไม่ตอบ แค่ขยับสายตาขึ้นนิด ๆ เป็นเชิงรับรู้ เธอนั่งลงบนพนักโซฟาอีกฝั่ง เหยียบปลายกระโปรงตัวเองไว้ แล้วพูดต่อเสียงเบา“เนียร์ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่ไม่พอใจนะ” องศาพ่นควันออกเบา ๆ สายควันขาวลอยขึ้นเหมือนลมหายใจของเขาไม่มีน้ำหนัก“ฉันไม่ได้โกรธ” เขาว่าเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงมีความเย็นที่รู้ว่าไม่จริงนัก ซีเนียร์มองเสี้ยวหน้าของเขา แสงไฟสะท้อนเส้นกรามตึงชัด“แต่พี่ศาไม่พูดกับเนียร์เลย”“ฉันก็พูดอยู่นี้ไง” องศากระตุกคิ้วเล็กน้อย “พี่ศาเป็นแบบนี้ทุกทีเลย...” เธอเม้มปาก ยกเข่าขึ้นกอดไว้กับอก “แบบไหน” เสียงเขานิ่ง แต่ดวงตาหันมาจ้องเต็มๆ“แบบที่ไม่พูด แต่เนียร์รู้ว่าพี่งอน”องศาเลิกคิ้วเล็กน้อย สูดควันเข้าปอดอีกครั

ตอนที่12 ไม่พอใจรถสีดำเคลื่อนไปอย่างเงียบงัน แสงไฟริมถนนสาดวูบเข้ามาทางกระจก สลับกับเงามืดของค่ำคืน ภายในรถ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ต่ำกับลมหายใจที่แผ่วจนแทบไม่ได้ยินองศามือข้างหนึ่งประคองพวงมาลัย อีกข้างวางสบาย ๆ บนตัก ดวงตาคมนิ่งมองถนนข้างหน้า ใบหน้าเรียบเฉยจนยากจะเดาอารมณ์ซีเนียร์นั่งเบาะข้าง ๆ แสงจากหน้าปัดรถสะท้อนบนแก้มใส เธอขยับตัวนิด ๆ เพราะรู้สึกว่าความเงียบในรถมันแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง แล้วเสียงทุ้มของเขาก็ดังขึ้น เรียบง่าย แต่แผ่วต่ำจนสะดุ้ง“กินข้าวหรือยัง”ซีเนียร์หันไปมอง เสียงหัวใจดังขึ้นอีกรอบ เขายังมองตรง ไม่ได้เหลียวมาแม้แต่น้อย แต่แค่ประโยคสั้นนั้นก็ดูอบอุ่นเกินจะปกติ“ยังค่ะ...” เธอส่ายหน้าเบา ๆ “อืม แวะกินก่อนค่อยเข้าคอนโด” เสียงนั้นสั้นและเรียบแต่ชัดเจนในทุกคำที่เปล่งออกมา“พี่ศาจะกินด้วยไหมคะ” เธอยิ้มจาง ๆ “กิน” เขาเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะพูดออกมาแค่คำเดียว... แต่ทำให้มุมปากเธอเผลอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวจากเบาะหลัง มายมิ้นมองภาพนั้นผ่านกระจกหน้า องศาที่พูดเพียงไม่กี่คำ แต่ทุกคำกลับทำให้คนข้าง ๆ มีรอยยิ้มในทันที รอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นใครทำให้ซีเนียร์ยิ้มแ

