DEBT LOVE | หนี้สวาท SM+

DEBT LOVE | หนี้สวาท SM+

last updateLast Updated : 2025-03-26
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
71Chapters
53.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“หมายความว่ายังไงคะ!” “อย่างที่เธอเข้าใจ” “!!!!” “เธอเป็นสินค้า ..ของฉัน” “..ไม่จริง! ไม่จริ๊งงง!!!!” ร่างบางร้องจนสุดเสียง ก่อนจะหมดสติและล้มฟุ้บลงกับพื้น ส่วนร่างสูงที่ยืนอยู่ในห้องก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร เขาเดินไปช้อนร่างบางขึ้นจากพื้น หยาดน้ำตาใสๆทำให้สายตาคมๆของเรียวมองค้าง.. นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอผู้หญิงที่ถูกครอบครัวนำมาขายให้กับเขา แต่เป็นครั้งแรกที่เห็นหญิงสาวกรีดร้องด้วยความเสียใจจนเป็นลมล้มฟุ้บไปอย่างนี้

View More

Chapter 1

หนี้สวาท_1 : สินค้า

ELARA 

They say the worst moments don’t come with warning signs.

They arrive like whispers—soft, gentle, disguised as normal. A familiar hallway. A father’s steady voice. The warm press of a hand between your shoulder blades, guiding you forward like he always has.

Until you realize you’re not walking toward safety.

You’re being led off a cliff.

That morning started like any other. A pale sun filtered in through the windows, casting thin shadows on the floors. The air smelled faintly of lavender, but it was sharp, almost like it was hiding something rotten underneath. I noticed it the moment I stepped into the hallway—something was off.

Too quiet.

No humming from the kitchen. No sound of heels clicking from my stepmother’s endless pacing. Just silence, and the ghost of her perfume clinging to the curtains.

Then I saw my father.

He stood by the window in the foyer, dressed in a pressed grey suit and shiny leather shoes, looking out like he was watching the end of the world and pretending not to care. The look on his face—tight jaw, hollow eyes—made something twist inside me.

“Elara,” he said without turning. “Come with me.”

I hesitated. “Where?”

His gaze flicked to mine. Calm. Cold. “Just come.”

I should’ve asked more. Should’ve demanded answers. But obedience had been stitched into me since I was old enough to stand still during my parents' fights. So I nodded, stepped into my flats, and followed him out the door like I always did.

There was a black car waiting. Sleek. Unfamiliar. The driver didn’t greet us. Just nodded and opened the door. The windows were tinted darker than any car I’d ever been in. It felt like a coffin.

I climbed in anyway.

The city passed us by in silence. My father didn’t speak, didn’t glance at me. He just sat there with his hands folded tightly on his lap like he was praying to a god I didn’t believe in anymore.

We turned into parts of the city I didn’t recognize—alleys too narrow, buildings too old, streets too clean. I looked at him again, heart picking up speed.

“Where are we going?” I asked, my voice barely a whisper.

No answer.

The car finally stopped in front of a narrow boutique. The sign above it was written in elegant cursive I didn’t recognize. A woman in black stood by the door, her face still, her posture perfect, like she’d been carved from ice.

“In here,” my father said.

I blinked. “What is this?”

His voice hardened. “Do as you're told.”

I opened my mouth to protest, but the look in his eyes silenced me. It wasn’t anger.

It was shame.

I stepped out of the car.

Inside, the boutique smelled like fresh roses and something else—something expensive and sharp, like money that came with strings. The lights were soft, warm, glowing over mannequins dressed in silk and lace.

Three women emerged from the shadows like they’d been waiting. No names. No introductions. Just calm, practiced hands pulling a dress off the rack before I could even speak.

It was white.

Long sleeves. Low back. Embroidered flowers trailing like vines over the fabric.

It was a wedding dress.

My heart stopped. “I—I don’t understand.”

One of the women smiled politely. “Hold still, Miss Moretti.”

