Novel-novel oleh Witcha~

ก่อนจะสัมผัสได้ถึงวงแขนแกร่งที่เข้ามาสวมกอดเอวคอดจากทางด้านหลัง จัสมินหันไปยิ้มหวานให้กับวาตะที่เป็นคนกอดเธอ“ชอบมากเหรอ” “ชอบ แล้วลมไม่ชอบเหรอ?”“ชอบ…แต่ชอบเธอ”“……” เธอเงียบไปด้วยความเขินจนหน้าแดง เวลาอยู่กันสองคนเขามักจะชอบพูดแบบนี้กับเธอตลอด และเธอเองก็จะพูดกับเขาด้วยจากเมื่อก่อนที่ไม่เข้าใจว่าการชอบคนคนหนึ่ง ที่ไม่ใช่แม่จินและเพื่อนมันเป็นยังไง พอเข้ามหาวิทยาลัยมันทำให้เธอรู้อะไรมากขึ้น และลมเองก็เป็นคนสอนให้เธอรู้จักความรู้สึกตัวเอง แต่มันก็คงเป็นได้แค่นี้ เป็นเพื่อนที่ชอบกันมาก ๆ เป็นอะไรที่มากกว่านี้ไม่ได้“สุขสันต์วันเกิดนะลม”“สุขสันต์วันเกิด”ทั้งสองพูดมันออกมาพร้อมกัน หลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม ก่อนจัสมินจะถูกจับให้หันไปเผชิญหน้ากับวาตะ“มินไม่ได้เตรียมของขวัญมาให้เลย เพราะมินจำไม่ได้” รู้สึกเสียใจที่ตัวเองจำวันเกิดเขาไม่ได้ เพราะมันตรงกับวันที่เธอเกิดเหมือนกัน การที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษในวันนี้เลยตั้งแต่จำความได้ เธอก็มองมันเป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง“ไม่เป็นไร แต่ตั้งแต่นี้ไปเธอต้องจำวันนี้ให้ได้”“มินจะพยายามนะ”“มันไม่ใช่แค่วันเกิดฉัน แต่เป็นวันเกิดเธอด้วย”“มิน…มินไ

หลายเดือนต่อมา…“พี่มิน” “หื้ม?” เธอหันไปตามเสียงเรียกของเฟย์รินที่เรียกเธอแบบกระซิบ เหมือนมีเรื่องอะไรจะคุย“พรุ่งนี้วันเกิดพี่ลม หนูได้ยินว่าพี่ลมจะไปผับกับเพื่อน” “พรุ่งนี้เหรอ…แล้วหนูเฟย์รู้ได้ยังไง” “หนูแอบได้ยินมา”“แล้วผับมันเป็นยังไง พี่ไม่เคยไป” ตั้งแต่จำความได้ก็มีเพียงไม่กี่ที่ที่เคยไป ส่วนผับก็พอได้ยินชื่อมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยไปสักครั้ง“ก็สถานที่ไว้ปลดปล่อย หนูก็ไม่รู้รายละเอียดข้างในมากเท่าไหร่ เพราะอายุยังเข้าไม่ได้เลยไม่เคยไปสักที” “ไม่เป็นไร…” ยังพูดไม่ทันจบ เสียงเฟย์รินก็ดังแทรกเข้ามา“ไม่เป็นไรได้ยังไง! ที่นั่นมีแต่ผู้หญิงสวย ๆ แต่งตัวโป๊ ๆ เยอะมากเลยนะ!” “จะ…จริงเหรอ” มันเริ่มคิดขึ้นมาแล้วว่าที่แบบนั้นมันยังไงกันแน่ ผู้หญิงสวย ๆ งั้นเหรอ…“ใช่ ถ้าพี่มินไปได้ พี่มินไปเฝ้าพี่ลมนะ” “พี่ไม่ไปหรอก” ลมเขาคงจะไปสนุกกับเพื่อน อีกอย่างเธอไม่อยากนอนดึกด้วย คงจะไม่ได้ตามเขาไปหรอกมหาวิทยาลัยรถคันหรูที่มีร่างสูงสวมเสื้อช็อปสีแดงของคณะที่เขาเรียน เป็นคนขับมาส่งร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่หน้าคณะเหมือนอย่างเคย“ลม…” ก่อนจะลงจากรถ เธอก็นึกถึงเรื่องที่เฟย์รินบอกมาตลอดทาง “อืม” “