ตอนที่11 ติดรถกลับเสียงนกร้องแผ่วเบาช่วงบ่ายวันใหม่ของมหาวิทยาลัยลานหน้าตึกบริหารเต็มไปด้วยนักศึกษาที่เดินสวนกันขวักไขว่ บ้างถือแฟ้ม บ้างถือแก้วกาแฟในมือ“ห้องสมุดคนเยอะมากเลยอะ!” เสียงแป้งหอมบ่นพลางเดินออกมาพร้อมโซลีนและน้ำฝน ซีเนียร์เดินตามมาด้วยใบหน้ามีเหงื่อบาง ๆ เพราะเพิ่งขึ้นไปดูเองเมื่อครู่“ไม่เหลือที่นั่งเลยแม่คุณ โต๊ะเต็มทุกมุม ทั้งชั้นสองชั้นสาม”“บอกแล้วว่าช่วงนี้เด็กปีสามกำลังสอบย่อย ห้องสมุดนี่แหละที่พวกเขายึดเป็นฐานทัพ” โซลีนทำปากจู๋ “งั้นเราไปคาเฟ่หน้าคณะไหมล่ะ เห็นเปิดใหม่ บรรยากาศก็น่ารักดี” ซีเนียร์หัวเราะ “เห็นด้วย!” แป้งหอมตอบทันที “ฉันอยากกินโกโก้เย็นพอดีเลย~” น้ำฝนพยักหน้าเงียบ ๆ ส่วนมายมิ้นที่ถือแฟ้มเอกสารหนาในมือก็ยิ้มบาง ๆ“ดีเลย ฉันจะได้เอาเครื่องคิดเลขออกมาด้วย ทำตรงนั้นสะดวกกว่า”คาเฟ่ little bear ตั้งอยู่ตรงหัวมุมตึกการตลาด กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นตั้งแต่ยังไม่เปิดประตูเข้าไป แสงแดดลอดผ่านกระจกใสสะท้อนโต๊ะไม้สีอบอุ่น เสียงเพลงแจ๊สเบา ๆ คลออยู่ในอากาศ ซีเนียร์เลือกมุมริมหน้าต่าง โต๊ะใหญ่พอสำหรับห้าคน ทุกคนวางของลงแล้วเริ่มจัดระเบียบเอกสารกันคนละทิศคนละทาง“โอ

ตอนที่10 โครงงานกลุ่มช่วงบ่ายห้องเรียนขนาดใหญ่ในตึกบริหารคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่ง กลิ่นกระดาษใหม่จากแฟ้มรายงานผสมกับกลิ่นหมึกปากกาในอากาศ เสียงอาจารย์คนใหม่ดังชัดผ่านไมค์หน้าห้อง“โครงการแผนธุรกิจจำลองนี้จะเป็นงานใหญ่ประจำเทอม ต้องทำกันจริงจังเหมือนบริษัทขนาดย่อม นักศึกษาต้องวิเคราะห์ตลาด ทำงบประมาณ และจัดทำรายงานเสนอผู้ลงทุนสมมติ... ซึ่งก็คือผมนั่นแหละ” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นทั่วห้อง อาจารย์ยิ้มพลางมองไปรอบ ๆ"..."“จับกลุ่มละห้าคนครับ ใครยังไม่มีกลุ่มรีบหาภายในวันนี้ อย่ารอจนหมดเวลา เดี๋ยวจะไม่มีคนเหลือให้จับ”เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทันที ทุกโต๊ะมีการหันไปมองกันไปมา โต๊ะริมหน้าต่างด้านขวา ซีเนียร์นั่งอยู่กับโซลีนและแป้งหอม ทั้งสามสาวมองหน้ากันก่อนหัวเราะเบา ๆ“เรานี่สามคนอยู่ด้วยกันตลอดเลยนะ” โซลีนพูด“แน่นอนสิ~ ใครจะทนคนพูดเก่งอย่างฉันได้นอกจากพวกแกล่ะ” ซีเนียร์ตอบพร้อมยิ้มกว้าง“แต่เรายังขาดอีกสองคนใช่ไหม” แป้งหอมถาม ขณะนั้นเอง เสียงจากโต๊ะด้านหลังดังขึ้น“เอ่อ... ขอโทษนะ ยังขาดกลุ่มอยู่ไหม?”สาวร่างบางผมม้าตรง หน้าตานุ่มนวล เดินถือแฟ้มเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะของพวกเธอ ซีเนี