They undressed me without waiting. My hands trembled as they slid the gown over my head and fastened the buttons. The fabric clung to me like frost. My skin prickled. My reflection in the mirror looked like a stranger. Pale. Wide-eyed. Fragile.

“Why are you doing this?” I whispered, but no one answered.

Then the door creaked open.

My father stepped in.

His eyes scanned me from head to toe, unreadable. “You look beautiful.”

I stared at him like he’d lost his mind. “What is happening?”

“You’ll understand soon.”

He held out his arm.

I didn’t move.

“Elara,” he said again, quietly this time. Almost gently.

My fingers brushed his sleeve, and I took it.

Back outside, the car was still waiting.

When I climbed in this time, I felt it in my bones—something irreversible had started.

My heart thudded in my chest as I looked at him again. “Please. Just tell me.”

He exhaled through his nose. “We’re almost there.”

Almost where?

When we pulled up to the courthouse, my stomach turned. My whole body went still.

“No,” I said, frozen. “Dad, no. You’re not—you’re not doing this.”

But he already had one foot out of the car. He turned and opened my door like he was walking me down an aisle lined with corpses.

I saw him then.

Mateo Navarro.

Tall. Impossibly broad. His black suit molded to him like it was afraid to wrinkle. His dark hair was slicked back, jaw sharp enough to cut glass. He stood outside the courthouse like he owned the building. Maybe he did.

I didn’t move.

My knees locked. My throat closed.

“I can’t,” I said. “I don’t know him. I don’t even—”

My father’s fingers gripped my wrist. Tight. “Don’t embarrass us.”

Us?

I looked at him in disbelief. “You said you’d never make me—”

“This isn’t about you,” he snapped, his voice breaking for the first time. “This is about survival.”

Inside, everything moved too fast.

A man in a suit read the vows like they were legal documents. No music. No flowers. No warmth.

Mateo didn’t look at me once.

He signed the papers like it was a contract. Like I was a purchase.

When the officiant turned to me, my hand trembled. “I—I can’t.”

Mateo looked at me finally, his voice a warning.

“You don’t need to understand. You just need to obey.”

I swallowed back the scream rising in my throat. The pen in my hand felt heavier than a gun. My signature dragged across the page like a death sentence.

They slipped a ring onto my finger. Cold. Sharp. Final.

“You may kiss the bride.”

Mateo didn’t.

He turned and walked out of the room like I was already forgotten.

I stood there in silence, in silk, in shock.

It wasn’t until we were back in the car that my father finally spoke.

“I owed him,” he said, looking straight ahead. “More than I could ever repay. Money. Protection. Power. I didn’t have a choice.”

I stared at him. “You sold me.”

He turned, eyes bloodshot. “I saved us.”

“Saved us?” I laughed, hollow and bitter. “From what? From being broke? From being nobodies?”

“You think you know what he’s capable of?” His voice rose. “He would’ve ruined us. Buried us.”

“He already buried me.”

He looked away.

I didn’t speak again.

When we reached the estate—Mateo’s estate—my fingers were numb. The gates opened like jaws. The house was made of stone and silence. Every step felt like I was sinking deeper into something I wouldn’t survive.

“Welcome home, Mrs. Navarro,” one of the staff said.

I didn’t correct her.

That night, I sat alone in the master suite. Everything smelled like leather and power. The bed was too big. The mirrors too honest.

I stared at myself in the glass.

The wedding dress hung neatly in the corner, as if mocking me.

I touched the ring on my finger. It was too tight.

My throat closed again, and for the first time all day, I let the tears fall.

I cried for the girl I used to be.

For the father who betrayed me.

For the future that vanished without warning.

And I cried softly—like a secret.