วาตะผลักอกของรุ่นพี่ออกไปให้ห่างจากจัสมิน เมื่อมันพยายามจะเข้ามาใกล้และจะจับมืออีกข้างของเธอ ก่อนเขาจะกระชากลากเธอไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล“ลม! มินเจ็บนะ! มินขอโทษ” เธอไม่รู้ว่าทำอะไรให้เขาโกรธถึงขนาดนี้ แต่ก็ขอโทษเขาไปก่อนเผื่อว่าเขาจะใจเย็นลง“เข้าไป!” เปิดประตูรถได้ก็ดันเธอเข้าไป พร้อมกับปิดประตูเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณทันที“เห้ย! ทำไมทำเพื่อนแรงขนาดนี้” เขาเข้ามาเพื่อจะช่วยหญิงสาว เธอร้องบอกว่าเจ็บตลอด แต่วาตะกลับยังกระชากเธอและดันขึ้นรถไป“ฟังนะ…มินเป็นเมียกู” พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำเน้นให้มันฟัง ก่อนเขาจะเดินไปฝั่งคนขับ“แต่มินเป็นคนบอกกูเอง”จัสมินมองคนทั้งสองที่อยู่นอกรถด้วยสายตากังวล เธอไม่กล้าออกไปตามคำสั่งของวาตะ กลัวว่าเขาจะโกรธไปมากกว่านี้ไม่นานวาตะก็ขึ้นรถมา พร้อมปิดประตูเสียงดังจนเธอสะดุ้ง เธอนั่งก้มหน้าลงอย่างไม่กล้าที่จะมองไปทางไหนหมับ!“เงยหน้า”“มินขอโทษ อย่าโกรธมินเลยนะ” เงยหน้าตามที่เขาบอก พร้อมกับพูดกับเขาเสียงอ้อนวาตะมองไปยังนอกรถที่ไอ้รุ่นพี่คนนั้นยังคงยืนอยู่ ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่จับหน้าเขาไว้พร้อมกับเสียงอ้อนของเธอ“อะ!…อื้ออออ” ร้องตกใจเมื่อถูกเขาแนบจูบ

จัสมินเดินมาหาพิงค์ที่คณะอักษร เพื่อจะเดินกลับหอพักด้วยกัน เพราะวันนี้ลมบอกว่ามีธุระอาจจะมารับช้า เธอเลยบอกให้ลมไม่ต้องมา เดี๋ยวจะกลับกับพิงค์เองมาถึงก็เห็นพิงค์กำลังยืนคุยกับรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่ง ก่อนทั้งสองจะเห็นเธอและได้มองมาพร้อมกัน เธอยิ้มให้กับเพื่อนสาวด้วยความสดใสของตัวเอง“พิงค์ขอตัวนะคะ” บอกลารุ่นพี่คนนั้น ก่อนจะเดินมาหาจัสมินที่ยืนรออยู่“มินมาเดินกลับพร้อมพิงค์” เธอจำได้ว่าวันนี้เราสองคนเลิกเรียนพร้อมกัน เลยมาหาเพื่อกลับด้วยกัน วาตะจะได้ไม่เป็นห่วงว่าเธอจะกลับคนเดียวด้วย“ทำไมถึงมากลับพร้อมพิงค์ได้ วาตะไปไหน” “ลมบอกว่ามีธุระจะมารับช้า มินเลยจะกลับกับพิงค์ดีกว่า”“คงไปด้วยกันกับทีแน่เลย” นทีแฟนหนุ่มของเธอก็บอกว่ามีธุระเหมือนกัน คิดว่ากลุ่มเพื่อนเขาคงไปด้วยกัน“ไปไหนกันเหรอ?” “พิงค์ก็ไม่รู้ ทีบอกแค่กลับช้า”“เหมือนลมเลย”“งั้นเราไปหาอะไรกินกันก่อนค่อยกลับห้อง ดีไหม?” “ดีเลย! ไปกันเถอะ” จับมือพิงค์พร้อมเดินไปด้วยกันที่ประตูหลังมหาวิทยาลัย เพราะตอนเย็นแบบนี้จะมีตลาดเมื่อเดินเข้ามาในโซนตลาดได้ จัสมินก็ตาโตทันทีที่เห็นไอศกรีม จึงเดินเข้าไปสั่งอย่างไม่รอช้า“ขอบคุณค่ะ” รับไอศก