ตอนที่9 กล้ำกลืนแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมบางเบา กลิ่นกาแฟลอยคลุ้งทั่วบ้าน เสียงนกร้องจากสวนหน้าบ้านผสมกับเสียงเครื่องกรองน้ำที่ดังเบา ๆ เป็นจังหวะอบอุ่นแบบทุกวันซีเนียร์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มือกุมแก้วน้ำอุ่นที่มารดาเพิ่งเทให้ แต่หัวใจกลับไม่อบอุ่นตาม เมื่อคืนทั้งคืนเธอแทบไม่ได้นอน ภาพบทสนทนาในห้องรับแขกยังวนเวียนไม่หยุดเสียงรองเท้าดังแผ่วเบาลงบรรไดมา วานิชในชุดสูทเต็มยศเดินตรงมายังโต๊ะทานอาหาร สายตาเขาจดจ่อไปที่ลูกสาวก่อนจะทิ้งก้นนั่งลงหัวโต๊ะอย่างคุ้นเคย"จะไปมหาลัยใช่ไหม เดี๋ยวพ่อไปส่ง" วานิชเอ่ยถามขณะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ"ไม่เป็นไรค่ะพ่อ เนียร์ขับรถไปเองดีกว่า""พ่อมีเรื่องจะถาม เรื่องบ้านน่ะ""ค่ะพ่อ"“พ่อไม่ได้จะว่าหรือซักไซ้ลูกนะ... แค่กลัวว่าเนียร์จะไปทำอะไรเสี่ยง ๆ เพื่อแลกกับเงินก้อนโตแบบนั้น”"..."เสียงของบิดาอ่อนลงจนแทบกลายเป็นเสียงลมหายใจ เขายื่นมือไปแตะไหล่ลูกสาวเบาๆ“ลูกยังเด็ก พ่อไม่อยากให้ต้องรับภาระขนาดนี้เลย”“หนูแค่อยากช่วยพ่อกับแม่ค่ะ หนูทนเห็นบ้านต้องโดนยึดไม่ได้...” น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตาของเธอ ซีเนียร์พยายามยิ้ม ทั้งที่รอยยิ้มนั้นสั่นจนแทบมองไม

ตอนที่8 ความจริงอันขมขื่นเสียงหัวเราะของผู้ใหญ่ทั้งสี่คนค่อย ๆ จางลงเมื่อวานิชเอ่ยชวนคู่สนทนาไปยังห้องรับแขก“ไปนั่งคุยกันต่อดีกว่าครับ เรื่องโครงการใหม่พอดีต้องปรึกษาคุณเมธานิดหน่อย”ศศินาลุกตามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ส่วนจันทราก็เอ่ยเสียงใส“ศาลูก อยู่กับน้องได้ใช่ไหม อย่าทำหน้าดุจนน้องกลัวละ” จันทราเอ่ยพร้อมรอยยิ้มประดับมุมปาก"อยู่กับพี่เขานะลูก ทำความรู้จักกัน" ศศินาลูบผมลูกสาวอย่างรักใคร่ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับจันทราไม่นาน เสียงฝีเท้าของพวกผู้ใหญ่ก็หายไปทางปลายโถง เหลือเพียงแสงไฟอุ่นส้มจากโคมบนโต๊ะอาหารที่ส่องอยู่เหนือจานอาหารที่ยังไม่ถูกเก็บ และ สองคน ที่นั่งเงียบอยู่คนละฝั่งองศานั่งเอนพิงเก้าอี้เล็กน้อย แขนพาดพนักอย่างคนที่ดูเหมือนสบาย แต่ในดวงตานิ่งสงบกลับแฝงความแข็งกระด้างจนบรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบซีเนียร์ก้มหน้า ใช้ส้อมเขี่ยเศษผักในจานไปมา เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นคล้ายหมอกหนา ลมหายใจทุกจังหวะของเขาเหมือนแทรกเข้ามาในช่องอกจนทำให้หายใจติดขัด เสียงนาฬิกาแขวนบนผนังดัง ติ๊ก...ต่อก กลายเป็นเสียงเดียวที่อยู่ในห้อง“ไม่คิดว่าจะได้เจอกันแบบนี้อีก...โดยมีพ่อแม่เรานั่งอยู่โต๊ะ