Because even in my own room, I didn’t feel safe enough to make a sound.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Hiroto Haruto
Hiroto Haruto
สนุกมากๆเลยคะครบรสมากNคือทำถึงมากมีความสอดแทรกเรื่องราวในชีวิตที่ทุกคนล้วนพบเจอมาคือสุดรวมๆดีมากๆคะ
2025-10-18 16:33:46
0
0
Priaw Pornthip
Priaw Pornthip
ชอบมากเลยค่ะ สนุกมาก มีทำเป็นรูปเล่มไหมคะ อยากซื้อเก็บเลยค่ะ
2025-08-16 17:58:19
5
0
71 Chapters
หนี้สวาท_1 : สินค้า
DEBT LOVE | หนี้สวาท SM+ เรียว X เวล _อีโรติกโรมานซ์_ เรียว : เจ้าของธุรกิจสีเทาระดับประเทศ สุขุม เย็นชา ไร้ความรู้สึก มีรสนิยมทางเพศค่อนข้างหลากหลาย เวล : หญิงสาวตัวน้อย นักศึกษาปีสอง นุ่มนิ่ม โลกสวย ถูกหลอกมาขายเพื่อใช้หนี้หลักล้านให้กับครอบครัว •••••••••• “ใช้มัน ต่อหน้าฉัน” “อะ.. อะไรนะคะ!” “ถ้าเธอไม่เล่นมัน.. ฉันจะเล่นเธอ” •••••••••• W a r n i n g นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาความรุนแรง เพศ และการใช้ภาษาค่อนข้างรุนแรง เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป หากมีการคัดลอกหรือนำไปดัดแปลง หากพบเจอจะ ดำเนินคดีตามกฎหมาย! ทันที หาก‼️พบเจอการคัดลอกนิยาย สามารถแจ้งได้ที่ 👉🏻FACEBOOK อะพอลโล่ พลูโตไม่มีไดโนเสาร์ 👈🏻 ฝากกด ถูกใจ🤍 คอมเมนต์ 💬 กันเยอะๆนะคะ ทุกหัวใจ ทุกคอมเมนต์ คือกำลังของคนเขียนค่ะ เป็นเเรงขับเคลื่อนให้ไรท์มีแรงสรรสร้างนิยายเรื่องต่อๆไปอย่างเต็มที่เลยค่ะ💗💗💗 เขียน : อะพอลโล่_ เปิดเรื่องเมื่อ 27/7/2565 _______________ คฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้าฉัน ให้ความรู้สึกว่าฉันกำลังมาเยือนถิ่นแวมไพร์ไม่ผิดเพี้ยน… นี่ฉัน คงไม่ได้ทะลุมิติข้ามภพข้ามท
last updateLast Updated : 2025-03-25
Read more
หนี้สวาท_2 : ไม่ใช่ความฝัน
“เธอเป็นสินค้า.. ของฉัน”ไม่ ไม่ ไม่จริง!!! เฮือก!!! ฉันสะดุ้งตื่น แล้วก็พบว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ เฟอร์นิเจอร์หรูหราในห้อง ย้ำเตือนว่าเมื่อกี้ไม่ใช่ฝันร้ายอย่างที่ฉันคิดเพี้ยะ! ก่อนจะตบหน้าตัวเองเพื่อย้ำความมั่นใจ“เจ็บ!”“ไม่ใช่ความฝันหรอก” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นมา ต้นตอของเสียงอยู่ที่มุมห้องส่วนหัวเตียง คุณเรียวนั่งอยู่พร้อมกับกระดกเครื่องดื่มสีเหลืองอำพันแล้วมองหน้าฉัน“..