My Cold Secret CEO
Noong mga araw ng dalisay na pag-ibig, sila ang perpektong pares. Magkaklase at laging magkasama, nagbahagi sila ng mga pangarap at pangako sa ilalim ng matandang puno—nanata na hinding-hindi maghihiwalay. Siya ay puno ng ningning at init noon, habang si Elara ang kanyang liwanag: simple, tapat, at mabuti. Payapa ang kanilang samahan, hanggang sa isang mabigat na dahilan ang nagpilit sa kanilang maghiwalay. Walang paalam o paliwanag; nawala ang ugnayan, at ang lahat ay naiwan lamang bilang alaala sa kanilang mga puso.
Lumipas ang maraming taon at nagbago ang lahat. Ang lalaking kilala niya noon ay bumalik na ibang-iba—si Kaelian na ngayon, isa sa pinakamakapangyarihan, mayaman, at pinakamalamig na CEO sa industriya. Tinitingala at kinatatakutan, itinayo niya ang matibay na pader sa paligid ng sarili upang itago ang nakaraan at mga lihim. Ang pusong minsang mainit ay nagyelo na, sarado na sa sinuman, at determinado siyang panatilihing lihim ang kanyang tunay na pagkatao.
Sa kabilang dako, nanatiling simple at payapa si Elara, namumuhay nang karaniwan at malayo sa ingay ng kanyang mundo. Masaya siya sa buhay, walang kaalam-alam na ang lalaking akala niya ay bahagi na lamang ng nakaraan ay isa na sa pinakakilalang tao sa bansa. Para sa kanya, si Kaelian ay alaala na lamang na tahimik niyang iniingatan.
Hanggang sa pagtagpuin sila muli ng tadhana nang hindi inaasahan. Sa unang pagkikita matapos ang mahabang panahon, nababalot ng pagdududa ang kanilang mga mata. Makikilala pa kaya ng malamig na CEO ang babaeng minsang nagbigay kulay sa kanyang mundo? O mananatili siyang nakatago sa likod ng matigas na anyo, itinatago pa rin ang mga lihim na naghiwalay sa kanila noon? Ang muling pagtatagpo ay simula ng pagbukas ng nakaraan at pagsubok kung ang dating pag-ibig ay sapat pa upang gibain ang mga pader na itinayo ng panahon.
Read
Chapter: ANG BAGONG PAG-UGATAlin POV. Mula sa puntong ito, ang kwento ay patuloy na isinasulat sa ilalim ng pananaw na ngayon ay buong-buo nang nakasalalay sa aking mga balikat. Ang mga alaala ng nakaraan ay nananatiling malinaw na parang tubig sa bukal, ngunit ang mga hakbang na kailangang gawin ay nakatuon na sa mga hamon ng panahong kasalukuyan. Ang mga aral na ipinasa sa akin ay hindi na lamang mga salitang narinig ko — ang mga ito ay naging gabay sa bawat desisyong kailangang timbangin nang mabuti, kahit na madalas ay hindi agad naiintindihan ng marami. Ilang taon na ang lumipas mula noong huling pagkakataon na magkasama kaming nagtipon sa ilalim ng matandang puno. Ang mga payo na iniwan ay tila hangin na laging pumapalibot sa akin tuwing nahaharap ako sa mga pagpili. Sa paningin ng karamihan, nananatili akong tahimik, mahigpit, at tila walang emosyon — madalas ay tinatawag na malayo o malamig dahil hindi ako agad sumasang-ayon sa mga mabilis na solusyon na iniaalok ng mga p
Last Updated: 2026-07-02
Chapter: ANG LIWANAG NA IPINAPASAAng mga taon ay patuloy na dumaan tulad ng agos ng ilog — tahimik, walang tigil, at laging bumabalik sa parehong landas habang nagdadala ng buhay saanman ito dumaloy. Ang aking lakas ay unti-unting humina, ang aking mga hakbang ay naging mas mabagal, ngunit ang aking isipan ay nanatiling malinaw, puno ng mga alaala at aral na binuo sa mahabang panahon. Nalaman ko na ang pagtanda ay hindi nangangahulugang pagkawala ng halaga; sa halip, ito ang panahon kung kailan ang isang tao ay nagiging tulay na nag-uugnay sa nakaraan at sa hinaharap. Nakita ko kung paano lumawak ang ating ugnayan sa ibang mga lupain. Mula sa pagiging isang lugar na iniiwasan ng marami dahil sa mga mahigpit na tuntunin at tila malayong pamamahala, tayo ay naging tahanan ng karunungan na hinahanap ng mga nagnanais ng tunay na kaunlaran. Dumating ang mga tao mula sa malalayong pampang, may dalang sariling mga kwento ng tagumpay at pagkabigo, at dala ang pagnanais na malaman ang sikreto ng ating katatag
Last Updated: 2026-07-01
