วาตะหวงรัก

ครืด~ ครืด~

มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของตัวเองออกมาดู ก่อนจะมองนิ่ง ๆ อยู่นาน ไม่ยอมกดรับสายเสียที จนสายเรียกเข้าได้ตัดไป

ครืด~ ครืด~

แต่ก็ถูกโทรเข้ามาอีก จน ‘วาตะ’ ต้องยอมกดรับด้วยความรำคาญ

(พี่ตะอย่าลืมซื้อมาให้หนูเฟย์นะ) เสียงหวานของน้องสาวเพียงคนเดียว กรอกเข้ามาตามสายเมื่อเขาได้กดรับ

“……” แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ตอบ ฟังเสียงของปลายสายนิ่ง ๆ

(ได้ยินที่หนูพูดไหม!)

“……”

(ถ้าพี่ตะไม่ซื้อมาให้หนูเฟย์ หนูจะเข้าไปโวยวายในห้องพี่ไม่ยอมออกมาเลย!) เสียงหวานที่แสดงถึงอารมณ์พูดกับพี่ชายอย่างโวยวาย เมื่อเขาเอาแต่เงียบจนเธอต้องขู่ เพราะรู้ว่าเขาหวงความเป็นส่วนตัวและขี้รำคาญมาก

“…อืม” ตอบรับด้วยความรำคาญ ก่อนจะกดวางสายไปทันที

สายตาคมนิ่งมองไปด้านหน้าที่เป็นโรงเรียนหญิงล้วน ก่อนจะเบนสายตาไปฝั่งตรงข้ามที่เป็นร้านไอศกรีมโฮมเมดที่เฟย์รินโทรมารบกวนให้เขาซื้อให้

ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรยืนมองเมนูอยู่หน้าเคาน์เตอร์ สายตาไล่มองไปทีละเมนูอย่างนึกว่าน้องสาวตัวเองชอบกินรสชาติอะไร เพราะเจ้าตัวไม่ได้บอกรสชาติมาและเขาก็ไม่อยากที่จะโทรไปถาม

แต่ยืนอยู่นานก็ไม่รู้ว่าจะเลือกรสชาติอะไร จนพนักงานที่รอรับออเดอร์ก็มองหน้าเขา

จึก ๆ

นิ้วเรียวสวยสะกิดตรงลำแขนแกร่ง เพื่อเรียกเขาที่ยืนอยู่นานก็ไม่เอ่ยสั่งอะไรเสียที

“……” วาตะหันไปด้านหลังที่โดนสะกิดจากใครสักคน

“เลือกไม่ได้เหรอ เราว่ารสชาตินี้อร่อยนะ ลองดูสิ” ‘จัสมิน’ เอ่ยกับชายร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเธอและแนะนำเมนูที่เธอคิดว่าอร่อยที่สุดให้กับอีกฝ่าย

“……”

วาตะมองหญิงสาวในชุดนักเรียนตรงหน้า เธอยิ้มกว้างมาให้เขาจนเห็นเหล็กจัดฟัน พร้อมด้วยแก้มทั้งสองข้างบุ๋มเข้าไปเป็นลักยิ้ม ใบหน้าเนียนใสแก้มขึ้นสีอมชมพูจากอากาศที่ร้อน เขาเผลอมองใบหน้าของเธออยู่นานอย่างพินิจพิจารณา

“อร่อยจริง ๆ นะ” เอ่ยย้ำอีกครั้งเพราะเขามองเธอกลับมานิ่ง ๆ เหมือนไม่เชื่อที่เธอพูด

วาตะได้สติกลับมาจากเสียงหวานที่พูดย้ำถึงความอร่อยของรสชาตินั้นอีกรอบ

“…มินเอาเหมือนเดิมค่ะ เอาสอง” เธอเลิกมองเขาก่อนจะหันไปสั่งไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รีรสชาติโปรดของตัวเองทันที

“เอาสองเลยเหรอ จะพอไหมล่ะ” มะนาวลูกสาวเจ้าของร้านเอ่ยแซวน้องนักเรียนที่เป็นลูกค้าประจำอย่างไม่จริงจัง

“ไม่พอค่ะ แต่ว่า…” เธอเว้นคำพูดไว้ก่อนจะเบนสายตาไปมองร่างสูงที่เบี่ยงตัวหลบไปให้เธอได้ยืนแทนที่เขา

“ได้แล้วน้องมิน”

“ขอบคุณค่ะพี่มะนาว” รอยยิ้มสดใสถูกส่งไปให้กับหญิงสาวตรงหน้า

มะนาวมองน้องด้วยความเอ็นดู น้องจัสมินทั้งน่ารักและสดใส พูดจาเพราะ และมีมารยาท มันทำให้โลกดูดีขึ้นเยอะเลยที่มีคนอย่างน้องจัสมิน

จัสมินรับไอศกรีมมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ ชายร่างสูงที่มองมายังเธอนิ่ง ๆ ถ้าคนอื่นได้มองเขาคงจะกลัวเขา แต่ไม่ใช่กับเธอ เธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้นเลย

“อะ…ลองชิมดู มันอร่อยม๊ากเลยนะ!” ยื่นถ้วยไอศกรีมไปให้คนตรงหน้า พร้อมพูดใส่อารมณ์ถึงความอร่อยให้อีกคนได้ลองชิมมัน

“……” วาตะไม่ยอมรับ เขาเอาแต่มองใบหน้าเธอสลับกับถ้วยไอศกรีม

หมับ!