แปลว่าพ่อกับแม่”“ถ้าอยากจะเป็นลูกที่ดี ก็ทำงานใช้หนี้แทนซะ”“ไม่! เวลไม่ได้มาที่นี่เพื่อขายตัวนะคะ!”“ต่อให้เธอกระโดดลงหน้าผาไป ก็เปลี่ยนความจริงเรื่องนี้ไม่ได้”“…..”“เธอถูกขายให้ฉัน ส่วนเรื่องเอกสารนั่น” เขาชี้ไปที่โต๊ะ มันคือซองเอกสารแจกแจงหนี้ที่ฉันหอบมา และเอกสารที่เตรียมพร้อมจะทำงานหากที่นี่ต้องการฉันจริงๆ “ก็แค่เรื่องที่แต่งขึ้น”“คุณ คุณว่ายังไงนะคะ?”“เธอเรียนที่เอแบค?”“…ค่ะ” คุณเรียวก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วก็มีเสียงรถเหมือนกับกำลังเข้ามาที่นี่“คุณถามทำไมละคะ?”“เสื้อผ้าของเธอ ชุดนักศึกษารวมกระทั่งของใช้ส่วนตัว ฉันจัดการให้หมดแล้ว”“เดี๋ยว ช่วยอธิบายหน่อยค่ะ เวลงงไปหมดเเล้วนะ” เรียวลุกขึ้นยืนเต็มค
last updateLast Updated : 2025-03-26
Read more
หนี้สวาท_3 : อยากรู้ อยากลอง
“จะทำอะไรคะ!” “กำจัดขนค่ะ” “มะ ไม่ต้องค่ะ คือเวลทำเองได้!” “ไม่ต้องอายหรอกค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของฉัน” “แต่ว่า..” “ไม่เป็นไรคะคุณ สิ่งที่คุณจะได้รับ คือสิ่งที่คุณเรียวเห็นว่าดี” “!!!” “มาค่ะ เรามาแว๊กซ์ขนกัน” “แค่นี้ก็จะไม่มีให้แว๊กซ์แล้วค่ะ>“ “ไม่มีเลยเหรอคะ? หรือมีนิดเดียวก็ปล่อยไว้ไม่ได้ค่ะ คุณเรียวชอบความเรียบร้อย” นี่เราอยู่ในจุดพูดเรื่องกำจัดขนได้แบบ หน้าซื่อตาใสขนาดนี้เลยเหรอ? มันไม่ควรเป็นอย่างนี้สิ เวลพยายามทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น กับสถานการณ์ตรงหน้า แล้วก็เหตุผล หยิบตรงนั้นชั่งตวงตรงนี้ ผลสรุปที่ได้ก็คือ “ไม่ได้ค่ะ ของแบบนี้.. ใครเขาให้คนอื่นทำกันคะ!” “เยอะแยะไป ตามคลินิก จะขนบนขนล่างเขาก็รับทำทั้งนั้น” เสียงผู้หญิงหน้าตาสวยสุดๆผุดขึ้นมา เธอเดินอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ผิวขาวโบ๊ะ ขาวเกินคำว่าขาวอมชมพู ขาวแบบจะขาวอมฟ้าอยู่แล้ว “น้าพีมือเบากว่าเยอะ ทำซะเถอะ.. เดี๋ยวคุณเรียวจะหงุดหงิดเอา” ก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันกับแม่บ้านไป ที่นี่มีแต่คนสวยๆก็จริง.. แต่พอรู้ว่าสวยเพราะอะไร สวยไปเพื่ออะไร ฉันก็รู้สึกไม่อยากจะสวยขึ้นมาทันที “มาค่ะ เราเสียเวลาไปเยอะแล้ว” “น้าคะ
last updateLast Updated : 2025-03-26
Read more
หนี้สวาท_4 : 40นาที NC