Chapter: ANG TUNAY NA KATATAGANLumipas ang ilang taon matapos ang pagsubok na isinagawa, at ang mga aral na tila mahirap tanggapin noon ay unti-unting naging malinaw sa lahat. Ang mga lupang ginamit nang walang pahinga ay nagsimulang magbunga nang mas kaunti, at ang mga bahagi ng dagat na labis na pinanghuli ay tumagal ng mahabang panahon bago muling napuno ng isda. Nakita ng lahat ang katotohanan — ang kaginhawaang mabilis makuha ay may kapalit na hinihintay lamang ng tamang panahon upang lumitaw. Dahil dito, unti-unting bumalik ang paggalang sa mga nakagawiang tuntunin, ngunit sa pagkakataong ito ay hindi na lamang dahil ito ang utos ng mga nauna, kundi dahil ito ay napatunayan ng sariling karanasan. Ang mga salitang madalas kong banggitin noon — na ang lahat ng bagay ay may hangganan — ay hindi na lamang kwento, kundi naging bahagi ng kanilang sariling pagkaunawa. Sa gitna ng mga pangyayaring ito, nakita ko kung paano lumago ang pagkatao ni Alon. Ang dating pag-aalinlangan ay napalitan ng m
Last Updated: 2026-06-30
Chapter: ANG PAGSUBOK NG KAGINHAWAANLumipas pa ang ilang taon, at ang kapayapaan at kasaganaan ay tila naging karaniwang bahagi ng ating pang-araw-araw na buhay. Ang mga gusali ay naging mas maayos, ang mga daanan ay mas malawak, at ang mga imbakan ng pagkain ay laging puno anuman ang panahon. Sa paningin ng sinumang tagalabas, tila walang kulang, walang alalahanin, at walang dahilan upang mag-alala pa. Ngunit bilang isa sa mga nakakita ng pinagmulan ng lahat ng ito, alam ko na ang panahong ito ang siyang pinakamapanganib sa lahat. Ang mga panganib na madaling makita ay madaling handaan; ang mga panganib na nakabalot sa ginhawa ang siyang dahan-dahang nakakasira nang hindi namamalayan.Nakita ko kung paano unti-unting nagbabago ang pananaw ng mga tao. Ang mga kabataan na lumaki nang hindi nakaranas ng matinding tagtuyot o kakapusan ay nagsimulang ituring ang lahat ng mayroon sila bilang karapatan, hindi bilang biyayang kailangang alagaan. Ang mga patakaran na itinayo sa loob ng mahabang panahon ng pagsubok ay nagsimulan
Last Updated: 2026-06-29
Chapter: ANG BAGONG DALOY NG PANAHONMatapos ang araw ng seremonya, tila may bahagi ng bigat na matagal nang nakadagan sa aking balikat ay unti-unting gumaan, ngunit ang diwa ng pananagutan ay nanatiling buhay sa aking isipan. Alam kong ang paglilipat ng tungkulin na isinagawa natin ay hindi ang dulo ng ating kwento, kundi ang pagsisimula ng panibagong yugto — isang yugto na itinayo sa mga pundasyong inilatag natin mula pa sa simula, pinalakas ng aral ng tagtuyot, at pinatibay ng mga prinsipyong itinaguyod natin sa loob ng mahabang panahon.Lumipas ang dalawang taon mula noong hawak na ni Alon ang tatlong selyo ng pamumuno. Sa loob ng panahong iyon, nanatili akong mapagmasid, hindi upang manghimasok, kundi upang makita kung paano isasabuhay ng aking anak ang mga aral na aming ipinasa sa kanya. Mula sa malayo, napansin kong naiiba ang kanyang paraan kumpara sa akin — ngunit hindi ito nangangahulugang lumilihis siya sa tamang landas. Ako ay lumaki at namuno sa panahon ng pag-iingat at pagpapatibay ng mga hangganan; siya na
Last Updated: 2026-06-28
Chapter: ANG PAMANA NG MGA PANAHONkaelian POV. Sinasabing ang kwento ng isang tao ay hindi lamang ang mga pangyayaring naranasan niya, kundi ang mga bakas na iiwan niya sa puso ng iba at sa takbo ng panahon. Sa loob ng halos tatlumpung taon, ako ang humawak ng bigat ng pamumuno sa Alyansa ng Timog-Silangang Karagatan. Mula noong ako ay bata pa, nasaksihan ko ang mga pagbabago, naramdaman ko ang takot at pag-asa, at natutunan ko na ang tunay na lakas ay hindi laging nakikita sa tapang o yaman, kundi sa kakayahang umunawa at magtiis. Ngayon, habang ang aking buhok ay nababalutan na ng puti at ang aking mga balikat ay bahagyang yumuko sa bigat ng mga taon, narito na ang panahon upang ipasa ang lahat ng aking pinaghirapan at natutunan sa mga kamay ng susunod na henerasyon — at sa paggawa nito, bumabalik sa aking isipan ang lahat ng mga hakbang na ating tinahak mula pa sa simula.Naaalala ko pa ang mga kwentong ikinuwento sa akin noong bata pa ako, ang mga pangyayaring bumuo sa ating samahan bago pa man ako humawak ng anu
Last Updated: 2026-06-27
LOGIN