ตอนที่43 ความสุขของฉันคือเธอ THE END ทุกคนก้มหน้าลงเตรียมท่าปั่นจิ้งหรีดอย่างพร้อมเพรียง นิ้วชี้จิ้มพื้น หัวก้มต่ำ มืออีกข้างจับติ่งหูแน่นราวกับจับความหวังสุดท้ายของชีวิต บรรยากาศในตัวบ้านเงียบผิดปกติ มีเพียงเสียงลมหายใจของเหล่าลูกน้องที่เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆจันจ้าวยืนคุมอยู่ด้านหน้า แขนกอดอก สีหน้าดูสงบ แต่ดวงตากลับเป็นประกายอย่างคนกำลังสนุก เธอไม่ได้โกรธ ไม่ได้งอน และไม่ได้ต้องการลงโทษใครให้เจ็บตัว สิ่งเดียวที่อยากทำ…คือให้ทุกคนจำว่า บางเส้น ก็ไม่ควรก้าวข้ามและถ้าจะจำ! ก็ขอให้จำแบบไม่มีวันลืม!“พร้อมนะ” เธอถามเสียงใส“...” ไม่มีใครตอบ เพราะทุกคนกำลังตั้งสมาธิ…“เริ่ม!”เสียงนั้นเหมือนสัญญาณปล่อยตัว ทุกคนเริ่มหมุนตัวรอบนิ้วที่จิ้มพื้นอย่างขะมักเขม้น“หนึ่ง…สอง…สาม…”รอบแรกยังดูดี รอบที่ห้าเริ่มโคลงเคลง รอบที่แปดเริ่มมีเสียงคราง“โลกเริ่มหมุนแล้วครับ…”“พื้นมันเอียงหรือผมเอียงครับเนี่ย!…”จันจ้าวกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางความพยายามเอาชีวิตรอดของเหล่าลูกน้อง ภาพตรงหน้าช่างตลกเกินกว่าจะเก็บอาการได้มังกรเองก็หมุนอยู่ไม่แพ้ใคร แม้ท่าทางยังพยายามรักษาศักดิ์ศรี แต่ตั้

ตอนที่42 บทลงโทษขั้นเด็ดขาดเสียงเพลงในผับยังคงดังไม่หยุด แสงไฟวูบวาบสาดผ่านฝูงชนที่ขยับตัวไปตามจังหวะอย่างอิสระ จันจ้าวนั่งอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ แก้วในมือถูกยกขึ้นจิบช้าๆ ขณะกำลังฟังเอแคร์เล่าเรื่องอะไรสักอย่างอย่างออกรสและในจังหวะนั้นเอง…มีใครบางคนก้าวเข้ามาใกล้“ขอโทษนะครับ” ผู้ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น“พอดีเห็นคุณนั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เข้าผับมา…ผมขอเบอร์ได้ไหมครับ”จันจ้าวชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้า เขาดูสะอาดสะอ้าน หน้าตาดี ยิ้มเป็นมิตร มือหนึ่งยื่นโทรศัพท์มาทางเธออย่างมั่นใจบนชั้นสองของผับ มังกรที่นั่งเอนหลังอยู่ถึงกับคิ้วกระตุกแก้วเหล้าในมือหยุดค้างกลางอากาศ สายตาคมเข้มจับจ้องภาพนั้นไม่กะพริบ โทรศัพท์ที่ถูกยื่นไปตรงหน้าเธอ รอยยิ้มของผู้ชายคนนั้น ทุกอย่างเหมือนถูกขยายใหญ่ขึ้นในหัวของเขา“เชี่ย!…” มังกรสบถเบา ๆ ก่อนจะขยับตัวจะลุกขึ้น“ใจเย็นไอ้ทิด!” เลโอรีบคว้าแขนเพื่อนไว้ทันที“ปล่อย” มังกรเสียงแข็ง “มันยื่นโทรศัพท์ให้เมียกูอยู่”“กูก็เห็น แต่มึงเข้าไปตอนนี้ มันไม่จบดีแน่” เลโอถอนหายใจมังกรไม่ฟัง เลือดขึ้นหน้าอย่างชัดเจน ยิ่งเห็นไอ้หมอนั่นส่งยิ้มให้จันจ้าว ห