ครืดด~ ครืดดดด~ มันมีความรู้สึกแปลกด้วย เหมือนจะรู้สึกดีนะ.. แล้วก็ความรู้สึกที่ทำให้ต้องเอี้ยวตัวและเกร็งขาอยู่ตลอดเวลา“อ๊ะ~” ร่างบางกระตุกเกร็งและบิดตัวไปมา แท่งสั่นนั่นถูกขยับไปตามจุดต่างๆด้วยความอยากรู้ ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสทำให้เด็กสาวแรกแย้มอยากรู้อยากลอง ในเมื่อมันเป็นแค่อุปกรณ์.. ถ้าแค่พอชิมลางแค่นี้.. “อ๊า~” รู้สึกดีจัง~ เรียวขาเริ่มอ้ากว้าง เริ่มใช้มือทั้งสองข้างจับแท่งสั่นที่เต้นระริกอยู่ตรงปุ่มสวาท ขยับจุด ขยับตำแหน่งไปมาจนเริ่มหลงระเริง ลิ้นบางคอยเลียริมฝีปากของตน สีหน้าที่กลัวผสมกับความรู้สึกที่บอกไม่ถูกที่ทำให้ต้องเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจครืด~ ครืด~ เวลทำมันโดยที่ไม่ทันได้สังเกตหรือสนใจสิ่งรอบข้าง เธอกำลังมีความสุขในรูปแบบที่เธอเองก็เพิ่งจะได้สัมผัส โดยไม่ต้องสูญเสียความสาวที่เธอหวงแหน แท่งสั่นถูกเลื่อนไปมา ออกแรงกดแนบติ่งสวาทปั่นสั่นกลีบน้อยและสติ จนคนตัวเล็กสั่นหงึกหงัก และเมื่อเวลาผ่านไปยังไม่ถึงสิบนาที“อ๊า~” อาการขนลุกกำลังเริ่มขึ้นอย่างไต่ระดับหมับ! จู่ๆก็มีมือหนาสอดสัมผัสเข้าที่เนินอกของเธอจากด้านหลัง มือใหญ่บีบเค้นเนินนมใต้น้ำ และถูกฝังใบหน้าลงที่ต้นคอร
last updateLast Updated : 2025-03-26
Read more
หนี้สวาท_5 : ทำดีนิ NC++
“จะ เจ็บ…” คนตัวเล็กได้แต่พ่นพูดคำนั้น แล้วกัดนิ้วตัวเองอย่างไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกนั้นยังไง ร่างกายที่ค่อยๆขยับจนน้ำในอ่างเคลื่อนที่ กับใบหน้าของคนข้างบนที่ยังคงลอบมองอยู่ตลอดเวลา แต่ไร้คำพูดใดออกจากปาก แม่กระทั่งเสียงคราง มีเพียงเสียงหายใจที่หอบถี่ก็แค่นั้น แล้วฉันล่ะ.. ฉันควรทำยังไง ครั้นจะนึกถึงหน้าพ่อหน้าแม่ให้ลอยมา ก็รู้สึกเจ็บที่หัวใจ ทำไมท่านถึงทำกับฉันแบบนี้ หรือเพราะฉัน ไม่ใช่ลูกแท้ๆอย่างที่คนรอบข้างชอบพูดกันนะ“เจ็บมากสิ เลือดเธอเต็มไปหมด”“ไม่ต้องถามหรอกค่ะ อ๊ะ~ บอกไปคุณก็ไม่หยุด~” กล้ามหน้าท้องลอนสวยแนบชิดติดหน้าท้องเรียบของสาวน้อยในสายตาคนตัวสูง ถึงมันจะทำให้รู้ว่าคุณเรียวดูแลตัวเองดีขนาดไหนก็เถอะ แต่ตอนนี้ ฉันเจ็บจนอยากจะกัดลิ้นให้ตายไปเลยตั่บๆๆๆๆๆๆตั่บๆๆๆๆๆๆซ่า~ เวลเอี้ยวตัวตามแรงกระแทกที่ได้รับ มันเจ็บจนจุก เจ็บจนอยากจะสลบหมดสติให้รู้แล้วรู้รอดไป เเข้งขาก็ไม่มีแรง มือก็ทำได้แค่ตี“ฮึ่ก~”“อย่าร้องไห้ ฉันไม่ได้ข่มขืนเธอ~”“คุณทำ~ อึ่ก~”“เธอใช้ ไข่สั่น”“>““บอกดิ ว่ามันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดี?” “หยุดพูดไปเลย อ๊ะ!” วันนี้เป็นวันที่ห่วยที่สุดในชีวิตฉันเลย เรื่