“ลองดู จะได้เชื่อที่มินพูดไง” เธอไม่รอให้เขาได้นิ่งอยู่นาน เข้าไปคว้าจับมือเขาแล้วยัดถ้วยไอศกรีมใส่มือ

“…อร่อยยยย” เธอตักกินโชว์ร่างสูง และพูดยั่วเขาให้เชื่อ

ด้วยความเป็นคนขี้รำคาญและอะไรดนใจเขาไม่รู้ ให้ตักไอศกรีมเข้าไปชิมตามที่ถูกคนตัวเล็กกว่าพูดยั่ว รสชาติของมันหวานอมเปรี้ยวบวกกับมีเนื้อของสตรอว์เบอร์รีให้ได้เคี้ยวด้วย

“เชื่อหรือยังว่าอร่อย”

“อืม”

“ดีใจจังที่ชอบ แวะมากินบ่อย ๆ นะ เดือนหน้าพี่มะนาวจะออกเมนูใหม่ด้วย มาลองชิมกัน” ด้วยความที่อยากให้คนเข้ามาอุดหนุนเยอะ ๆ ร้านจะได้อยู่ให้เธอได้กินนาน ๆ จึงเอ่ยชวนคนตรงหน้าด้วยความไม่ได้คิดอะไร

“…อืม เอาเลขบัญชีเธอมา”

“เอาไปทำไมเหรอ” จู่ ๆ เขาก็มาขอเลขบัญชีของเธอ จึงได้ถามกลับไปด้วยความสงสัย

“จะโอนค่าอันนี้ให้” สายตามองไปยังถ้วยที่อยู่ในมือ สื่อถึงสิ่งที่เขาจะโอนเงินคืนให้เธอ

“ไม่เป็นไร ถือว่ามินซื้อลูกค้าให้พี่มะนาว ร้านพี่มะนาวจะได้อยู่นาน ๆ”

“ไม่ได้ ฉันไม่รับของใครฟรี”

“อื้ม…งั้นเธอชื่ออะไร” เธอพอจะเข้าใจเขานะ ก็เราสองคนไม่ได้รู้จักกัน และการรับของใครฟรี ๆ มันคงจะดูไม่ดีสำหรับเขา เธอจึงได้เอ่ยถามชื่อของเขาไป

“……” วาตะไม่ยอมบอกชื่อของตัวเองให้กับคนตรงหน้า

“ทำไมเงียบล่ะ ไม่มีชื่อเหรอ”

“…วาตะ” ในที่สุดเขาก็ยอมบอกชื่อตัวเองกลับไปให้เธอได้รู้

“วาตะ…ที่แปลว่าลมใช่ไหม”

“อืม”

“มินชื่อจัสมินนะ ยินดีที่ได้รู้จัก” พูดกับเขาด้วยรอยยิ้มประดับใบหน้าตลอดเวลา

“…อืม” เขามองใบหน้าและรอยยิ้มของเธอไม่อาจละสายตาไปได้

“มินไปก่อนนะ” เอ่ยลาร่างสูงจบ เธอก็รีบเดินข้ามถนนกลับไปยังในโรงเรียนของตัวเองทันที

วาตะมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินไปด้วยสายตานิ่งเรียบ จนเธอหายลับไปจากการมองเห็นของเขา ก่อนจะหันกลับมาก้มมองถ้วยที่อยู่ในมือ

เดินเข้าไปหน้าเคาน์เตอร์อีกรอบ พนักงานก็มองมายังเขาด้วยรอยยิ้ม

“…เอารสนี้ถ้วยใหญ่สุดครับ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ใส่กระเป๋าเก็บความเย็นไปให้นะ”

วาตะทำเพียงพยักหน้ารับ ยืนรอไม่นานไอศกรีมถ้วยใหญ่ก็มาอยู่ในมือของเขา

ขณะที่นั่งรถกลับบ้าน สายตาคมก็เหลือบมองถ้วยที่อยู่ในมืออีกครั้ง ตักมันขึ้นมาชิมอีกรอบ ก่อนใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มและแก้มบุ๋มจากลักยิ้มของเธอจะลอยเข้ามาให้นึกถึง จนเขาเผลอยิ้มมุมปากออกมา