ตอนที่41 มาตามเฝ้าเมียรถของจันจ้าวเคลื่อนตัวออกจากเซฟเฮ้าส์ไปได้ไม่นาน เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ห่างออกไปจนเหลือเพียงความเงียบ มังกรยืนมองจากระเบียงชั้นบนอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมเข้มยังคงจับจ้องไปยังถนนด้านหน้า ราวกับจะฝังภาพนั้นเอาไว้ในหัวคำสั่งของเขาถูกกำชับไปแล้วอย่างชัดเจน จาฟานต้องเป็นคนขับรถไปส่งและต้องรอรับ และที่สำคัญที่สุด!!อย่าให้มีหมาตัวไหนมาเกาะแกะเมียเขาเด็ดขาด!!มังกรหันหลังกลับเข้าห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเข้ารูปถูกสวมทับด้วยแจ็กเก็ตโทนเดียวกัน ทุกอย่างดูเรียบง่าย แต่กลับขับให้ร่างสูงดูดุดันขึ้นอย่างน่าประหลาด เมื่อเขาเดินลงบันได เสียงรองเท้าหนังดังสะท้อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอด้านล่าง เจษฎายืนรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมลูกน้องอีกสามคน สีหน้าของแต่ละคนไม่ต่างกันนัก ซีดเผือดราวกับกำลังจะถูกพาไปตัดสินโทษมากกว่าตามเจ้านายออกไปข้างนอก“นาย…” เจษฎาเอ่ยเสียงแผ่ว “ต้องไปจริง ๆ เหรอครับ”“กูพูดไม่ชัด?” มังกรปรายตามองอย่างไม่ต้องเดา เจษ ฎาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฟืด ๆ“คือ…ผมเกรงใจนายหญิงครับ” เขาพูดออกมาอย่างยากลำบาก “นี่ผมก็เพิ่งพ้นโทษมาได้ไม่กี่เดือนเอง ถ้าเกิดนายหญ

ตอนที่40 เรื่องของเราหนึ่งปีผ่านไปโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตว่ามันผ่านไปตั้งแต่เมื่อไรบางที…อาจเพราะวันเวลาที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ความรับผิดชอบ และความรักที่ค่อย ๆ เติบโต ทำให้ทุกอย่างไหลไปอย่างเงียบงัน แต่มั่นคงจันจ้าวในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมกับเมื่อปีก่อนอีกแล้วหลังจากจบปริญญาตรี เธอเลือกที่จะไม่หยุดอยู่แค่นั้น แม้หลายคนจะมองว่าเธอมีทุกอย่างพร้อมแล้วก็ตาม ทั้งครอบครัว ฐานะ ความรักที่มั่นคง แต่สำหรับเธอ…มันยังไม่พอ จันจ้าวสมัครเรียนต่อปริญญาโทด้วยความคิดเรียบง่ายเพียงอย่างเดียวเธออยากไปได้ไกลกว่านี้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยระดับบัณฑิตศึกษาทำให้เธอเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตารางเรียนที่แน่นขึ้น งานวิจัยที่ต้องใช้สมาธิและความอดทนมากกว่าเดิม หล่อหลอมให้จันจ้าวกลายเป็นผู้หญิงที่นิ่ง สุขุม และมั่นใจในตัวเองมากขึ้นอลิซและยาหยีเองก็เลือกเส้นทางเดียวกัน ทั้งสามคนยังคงเจอกันบ่อย แม้จะไม่ใช่ทุกวันเหมือนเมื่อก่อน แต่ทุกครั้งที่ได้นั่งคุยกันในร้านกาแฟประจำ เสียงหัวเราะก็ยังคงดังไม่ต่างจากเดิมในขณะเดียวกัน ชีวิตของมังกรก็เดินหน้าไปในเส้นทางที่หนักหนาไม่แพ้กัน เขาก้าวเข้าสู่ปีสามของคณะแพทยศ