last updateLast Updated : 2025-03-26
Read more
หนี้สวาท_6 : ใจร้ายเกินไปหรือเปล่า
ฉันรีบแต่งตัวแล้วรีบออกจากห้องของพี่พริม ฉันไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ ไม่อยาก ไม่เลยสักนิดเดียว!กึก.. ทันทีที่ปิดประตูห้องใหม่ของตัวเอง ร่างบางก็ยกมือปิดปากพลันค่อยๆลดตัวนั่งลงยองๆกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างไร้เสียง นี่นะเหรอ.. ชีวิตของเวลถึงห้องใหม่ของฉัน จะสวยและดูดีกว่าห้องเดิมที่บ้าน แต่มันก็… ภาพพ่อกับแม่ลอยเข้ามา ฉันเริ่มนึกถึงช่วงเวลาที่ฉันถูกตี กนด่า ถูกทำโทษด้วยเหตุผลที่ไม่ควรจะโดน พอได้มาเจอกับเรื่องในวันนี้.. ก็พอจะเข้าใจ ฉันคนนี้ คงไม่ใช่ลูกแท้ๆของพวกท่านจริงๆ“ฮึ่ก~” ไม่สิ ฉันไม่ควรมานั่งร้องไห้แบบนี้ อย่างน้อยๆ ฉันควรจะได้รับคำตอบสักคำตอบ คำตอบที่ฉันอยากรู้‘..ทำไมทำแบบนี้กับเวลละคะ’ถ้าจะเป็นแบบที่ฉันคิดละก็.. ก็ให้มันเจ็บจนถึงที่สุดไปเลยก๊อกๆๆ~ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เวลรีบเช็ดน้ำตา เธอซู้ดน้ำมูกกลับ ใช้มือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วลุกขึ้นเปิดประตูเพียงครึ่งบาน“..เวล ทำไมถึงรีบออกมาละ ฉันยัง ..”“…..”“โอเคหรือเปล่าเนี่ย?” พี่พริมมองฉันก่อนจะตาโตใส่ เธอพยายามจะสัมผัสใบหน้าฉันนะ แต่ฉัน.. ร่างบางถอยหลังหลบไปอยู่หลังบานประตู ทำให้พริมชะงักมือค้างก่อนจะลดมือลง“เวล”“..เวล
last updateLast Updated : 2025-03-26
Read more
หนี้สวาท_7 : ถ้าได้ ก็จะนอนให้ทำ
สินค้า… สินค้า…หลังจากเหม่อลอยอยู่พักใหญ่ๆ ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อกดโทรออกหาพ่อกับแม่ ที่ไม่ตัดสินใจโทรหาตั้งแต่ตอนแรกเพราะกลัวว่าคำตอบในความคิด จะถูกพูดใส่ด้วยคำพูดจนรับความจริงไม่ได้ และเมื่อปลายสายไม่รับสักที เวลเลยนั่งกัดปาก พลางขยิบตากลั้นไม่ให้น้ำตารินไหล วันนี้ เธออ่อนแอมามากพอแล้ว เวลไม่อยากดูอ่อนแอในสายตาของใครที่นี่ โดยเฉพาะ.. คนใจร้ายคนนั้นเวลถอนหายใจก่อนจะวางมือถือไว้ข้างหมอน แล้วลุกไปที่ระเบียง มองหารถหรูที่ขับออกไปเป็นเวลาหลักสี่ชั่วโมงก็ยังไม่กลับมา“..