“อยากให้ช่วย?” เลิกคิ้วมองใบหน้าสวยที่สะบัดไปมา จนเส้นผมมาปกปิดใบหน้าที่เขาหลงใหล เอื้อมมือขึ้นไปจับปอยผมเธอทัดใบหูให้“มะ…ไม่ มินทำเอง” “เร่งสิ” จัสมินขยับขึ้นลงถี่รัวเรื่อย ๆ เมื่อเธออยากจะปลดปล่อยออกมาเต็มทนแล้ว ไม่อยากให้เขาช่วยเพราะวาตะจะกระแทกรัวเร็วและแรงจนเธอทั้งเจ็บ ทั้งจุก ทั้งเสียวในเวลาเดียวกันตั่บ ๆ ตั่บ ๆ“อ๊ะ! อ๊ายยย!” เกร็งกระตุดปลดปล่อยน้ำหวานสีใสพุ่งใส่ร่างสูงกำยำใต้ร่างจนเปียกหน้าท้องเขาไปหมด แต่เจ้าตัวกลับยิ้มมาให้เธอ“ซี๊ดดด” ตุบ! คนตัวเล็กล้มตัวลงมาทับร่างสูงใต้ร่างอย่างหมดแรง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแผงอกแกร่ง ร่องสาวยังคงตอดขมิบถี่เรื่อย ๆ ให้ท่อนเอ็นใหญ่กระตุกตามอย่างเสียวซ่านวาตะชันขาขึ้นกระแทกเข้าใส่ร่องเล็กเบา ๆ ก่อนจะจับเอวคอดดันลงรับแรงกระแทกจากเขา จากเนิบช้าเริ่มเร็วขึ้นเมื่อความเสียวทำให้เขาอยากปลดปล่อยเช่นกัน“อือ! ลม…” เธอยังไม่ทันหายเหนื่อยดีก็ถูกร่างสูงกระทำต่อ มันทั้งจุกปนเสียวจนเธอต้องลุกขึ้นมานั่ง แล้วจับมือเขาออกจากเอว เพื่อจะเป็นฝ่ายทำให้เขาเองวาตะยอมผละออกอย่างว่าง่าย มาบีบเคล้นอกอวบเด้งแทน ร่างเล็ก ๆ กระแทกลงใส่เขาอย่างถี่รัวเพื่อจะส่งเขา

นิ้วมือหนาบดคลึงกลางกายสาวเบา ๆ ก่อนจะเริ่มลงแรงมากขึ้นเพื่อให้เธอได้ปล่อยน้ำสีใสออกมาช่วยการสอดใส่ ขณะเดียวกันปากทั้งสองก็จูบกันอย่างดูดดื่ม“อือ~ อ๊ะ!” เสียงหวานครางออกมาเบา ๆ เรียวแขนโอบกอดลำคออีกฝ่ายเอาไว้ หันใบหน้าไปตามองศาที่เขาอยากให้หันอย่างว่าง่ายมือหนาบีบเคล้นหน้าอกเต็มกำมือ ปลายนิ้วขยี้ยอดถันสีหวานจนร่างเล็กบิดเกร็งจิกเล็บกับหลังคอแกร่งแน่น “ละ…ลม มินไม่ไหว” ผละจากการจูบกันได้ เธอก็เอ่ยกับเขาน้ำเสียงสั่น ทั้งช่วงบนและช่วงล่างที่ถูกเขาปลุกเร้ามันเกร็งกระตุกจากความเสียวอยู่หลายรอบ“หึ!…” กระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจกับร่างเล็กตรงหน้า ไม่ว่าเขาจะกระทำแบบไหนเธอก็รับได้ทุกอย่าง ร่างกายของเราสองคนมันเข้ากันได้ดีมือหนาผละจากการบดคลึงเม็ดเสียวกลางกายมาชักรูดท่อนเอ็นเบา ๆ ให้มันขยายจนเต็มที่ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องถุงยางที่เขาหยิบติดมือมาตอนที่อุ้มเธอมายังเตียง สายตามองใบหน้าสวยหวานที่มองมายังเขาตาแป๋ว อดมันเขี้ยวไม่ได้จนต้องเข้าไปจูบปากจิ้มลิ้มแรง ๆ จนเธอร้องประท้วง“จูบมินแรงไปแล้วนะ” มองค้อนคนตรงหน้า เขาจูบปากเธอแรง ๆ จนเจ็บกลีบปากไปหมด “ลงโทษ”“อ๊ะ! อื้อ! อืออออ” ครางเสียงหลงเ