ตอนที่39 ยังไม่อิ่ม NC🔞ร่างแกร่งของมังกรขยับเข้าใกล้จนแทบกลืนร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนตักเขา แขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางอย่างเป็นธรรมชาติ ความอุ่นจากอกกว้างกดทับเข้ามาใกล้จนจันจ้าวต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเขากอบกุมหน้าอกอวบของเธอไว้แน่นอย่างพอดี สัมผัสนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทุกที มังกรสูดลมหายใจแผ่วหนัก รอยยิ้มบางแต้มที่มุมปากอย่างคนพอใจ“ยกตัวขึ้นหน่อยที่รัก…” เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความหลงใหลที่เขาไม่คิดจะซ่อนมือหนาเลื่อนไปตามแผ่นหลังอย่างระวัง ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ส่วนอีกมือก็เลื่อนไปกอบกุมเอ็นร้อนที่กำลังขยายใหญ่เตรียมพร้อมต่อความต้องการในครั้งนี้“อ๊ะ! อื้อ…” ทันทีที่เขาถูหัวเห็ดไปยังช่องทางคับแคบ จันจ้าวก็เผลอร้องออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ สองมือของเธอจับไหล่เขาไว้เพื่อพยุงตัวเองมังกรค่อย ๆ ดันแก่นกายเข้าไปอย่างช้า ๆ เขาหาจังหวะที่เธอเผลอไผล ดันเอ็นนั้นเข้าไปจนสุดความยาว ก่อนจะปล่อยให้เธอได้นั่งทับส่วนนั้นของเขาเอาไว้“อ๊าา ซี๊ดดด!”ยิ่งเขาขยับเข้าใกล้ ความร้อนจากร่างกายก็ยิ่งกลืนทับเข้ามา จันจ้าวรู้สึกได้ถึงแก้มตัวเองที่อุ่นวาบ แม้แสงในห้องจะส

ตอนที่38 นมนี้มีประโยชน์ NC🔞จันจ้าวชะงักไปเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นทุบอกเขาเบา ๆ อย่างคนทั้งเขินทั้งหมั่นไส้“พูดอะไรไม่รู้จักอาย!”“พูดจริง” เขาเอ่ยเสียงเบา “ถ้าจ้าวอยากให้เราเลิกดูดบุหรี่… จ้าวก็ต้องหาอย่างอื่นมาให้เราดูดแทน”คำพูดนั้นไม่ได้หยาบ แต่กลับทำให้จันจ้าวรู้สึกร้อนวาบไปทั้งตัว เธอชะงัก มือที่วางอยู่บนไหล่เขาแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ กำเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว“มังกร…” เธอเรียกชื่อเขาเสียงต่ำ “หยุดพูดอะไรแบบนี้เลยนะ”เขาเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาคมเต็มไปด้วยแววล้อเลียนและความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน“แล้วจ้าวจะให้เราพูดยังไงล่ะ”“ก็…พูดให้มันดี ๆ หน่อย” เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้มังกรยกยิ้มก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ขึ้น แค่พอให้หน้าผากของทั้งสองเกือบจะชนกัน“เราก็พูดดีแล้วนะ” เขาพูดช้า ๆ “เราหมายถึง… ถ้าไม่มีบุหรี่ ก็อยากได้อะไรสักอย่างที่ทำให้ใจเราสงบลง”จันจ้าวสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นแสดงความหื่นกระหายออกมาอย่างเห็นได้ชัด มีทั้งความคิดถึง ความโหยหา และความต้องการอย่างเปิดเผย“ละ... แล้วมันคืออะไรล่ะ” เธอถามกลับเสีย