ตีสี่แล้วนะ ไปอยู่ไหนของเขากัน” ถ้านานกว่านี้ฉันหลับแน่ๆ แต่ก็กลัวว่าคุณเขาจะกลับมาด้วยสภาพเมามายอย่างที่พี่พริมบอก เวลไม่อยากถูกหงุดหงิดใส่ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด และฉัน.. ต้องการจะรู้อะไรบางอย่างจากปากของคุณเขาด้วยเหมือนกันบรื้นนนน~ เสียงรถเร่งด้วยความเร็วกำลังแล่นเข้ามาในเขตคฤหาสน์ รถของคุณเรียว! ก่อนจะเห็นท่าทีที่ลงมาจากรถ..เดินเป๋เชียวนะ.. ถึงเวลาที่ฉันต้องไปทำหน้าที่อย่างที่พี่พริมบอกแล้วละสิ.. ฉันรีบเดินลงมาเพราะไม่เคยดูแลคุณเขามาก่อน แต่ดันลืมว่าตัวเองเพิ่งผ่านมรสุมร้อยแปดมา ขาก็เลยอ่อนเอาตรงตีนบรรไดนี่แหละ
last updateLast Updated : 2025-03-26
Read more
หนี้สวาท_8 : เด็กไปเปล่าวะ? 18+
“อ๊า~” ไรฟันขบริมฝีปากตนซ้ำๆ ก่อนจะแอ่นกายเล็กขยับตัวไปมาอยู่บนที่นอน เรียวขาจิกเกร็งไม่ผ่อนคลาย พริมบิดเบี้ยวเอี้ยวตัวอยู่บนเตียงพร้อมกับแรงเขยื้อนเพียงนิดจาก…“ระ.. เรียวคะ~” จากข้อมือของตนหญิงสาวจ่อเครื่องสั่นหรือไข่สั่นกับปุ่มเสียว เเอ่นสะโพกรับจังหวะที่ทำให้เธอถึงฝั่งได้ราวกับไม่ต้องพยายามมากนัก เพราะช่วงหลังๆมา คนตัวสูง… ไม่เรียกใช้เธอเลยเธอเคยเป็นที่หนึ่ง เธอเคยได้รับความเสียวสวาทจากเจ้าของคฤหาส์นหลังใหญ่ แต่ตอนนี้.. ทำได้แค่พึ่งเครื่องมือที่ร่างสูงให้ไวเป็นของเล่นประจำตัวเวลาร่วมเซ็กส์กับตน“อ๊ะ~ เรียว~”ลมหายใจหอบแฮ่ก ผงกหัวมองหว่างขา เรียวนิ้วชักกระตุกอีกครั้งเมื่อน้ำราคะไหลสาดกระเซ็น ก่อนจะบีบเค้นเนินอกที่เคยถูกเลียเค้น ขบงับและกัดขบมัน… ความรู้สึกเหล่านั้น… มันหายไปแล้ว“..อ๊าาาา~” ร่างบางแตะขอบสวรรค์ค้างอยู่อย่างนั้น เธอไม่สามารถทำให้ตัวเองสุขสม จนความเสียวและร่างกายเกินจะรับไหวอย่างที่เคยทำกับเจ้าของคฤหาสน์ เกร็งตัวอยู่ได้เพียงนิด และเมื่อไม่อาจรับความรู้สึกที่เคยได้รับอย่างที่ใจต้องการ..กึก! โครม! อุปกรณ์ประจำตัวถูกเขวี้ยงด้วยมือสวย พริมลุกขึ้นนั่งทั้งที่เสื้อผ้าหล
last updateLast Updated : 2025-03-26
Read more
หนี้สวาท_9 : ระดับเทพของมหาลัย
พวกสี่คนนั้นนะ ดังระดับเทพของมหาลัย ทำไมนะทำไมฉันถึงลืมคิดถึงเรื่องนี้ แล้วยอมนั่งรถมากับคุณเขาง่ายๆแบบนั้น ยิ่งเพื่อนๆคุณเรียวเขามองมานะ ต้องพากันคิดไปในทางที่ไม่ดีกันแล้วแน่ๆ ฉันต้องรีบแก้ข่าวก่อนเรื่องจะไปกันใหญ่มากกว่านี้.. แต่สุดท้ายก็ต้องชะงัก ก็เรื่องที่กลัวว่าคนอื่นจะมองไม่ดี มันได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆนี่นา..“เวล เฮ้~” เสียงทักทายที่คุ้นชินดังขึ้น ฉันหันกลับไปก็พบกัน คะแนน เพื่อนสาวชื่อแปลกแต่หุ่นสุดแซ่บ“แนน!!” ฉันทิ้งความคิดก่อนหน้าไปจนหมดสิ้น ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันตั้งแต่ปิดเทอมเทอมที่แล้ว“..ผอมลงปะเนี่ย ตัวบางขึ้นเยอะเลยนะ”“ไม่ค่อยได้กินข้าวนะ”“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้ามีอะไรก็ให้บอกกัน นี่พร้อมช่วย”“ขอบใจนะแนน แต่ว่า.. เรื่องนี้ไม่มีใครช่วยฉันได้:(“ เวลพูดแล้วยู่หน้ายับจนคนเป็นเพื่อนเริ่มมีสีหน้าเป็นห่วง“มันเกี่ยวกับ.. ที่แกนั่งรถมากับพี่เรียวหรือเปล่า?”“…ระ รู้ด้วยเหรอ?”“โอ้มายก๊อดดดด~~ นี่ฉันได้ยินพวกปีสามปีสี่พูดกันตลอดทาง แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแกจริงๆอะ! ทำบ้าอะไรเนี่ย”“ก็…”“เปิดเทอมวันเดียวสร้างศัตรูไปทั้งมอแล้วมั้ง! ยังไง
last updateLast Updated : 2025-03-26
Read more
หนี้สวาท_10 : อย่าลืมไป เอา กับฉัน
“มาเริ่มที่คนแรกเลย พี่เรียว หรือคุณเรียวของแก ขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิง มีควงไม่ซ้ำหน้า แต่ก็นะ.. คนที่เข้าหาซะส่วนใหญ่ก็มีแต่ผู้หญิงเข้ามาเองทั้งนั้น ไม่ยักกะเห็นว่าพี่เขาจะมีใครเป็นตัวเป็นตนเลย เนื้อหอมสุดสุด” “…..” มีสิ อยู่ที่คฤหาส์นเขาไง นิสัยดี สวย เก่ง เป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันรู้สึกผิดต่อเขาด้วยมากๆเลย“พี่คาร์เตอร์ เจ้าของมหาลัยของเรา รวยแบบชาตินี้ใช้เงินก็ไม่หมด นิสัยก็.. เหมือนจะดีนะ ดูเข้าถึงง่าย คงเพราะเป็นเจ้าของมหาลัยละมั้ง”“…..”“พี่ชิริว ว่ากันว่า รายนี้นะมีธุรกิจสีเทาๆไม่ต่างจากพี่เรียวเลยแต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าทำเกี่ยวกับอะไร รายนั้นนะไม่เห็นควงผู้หญิงสักคน ไม่รู้ว่าเป็นเกย์หรือเปล่า ชอบทำตัวติดกับพี่อัลฟ่า ชอบไปไหนด้วยกันบ่อยๆ”“…..”“ส่วนพ่อพระคนสุดท้าย พี่อัลฟ่า เจ้าของเสื้อราคาหลักล้านที่แกถืออยู่เนี่ย เข้าถึงยากที่สุด ไม่สิ มีพี่ชิริวอีกคน สองคนนี้ทำธุรกิจอะไรก็ไม่มีใครรู้”“ตัวเบ้งทั้งงั้นเลยเนอะ==^”“….ใช่ไง ในบรรดาสี่คนนั้นนะ เอาจริงก็ใครก็ได้เปล่าวะ ที่ไม่ใช่คุณเรียว พ่อกับแม่แกน่าจะไปติดหนี้พี่คาร์เตอร์เนอะ เผลอๆพี่เขาจะฟลุ๊คๆเอาแกเป็นเมียซะเลย”“แนน พูดอะไร”“ก็
last updateLast Updated : 2025-03-26
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status